II Ka 683/24

Суди загальної юрисдикції2025-01-09

Номер справи

II Ka 683/24

Дата рішення

2025-01-09

Тип

SENTENCE

Судді

Karol Troć (PRESIDING_JUDGE)

Текст рішення

Sygn. akt II Ka 683/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 9 stycznia 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> Przewodniczący: </td> <td> SSO Karol Troć </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> Protokolant: </td> <td colspan="2"> st. sekr. sąd. Anna Sieczkiewicz </td> </tr> </table> przy udziale prokuratora Andrzeja Boruty po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy  K. R. oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 czerwca 2024 r. sygn. akt II K 851/23 I. utrzymuje wyrok w mocy; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. kwotę 1033,20 zł (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, jego wydatki przejmując na rachunek Skarbu Państwa. <table> <colgroup> <col width="404"/> <col width="120"/> <col width="44"/> <col width="154"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> II Ka 683/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 czerwca 2024 r. w sprawie II K 851/23 </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ inny </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="44"/> <col width="350"/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="3"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> brak zarzutów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.4. Wnioski </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="291"/> <col width="48"/> <col width="338"/> </colgroup> <tr> <td> ☐ </td> <td> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 2.1. Ustalenie faktów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="38"/> <col width="28"/> <col width="131"/> <col width="339"/> <col width="93"/> <col width="93"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 2.2. Ocena dowodów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="109"/> <col width="208"/> <col width="405"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="109"/> <col width="208"/> <col width="405"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="492"/> <col width="175"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="2"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 1. </td> <td> 1. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego K. K., polegającą na uznaniu wyjaśnień oskarżonego za obraną linię obrony, a tym samym za niewiarygodne, w tej części gdzie oskarżony kwestionował, że w sposób celowy i świadomy dokonał zaboru ciągnika rolniczego, stanowiącego własność pokrzywdzonego J. G., podczas gdy oskarżony w sposób konsekwentny wskazał, że ciągnik został wskazany oskarżonemu oraz jego bratu - A. K. przez K. J.; 2. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. 7 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z wyjaśnień oskarżonego K. K. w zakresie w jakim wskazał, że zastał ciągnik z włożonym przedmiotem przypominającym kluczyk i uruchomił ciągnik za pomocą przycisku, a także gdzie wskazał, że w zdarzeniu brały udział inne osoby, a w konsekwencji rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości co do faktu, iż ciągnik został uruchomiony za pomocą znajdującego się w stacyjce kluczyka; 3. obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z zeznań pokrzywdzonego J. G., oraz pominięcie w ustaleniach faktycznych istotnych depozycji tego świadka, który wskazywał, że ciągnik został skradziony w krótkim odstępie czasu po wymianie akumulatora, gdyż wcześniej uruchamiany był z tzw. „zaciągu”; w konsekwencji obrazy ww. przepisów postępowania: 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony A. K. dokonał kradzieży ciągnika rolniczego m-ki (...), stanowiącego własność J. G., w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o tym, że oskarżony miał świadomość, że dokonuje zaboru przedmiotowego ciągnika; z ostrożności procesowej: 5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony A. K. dokonał kradzieży z włamaniem ciągnika rolniczego m-ki (...), stanowiącego własność J. G., w sytuacji gdy brak było wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o tym, że do uruchomienia ciągnika doszło za pomocą innego przedmiotu niż znajdujący się w stacyjce ciągnika kluczyk, a w konsekwencji zakwalifikowanie czynu dokonanego przez oskarżonego, jako kradzieży z włamaniem, podczas gdy czyn ten winien zostać zakwalifikowany jako „zwykła” kradzież, tj. czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a>. