II SA/Bk 360/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako, Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2025 r. sprawy ze skargi P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 30 grudnia 2024 r. nr 2001-IOD.4802.21.2024 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną do sądu decyzją z 30 grudnia 2024 r. nr 2001-IOD.4802.21.2024, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku (dalej: "Naczelnik PUCS") z 26 sierpnia 2024 r. nr 318000-COC1.4802.46.2024.RS, nakładającą na podmiot wykonujący przewóz – P. P. K. w W. (dalej: "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu wwozu odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia (Ip. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728 ze zm., dalej: "u.t.d."). Dyrektor IAS wskazał, że 5 marca 2024 r. na drodze S61 w punkcie kontrolnym Budzisko, funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę dotyczącą wykonywania transportu drogowego rzeczy środkiem transportu marki M. [...] o nr rej. [...]. Kierowca w trakcie kontroli okazał: CMR nr [...], aneks nr VII - dokument wymagany przy transporcie odpadów oraz zgłoszenie SENT[...]. Z dokumentu przewozowego CMR oraz licencji wspólnotowej nr [...] wynikało, że ww. pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy z Łotwy do Polski towaru w postaci stłuczki opakowań szklanych z wtrąceniami innych frakcji o kodzie odpadu 150107 o łącznej masie 23.860 kg. W wyniku przeprowadzonych oględzin kontrolujący funkcjonariusze stwierdzili, że stan faktyczny przewożonego towaru różni się od deklarowanego rodzaju odpadu z uwagi na dużą zawartość innych odpadów oprócz deklarowanej stłuczki szklanej. W związku z wątpliwościami co do rodzaju towaru (i ustalenia właściwego kodu odpadów), kontrolujący wystąpili z wnioskiem do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Białymstoku Delegatura w Suwałkach o dokonanie oględzin ww. odpadu oraz wydanie opinii co do jego rodzaju i poprawności kwalifikacji do deklarowanego w dokumentach kodu 150107. W piśmie z 7 marca 2024 r. WIOŚ ocenił, że podczas przeprowadzonych oględzin stwierdzono obecność mieszanin odpadów, składających się z opakowań ze szkła (szklane butelki, słoiki z nakrętkami), opakowań z tworzyw sztucznych (plastikowe butelki, worki, reklamówki), opakowań z metali (puszki), opakowań z papieru, tekstyliów oraz obuwia. Ponadto inspektorzy stwierdzili, że firma odbierająca transport według analizy bazy BDO posiada decyzję sektorową w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie 15 0107 (opakowania ze szkła). Wyniki kontroli wraz ze stanowiskiem WIOŚ opisano w protokole kontroli drogowej z 7 marca 2024 r., w którym stwierdzono, że miał miejsce wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. W protokole wskazano, że naruszenie te określone jest pod lp. 4.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W piśmie z 3 kwietnia 2024 r. WIOŚ stwierdził, że przedmiotem przemieszczenia była mieszanina odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (tzw. odpady spoza listy). Ponadto pismem z 14 maja 2024 r. WIOŚ poinformował Naczelnika PUCS w Białymstoku, że transportujący odpady powinien był zarejestrować w odpowiednim rejestrze wszystkie kody odpadów wchodzące w skład mieszaniny odpadów. Zakres zgłoszenia dla mieszanin odpadów zgodnie z art. 4 pkt 6 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 obejmuje podanie kodu każdego ze zmieszanych rodzajów odpadów w kolejności odpowiadającej ich udziałowi. Dla transportowanej mieszaniny odpadów (mieszanina opakowań ze szkła, opakowań z papieru, opakowań z tworzyw sztucznych, opakowań z metali, tekstylia) winny być podane następujące kody: 15 01 07 - opakowania ze szkła, 15 01 01 - opakowania z papieru i tektury, 15 01 02 - opakowania z tworzyw sztucznych, 15 01 04 - opakowania z metali, 20 01 11 - tekstylia. Naczelnik PUCS w toku toczącego się postępowania ustalił, że przed Prokuratorem Prokuratury Rejonowej w Suwałkach toczy się śledztwo w sprawie zaistniałego w dniach 5-7 marca 2024 r. w Budzisku przywozu odpadów w postaci mieszanin odpadów: opakowań ze szkła, opakowań z tworzyw sztucznych, opakowań z metali, opakowań z papieru, tekstyliów i obuwia. Mając na uwadze dobro prowadzonego postępowania włączył do akt przedmiotowej sprawy kserokopie wybranych akt sprawy karnej prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w Suwałkach w tym: protokół przesłuchania świadka z 7 marca 2024 r. Pana A. R. - kierowcy zespołu pojazdów [...]