II SA/Bk 665/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi G. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2022 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE K. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] marca 2022 r., nr[...], nałożył karę pieniężną w wysokości 11.300,00 zł na G. M. prowadzącego działalność pod firmą "P." S. A.P. i U. T. (dalej jako: "skarżący"), w związku ze stwierdzeniem następujących naruszeń: - podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystaniu z tego urządzenia lub przedmiotu; - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd. Powyższe stwierdzono [...] grudnia 2021 r. podczas kontroli drogowej przeprowadzonej na DK 10 w miejscowości M., samochodu ciężarowego marki [...]o nr rej. [...]wraz z naczepą marki [...]o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A.B. W chwili kontroli kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. Ww. przewóz realizowany był w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z [...] grudnia 2021 r., nr[...]. Decyzją z [...] kwietnia 2022 r., nr[...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, utrzymał ww. rozstrzygnięcie w mocy. Po powołaniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej jako: "u.t.d."), GITD odniósł się do poszczególnych naruszeń, których dopuścił się skarżący. Odnośnie naruszenia polegającego na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystaniu z tego urządzenia lub przedmiotu; Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d., organ zauważył, że w okresie objętym kontrolą, tj. [...] listopada 2021 r. – [...] grudnia 2021 r., kierowca używał niedozwolonego urządzenia (magnesu) i nie rejestrował za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe marki [...] o nr rej. [...]na swojej karcie kierowcy oraz w pamięci tachografu, wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Na podstawie zapisów z karty kierowcy, tachografu, okazanych dokumentów oraz protokołu z przesłuchania stwierdzono, że kierowca nie rejestrował wskazań w dniu: (-) [...] grudnia 2021 r. od około godz. 05:00 do godz. 08:00 - na trasie z miejscowości Koszalin do miejscowości Nakło nad Notecią na odcinku 180 [...]lometrów; (-) [...] grudnia 2021 r. od godz. 18:17 do godz. 19:16; - [...].12.2021 r. ok. godz. 08:20 przejeżdżając m.in. drogą krajową nr 10. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że z całą pewnością ingerował kilkukrotnie w pracę tachografu w przeciągu ostatnich 29 dni. Zdaniem GITD organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził naruszenia polegające na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 złotych za stwierdzone naruszenie określone w Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. W odniesieniu do stwierdzonego naruszenia polegającego na niespełnieniu wymogu wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis; Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d., organ odwoławczy wskazał, że analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy wykazała, iż kontrolowany kierowca w dniach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] grudnia 2021 r. nie dokonał wpisu dotyczącego symbolu państw, w których kierowca rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Ponadto analiza danych cyfrowych zawartych na karcie kierowcy wykazała, iż kontrolowany kierowca w dniach [...], [...] grudnia 2021 r. nie dokonał wpisu dotyczącego symbolu państw, w których kierowca rozpoczyna dzienny okres pracy. Łącznie organ pierwszej instancji stwierdził brak 16 wpisów. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zasadne było utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 800,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD, odnosząc się do stwierdzonego naruszenia obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu -za każdy pojazd; Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d., zauważył, że po analizie pobranych podczas kontroli danych cyfrowych organ pierwszej instancji stwierdził, iż przedsiębiorca nie dochował obowiązku terminowego wczytania danych cyfrowych urządzenia rejestrującego, zainstalowanego w pojeździć marki [...] o nr rej.[...]. Dane cyfrowe z tachografu Continental Automotive GmbH nr podzespołu[...], nr seryjny[...]