Ppolska.starec← UrzadnikУвійти

III SA/Po 1093/12

Адміністративні суди2012-11-16
Номер справи
III SA/Po 1093/12
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Дата рішення
2012-11-16
Тип
Postanowienie WSA w Poznaniu

Судді

Robert Talaga

Резолютивна частина

Przyznano prawo pomocy w całości

Текст рішення

SENTENCJA Dnia 16 listopada 2012 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku L. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi L. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia 1. zwolnić L. N. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla L. N. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych w P. UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu L.N. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący przesłał wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Wnioskodawca utrzymuje się ze świadczeń rentowych z ZUS w wysokości [...] zł, a jego żona utraciła prawo do renty i jest zarejestrowana w PUP w Poznaniu jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Uzyskiwane przez wnioskodawcę świadczenia są obciążone egzekucją komorniczą. Wnioskodawca posiada dom o powierzchni [...] m² na gruncie M.P., w którym jest mieszkanie o powierzchni [...] m², a pozostała część domu nadaje się wyłącznie do remontu, na który nie posiada on środków. Z relacji wnioskodawcy wynika, że wyposażenie mieszkania jest standardowe – nie posiada on żadnego nowoczesnego i wartościowego sprzętu. Wnioskodawca nie posiada żadnych zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych i.t.p.), ani przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Żona wnioskodawcy nie posiada natomiast odrębnego majątku. Wnioskodawca oszacował wydatki wspólnego gospodarstwa domowego w sposób następujący: gaz – [...] zł miesięcznie, woda i ścieki – [...] zł miesięcznie, podatek od nieruchomości – [...] zł rocznie, opalanie węglowe – [...] zł rocznie (5 ton węgla), ubezpieczenie – [...] zł kwartalnie, wydatki własne na dwa miesiące – [...] zł. Niewielka kwota pozostająca na wyżywienie powoduje, że wnioskodawca i jego żona korzystają z pomocy najbliższej rodziny w formie sobotnio-niedzielnych obiadów. Ponieważ nie stać wnioskodawcy na wyżywienie nie realizuje on również wszystkich recept lekarskich, gdyż nie jest w stanie sobie pozwolić na ich wykupienie. Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w myśl art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a. Z oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i rodzinnym zawartego we wniosku o prawo pomocy wynika, że dwuosobowe gospodarstwo domowe wnioskodawcy jest utrzymywane z jego świadczeń rentowych w wysokości [...] zł miesięcznie, które są obciążone egzekucją komorniczą. Wnioskodawca i jego żona są ludźmi ubogimi. Ich dochody umożliwiają bieżące utrzymanie na granicy minimum socjalnego. Nie stać ich na zaspokajanie wszystkich koniecznych potrzeb życiowych. Reasumując sytuacja wnioskodawcy uniemożliwia wygospodarowanie środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania sądowego oraz uiszczenie honorarium profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. W konsekwencji oznacza to, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tym samym uzasadniony jest jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.