/[...], transportującego odpady stanowiące przedmiot niniejszego postępowania, protokół przesłuchania świadka z dnia 26 marca 3024 r. - Pani M. R. pracownika WIOŚ w Białymstoku. W trakcie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji uzyskano również opinię Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, który potwierdził ustalenia WIOŚ, że przedmiotem przemieszczenia ładunku zespołem pojazdów była mieszanina odpadów niesklasyfikowana pod żadnym kodem z załącznika III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. GIOŚ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 przemieszczenia mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IIIB, IV lub IVA, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA, podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Przemieszczenie z Łotwy do Polski mieszaniny odpadów realizowane było bez zgłoszenia go właściwym organom kraju wysyłki i przeznaczenia, co czyni przedmiotowy transport przemieszczeniem nielegalnym. GIOŚ poinformował, że pismem z 27 marca 2024 r. powiadomił o sprawie właściwy urząd łotewski i zwrócił się na podstawie art. 24 ust. 2 powołanego rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, o podjęcie tak szybko jak to możliwe, stosownych działań gwarantujących zwrot odpadów na Łotwę. GIOŚ oświadczył również, że w dniu 23 kwietnia 2024 r. urząd łotewski i GIOŚ uzgodniły, że powrotny wywóz odpadów na Łotwę odbędzie się na podstawie załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, pierwotnie dołączonego do transportu z dopiskiem "Return Shipment". Organ odwoławczy przytoczył m.in. treść przepisów art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f), art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d., l.p. 4.5 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 1 ust. 2 lit. a), art. 2 pkt 35) lit. a) i lit. b), art. 3 ust. 1, art. 4 pkt 1, art. 9 ust. 1 i 2, art. 16 lit. a-c rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.U.UE.L.2006.190.1 z dnia 12 lipca 2006 r.) oraz art. 3 ust. 1 i 4, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2024 r. poz. 746) i § 8 ust. 1, ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742). Wskazał następnie, że przewóz odpadów podlegających procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów, bez uprzedniego dokonania takiego zgłoszenia lub bez zgody wszystkich zainteresowanych organów jest przemieszczaniem nielegalnym. Organem właściwym za wykonanie rozporządzenia (WE) 1013/2006 w Polsce jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska, który jest odpowiedzialny m.in. za wydawanie zezwoleń w zakresie przywozu na teren kraju oraz prowadzenia postępowania w przypadku ich nielegalnego przemieszczania. Odnosząc się do podtrzymanego przez stronę wniosku zawartego w piśmie z 6 maja 2024 r. o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków oraz z oględzin towaru, pobrania próbek i przeprowadzenia badań przez biegłego, akredytowane laboratorium lub certyfikowaną jednostkę badawczą - celem ustalenia składu morfologicznego i stopnia zanieczyszczenia towaru oraz dokonania oceny prawidłowości kwalifikacji odpadu do kodu 150107 organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnika PUCS z 25 lipca 2024 r. znak: 318000-COC1.4802.46.2024.RS odmawiające przeprowadzenia dowodów w ww. zakresie. Dyrektor IAS stwierdził, że stan faktyczny został właściwie ustalony m.in. na podstawie protokołu kontroli pojazdu oraz dokumentów będących w posiadaniu kierowcy tj. dokumentu CMR oraz annex VII, protokołu przesłuchania świadków, w tym kierowcy pojazdu, wyjaśnień złożonych przez stronę postępowania, stanowiska WIOŚ oraz stanowiska GIOŚ. Brak wyjaśnień odbiorcy odpadów tj. S. S.A. nie wpływa na istotę niniejszego postępowania, tj. na ustalony stan faktyczny co do rodzaju przewożonych odpadów oraz zezwolenia, jakie winien był posiadać nadawca towaru oraz przewoźnik. Organ stwierdził, że kierowca nie zidentyfikował prawidłowo rodzaju odpadu. Kierowca A. R. do protokołu przesłuchania świadka z 31 maja 2024 r. zeznał m.in., że: (-) wiedział, że ma przewozić stłuczkę szklaną, (-) przewożony towar wyglądał tak samo jak za każdym razem kiedy woził tego rodzaju towary, (-) nie ma fachowej wiedzy na temat klasyfikacji towarów, (-) odpady, które miał przewozić wydawały się zgodne z dokumentami które otrzymał. Zatem Dyrektor IAS stwierdził, że także w kontekście należytej staranności przewoźnika (kierowcy) sprawa była oceniona i wskazano, że istotna jest właściwa identyfikacja odpadu, gdyż decyduje ona jaki rodzaj zezwolenia, winien posiadać kierowca. Organ wskazał, że odpowiedzialność nadawcy jest odrębna od odpowiedzialności przewoźnika, który nie powinien podejmować się transportu w sytuacji, gdy dokumenty nie odpowiadają faktycznie przewożonemu odpadowi. Konsekwencją niedokonania właściwego zgłoszenia przez podmiot litewski i uzyskania zgody organów obu krajów jest wykonywanie transportu transgranicznego w sposób nielegalny przez przewoźnika. Dokument zgłoszeniowy zawierający pisemne zgody dołączany jest do każdego transportu, co wynika m.in. z art. 16 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Zatem przewoźnik winien dysponować takim dokumentem, żeby przewóz odpadów zmieszanych był legalny. Również z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. wynika, że dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ winien posiadać wykonujący przewóz drogowy rzeczy. Zatem i przepisy krajowe i unijne nakładały na przewoźnika posiadanie właściwej dokumentacji związanej z przewozem odpadów. Kara pieniężna nałożona została za wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia i obciąża przewoźnika. Dyrektor IAS stwierdził, że Naczelnik PUCS rozpatrzył sprawę także w kontekście art. 92c ust. 1 u.t.d. Organ pierwszej instancji właściwie wykazał, że przedsiębiorca może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenia przepisów związanych z wykonywanym przewozem drogowym, jeżeli nie miał wpływu na powstałe naruszenie, a naruszenie nastąpiło wskutek nieprzewidzianych zdarzeń i okoliczności. Zwolnienie przedsiębiorcy od odpowiedzialności uzależnione jest od wykazania, że dołożył on należytej staranności, to znaczy uczynił wszystko, czego można od niego wymagać podczas organizacji przewozu, a jedynie wskutek wystąpienia niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego, przewoźnik (kierowca) powinien w szczególności sprawdzić rodzaj przewożonego ładunku i umieć go identyfikować, gdyż to od rodzaju towaru zależy konieczność posiadanych przy przewozie odpowiednich dokumentów. Przyjęcie towaru do przewozu bez upewnienia się jaki rodzaj odpadu podlega transportowi oraz jaki kod odpadu winien figurować w dokumentach przewozowych, naraża dokonującego takiego przewozu na obciążenie skutkami wynikającymi z naruszenia warunków przewozu w tym zakresie. W takiej sytuacji przewoźnik podejmuje ryzyko wykonania przewodu niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Odpowiedzialność za właściwe wykonywanie przewozu spoczywa na przewoźniku. To na stronie ciąży obowiązek znajomości przepisów prawa dotyczących przewożonych towarów, a zwłaszcza towarów "wrażliwych" jakimi są odpady. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy trudno orzec, że strona nie miała wpływu na powstałe naruszenie. Organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji słusznie wskazał, że transgraniczne przemieszczanie zidentyfikowanych podczas kontroli odpadów wymagało zastosowania procedury pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów oraz posiadania przez przewoźnika kopii zgłoszenia i pisemnej zgody wszystkich właściwych organów, dokumentu przesyłania (załącznika IB) oraz zezwolenia na przywóz GIOŚ. Dodatkowo organ pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z art. 87 ust. 3 u.t.d., to podmiot wykonujący przewóz drogowy powinien posiadać m. in. dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. Takie sformułowania w obowiązujących przepisach, niewątpliwie wymuszają na przewoźnikach podejmujących się transportu różnych towarów, szerokiej wiedzy i umiejętności ich identyfikacji. Przewoźnik nie może opierać się w swojej działalności wyłącznie na zaufaniu do działań kontrahenta - zleceniodawcy, który nawet nie zajmował się załadunkiem towaru. Zdaniem Dyrektora IAS, do obowiązków strony