II FZ 943/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. S. i R. S. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1141/12 w przedmiocie wpisu od skargi w sprawie ze skargi B. S. i R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II FZ 943/12 UZASADNIENIE R. S. i B. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 lipca 2012 r., nr [...], uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i określającą wysokość należnych odsetek za zwłokę od niewpłaconych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. w łącznej kwocie 42.188 zł. Od skargi strona uiściła wpis stały w wysokości 500 zł. Zarządzeniem z dnia 10 września 2012 r. wezwano skarżących do wyjaśnienia rozbieżności w wysokości przedmiotu zaskarżenia wskazanej w skardze i w odpowiedzi na skargę, gdzie Dyrektor Izby Skarbowej we W. jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał kwotę wynikającą z decyzji wymiarowej – 42.188 zł. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżących wskazał, iż w tym przypadku nie występuje wartość przedmiotu zaskarżenia, gdyż zgodnie z art. 217 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", do wartości przedmiotu zaskarżenia nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną. Zarządzeniem z dnia 24 września 2012 r. Przewodniczący Wydziału, na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 214 § 1 oraz z art. 218 p.p.s.a. ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 42.188 zł i wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.266 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanego dalej jako "rozporządzenie". Na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła zażalenie, domagając się zmiany zaskarżonego zarządzenia poprzez ograniczenie wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 lipca 2012 r. do kwoty 500 zł. Zarzuciła naruszenie art. 217 p.p.s.a. poprzez ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia na kwotę 42.188 zł w sytuacji, gdy w sprawie nie istnieje przedmiot zaskarżenia, bowiem zaskarżone należności stanowią koszty związane z należnością główną oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i określenie wpisu przewyższającego 500 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że skarga na decyzję, czego strona skarżąca zresztą nie neguje, podlega opłacie sądowej (art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Spór natomiast, co wynika z uzasadnienia zażalenia, dotyczy jedynie tego, czy wpis ten winien być wpisem stosunkowym (jak przyjęto w zaskarżonym zarządzeniu) czy stałym, jak twierdzi strona skarżąca. W tym zakresie wskazać należy, że powołany jako naruszony w zażaleniu art. 217 p.p.s.a. nie odnosi się do rodzaju wpisu, jaki winien być uiszczony od skargi, której przedmiotem jest decyzja określająca odsetki za zwłokę od zaliczek na podatek. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyte przez ustawodawcę sformułowanie "w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" jest wyrażeniem nieostrym i będącym pewnym uproszczeniem. Przedmiotem skargi do sądu administracyjnego są bowiem akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. Uznać zatem należy, iż wskazując jako przedmiot zaskarżenia należności pieniężne ustawodawca w istocie odnosił się do skarg na akty lub czynności określające obowiązek zapłaty należności pieniężnej lub stwierdzające jej istnienie (por. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008r., sygn. akt I FPS 7/07, opubl. w ONSAi WSA z 2008 r., nr 2, poz. 24). Tak rozumiana należność pieniężna stanowi wartość przedmiotu sporu (art. 216 p.p.s.a.) Zgodnie z art. 217 p.p.s.a. do wartości tej nie wlicza się odsetek i kosztów związanych z należnością główną, czyli mających charakter należności akcesoryjnych, niemających samodzielnego bytu. Oznacza to, że o wartości przedmiotu zaskarżenia decyduje należność główna, określona w zaskarżonym akcie. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja kreowała obowiązek skarżących zapłaty wskazanej w niej kwoty. Skarżący zaskarżyli więc akt administracyjny, nakładający na nich obowiązek świadczenia pieniężnego w postaci odsetek od zaliczek. Kwota tych odsetek stanowi przedmiot zaskarżenia (należność główną) w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., a nie - odsetki, o których mowa w art. 217 p.p.s.a. Mimo bowiem pewnego związku z decyzją określającą zobowiązanie podatkowe, decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie dotyczyła innego, odrębnego, samodzielnego obowiązku. Nie były to bowiem odsetki od zaległości podatkowej stanowiące świadczenie uboczne od zaległości, ale odsetki od zaliczek na ten podatek. Obie te kategorie odsetek zostały wyraźnie odróżnione w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w art. 53 § 2 tej ustawy. Organ podatkowy orzeka o nich w odrębnej decyzji, wydanej na podstawie art. 53 a Ordynacji podatkowej, po zakończeniu roku podatkowego, w którym zaliczki miały być zapłacone (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 2184/09, LEX 745725). Prawidłowo zatem Przewodniczący uznał, że w sprawie dotyczącej skargi na decyzję określającą odsetki od zaliczek na podatek należy określić wartość przedmiotu sporu, prawidłowo też przyjął, iż wpis od skargi winien być wpisem stosunkowym, obliczonym - z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia, a nie wpisem stałym, wynikającym z § 2 ust. 3 pkt 12 tego rozporządzenia. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należało oddalić.