I OSK 70/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kremer, Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.), Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 995/14 w sprawie ze skargi M. K. i S. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 października 2014 r., sygn.akt II SA/Kr 995/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. i S. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego, z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, oddalił skargę. Powyższy wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy; Pismem z dnia 27 lutego 1997 r. M. K. i S. M. zwrócili się do organu administracji o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, stanowiącej dz. nr [...] w obr. [...], objętej księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Nowym Sączu VI Wydział Ksiąg Wieczystych w Nowym Sączu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. ([...]) na podstawie art. 142, 136 ust. 3 i 137 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm. dalej jako u.g.n.) Starosta Nowosądecki odmówił zwrotu wyżej opisanej nieruchomości. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. ([...] Wojewoda Małopolski uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, w celu uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. ([...]), na podstawie art. 142 ust. 2, art. 136 ust. 3, art. 137, art. 216 u.g.n. Starosta Nowosądecki ponownie odmówił zwrotu przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej własność Gminy Nowy Sącz. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że nieruchomość oznaczona jako dz. nr [...] i [...] obr. [...] o pow. [...]ha, przejęta została na rzecz Skarbu Państwa na podstawie umowy sprzedaży i zrzeczenia się własności nieruchomości z dnia 23 sierpnia 1972 r., Rep. "A" [...], zawartej w oparciu o przepis art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r., nr 18, poz. 94), z przeznaczeniem pod budowę osiedla [...]. Organ podał, że wniosek o zwrot, dotyczył części nieruchomości wywłaszczonej, oznaczonej obecnie jako dz. ew. nr [...] w obr. [...]. W chwili zawarcia ww. umowy, nieruchomość stanowiła współwłasność S. M. syna G. i A. oraz S. M. syna S. i J. Na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Nowym Sączu Wydział I Cywilny, z dnia 13 listopada 1981 r., sygn. akt Ns 1165/81 spadek po S. M. (s. G.) nabyły dzieci M. K. i S. M. po 1/2 części. Starosta wskazał, że działka oznaczona nr [...] podzielona została na działki o nr [...] i [...], przy czym działka nr [...] podzielona została między innymi na działkę nr [...] (operat podziału L.skład.geod. [...]). Następnie działka o nr [...], podzielona została między innymi na działkę ewidencyjną nr [...] o powierzchni [...]m2. (operat podziału [...]). W dacie złożenia wniosku o zwrot, nieruchomość ta pozostawała w użytkowaniu wieczystym Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Nowym Sączu. Uprzednio nieruchomość pozostawała w użytkowaniu wieczystym [...], która aktem notarialnym z dnia 5 grudnia 1988 r. Rep. A nr [...], zrzekła się użytkowania wieczystego przedmiotowej działki na rzecz Skarbu Państwa (Urzędu Miejskiego w Nowym Sączu). Następnie działka przekazana została decyzją Urzędu Miejskiego w Nowym Sączu z dnia [...] stycznia 1989 r., w zarząd na czas nieoznaczony Rejonowemu Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji w Nowym Sączu. Decyzją Zarządu Miasta Nowego Sącza z dnia [...] lipca 1996 r. stwierdzono nabycie przez Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w Nowym Sączu z mocy prawa, użytkowania wieczystego działki [...] oraz prawa własności obiektu hydroforni. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu stwierdziło nieważność powyższej decyzji, w konsekwencji czego, prawo użytkowania wieczystego wpisane do księgi wieczystej KW Nr [...] na rzecz Rejonowego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Nowym Sączu, zostało wykreślone. Organ wskazał, że przed dniem 1 stycznia 1998 r. (tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami) przedmiotowa nieruchomość nie była obciążona prawem użytkowania wieczystego i tym samym w niniejszej sprawie nie miał zdaniem Starosty zastosowania przepis art. 229 u.g.n. Zgodnie z zapisem w księdze wieczystej KW Nr [...], działka nr [...] w obr. [...], stanowi własność Gminy Nowy Sącz. Z decyzji z dnia [...] lipca 1971 r., znak: [...] o zatwierdzeniu planu realizacyjnego osiedla [...] w Nowym Sączu i kotłowni osiedlowej wynika, że wnioskowana do zwrotu część wywłaszczonej nieruchomości, winna być zabudowana obiektem hydroforni oraz zbiornikiem na wodę. Organ wskazał, że na przedmiotowej działce usytuowany jest budynek murowany, wewnątrz ogrodzonej działki usytuowane są nasypy ziemne, zakończone włazami i systemem wentylacji, a teren w całości porośnięty jest trawą i drzewami. Organ wskazał, że podczas oględzin w dniu 30 czerwca 2008 r. budynek był zamknięty, natomiast podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 27 czerwca 1997 r., budynek był częściowo użytkowany jako sklep i częściowo jako funkcjonująca hydrofornia, co do której obecny na oględzinach przedstawiciel RPWiK w likwidacji stwierdził, że w budynku mieści się i funkcjonuje zmodernizowana hydrofornia, niezbędna dla zaopatrzenia części miasta w wodę. Starosta podał, że stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. nie uległ zmianie. Organ I instancji ustalił, że nieruchomość oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...], już w dniu 11 września 1975 r. zagospodarowana została w sposób opisany w planie realizacyjnym tj. zabudowana obiektem hydroforni i zbiornikami wodnymi, co potwierdziły zdjęcia lotnicze uzyskane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, wykonane dnia 11 września 1975 r. i 26 sierpnia 1977 r., a za dodatkowy dowód, przyjęta została przez Starostę, karta inwentarzowa środka trwałego - zbiorników wodnych, posadowionych na działce [...], z której wynika data przejęcia środka trwałego tj. żelbetonowego zbiornika dwukomorowego o pojemności 50 m3 w dniu 5 kwietnia 1975 r. Organ podkreślił, że powyższe okoliczności faktyczne potwierdziły również zeznania świadków w osobach M. K. i M. L. Ustalono również, że pierwsze zasiedlenie 11 piętrowego bloku przy ul. [...], na osiedlu [...] miało miejsce w roku 1976, a ostatni blok nr 21 został oddany do użytku 24 lipca 1978 r., oraz, że w roku 1979 hydrofornia była eksploatowana przez Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji. Zdaniem Starosty z powyższych ustaleń wynikało, że budynek hydroforni wraz ze zbiornikami na wodę zrealizowany został w terminie do lat 7 od dnia, w którym nieruchomość została nabyta ww. umową notarialną, zatem nieruchomość nie mogła być uznana za zbędną na cel wywłaszczenia, skoro realizacja celu, na który została wywłaszczona (nabyta umową notarialną) została rozpoczęta przed upływem 7 lat od wywłaszczenia i zakończona przed upływem 10 lat od tego dnia. Organ dodał, że fakt zagospodarowania nieruchomości w sposób określony w planie realizacyjnym, zgodnie z celem nabycia, w ww. terminach stanowi, w świetle obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami, negatywną przesłankę zwrotu działki ewidencyjnej nr [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. K. i S. M. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. ([...]) na podstawie art. 9a u.g.n. i art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji uwzględnił wytyczne Wojewody Małopolskiego zawarte w decyzji z dnia [...] października 2009 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., gdyż uzupełnił zebrany materiał dowodowy m. in. o dwa zdjęcia lotnicze uzyskane z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie. Na obydwu zdjęciach (z 1975 r. i 1977 r.), które stanowią dowód w rozumieniu art. 75 §1 k.p.a., uwidoczniony jest już budynek hydroforni oraz zbiornik wodny, tym samym zdaniem organu odwoławczego uprawnione było stwierdzenie, że przedmiotowa nieruchomość została wykorzystana na cel wywłaszczenia w terminach ustawowych i nieruchomości tej, nie można uznać za zbędną w rozumieniu art. 137 ust. 1 u.g.n. Na powyższą decyzję M. K. i S. M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając jej naruszenie przepisów: - art. 136 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez przyjęcie, że pomimo wykorzystania nieruchomości na cele inne niż te, na które została wywłaszczona, nie zostały spełnione przesłanki do jej zwrotu, - art. 7 i 77§1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy i w jakiej części po rzekomym zrealizowaniu celu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, doszło do jej "użycia na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu". W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących art. 136 u.g.n. przewiduje dwa odrębne roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości: 1/ roszczenie o zwrot będące konsekwencją chęci użycia wywłaszczonej nieruchomości na cel inny niż ten, w jakim ją wywłaszczono (to roszczenie uregulowane jest art. 136 ust. 1.2 u.g.n.) i 2/ roszczenie o zwrot będące konsekwencją zbędności wywłaszczonej nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu (to roszczenie uregulowane jest art. 136 ust. 2 u.g.n., a definicja "zbędności" zawarta jest w art. 137 ust.1 u.g.n.). Skarżący wskazali, że w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. P 12/11 (OTK-A 2012/11/135). Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 137 ust. 1 u.g.n. "w zakresie, w jakim nie uznaje za zbędną nieruchomości, na której w terminach wskazanych w tym przepisie zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a następnie nieruchomość tę przeznaczono na realizację innego celu, nie jest niezgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej", ale z uzasadnienia tego wyroku wynika, że przy przyjęciu innego wzorca kontroli, ocena mogłaby być odmienna. Skarżący zarzucili organom administracji niewyjaśnienie kwestii, czy po rzekomym zrealizowaniu celu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości doszło do jej "użycia na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu". Skarżący wnieśli nadto o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego "Czy art. 136 ust. 1 i art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zakresie w jakim nie przyznaje poprzedniemu właścicielowi lub jego spadkobiercy roszczenia o zwrot nieruchomości, na której w terminach wskazanych w art. 137 ust. 1 powołanej ustawy zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a następnie nieruchomość tę przeznaczono na realizację innego celu, jest zgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), z zasadą solidarności i współpracy partnerów społecznych (art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), a także z art. 163, 165 ust. 1 i 216 ust. 2 i 218 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo, a w szczególności zgromadzono pełen materiał dowodowy, pozwalający na poczynienie niezbędnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. W ocenie Sądu meriti nie budziło wątpliwości, że na działce nr [...] zrealizowano z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 137 ust. 1 u.g.n., inwestycję, na potrzeby której nabył ją w dniu 23 sierpnia 1972 r. Skarb Państwa. W tym zakresie dokonana przez organy ocena materiału odwodowego i sformułowane wnioski nie budziły żadnych zastrzeżeń Sądu meriti, który podkreślił jednocześnie, że ustalenia te nie były wyraźnie kwestionowane przez skarżących, którzy zarzut uchybienia przepisom art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. odnieśli do okoliczności mających mieć miejsce po zrealizowaniu inwestycji, a które to okoliczności, w o cenie Sądu I instancji nie miały w sprawie istotnego znaczenia. Sąd nie podzielił wyrażonych w skardze poglądów, jakoby z przepisu art. 136 u.g.n. wynikały dwa "rodzaje" roszczeń o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Sąd meriti wskazał, że przepis ten określa jedynie, w jakich okolicznościach i w jaki sposób roszczenie o zwrot może być skutecznie dochodzone i kiedy wygasa. Sąd Wojewódzki podkreślił, że roszczenie o zwrot nieruchomości wygasa zawsze z chwilą zrealizowania zamierzonej inwestycji, w warunkach określonych art. 137 u.g.n. i nie "odżywa" w razie następczego