II SA/Sz 766/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o sprostowanie i uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 766/10 odrzucającego skargę J. C. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SAB/Sz 165/10 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia 1. oddalić wniosek o sprostowanie 2. oddalić wniosek o uzupełnienie UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. zatytułowanym "wniosek" J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SAB/Sz 165/10 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Zarządzeniem z dnia 7 września 2010 r. Przewodniczący Wydziału II zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.) – poprzez wykazanie, że przed złożeniem do Sądu skargi (wniosku) o wymierzenie grzywny wzywał SKO w Szczecinie do wykonania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SAB/Sz 165/10 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec niewykonania przez skarżącego ww. zarządzenia, Sąd postanowieniem z dnia 7 października 2010 r. odrzucił skargę . Pismem z dnia 14 października 2010 r. J. C. złożył wniosek o uzupełnienie i sprostowanie ww. postanowienia, w którym oświadczył, że "Sąd celowo i umyślnie nierozpoznał spraw skarżącego sygn. akt II SA/Sz 766/10 i II SA/Sz 767/10" i wniósł o uzupełnienie postanowienia poprzez skierowanie, z urzędu, sprawy do Prokuratora Rejonowego w Szczecinie w związku niewykonaniem przez SKO w Szczecinie wyroków WSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SAB/Sz 165/09 i II SAB/Sz 166/09, w których Sąd nakazał rozpoznanie sprawy w terminie 30 dni od doręczenia akt organowi. Skarżący wniósł także o sprostowanie "zaocznego" postanowienia Sądu o dowody w sprawie tj. akta Ko 81/10, gdzie złożył pisma z 15 września 2010 r. i 1 października 2010 r. oraz akta sprawy Ko 91/10, która pozostała bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sprostowanie orzeczenia dotyczy wyłącznie ujawnionych w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Podkreślić należy, że sprostowanie orzeczenia, w żadnej mierze, nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Tak samo przedmiotem sprostowania nie mogą być czynności Sądu podejmowane w postępowaniu sądowym. Natomiast, jak wynika z treści wniosku skarżącego, domaga się on dołączenia do akt sprawy korespondencji zarejestrowanej pod sygn. Ko jako dowodów w tej sprawie. Wniosek taki jest niedopuszczalny. Analizując treść uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 7 października 2010r. Sąd stwierdził, że nie zawiera ono wymienionych w przepisie art. 156 § 1 P.p.s.a.: "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Treść tego orzeczenia jest jasna i jednoznaczna i nie istnieją żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. Z tych względów Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o sprostowanie orzeczenia i orzekł na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z 166 P.p.s.a., jak w pkt I postanowienia. Stosownie zaś do art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd na wniosek strony uzupełnia postanowienie, jeśli nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy winien był zamieścić z urzędu. Natomiast z konstrukcji przepisu wynika, że nie można żądać uzupełnienia postanowienia o rozpatrzenie kolejnych zarzutów, okoliczności, czy też dowodów w sytuacji, gdy Sąd rozpoznał już skargę. Nie można również żądać uzupełnienia postępowania sądowego o podjęcie dodatkowych czynności przez Sąd w danej sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt II postanowienia.