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Po dokonaniu analizy akt niniejszego postępowania w świetle złożonego środka odwoławczego Sąd Okręgowy uznał, że zarzuty podniesione przez obrońcę oskarżonego okazały się niezasadne, wskutek czego apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżący, podnosząc zarzuty obrazy wskazanych przez niego przepisów proceduralnych przyjął stanowisko, iż Sąd meriti materiał dowodowy w postaci wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonego J. G. ocenił w sposób niewłaściwy, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, skutkujących niesłusznym przypisaniem oskarżonemu sprawstwa czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a>. Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów na wstępie wskazać należy, iż Sąd Rejonowy ocenił zebrane w sprawie dowody zgodnie z zasadami płynącymi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, kierując się w tym również wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Wyjaśnienia oskarżonego słusznie nie zostały uwzględnione jako wiarygodne w kluczowej ich części, tj. wskazującej na nieświadomość co do tego, że zabierając ciągnik marki (...) z posesji położonej nieopodal domu J. G., stanowiącej jego własność dokonuje przywłaszczenia tego mienia na jego szkodę, będąc wprowadzonym w błąd przez K. J.. Co istotne z punktu widzenia oceny wiarygodności oskarżonego, a nie umknęło uwadze Sądu I instancji, jego wyjaśnienia nie korelują z jego zachowaniem. Jak słusznie podniósł ów Sąd oskarżeni dokonali zaboru ciągnika nie nawet wieczorem, ale w późnych godzinach nocnych, po północy. Zwrócić trzeba uwagę również na fakt, że w tym czasie droga publiczna, przy której bezpośrednio położony był plac na którym znajdował się ciągnik nie była oświetlona, gdyż światło z uwagi na oszczędności gminne gasło o godz. 23:00. Były zatem to idealne warunki do kradzieży. Nadto uruchomili ciągnik i dokonali jego załadunku na lawetę nie na wskazanym placu, znajdującym się a propos w bliskiej odległości od budynków mieszkalnych, ale na znacznie oddalonej od tego miejsca drodze gruntowej (tzw. polnej), z dala od drogi publicznej, od wszelkich zabudowań, od społeczeństwa, w strefie otoczonej przez lasy, a więc można rzec w miejscu odosobnionym, w którym prawdopodobieństwo spotkania człowieka i tym samym ujawnienia przestępstwa, w szczególności o tej porze dnia było wręcz znikome. Słusznie nie nadano im przymiotu wiarygodności również w zakresie w jakim podnosił, że zastał ciągnik z włożonym przedmiotem przypominającym kluczyk i uruchomił go za pomocą przycisku startera. Pokrzywdzony jednoznacznie wskazał, że do uruchomienia tego pojazdu używał kluczyka (k.71v). Nie był to zatem przedmiot go przypominający, choć wymieniony podnosił, że można było uruchomić silnik za pomocą trzycalowego gwoździa – co było istotne z punktu widzenia przyjętej przez Sąd Rejonowy kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu. Nadto wyraźnie zaznaczył, że kluczyk, którego używał do tego pojazdu nie znajdował się w dniu kradzieży w jego stacyjce. W tych realiach uznanie przez Sąd I instancji forsowanych przez oskarżonego twierdzeń, iż właściciel ciągnika pozostawił go, nawet nie w dzień, ale na noc, niczym niezabezpieczonego, na otwartej przestrzeni, bezpośrednio przy drodze publicznej z przedmiotem umożliwiającym jego uruchomienie, nawet jeżeli potencjalny kupujący miał stawić się po jego odbiór, za pozbawionych logiki oraz sprzecznych z zasadami doświadczenia było zdaniem Sądu Okręgowego uzasadnione, zresztą jak też jego wskazań odnośnie powodów niezrealizowania takiej usługi we wcześniejszej fazie dnia, kiedy było jeszcze widno. Pokrzywdzony nie znał K. J., a nadto nie zamierzał przecież sprzedawać tego ciągnika. Co więcej, nawet gdyby doszło do irracjonalnego zbiegu okoliczności i faktycznie ciągnik znajdował się na przydrożnym placu z przedmiotem umożliwiającym jego odpalenie – na tą możliwość wskazywał pokrzywdzony, choć kategorycznie jak to wyżej wskazano podnosił, że używał do uruchomienia ciągnika kluczyka i nie pozostawił go na datę przypisanego oskarżonemu czynu w tymże pojeździe - nie byłoby wobec sprawności ciągnika (kilka dni wcześniej wymieniony, nowy akumulator), potrzeby jego lawetowania – którego podjęcia się nie kwestionował oskarżony. Ciągnik mógł zostać uruchomiony właśnie za pomocą pozostawionego przedmiotu przypominającego kluczyk. Zbędnym byłoby zatem przybywanie na miejsce dwóch osób – których liczba z kolei ułatwiała dokonanie kradzieży, a uściślając dokonanie załadunku ciągnika na lawetę. Wszystkie przywołane okoliczności pokazują w sposób jednoznaczny, że od początku oskarżony działał ze świadomością nielegalności podejmowanych działań. W aspekcie jego wiarygodności, Sąd a quo słusznie zwrócił uwagę, że podnosił on, że uruchomienie ciągnika