przeznaczenia tej nieruchomości na cel inny. Wraz z realizacją celu, następuje niejako "skonsumowanie" instytucji wywłaszczenia, przy czym władcze odebranie własności nieruchomości uzyskuje realne potwierdzenie i usprawiedliwienie, a zatem z tą chwilą pozostanie nieruchomości w domenie własności publicznej, znajduje konstytucyjne uzasadnienie. W powyższej kwestii żadnych wątpliwości Sądu nie wzbudziła także przywoływana przez skarżących treść uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., bowiem Trybunał, nie stwierdzając niezgodności art. 137 ust. 1 u.g.n. z art. 21 ust. 2 Konstytucji, wskazał na brak adekwatności art. 21 ust. 2 Konstytucji jako wzorca oceny konstytucyjności w/w przepisu u.g.n.. Trybunał wyjaśnił, że art. 21 ust. 2 Konstytucji "odnosi się (tylko) do oceny konstytucyjnej prawidłowości merytorycznych podstaw i regulacji wywłaszczenia - od chwili wszczęcia procedury wywłaszczeniowej do momentu uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję wywłaszczeniową i jej wykonania". Jednocześnie jednak Trybunał nie wykluczył, że obowiązek "zwrotu" mógłby wynikać z innych przepisów Konstytucji, w szczególności art. 216 ust. 2, art. 218, art. 165 ust. 1, art. 163, art. 2, art. 20 Konstytucji. Sąd I instancji podkreślił, że wbrew ocenie skarżącego, ta wypowiedź Trybunału wcale nie wskazuje prawidłowego wzorca kontroli konstytucyjnej przepisów art. 136 i 137 u.g.n., bowiem ww. przepisy ustawy regulują w sposób zupełny kwestię zwrotu nieruchomości w ramach instytucji wywłaszczenia, a nie gospodarowania nieruchomościami. Problem powrotu prawa do byłego właściciela nieruchomości po wykorzystaniu nieruchomości na cel wywłaszczenia, w ogóle nie mieści się w regulacji art. 136 i art. 137 u.g.n. Sąd meriti podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny w omawianym wyroku nie dostrzegł przeszkód w tym, aby to "ustawodawca wyszedł poza konstytucyjne minimum regulacji i wprowadził instytucję ustawowego prawa wykupu", bądź "wprowadził inne instytucje prowadzące do odzyskania wywłaszczonych nieruchomości, np. w postaci prawa pierwokupu lub pierwszeństwa nabycia". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K. opierając ją na obu podstawach kasacyjnych - (art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.) i zarzucając ; 1/ - naruszenie prawa materialnego, to jest art. 136 ust.1 i ust.2, oraz art. 137 ust. 1 u.g.n. poprzez błędną wykładnię, sprowadzającą się do przyjęcia, iż pomimo użycia nieruchomości położonej w Nowym Sączu, oznaczonej jako działka nr [...] obr. [...], na cele inne niż te, na jakie ona została wywłaszczona, nie zostały spełnione przesłanki do jej zwrotu; 2/ - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. oraz art.7 k.p.a. i art.77 § 1 k.p.a., poprzez błędne oddalenie skargi na decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydaną przez Wojewodę Małopolskiego w Krakowie, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z [...] czerwca 2013 r., pomimo tego, że w decyzji tej nie wyjaśniono kwestii, czy i w jakiej części, po rzekomym zrealizowaniu celu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości, doszło do jej "użycia na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu" (art. 136 ust.1 u.g.n.), a więc przeznaczenia tejże nieruchomości na cel odbiegający od celu w jakim została ona wywłaszczona. Mając powyższe na uwadze skarżąca kasacyjnie, na zasadzie art. 185 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie na zasadzie art. 188 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., wydanej przez Wojewodę Małopolskiego w Krakowie, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z [...] czerwca 2013 r. oraz na zasadzie art.210 § 1 p.p.s.a. o zasądzenie na rzecz skarżącej M. K. zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano szczegółowe argumenty na poparcie zarzutów. Skarżąca kasacyjnie wniosła ewentualnie, aby na zasadzie art.3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, NSA przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, które sformułowane zostało już w skardze do WSA w Krakowie. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z unormowaniem przepisu art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Przechodząc do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności należy podnieść, że oparte one zostały na obu podstawach. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, mającego zdaniem skarżącej kasacyjnie istotny wpływ na wynik sprawy ( art.145§1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. oraz 7 i 77§1 k.p.a.), poprzez błędne oddalenie skargi przez Sąd meriti, pomimo tego, że organy nie wyjaśniły kwestii przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na cel odbiegający od celu, w jakim została ona wywłaszczona, po rzekomym zrealizowaniu celu wywłaszczenia. Tak sformułowany zarzut, mimo użytego określenia "rzekome" zrealizowanie celu wywłaszczenia, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza brak kwestionowania przez skarżącą kasacyjnie okoliczności zrealizowania celu wywłaszczenia, w terminach wskazanych w u.g.n., skoro zarzut skargi kasacyjnej dotyczy niewyjaśnienia okoliczności, które miały miejsce po tej realizacji. Nie sposób bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjąć inaczej, gdyż brak zarzutów co do realizacji celu wywłaszczenia w terminach ustawowych ( art.137 u.g.n.), uprawnia do formułowania takiego właśnie wniosku. Zatem jedynie na marginesie wskazać należy, że słusznie ocenione przez Sąd I instancji jako prawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne, wykazało w sposób niewątpliwy, że na działce nr [...] zrealizowano z zachowaniem terminów, o których mowa w art., 137 u.g.n. inwestycję, na potrzeby której Skarb Państwa nabył ją w dniu 23 sierpnia 1972 r. Zarzuty skargi kasacyjnej tych niebudzących zastrzeżeń ani Sądu meriti, ani Naczelnego Sądu Administracyjnego ustaleń, jednak nie dotyczą. Istota zarzutów sprowadza się bowiem do okoliczności, które miały miejsce po realizacji tak rozumianego celu wywłaszczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego badanie kwestii dalszego wykorzystania objętej wnioskiem o zwrot nieruchomości, jak chce tego skarżąca kasacyjnie, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach ustawowych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, zgodnie z którym roszczenie o zwrot nieruchomości, wobec zrealizowania zamierzonej w warunkach określonych w przepisie art.137 u.g.n. inwestycji wygasa, a nieruchomość taka w sposób nieodwracalny stanowi zasób publiczny. Realizacja pierwotnego zamierzenia inwestycyjnego na wywłaszczonej nieruchomości, w zgodzie z ustawowymi unormowaniami, jak to miało miejsce w przypadku przedmiotowej działki, pozbawia w oparciu o obowiązujące regulacje prawne, możliwości uwzględnienia wniosku o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Problematyką przedmiotową zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który nie dostrzegł przeszkód w tym, aby ustawodawca wyszedł poza konstytucyjne minimum regulacji i wprowadził instytucję ustawowego prawa wykupu, bądź inne instytucje, prowadzące do odzyskania wywłaszczonych nieruchomości.."(wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2012r.) W aspekcie tak sprecyzowanej, powyżej przytoczonej wypowiedzi Trybunału Konstytucyjnego, podkreślić należy, że wątpliwości zawartych w pytaniu, którego zadania Trybunałowi domagała się skarżąca kasacyjnie, NSA nie podzielił. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skarga kasacyjna w powyższym zakresie, formułuje w zasadzie wnioski de lege ferenda, bowiem zagadnienie zwrotu prawa własności wywłaszczonej nieruchomości byłemu właścicielowi, po jej wykorzystaniu na cel wywłaszczenia, nie zostało objęte regulacją art.136 i 137 u.g.n. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że Sąd Wojewódzki prawidłowo podniósł, że problem w rozstrzyganej sprawie nie polegał na ewentualnym braku konstytucyjności art. 136 u.g.n., lecz na braku pożądanej przez skarżącego regulacji prawnej i jako taki, wykraczał poza granice rozpoznawanej sprawy. Wobec powyższego, skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a..