., ostatni raz zostały wczytane [...] lipca 2021 r., co oznacza, że od daty tej do dnia kontroli, tj. [...] grudnia 2021 r., minęło 114 dni zarejestrowanej aktywności. W niniejszym przypadku dane winny być wczytane po upływie maksymalnie 90 dni od poprzedniego ich wczytania. Termin na obowiązkowe pobranie danych z tachografu cyfrowego został przekroczony o 24 dni. W związku z powyższym zasadne i zgodne z prawem jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie polegające na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Wskazał, że winę za popełnione przez kierowcę naruszenie ponosi przedsiębiorca. Nieprawidłowości spowodowane przez działanie kierowcy były możliwe do wykrycia przez przedsiębiorcę w przypadku zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy w przedsiębiorstwie. Istotnym w kwestii rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie odpowiedzialności, a ta spoczywa na przedsiębiorcy, nie zaś na kierowcy. GITD zaakcentował ponadto fakt, że protokół kontroli drogowej jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym, wobec czego należy za wiarygodne fakty zawarte zarówno w protokole kontroli drogowej, jak i protokole przesłuchania w charakterze świadka A. B. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zaskarżając rozstrzygnięcie w części dotyczącej naruszenia polegającego na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystaniu z tego urządzenia lub przedmiotu. Autor skargi wskazał, że nie zgadza się tym stwierdzeniem, które dla niego jako właściciela firmy jest krzywdzące, poniżające. Dodał, że popełnione wykroczenie czy przestępstwo musi być ewidentnie udowodnione na podstawie zebranych dowodów; sprawca nie może być ukarany grzywną na podstawie domysłów, poszlak czy pomówień. Skarżący zauważył, że po zatrzymaniu kierowcy A. B. w firmie była dodatkowo przeprowadzona kontrola w dniach od [...] lutego 2022 r. do [...] lutego 2022 r. przez inspektora P.Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B., zakończona decyzją z [...] kwietnia 2022 r., nr[...]; nałożono karę pieniężną w kwocie 7.650,00 złotych, która została zapłacona. Strona zwróciła uwagę na trudną swoją sytuację majątkową, jak też sytuację społeczną i gospodarczą w kraju oraz na to, że kierowca A. B. był przeszkolony w firmie, posiadał zakres obowiązków, że nie wolno używać magnesu w czasie jazdy. Kierowca przebywał na urlopie wypoczynkowym od [...] listopada 2021 r. do [...] grudnia 2021 r. Przesłuchany kierowca w charakterze świadka zeznał, że magnesu używał bez wiedzy, zgody właściciela, kierując się swoją bezmyślnością. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z 26 września 2022 r. skarżący odniósł się do odpowiedzi na skargę. Zwrócił uwagę na zapis protokołu przesłuchania kierowcy, że ten ingerował kilkakrotnie w pracę tachografu w przeciągu ostatnich 29 dni, przy czym kierowca w dniach [...] listopada 2021 r. do [...] grudnia 2021 r. przebywał na urlopie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z[...] lipca 2022 r. utrzymująca decyzję K. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2022r.r. o nałożeniu na skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "P." s. A. P. i U. T., karę pieniężną w wysokości 11.300 zł za naruszenie z lp. 6.1.3 załącznika, lp.6.3.8 oraz lp.6.3.18 nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 180 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Przechodząc do oceny legalności nałożenia kary za naruszenie polegające na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowych przez tachograf lub korzystania z tego urządzenia lub przedmiotu wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y ustawy. Obowiązek stosowania w pojazdach wykonujących przewozy drogowe tachografów wynika z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 2014 r., s.1). Rozporządzenie określa obowiązki i wymogi w odniesieniu do budowy, instalacji, użytkowania, sprawdzania i kontrolowania tachografów stosowanych w transporcie drogowym (art. 1 ust. 1). Tachografy muszą spełniać wymogi rozporządzenia pod względem budowy, instalacji, użytkowania i sprawdzania (art. 1 ust. 2). Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 2006 r., s.1). Jest poza sporem, że kontrolowany przewóz rzeczy podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006, wykonywany był bowiem pojazdem, którego całkowita masa przekraczała 3,5 tony (art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 561/2006). Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy obowiązani są do zapewnienia poprawnego działania i właściwego użytkowania tachografów. Jednocześnie przepis art. 32 ust. 3 wprowadza zakazy, mające na celu zapobieżenie nieprawidłowościom w użytkowaniu tachografów. Przepis ten stanowi: "Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach". Z przytoczonego przepisu wynika, że zakazana jest każda forma manipulowania tachografem, a więc zakaz ten dotyczy wszelkich urządzeń czy przedmiotów użytych do zakłócania pracy tachografu oraz wszelkich sposobów ich użycia i zastosowanych technik, jeżeli miałoby to prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych, rejestrowanych przez tachografy. Z akt sprawy niniejszej wynika, że w trakcie kontroli w dniu [...].12.2021r. stwierdzono, że w okresie objętym kontrolą tj. od [...].11.2021 r. do [...].12.2021 r. kierowca używał niedozwolonego urządzenia (magnesu) oraz nie rejestrował za pomocą cyfrowego urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe marki [...]o nr rejestracyjnym [...]na swojej karcie kierowcy oraz w pamięci tachografu wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Na impulsatorze przy skrzyni biegu znajdował się magnes, w związku z czym tachograf rejestrował odpoczynek kierowcy, pomimo faktu że pojazd się poruszał. Okoliczność powyższa została potwierdzona przez samego kierowcę A. B. który zeznał, że magnesu używał od kilku miesięcy i robił to w celu sfałszowania czasu pracy. Wyjaśnił, że zadania zleca mu pracodawca telefonicznie i nie pyta o czas pracy. Nikt nie sprawdza ilości zużytego paliwa, albo liczby przejechanych kilometrów w stosunku do czasu pracy. Zdaniem sądu, jak słusznie oceniły to organy, ingerencja ta miała na celu nierejestrowanie rzeczywistych danych w pamięci urządzenia jak i na karcie kierowcy, a co za tym idzie naruszeń czasu pracy kierowcy. Organy prawidłowo zatem przyjęły, że powyższe stanowi o wypełnieniu dyspozycji art. 92a ust. 1 ustawy i pozwala na przypisanie skarżącemu naruszenia wymienionego w lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy, które należy do grupy naruszeń określonych w lp. 6.1. załącznika, dotyczących "naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf". Dodatkowo organ stwierdził naruszenie obowiązku wczytywania danych urządzenia rejestrującego, stanowiącego naruszenie ujęte w lp.6.3.18 i niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy ujęte w lp.6.3.8. załącznika nr 3 utd. Zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają zarzuty skargi. W gruncie rzeczy skarga nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego, a skupia się na tym, iż skarżący nie miał wiedzy, że kierowca pojazdu posługuje się magnesem przy obsłudze tachografu co skutkuje przyjęciem, że skarżący jako przewoźnik nie powinien być ukarany. W sprawie bezsporne były okoliczności dotyczące wskazanych naruszeń z załącznika do ustawy. Zdjęcia urządzeń, zeznania świadka A. B., kserokopia "ewidencji" czasu pracy prowadzona przez kierowcę, dane pobrane z Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS, protokół kontroli drogowej z [...].12.2021 r. nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. Odnosząc się do tych dowodów Sąd zauważa, że kierowca dokonując ingerencji w działanie tachografu czynił to co najmniej za przyzwoleniem swojego pracodawcy. W przeciwnym wypadku zbędne byłoby prowadzenie własnej "ewidencji" czasu pracy przez kierowcę oraz całkowity brak nadzoru nad pracą kierowcy ze strony skarżącego. Uwagi powyższe dotyczą zarówno postępowania kierowcy z tachografem, jak i realizowania obowiązków związanych z dokumentowaniem określonych wydarzeń w czasie wykonywania przewozu. Nie można uznać za zrealizowanie nadzoru przeprowadzenie przeszkolenia z posługiwania się tachografem i podpisanie przez pracownika - kierowcę stosownych oświadczeń w tym zakresie. Konieczne jest sprawdzenie i przeanalizowanie przez pracodawcę w jakim czasie, na jakiej odległości i czy w ramach dozwolonych norm porusza się kierowca. Czynności przeszkolenia – aczkolwiek konieczne i ze wszech miar wskazane – są bez znaczenia, o ile nie są egzekwowane przez pracodawcę. Przedłożone przez skarżącego dokumenty mające wskazywać na wywiązanie się z obowiązków pracodawcy nie wskazują, aby praca kierowcy była kontrolowana lub nadzorowana we właściwy sposób. Pozwalają raczej na ocenę, iż pracodawca pozostawał obojętny na to ile i jak pracuje kierowca, czy prawidłowo i terminowo wypełnia niezbędne dokumenty związane z transportem, czy przestrzega norm czasu pracy itd. Sąd podzielił stanowisko organu, że z uwagi na charakter naruszenia prawa, przepis art. 92b ust. 1 ustawy, nie miał w niniejszej sprawie zastosowania. Zgodnie z tym przepisem, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenia nr 3821/85, Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087), a także prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W świetle powołanego