na położonym nieopodal należącego do pokrzywdzonego domu placu wygenerowałoby hałas i spowodowałoby reakcję sąsiadów. Słowa te ukazują, że doskonale znał charakterystykę pobliskiego terenu. Należy zauważyć, że choć wskazywał odpowiadając na pytania oskarżyciela posiłkowego, że jego brat kierował ciągnikiem, a on lawetą, to dosłownie za chwilę relacjonował w taki sposób, który wskazywał, że w rzeczywistości do tego nie doszło, używał bowiem następujących słów: „jakby”, „to powinien wtedy ktoś”, „ten hałas by został usłyszany”, (k. 72), choć jak słusznie uznał Sąd I instancji najprawdopodobniej czynił to nieświadomie, po czym następnie dla uwiarygodnienia swej wcześniejszej wersji wskazał, że ciągnik został jednak w tym miejscu uruchomiony. Skoro jednak zdecydował się składać wyartykułowane powyżej wyjaśnienia nie mogły one zostać pominięte i należało je ocenić – co też Sąd Rejonowy uczynił i to w sposób prawidłowy. Po zapoznaniu z całością złożonych w przedmiotowym postępowaniu depozycji oskarżonego, zgodzić się należy zatem z Sądem Rejonowym, iż nie był on w swym przekazie stabilny, a nadto w wyraźny sposób starał się zataić niekorzystne z punktu jego interesu procesowego okoliczności i choć takie działanie pozostawało w granicach jego uprawnień procesowych, to jak wykazało postępowanie, było one nieudolne, ze względu na dowody świadczące jednoznacznie o nierealności forsowanych przez niego twierdzeń, natomiast żeby nie powielać sztucznie tożsamych, właściwych argumentów, zawartych w pisemnych motywach zapadłego wyroku, Sąd Okręgowy odsyła do nich celem zapoznania, podobnie jak do tych odnoszących się do wskazywanego przez oskarżonego rzekomego udziału osób trzecich w kradzieży (k. 86, 86v). W świetle tych okoliczności, decyzję Sądu meriti o nieobdarzeniu walorem wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, notabene uprzednio wielokrotnie karanego za przestępstwa podobne, co też zostało dostrzeżone przez organ procesowy, a zatem wiedzącego doskonale, na czym polegać może istota przypisanego mu przestępstwa, tym bardziej, że jak twierdził K. J. miała mu powiedzieć, że ciągnik nie posiada dokumentów – co już dla zwykłego obywatela byłoby znakiem ostrzegawczym, w zakresie jego twierdzeń o nieświadomości bezprawności podjętych działań na szkodę pokrzywdzonego, w tym w części w jakiej wskazywał, iż zgody na zabranie ciągnika udzielił mu rzekomo wskazany przez K. J. właściciel pojazdu, którego nie podała nawet bliższych danych osobowych, tj. chłopak, jeżdżący samochodem osobowym marki a. o czerwonym kolorze lakieru, należało zaaprobować, albowiem została oparta na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czego nie można powiedzieć o tej zaprezentowanej przez obronę, skonstruowanej jedynie na depozycjach oskarżonego, owszem wpisującej się w przyjętą przez niego linię obrony, lecz pomijającej ustawowy obowiązek uwzględnienia wszelkich okoliczności, określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, który co należy zaznaczyć obowiązuje nie tylko sąd przy rozstrzyganiu konkretnej sprawy, ale także powinien być przestrzegany w środkach odwoławczych przez skarżących. Bez tego zawarte w apelacji obrońcy rozważania należało ocenić jako nieuprawnione, a więc i dowolne. O ile przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> nakazuje uwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie, to nie może być rozumiany w sposób wskazany przez obrońcę, a więc że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń sądu. Byłoby to w istocie niemożliwe ze względu na wzajemną sprzeczność okoliczności wynikających z różnych dowodów. Nie można więc zarzutu jego naruszenia opierać na tym, iż pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli sąd rozważył je i ocenił ich znaczenie w sposób określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku dobitnie ukazuje, że Sąd przy ocenie zarówno wyjaśnień oskarżonego, jak i pokrzywdzonego brał pod uwagę całość złożonych przez nich w postępowaniu relacji. To, że jej wyniki nie satysfakcjonują skarżącego nie oznacza, że doszło do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Podniesionymi w ramach apelacji argumentami nie zostało skutecznie wykazane, aby ocena tych dowodów była błędną, sprzeczną z dyrektywami określonymi w/w przepisem. Należy pamiętać o tym, że taki stan rzeczy został ustalony nie tylko na podstawie całości wiarygodnych zeznań pokrzywdzonego J. G., niemającego żadnego powodu do zeznawania niezgodnie z prawdą, co też podkreślił Sąd I instancji, w których nie można było dostrzec ukierunkowania, tzn. dążenia do bezpodstawnego skazania oskarżonego, ale również w oparciu o protokoły oględzin miejsc