II GZ 1279/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt III SA/Po 349/15 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 21 września 2016 r., sygn. akt III SA/Po 349/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił R. P. przyznania prawa pomocy. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że nie jest w stanie ponieść żadnych opłat ani kosztów; stał się osobą bezdomną z winy strony przeciwnej i popadł w zadłużenie; został wpisany do Krajowego Rejestru Dłużników, co jeszcze bardziej pogarsza jego sytuację. Jego zadłużenie przekracza 350.000 zł; banki wypowiedziały mu umowy kredytowe. W ocenie WSA skarżący złożył powyższe oświadczenie, jednak nie udokumentował zapewnień o trudnej sytuacji majątkowej. Jego wyjaśnienia nie pozwalają zaś na ustalenie źródła finansowania jego koniecznych kosztów utrzymania. Wobec tego Sąd I instancji odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym na podstawie art. 260 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego z prawem i stanem faktycznym oraz budzącego niezadowolenie u strony skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postanowienie odpowiada prawu, choć jego uzasadnienie jest częściowo błędne. Jak wynika z akt sprawy będący przedmiotem rozpoznania wniosek przyznanie prawa pomocy jest drugim takim wnioskiem w toku sprawy. Poprzedni został zakończony postanowieniem o 19 sierpnia 2015 r., utrzymanym w mocy postanowieniem NSA z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II GZ 809/15. Wobec powyższego, należy ocenić ponowny wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy w kontekście art. 165 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy. Do postanowień, o których mowa w tym przepisie niewątpliwie należy postanowienie w przedmiocie prawa pomocy. Sąd I instancji powinien był więc ocenić, czy R. P. wykazał zmianę okoliczności, tj. swojej sytuacji majątkowej. WSA nie dokonał takiego badania, jednak podjęte przez niego rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zastępując w tym miejscu niejako Sąd I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadził odpowiednie badanie, czy zmieniły się okoliczności sprawy i uznał, że skarżący nie wykazał takiej zmiany. Oba złożone przez skarżącego wnioski o przyznanie prawa pomocy były tożsame w treści. Ponadto, w stosunku do żadnego z nich skarżący nie podjął nawet próby wykazania swojej sytuacji majątkowej za pomocą odpowiednich dokumentów. Wobec powyższego nie zaszły przesłanki zmiany postanowienia, o których mowa w art. 165 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, NSA uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu, ponieważ prawidłowo uznano, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku R. P. o przyznanie prawa pomocy. Pomimo więc tego, że postanowienie WSA było częściowo błędne, należało oddalić zażalenie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.