II GZ 390/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1474/12 w zakresie odmowy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił E. K. wstrzymania wykonania decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w skardze na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżący zawarł wniosek o jej wstrzymanie. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że z uwagi na wysokość nałożonej kary istnieje zagrożenie, że popadnie w znaczne trudności finansowe. Podkreślił, że z uwagi na złą kondycję firm produkcyjnych i handlowych, aktualnie jest znacznie mniej przewozów, wydłużyły się terminy płatności, a wielu kontrahentów nie reguluje należności lub nie można ich wyegzekwować, nawet na drodze postępowania egzekucyjnego. Według Sądu I instancji skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się jedynie do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną może spowodować, że popadnie w znaczne trudności finansowe, szczególnie w kontekście spadku zleceń, jak i wydłużania się terminów płatności. Tymczasem skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić wystąpienie okoliczności na które się powołuje. Skarżący natomiast nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących jego aktualnej sytuacji finansowej, czy majątkowej, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wymaganych do wstrzymania wykonania decyzji. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o jego zmianę. Skarżący wskazał, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji rodzi wysoce niekorzystne skutki dla sytuacji finansowej jego przedsiębiorstwa. Ponadto na pogorszenie stanu finansów w przedsiębiorstwie skarżącego w sposób wyraźny ma wpływać nieterminowe regulowanie faktur przez kontrahentów, a w wielu przypadkach brak zapłaty z tytułu powierzonych zleceń transportowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 - dalej p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje Sądowi możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie - w tym przypadku decyzji. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikający z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem w tym przypadku skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Nadto twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skolerowana jest powinność Sądu do dokonywania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca ze wspomnianego obowiązku nie wywiązała się. Dlatego wydane przez Sąd I instancji postanowienie należy uznać za słuszne i właściwe. Nie wskazano bowiem we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji żadnych, poza ogólnikowymi stwierdzeniami dowodów świadczących o tym, że w sprawie tej przedstawione okoliczności wyczerpują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić wypada, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zatem ewentualne uwzględnienie wniosku skarżącego mogło nastąpić jedynie, gdy wskazałby on konkretne okoliczności odnoszące się do jego sytuacji finansowej, majątkowej, które dawały podstawy do uznania, że wyczerpują one przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odwoływanie się zatem we wniosku do obawy powstania trudności finansowych nie mogło być uznane za uzasadniające ten wniosek. Skarżący również w zażaleniu nie wykazał wprost, czym miałaby się wyrazić szkoda w jego majątku bądź jaki skutek wykonania decyzji miałby charakter nieodwracalny. Skarżący w zażaleniu odwoływał się do trudności w uzyskiwaniu płatności od kontrahentów z uwagi na złą sytuację ekonomiczną panującą w branży transportowej, zmniejszenie zapotrzebowania na świadczone przez niego usługi lecz okoliczności tych niczym nie udokumentował. Także nie wykazał żadnym dowodem jaka jest sytuacja finansowa prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa - wobec czego brak było podstaw do oceny tej okoliczności w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, że postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, iż strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek (art. 61 § 4 p.p.s.a.) Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.