III SA/Lu 699/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. UZASADNIENIE G. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na złożenie jej po terminie. We wniosku z dnia 12 września 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący podniósł, że w okresie od dnia 7 lipca 2013 r. do dnia 30.lipca 2013 r. skarżący przebywał na urlopie wypoczynkowym poza swoim miejscem zamieszkania i z powyższej przyczyny nie był w stanie odebrać decyzji dwukrotnej awizowanej w dniach 8 i 16 lipca 2013 r., stąd nastąpił skutek doręczenia. Skarżący wyjaśnił także, że o zaskarżonej decyzji dowiedział się w dniu 9 września 2013 r. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 6 listopada 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wyjaśnił w piśmie z dnia 20 listopada 2013 r. (k.25 akt s.), że przebywał na urlopie wypoczynkowym w okresie od 7 do 31 lipca 2013 r., co potwierdzają oświadczenia S.P. i A. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu musi spełniać warunki określone w art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na uprawdopodobnieniu przez stronę dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i wskazaniu na okoliczności, które pomimo tej staranności uniemożliwiły dokonanie czynności w postępowaniu sądowym w terminie. Natomiast ocena sądu w tym zakresie oparta jest na obiektywnym mierniku staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (por. J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 270; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 713/04). W rozpoznawanej sprawie G. W. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt sprawy, decyzja administracyjna została doręczona zastępczo na podstawie art. 44 k.p.a. w dniu 23 lipca 2013 r. Skargę na powyższą decyzję skarżący wniósł w dniu 11 września 2013 r. (data nadania). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął natomiast w dniu 22 sierpnia 2013 r., a zatem skarga bezspornie została złożona z uchybieniem terminu W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, wskazywaną przez skarżącego przeszkodą w zachowaniu terminu do złożenia skargi był fakt przebywania w tym czasie skarżącego na urlopie wypoczynkowym poza swoim miejscem zamieszkania. Przebywanie skarżącego na urlopie wypoczynkowym w okresie od 7 do 31 lipca 2013 r. nie może być uznane za okoliczność faktyczną uzasadniającą brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał należycie, że znajdował się w wyjątkowej, niezależnej od siebie sytuacji uniemożliwiającej zachowanie terminu do wniesienia skargi. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.