należało takie zorganizowanie transportu, aby odbywał się on zgodnie z przepisami dotyczącymi międzynarodowego przewozu rzeczy. Strona jako profesjonalny przewoźnik posiadający licencję wspólnotową, powinna znać regulacje prawne związane z przemieszczaniem towarów, w tym odpadów na terytorium Wspólnoty. Do tych obowiązków należy między innymi posiadanie właściwego zezwolenia. Przepisy ustawy nie wyłączają odpowiedzialności przedsiębiorcy za uchybienia, które popełnione zostały wskutek braku wiedzy co do rodzaju towaru lub przepisów prawa (m.in. w zakresie rodzaju zezwolenia jakie winien był posiadać przewoźnik podczas transportu). Strona nie wykazała w sposób obiektywny, że stwierdzone naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Organ zauważył, że przepis art. 92c ust 1 u.t.d. dotyczy, oprócz braku wpływu strony na zaistniałą sytuację, zdarzeń obiektywnie nieoczekiwanych i nadzwyczajnych. Zaniedbania w zakresie posiadania właściwego zezwolenia na przewóz wynikają w ocenie Dyrektora IAS z niewłaściwej organizacji pracy w przedsiębiorstwie oraz z niewłaściwego przygotowania się do wykonywania takiej działalności. Zaniedbania na linii nadawca-przewoźnik lub zleceniodawca-przewoźnik w zakresie ustaleń co do rodzaju przewożonego towaru nie mogą być traktowane jako okoliczność nadzwyczajna i nieoczekiwana. W przeciwnym razie w analogicznych sytuacjach przewoźnik mógłby powoływać się na niewiedzę co do typu przewożonego towaru i nie ponosiłby odpowiedzialności za naruszenie przepisów prawa regulujących np. przewóz odpadów. Dyrektor IAS zauważył, że kierowca był obecny przy załadunku, miał więc możliwość zapoznania się z jego zawartością. Zgromadzona w materiale dowodowym dokumentacja fotograficzna przewożonego towaru potwierdza ustalenia inspektora WIOŚ i nie pozostawia wątpliwości, iż ładunkiem nie była wyłącznie stłuczka szklana. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy ocenił, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d., a zatem brak jest podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o powołaną normę prawną. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę. Zaskarżając decyzję w całości, autor skargi zarzucił naruszenie: I) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 7 k.p.a., art. 6 k.p.a. art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności przez: a. nieuzasadnione przyjęcie - bez przeprowadzania postępowania dowodowego, tj. bez przeprowadzenia szczegółowej analizy co do składu - że przewożony przez skarżącego ładunek, stanowi mieszaninę odpadów niesklasyfikowaną pod żadnym kodem z załącznika III, IIIA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, podlegającą procedurze, uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie dopełnił wymogu związanego z pisemnym zgłoszeniem i zgodą na transgraniczne przemieszczanie odpadów, co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej, podczas gdy w rzeczywistości do zakwestionowania kodu odpadu doszło w wyniku powierzchownej i w pełni dowolnej decyzji funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, którzy nie mieli do tego ustawowych kompetencji ani wiadomości specjalnych; b) odmowę rozpatrzenia dowodów przedstawionych przez stronę i przyjęcie, że uznanie administracyjne rozstrzyga kwestię materialną statusu towaru, w sytuacji gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie przeprowadzono badań ładunku i dowodu z opinii wyspecjalizowanego w tym względzie organu lub osoby posiadającej odpowiednią wiedzę fachową mimo iż w sprawie występuje spór, co do statusu ładunku jako odpadu, rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zapadło w istocie jedynie w oparciu o protokół kontroli nr 318000.CZR2-1.5063.37.2024 sporządzony przez funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej oraz samo organoleptyczne zbadanie odpadów i to jedynie na powierzchni ładunku, bez pobrania próbek w sytuacji, gdy jest to niewystarczające do prawidłowej klasyfikacji odpadów; c) nieuzasadnione przyjęcie, że ustalenia odnośnie klasyfikacji odpadu zostały poczynione przez inspektorów Inspekcji Ochrony Środowiska, w sytuacji gdy w rzeczywistości w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu urzędowego, potwierdzającego dokonanie przez inspektorów IOŚ czynności kontrolnych z zakresu przestrzegania przepisów u.o., np. protokołu kontroli, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, albowiem rangi dokumentu urzędowego nie posiada z pewnością notatka urzędowa czy pismo skierowane do organu ze stwierdzeniem naruszenia bez dokonania uprzedniego badania przewożonego ładunku (a które to pismo następnie bezpodstawnie traktowane jest przez organ jako pismo z opinią czy opinia). 