II OZ 1149/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 679/12 umarzające postępowanie w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy prawa pomocy zainicjowane wnioskiem z dnia 12 września 2013 r. ze skargi J.J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 679/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy prawa pomocy zainicjowane wnioskiem z dnia 12 września 2013 r. ze skargi J.J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych. Sąd I instancji wskazał, iż postanowieniem z dnia 17 października 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku umorzył postępowanie w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy prawa pomocy. W ustawowym terminie J.J. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. Sąd I instancji rozpoznając ww. sprzeciw przytoczył treść art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zm. dalej "p.p.s.a.") i wskazał, że wnioskiem z dnia 5 września 2013 r. i uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 19 września 2013 r. J.J. wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Następnie wnioskiem datowanym na dzień 12 września 2013 r., uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 24 września 2013 r., ww. ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (vide: rubryka 4 formularza PPF). Sąd I instancji zaznaczył, iż w wyniku rozpatrzenia pierwszego z wyżej wskazanych wniosków referendarz sądowy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy - postanowienie z dnia 31 października 2013 r. Wnioskodawcy przysługuje prawo do złożenia sprzeciwu od tego postanowienia, a w dalszej kolejności również zażalenia od ewentualnego postanowienia Sądu. W ocenie Sądu I instancji kolejne postępowanie w przedmiocie udzielenia wnioskodawcy prawa pomocy, zainicjowane wnioskiem datowanym na dzień 12 września 2013 r., gdy jednocześnie toczy się wcześniej wszczęte postępowanie w tym samym zakresie, jest bezprzedmiotowe. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J.J. Postanowienie zaskarżono w całości wnosząc o jego uchylenie. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie jest nietrafne, bowiem bez znaczenia jest fakt o toczącym się równoległym postępowaniu w zakresie przyznania prawa pomocy jeżeli we wniosku z dnia 12 września 2013 r. wskazał nowe okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli postępowanie stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie za bezprzedmiotowe należy uznać postępowanie w zakresie przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata zainicjowane wnioskiem z dnia 12 września 2013 r., bowiem równolegle toczy się postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 5 września 2013 r. W tym miejscu podkreślić należy, iż wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu zakres tych wniosków jest tożsamy. Wniosek z dnia 12 września 2013 r., nie wskazuje nowych okoliczności Wobec tego Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że postępowanie w zakresie wniosku skarżącego zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata na obecnym etapie jest bezprzedmiotowe, skoro w sprawie w wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia 5 września 2013 r. zostało wydane postanowienie referendarza sądowego z dnia 31 października 2013 r. odmawiające wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji wnioskodawcy przysługuje prawo do złożenia sprzeciwu na ww. postanowienie referendarza oraz ewentualnego zażalenia na postanowienie Sądu. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.