powiązanych ze zdarzeniem wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 6-8, 42-46, 9-10v, 31-41-28-30, 59-65), która wskazywała na ślady ciągnika prowadzące od posesji pokrzywdzonego oraz na ślady załadunku tego pojazdu na lawetę w miejscu oddalonym od siedzib ludzkich. W ocenie Sądu zeznania J. G. Sąd Rejonowy słusznie ocenił jako wiarygodne, albowiem są one jasne, logiczne, korespondujące z pozostałym uwzględnionym materiałem dowodowym. Należy podkreślić, że od początku postępowania nie wiedząc kto dokonał kradzieży jego ciągnika nie chciał wskazywać sprawcy – co wskazuje na to, że nie próbował bezpodstawnie obciążać kogokolwiek za to winą, w tym oskarżonego, którego nie znał. Jeszcze raz należy zaznaczyć, że Sąd uznał je za wiarygodne w całości, a zatem również w zakresie wskazywanym przez obrońcę, tj. że kilka dni przed kradzieżą był uruchamiany z tzw. „zaciągu”. Zatem twierdzenia obrony o pominięciu tej okoliczności przy ocenie zeznań pokrzywdzonego są całkowicie bezpodstawne. Nie mniej jednak nawet uwzględnienie tej okoliczności nie świadczy o zasadności podniesionego zarzutu, bowiem przemawia ona na niekorzyść oskarżonego niż na jego korzyść. Wskazuje bowiem na niewiarygodność oskarżonego, gdyż po dokonaniu wymiany akumulatora w ciągniku nie było potrzeby jego lawetowania – a jak zostało już to wyżej wykazane w tym aspekcie oskarżony nie wyjaśniał konsekwentnie. Reasumując niniejsze wywody Sąd Okręgowy podzielił twierdzenia Sądu pierwszej instancji w zakresie oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego i zeznań pokrzywdzonego. Skarżący w wywiedzionej apelacji w sposób obiektywny nie wykazał nieprawidłowości postępowania dowodowego, w tym stanowiącego jego element procesu pierwszoinstancyjnej oceny kwestionowanych dowodów, które skutkowałyby uwzględnieniem przedstawionych zarzutów, nieefektywnie próbując podważyć materiał dowodowy obciążający oskarżonego i tok rozumowania precyzyjnie przedstawiony w uzasadnieniu do zaskarżonego orzeczenia Sądu Rejonowego. W związku z powyższym, ustalony w sprawie na podstawie zgromadzonych dowodów ciąg wydarzeń nie budził wątpliwości, natomiast to wątpliwości organu orzekającego, a nie strony procesowej uzasadniają zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>. Na marginesie wspomnieć także można, że nieprawidłowe jest łączenie zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2;art. 7)">art. 5 § 2 i art. 7 kpk</a>, ponieważ niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać dopiero w następstwie oceny dowodów przeprowadzonej zgodnie z regułami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2024 r., VIII AKa 87/23). Tym samym skoro Sąd I instancji nie naruszył żadnego z przepisów ze sfery gromadzenia i oceny dowodów, to brak jest podstaw nie tylko do kwestionowania przyjętych ustaleń faktycznych, ale również przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za popełnienie przestępstwa kradzieży w jej kwalifikowanej postaci z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a>. Ciągnik marki (...) znajdował się na posesji należącej do pokrzywdzonego, a zatem pozostawał w jego posiadaniu. Oskarżony zabierając ten pojazd z tego miejsca wyjął go spod władztwa uprawnionego bez jego wiedzy. Niewątpliwie już w tym momencie działał z zamiarem zaboru rzeczy, ale i później mu on towarzyszył, kiedy przełamał zabezpieczenie ciągnika w postaci kluczyka - co jak wskazał pokrzywdzony było możliwe za pomocą odpowiedniego rozmiaru gwoździa – stanowiącego jego zamiennik. Nie jest przy tym istotne, że posesja, na którym znajdował się owy ciągnik nie była w żaden sposób zabezpieczona i dostęp do niej miał każdy. Okoliczności te nie odgrywają wiodącej roli w kontekście znamienia włamania, za które uznaje się nie tylko pokonanie przeszkody materialnej (np. zbicie okna do domu), ale również przełamanie zabezpieczeń elektrycznych, elektronicznych czy komputerowych. Obecnie, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, odchodzi się od utrwalonego poglądu uzależniającego byt przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> od tego czy rzecz ruchoma znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym. Ważne jest, aby sprawca swoim zachowaniem przełamał zabezpieczenie tej rzeczy – co można uczynić za pomocą m.in. dopasowanego klucza bądź jak to miało miejsce w niniejszej sprawie przedmiotu jemu odpowiadającemu. Bezspornym jest bowiem na gruncie przedmiotowej sprawy, w świetle wyjaśnień oskarżonego K. K. (obecnie R.), zeznań pokrzywdzonego oraz protokołu oględzin miejsca z dokumentacją fotograficzną (k. 9-10v, 31-41), że doszło do uruchomienia ciągnika przez działających wspólnie i w porozumieniu