2) art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez zaakceptowanie dokonania przez organ I instancji niewszechstronnej, arbitralnej oceny materiału dowodowego, jak również całkowite pominięcie w uzasadnieniu decyzji argumentów i dokumentów przedstawionych przez skarżącego, z których wynika, że transport był przeprowadzony w sposób zgodny z prawem; II) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 3) art. 92c ust. 1 pkt u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w sprawie nie występują okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącego, podczas gdy przewoził on towar zgodny z posiadaną dokumentacją rodzaj towaru został zakwestionowany przez organy jedynie na podstawie uznania administracyjnego (tj. oceny własnej organu administracyjnego na podstawie oceny wzrokowej), w sprawie nie przeprowadzono badań towaru w trakcie całego postępowania, a tym samym kwestia uznania administracyjnego ładunku jako mieszaniny odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem, nie może stanowić okoliczności, którą skarżący jako przedsiębiorca wykonujący przewóz, mógł przewidzieć przy dołożeniu należytej staranności; 4) art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z pozycją nr 4.5 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie zaistniały przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej z tytułu naruszenia warunków transportu drogowego; 5) art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że kierowca pojazdu nie posiadał wszystkich dokumentów związanych Iz przewożonym ładunkiem, w szczególności dokumentów wymaganych przy przewozie odpadów, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, że skarżący przewoził odpady, a zatem nie miał obowiązku posiadania dodatkowych dokumentów. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy przywołanej ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12.000 zł za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 zł. W myśl art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d. Odpowiedzialność administracyjna podmiotów wykonujących transport drogowy ma charakter obiektywny, a określone w tym załączniku do ustawy kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku. Odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego, a zatem określona w art. 92a u.t.d. kara jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 3554/16). Nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma zatem przede wszystkim znaczenie prewencyjne, a istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r. sygn. akt II GSK 3116/17). Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d. Zaznaczyć również należy, że w świetle art. 4 pkt 22 lit. c), r) i v) u.t.d., użyte w ustawie określenie obowiązki lub warunki przewozu drogowego – oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W rozpoznawanej sprawie skarżącemu została wymierzona kara pieniężna z uwagi na naruszenie postanowień art. 87 ust 1 pkt 3 lit. f) u.t.d., polegające na wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. W załączniku nr 3 do u.t.d. przewidziano, że kara za wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia wynosi 12 000 zł. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany. Ze zgromadzonych akt sprawy wynika, że w dniu 05.03.2024 r. na drodze S61 w Punkcie Kontrolnym Budzisko został zatrzymany pojazd marki M. [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki K. o nr rej. [...]. Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę dokumentów związanych z transportem drogowym rzeczy w/w środkiem przewozowym. Kierowca okazał do kontroli dokument CMR nr [...], Aneks nr VII -dokument wymagany przy transporcie odpadów oraz zgłoszenie SENT[...]