I SA/Gd 1135/17

SENTENCJA Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. UZASADNIENIE Wnioskiem zawartym w skardze oraz złożonym na dołączonym do niej formularzu PPF, którego braki formalne zostały uzupełnione w dniu 11 października 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca K. T. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi, który zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej jako: rozporządzenie) wynosi 1.368 zł; 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia); 3) ewentualny wpis od zażaleń na postanowienia wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia); 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192) oraz 5) ewentualne wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (radcy prawnego), które jest ustalane, co do zasady, swobodnie pomiędzy stronami, tj. mocodawcą i pełnomocnikiem. Pewną wskazówką dla oceny obciążeń finansowych, jakie wnioskodawca musiałaby ponieść z tego tytułu jest jedynie wysokość stawek, określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.). Na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżąca zamieszkuje na terenie [...], prowadzi sama gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w kwocie 642,18 euro miesięcznie, korzysta także z pomocy socjalnej, która wypłaca jej kwotę 108,58 euro miesięcznie, otrzymuje również wsparcie finansowe od przyjaciół. Skarżąca osiągany dochód oraz otrzymywaną pomoc w całości przeznacza na opłaty za czynsz najmu mieszkania (355,42 euro), energię elektryczną (33 euro), telefon (30 euro), wyżywienie (200 euro), zakup leków przyjmowanych stale (42 euro) oraz środków czystości (40 euro), spłatę pożyczki zaciągniętej w dniu 21 grudnia 2016 r. na kwotę 2.930 zł oraz koszty przejazdów do Polski (dwa razy w ciągu roku), które średnio miesięcznie wynoszą około 50 euro. Skarżąca posiada ponad 20-letni samochód osobowy marki [...] o wartości około 1.000 zł oraz wierzytelność w kwocie 360.000 zł, której zapłaty dochodzi na drodze sądowej i z tego tytułu poniosła koszty w kwocie 645 zł. Innego majątku nie posiada. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.