unormowania zgodzić należy się ze stanowiskiem, że hipoteza tego przepisu odnosi się wyłącznie do naruszeń z zakresu przestrzegania przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresów odpoczynku kierowców, a nie do ingerencji w działanie urządzeń rejestrujących (por. wyrok NSA z 30 lipca 2015 r., II GSK 1581/14, pub. CBOSA). Norma ta nie ma zatem zastosowania do naruszeń związanych z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, czy też z ingerencją w jego działanie. Prawidłowe jest także stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej przepisu art. 92c ust. 1 ustawy, który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W powołanym wyżej przepisie chodzi tylko i wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane, niedające się przewidzieć, a nie związane z doborem pracowników. Manipulowanie urządzeniami rejestrującymi i nierejestrowanie wszystkich okresów aktywności przez kierowców nie jest okolicznością, której profesjonalny podmiot organizujący przewozy nie mógłby przewidzieć. Przeciwnie, jest to jedna z okoliczności, którą podmiot wykonujący przewozy i posługujący się w tym celu osobami trzecimi musi mieć zawsze na uwadze. Powinien w związku z tym podejmować działania mające na celu zapobieżenie dopuszczaniu się przez kierowców ingerencji w pracę urządzeń rejestrujących ich czas pracy. Rejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy jest podstawowym i zamierzonym celem regulacji prawnych dotyczących czasu pracy kierowców. Jakiekolwiek ingerowanie w dane dotyczące czasu pracy kierowców zagraża bezpieczeństwu ruchu, gdyż czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego. Pozostałe stwierdzone uchybienia, dotyczące prowadzenia przez kierowcę ewidencji i dokumentów są niekwestionowane, oczywiste, wynikają albo z niewiedzy albo braku czasu. Prawidłowe jest zatem stanowisko organów co do braku podstaw do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Stanowiska tego nie podważają zarzuty skargi i przywołane w uzasadnieniu skargi argumenty o trudnej sytuacji skarżącego, mnogości zadań i obowiązków ciążących na nim, ciężkiej sytuacji rodzinnej czy zdrowotnej członków jego rodziny. Okoliczności związane z sytuacją osobistą kierowcy – A. B. także nie wyczerpują normy cytowanego wyżej art. 92 c ustawy. Kwestionowana przez skarżącego odpowiedzialność jego jako przedsiębiorcy wykonującego transport została prawidłowo określona przez organy obu instancji. Ugruntowany jest pogląd, że odpowiedzialność podmiotów biorących udział w transporcie drogowym wynika z przepisów ustawy ( art. 92) i została tak ukształtowana przez ustawodawcę, że jest ona niezależna od odpowiedzialności uczestniczących w transporcie podmiotów. Ukaranie kierowcy nie wyklucza zatem wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy za naruszenia przewidziane w załączniku nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, przywołane w uzasadnieniach decyzji obu instancji, jednolite w swoich poglądach na powyższą kwestię czyni dalszy wywód za zbędny. W ocenie sądu organy wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 K.p.a.) i oceniły te dowody zgodnie z art. 80 K.p.a. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. GITD odniósł się również do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Sąd zauważa dodatkowo, że twierdzenia skarżącego o nieprawidłowościach związanych ze sporządzaniem protokołu przesłuchania świadka są absolutnie gołosłowne. Protokół zawiera bowiem informacje, o których wiedzy nie mogli mieć przesłuchujący inspektorzy i musiały one być podane przez przesłuchiwanego kierowcę. Rozbieżności co do daty wykonywania przewozów z uwagi na urlop kierowcy nie dyskwalifikują wiarygodności jego zeznań. Nie można bowiem wykluczyć, że to ewidencja urlopów była prowadzona nieprawidłowo, a twierdzenia kierowcy są rzetelne. Jedynie na marginesie – wobec podnoszonej w dodatkowym piśmie skarżącego kwestii zbyt wysokiej kary – Sąd zwraca uwagę, że wysokość kar została ustalona w sposób sztywny, co wyklucza możliwość ich miarkowania ( kolizja norm z art. 189 a § 2 kpa - " w przypadku uregulowania w odrębnych przepisach", odrębnymi przepisami w tym wypadku są uregulowania zawarte w ustawie o tr5ansporcie drogowym). W wyniku dokonanej kontroli, sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa, tak materialnego , jak i procesowego – chociaż wprost niewyartykułowanych w skardze - a wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Z tych też powodów sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 r. poz. 2325 ze zm.).