. Z dokumentu CMR okazanego przez kierowcę oraz licencji wspólnotowej nr [...] wynikało, że pojazdem tym był wykonywany międzynarodowy transport drogowy z Łotwy do Polski przez P. P. K. Wg okazanych dokumentów przedmiotem przewozu była "stłuczka opakowań szklanych z wtrąceniami innych frakcji" o kodzie odpadu 150107 o łącznej masie 23860 kg. Wg przedłożonych dokumentów podmiotem wysyłającym był firma SIA E. [...] LV-[...] R., Latvia, a podmiotem odbierającym S. S.A. ul. [...] O. Adresem dostawy odpadu było P. [...],[...] P. w Polsce. W toku kontroli funkcjonariusze dokonali oględzin przewożonego odpadu i stwierdzili, że stan faktyczny przewożonego towaru różni się od deklarowanego rodzaju odpadu, z uwagi na bardzo dużą zawartość w ogólnej masie towaru innych odpadów poza deklarowaną stłuczką szklaną. W związku z wątpliwościami co do rodzaju przewożonego towaru, kontrolujący wystąpili z wnioskiem do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Białymstoku Delegatura w Suwałkach (WIOŚ) o dokonanie oględzin w/w odpadu oraz wydanie opinii, co do jego rodzaju i poprawności kwalifikacji do deklarowanego w dokumentach kodu 150107. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Białymstoku Delegatura w Suwałkach w piśmie z 07.03.2024 r. nr DIS7021.5.2.2024.MR przesłał swoją opinię dotyczącą przedmiotowego transportu. Inspektorzy WIOŚ podczas przeprowadzonych oględzin środka transportu o nr [...]/[...] stwierdzili obecność mieszanin odpadów, składających się z: opakowań ze szkła (szklane butelki, słoiki z nakrętkami), opakowań z tworzyw sztucznych (plastikowe butelki, worki, reklamówki), opakowań z metali (puszki), opakowań z papieru, tekstyliów oraz obuwia. Ponadto inspektorzy stwierdzili, że firma odbierająca transport według analizy bazy BDO posiada decyzję sektorową w zakresie przetwarzania odpadów o kodzie 15 0107 (opakowania ze szkła). Przemieszczanie w/w odpadów z Łotwy do Polski powinno być dokonane z zastosowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych zainteresowanych organów. w ocenie WIOŚ dokonany przewóz odpadów do Polski narusza przepisy Rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów oraz ustawy z dnia 29.06.2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1792). W związku z powyższym Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Białymstoku uznał przedmiotowy transport za nielegalny. Wynik kontroli opisano w protokole kontroli drogowej nr 318000.CZR2-1.5063.37.2024 z dnia 7.03.2024 r., w którym stwierdzono naruszenie dotyczące braku wymaganego przepisami prawa zezwolenia na wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kontrolujący w załączniku nr 1 do protokołu kontroli wskazali w rubryce "naruszony przepis" - Załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Lp. 4.5. Niniejszy protokół sporządzono 7.03.2024 r. w Budzisku. Kierowca odmówił podpisania protokołu, nie podając powodu. Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku w celu właściwego przyporządkowania stwierdzonego stanu faktycznego do naruszenia z wykazu naruszeń określonych w załączniku 3 do ustawy o transporcie drogowym pismem z dnia 28.03.2024 r. Nr 318000- COC1.4802.40.2024.KK wystąpił do WIOŚ z prośbą o wskazanie kodu (kodów) odpadów wynikających z Konwencji bazylejskiej oraz określenie szczegółowej podstawy do zakwalifikowania przedmiotowego odpadu do procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody na Jego transgraniczne przemieszczenie wynikającej z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Białymstoku pismem z 3.04.2024 r. znak: DIS.7021.5.2024.MR poinformował, że przedmiotowe odpady stanowiły mieszaninę odpadów, składających się z opakowań ze szkła (szklane butelki, słoiki z nakrętkami) opakowań z tworzyw sztucznych (plastikowe butelki, worki, reklamówki), opakowań z metali (puszki), opakowań z papieru oraz tekstyliów i obuwia. WIOŚ stwierdził, że przedmiotem przemieszczenia była mieszanina odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (tzw. odpady spoza listy). WIOŚ poinformował, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit b) w/w rozporządzenia (WE) 1013/2006 przemieszczanie mieszanin odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIA, IV lub IVA podlega procedurze uprzedniego zgłoszenia i zgody chyba, że zostały wyszczególnione w załączniku IIIA. Wobec powyższego, w związku z wynikami kontroli oraz informacją uzyskaną od WIOŚ, pismem z 18.04.2024 r. nr 318000'COC1.4802.46.2024.RS doręczonym 30.04.2024 r., zawiadomiono Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, w sprawie wykonywania przewozu drogowego w dniu 5.03.2024 r. środkiem przewozowym marki M. [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki K. o nr rej. [...]