II OSK 1591/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko /spr./ Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu [...] "[...]" Z. Z., M. B. Spółka jawna w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1798/02 w sprawie ze skargi H. M.-Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1798/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi H. M.-Z., uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] w K., decyzją z dnia [...] odmówił wydania nakazu rozbiórki "pomieszczenia garażu i nadbudowy nad nim" w związku z wystąpieniem H. M.-Z. dotyczącym zarzucanej samowoli budowlanej, polegającej na budowie w granicy jej działki budynku wykorzystywanego na cele działalności masarni. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że nie istnieją podstawy do rozbiórki spornego obiektu (garażu), bowiem został on przyjęty do użytkowania na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...], co legalizuje samowolnie wzniesione obiekty budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględnił skargę H. M.-Z., stwierdzając, że organy nadzoru budowlanego zawężyły zakres postępowania w stosunku do wniosku skarżącej, która kwestionowała fakt wybudowania budynku niezgodnego z projektem architektoniczno-budowlanym. W budynku tym otwarto samowolnie, zdaniem skarżącej, Zakład [...] "[...]", podczas gdy budynek ten miał mieć charakter gospodarczy. Skarżąca podała nadto, że w [...] niezgodnie z projektem wybudowano kolejny budynek wzdłuż ul. [...] w S.. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na wystąpienia skarżącej organ nadzoru budowlanego nie reagował, co stanowi naruszenie prawa. Ponadto Sąd podniósł, że inwestorzy – M. B. i Z. Z. samowolnie wykonali przebudowę budynku masarni. W tej sytuacji organ pierwszej instancji błędnie odmówił wydania nakazu rozbiórki, odnosząc swoje rozstrzygnięcie do części żądań wniosku w zakresie "doprowadzenia muru ogrodzeniowego między działkami nr [...] a nr [...] w S. do stanu pierwotnego, przez zlikwidowanie pomieszczenia garażu i nadbudowy nad nim". Sąd nadmienił, że w protokole oględzin z dnia [...] brak jest jakichkolwiek ustaleń co do stanu faktycznego w tym zakresie. Nie dokonano w szczególności żadnych pomiarów, mimo że skarżąca podnosiła, iż w [...] budynek garażu został podniesiony o ok. 1 m. Sąd wyraził przypuszczenie, że właściwy organ administracji wydając decyzję o pozwoleniu na użytkowanie opierał się na inwentaryzacji powykonawczej nieodpowiadającej stanowi faktycznemu. Od powyższego wyroku Z. Z. i M. B. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz Zakładu [...] "[...]" Z. Z., M. B. spółka jawna z siedzibą w S. kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: – art. 183 § 1 pkt 5 w związku z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu podmiotu, którego interesów jego wynik bezpośrednio dotyczył, czyli inwestora i użytkownika obiektu będącego przedmiotem postępowania – Zakładu [...] "[...]" Z. Z., M. B. spółka jawna z siedzibą w S.. Uchybienie powyższe, w ocenie skarżących, skutkuje nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego; – art. 171 w związku z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na przyjęciu, że przedmiotem postępowania administracyjnego było badanie, czy przebudowa garażu oraz nadbudowa muru zostały wzniesione zgodnie z projektem, w sytuacji, gdy przedmiotowe "przeróbki" zostały dopuszczone do użytkowania na podstawie ostatecznej decyzji Burmistrza S. z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie. W związku z wydaniem tej decyzji organy administracji nie były uprawnione do badania legalności prac, w wyniku których powstały obiekty dopuszczone do użytkowania. Pismem z dnia 26 września 2006 r. H. M.-Z. złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o wydanie sprawiedliwego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy stwierdzić, iż w sprawie nie zaistniała żadna z przyczyn skutkujących nieważnością postępowania, co Sąd drugiej instancji bierze pod uwagę z urzędu (art. 183 § 1 w zw. z § 2 P.p.s.a.). W szczególności nie doszło do pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw (art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a.), co skarżący zarzucili w skardze kasacyjnej. Zarzut ten został uzasadniony tym, że inwestorem i użytkownikiem budynków, których dotyczy postępowanie, była spółka jawna "[...]" – Zakład [...] – Z. Z., M. B., a postępowanie toczyło się bez jej udziału, lecz z udziałem obojga wspólników Z. Z. i M. B.. Fakt, iż Sąd pierwszej instancji uznał za uczestników postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 P.p.s.a.) Z. Z. i M. B. i prowadził postępowanie z ich udziałem, nie stanowi przyczyny nieważności postępowania. Z załączonych dopiero do skargi kasacyjnej dokumentów wynika, iż przedmiotowa nieruchomość należała na zasadzie współwłasności do Z. Z. i M. B., którzy zawarli wpierw umowę spółki cywilnej do prowadzenia działalności gospodarczej, a następnie przekształcili ją w spółkę jawną – Zakład [...] "[...]". Spółka jawna jest spółką osobową, do prowadzenia przedsiębiorstwa pod własną firmą i nie jest spółką handlową (art. 22 § 1 Kodeksu Spółek handlowych, Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.). Z mocy ustawy (art. 29 § 1 i § 2 Kodeksu Spółek handlowych) każdy wspólnik ma prawo reprezentować tę spółkę we wszystkich czynnościach sądowych i pozasądowych. Skoro więc o wszystkich czynnościach dokonywanych w tej sprawie Sąd pierwszej instancji powiadamiał obu wspólników, to było to równoznaczne z powiadomieniem Spółki, która w żaden sposób nie została pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Również zarzut obrazy art. 171 w zw. z art. 134 P.p.s.a. jest nieuzasadniony. Powodem uchylenia przez Sąd pierwszej instancji decyzji obu instancji było stwierdzenie, iż organy nie wyjaśniły dokładnie zakresu żądań H. M.-Z., zawartych w jej piśmie inicjującym postępowanie z dnia [...], a następnie nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy w stopniu umożliwiającym jej ostateczne rozpoznanie. Pismem tym wskazane zostały fakty samowoli budowlanej na sąsiedniej nieruchomości dokonane przez szereg lat, zarówno przed [...] r. – co mogło być objęte decyzją o pozwoleniu na użytkowanie – jak i w okresie późniejszym. Zaskarżone decyzje odniosły się natomiast tylko do jednego faktu samowoli budowlanej, dokonanego na jednym obiekcie. W tej sytuacji uchylenie tych decyzji wydanych bez wyjaśnienia sprawy było uzasadnione i w żaden sposób nie naruszało przepisu art. 171 w zw. z art. 134 P.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zawiera więc uzasadnionych podstaw, co skutkuje jej oddalenie z mocy art. 184 P.p.s.a.