oskarżonych w celu jego załadunku na lawetę, przy czym nie posiadali oni do tego pojazdu kluczyka. Nie było zatem podstaw do poczynienia zmian reformatoryjnych zaskarżonego orzeczenia w zakresie kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu zachowania, bowiem wypełnia ono komplet znamion czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a>. Zważywszy, iż zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 447;art. 447 § 1)">art. 447 § 1 kpk</a> apelację co do winy uważa się za zwróconą także co do rozstrzygnięcia o karze Sąd II instancji dokonał weryfikacji również w zakresie przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>. Zdaniem Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy precyzyjnie wyważył okoliczności wpływające na wymiar kary, ustalając go na poziomie adekwatnym do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz stopnia jego zawinienia - prawidłowo spełniając tym samym dyrektywy prewencji ogólnej, jak i szczególnej zawarte w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 § 1;art. 53 § 2)">art. 53 § 1 i 2 kk</a>. Biorąc pod uwagę ustawowe zagrożenie za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a>, ponadto przy działaniu w warunkach wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> należało uznać, iż orzeczona wobec K. K. (obecnie R.) kara 1 roku i 1 miesiąca pozbawienia wolności w żadnym razie nie nosi cech rażącej niewspółmierności. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td> o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie popełnionego przez oskarżonego przestępstwa jako czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 292)">art. 292 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary mieszanej – 4 miesiące pozbawienia wolności oraz 6 miesięcy ograniczenia wolności ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie popełnionego przez oskarżonego przestępstwa jako czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 kk</a> i wymierzenie oskarżonemu za ten czyn kary 8 miesięcy pozbawienia wolności. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wobec niezasadności zarzutów podniesionych przez obrońcę, w/w wnioski apelacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie, co szczegółowo zostało rozważone we wcześniejszej części uzasadnienia. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="666"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 1. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 1. </td> <td> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 10 czerwca 2024 r. w sprawie II K 851/23 – w całości </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Wskazano w rubryce 3.1. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 1. </td> <td> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td/> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td/> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="52"/> <col width="78"/> <col width="369"/> <col width="220"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 1.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 2.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 3.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="2"> </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="128"/> <col width="590"/> </colgroup> <tr> <td> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td> II. </td> <td> Z uwagi na to, że oskarżony K. R. reprezentowany był przez obrońcę ustanowionego z urzędu, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820160124" title="Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 1982 r. Nr 16, poz. 124 (art. 29;art. 29 ust. 1)">art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze</a> (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1564), a także § 17 ust. 2 pkt 4 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. D. kwotę 1033,20 złotych (w tym 193,20 zł podatku VAT) za obronę oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Wprawdzie apelacja obrońcy oskarżonego okazała się w całości niezasadna, zatem w oparciu o przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a>, należało obciążyć K. R. kosztami sądowymi postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy, mając jednakże na uwadze konieczność odbycia przez oskarżonego wymierzonej mu zaskarżonym wyrokiem kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i miesiąca oraz sytuację majątkową, uznał na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a>, że względy słuszności przemawiają za tym, aby zwolnić go od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="719"/> </colgroup> <tr> <td> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td/> </tr> </table> </div>