. Jednocześnie wezwano Stronę do nadesłania wyjaśnień z Jakich powodów w dniu 5.03.2024 r. dokonano wwozu odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia tj. naruszenie określone w Lp. 4.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 06.09.2001 o transporcie drogowym. Zdaniem sądu ziściły się przesłanki do nałożenia na spółkę kary pieniężnej. Nie ulega wątpliwości, że wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej odbył się bez wymaganego zezwolenia. Dokładny opis odpadów przewożonych przez skarżącą spółkę znajduje się w protokole kontroli sporządzonym w obecności kierowcy. Protokół ten był pierwotnym źródłem ustaleń w zakresie stwierdzonych naruszeń, co zostało uzupełnione pozyskaniem stanowiska wyspecjalizowanych organów jakimi są WIOŚ i GIOŚ i wraz z dokumentacją fotograficzną, zeznaniami świadka - starszego specjalisty Inspekcji Ochrony Środowiska, pozwoliło na stwierdzenie, że przewożone przez stronę odpady różniły się od deklarowanego rodzaju odpadów, stanowiąc w istocie odpad podlegający procedurze uprzedniego zgłoszenia uzyskania zgody właściwych organów. Przemieszczenie odpadów w ramach takiej procedury uregulowane zostało w rozporządzeniu nr 1023/2006.Zgodnie z art. 1 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 lit. a tego aktu, określa on procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia, i ma zastosowanie do przemieszczania odpadów pomiędzy Państwami Członkowskimi, na terytorium Wspólnoty lub z tranzytem przez państwa trzecie. Dokumentacja wymagana podczas transportu odpadów określona została w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, a w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz nazwę gminy, z terenu której są odbierane odpady. W myśl § 8 ust. 2 pkt 4, dokumentem, o którym mowa w ust. 1, jest dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.). Wbrew zarzutom skargi organ obiektywnie i rzetelnie ocenił rodzaj przewożonych odpadów i po uzyskaniu stosownych wyjaśnień wyspecjalizowanych organów ochrony środowiska i po analizie regulacji prawa krajowego i unijnego doszedł do prawidłowych konkluzji o przewożeniu przez stronę ładunku podlegającego procedurze uprzedniego zgłoszenia oraz uzyskania zgody właściwych organów. Zanieczyszczenie stłuczki szklanej innego rodzaju odpadami zostało stwierdzone na podstawie oględzin przeprowadzonych przez funkcjonariuszy służby celno-skarbowej, oględzin przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Białymstoku Delegatura w Suwałkach, zeznaniami świadka. Dowody te pozwoliły na zupełne ustalenie, że stan przewożonego towaru różnił się od deklarowanego jego rodzaju, z uwagi na dużą zawartość innych odpadów oprócz deklarowanej stłuczki szklanej. W przewożonym kontenerze znajdowała się mieszanina odpadów, składająca się z opakowań ze szkła (szklane butelki, słoiki z nakrętkami), opakowań z tworzyw sztucznych (plastikowe butelki, worki, reklamówki), opakowań z metali (puszki), opakowań z papieru, tekstyliów oraz obuwia. Przypomnieć trzeba, że WIOŚ poinformował organ celno-skarbowy, że transportujący odpady powinien był zarejestrować w odpowiednim rejestrze wszystkie kody odpadów wchodzące w skład mieszaniny odpadów. W ocenie WIOŚ kontrolowany przewóz odpadów do Polski naruszał przepisy rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 oraz ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w związku z czym transport należało uznać za nielegalny, a przy tym - obciążający przewoźnika - wwóz odpadów na terytorium RP bez wymaganego zezwolenia. W trakcie postępowania uzyskano również opinię GIOŚ, który potwierdził ustalenia WIOŚ, że przedmiotem przemieszczenia ładunku była mieszanina odpadów niesklasyfikowana pod żadnym kodem z załącznika III, IMA, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. GIOŚ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 przemieszczenia takich mieszanin odpadów, chyba że zostały wyszczególnione w załączniku IMA, podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Zdaniem sądu organy prawidłowo też przyjęły, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i takich rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem (zob. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2024 r. sygn. akt II GSK 1375/20). Profesjonalny przewoźnik zajmujący się transportem odpadów z zagranicy powinien znać regulacje prawne związane z przemieszczaniem odpadów i powinien przewidywać, że odpady, które ma transportować, mogą być wadliwie sklasyfikowane przez podmioty dokonujące takiego przemieszczania. Słusznie zauważył Dyrektor IAS, że przewoźnik nie powinien podejmować się transportu w sytuacji, gdy dokumenty nie odpowiadają faktycznie przewożonemu odpadowi (zamiast stłuczki szklanej były to śmieci pomieszane ze szkłem). Strona skarżąca nie może zasłaniać się brakiem wpływu na ładowany towar, czy też argumentacją że to podmioty współpracujące w ramach jego wydania i odbioru zobowiązane były zapewnić jego zgodność z umową oraz dokonanym zgłoszeniem. Podmiot świadczący usługi transportowe również powinien znać regulacje prawne dotyczące przemieszczania odpadów i posiadać wiedzę umożliwiającą dokonanie oceny statusu/charakteru przewożonego towaru, w tym tego, czy transportowane odpady odpowiadają kategorii odpadów określonej w dokumentach przewozowych. W razie niewyposażenia kierowcy w odpowiednie zezwolenie dotyczące przewozu danej kategorii/danego rodzaju odpadów przewoźnik powinien odmówić realizacji przewozu lub liczyć się z konsekwencjami za wwóz odpadów na terytorium RP bez zezwolenia. W interesie przewoźnika było zatem dokonanie samodzielnej kwalifikacji towaru oraz zweryfikowanie rzetelności otrzymanych dokumentów. Przewoźnik nie może opierać się jedynie na informacjach zawartych w przekazanych mu fakturach, dokumentach przewozowych oraz na przeświadczeniu, że zadeklarowany w nich rodzaj odpadów odpowiada rzeczywistości. Dodać przy tym trzeba, że zgodnie z art. 8 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. nr 49, poz. 238 ze zm.), przy przyjęciu towaru przewoźnik jest obowiązany sprawdzić: a) dokładność danych listu przewozowego dotyczących ilości sztuk, jak również ich cech i numerów; b) widoczny stan towaru i jego opakowania. Z kolei przepis art. 9 Konwencji, statuujący funkcję dowodową listu przewozowego przewiduje, że w braku przeciwnego dowodu list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika (ust. 1). W braku uzasadnionych zastrzeżeń przewoźnika, wpisanych do listu przewozowego, istnieje domniemanie, że towar i jego opakowanie były widocznie w dobrym stanie w chwili przyjęcia przez przewoźnika i że ilość sztuk, jak również ich cechy i numery były zgodne z oświadczeniami w liście przewozowym (ust. 2). Niewątpliwie zatem przewoźnik jest obowiązany sprawdzić przy przyjęciu towaru dokładność danych listu przewozowego. Brak w liście przewozowym adnotacji o zastrzeżeniach co do ładowanego towaru tworzy domniemanie, że towar był zgodny z oświadczeniem w liście przewozowym. W realiach tego przypadku zabrakło refleksji w tym względzie i działań skarżącej w zakresie upewnienia się, czy przewożone odpady odpowiadają klasyfikacji wskazanej w otrzymanych dokumentach przewozowych. W okolicznościach tego przypadku nie sposób zatem uznać, że istniały przesłanki do wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika. W tym stanie rzeczy sąd za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie obowiązki proceduralne organ zrealizował prawidłowo. Stan faktyczny oparto na zupełnym materiale dowodowym, który oceniony został w zgodzie z regułą swobodnej oceny dowodów. Motywy decyzji wyłożono jasno, rzetelnie przedstawiono dowody, na podstawie których podjęto ustalenia, wyjaśniono też dlaczego odmówiono przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Stronie zapewniono przy tym czynny udział w postępowaniu. Usprawiedliwionych podstaw nie znajdują zarzuty naruszenia art. 92a ust. 1 i 7 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wobec ustaleń organów istniały podstawy do nałożenia na stronę kary pieniężnej za naruszenie postanowień art. 87 ust 1 pkt 3 lit. f) u.t.d., polegające na wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia. Z powodów szczegółowo wskazanych wyżej nie ziściły się przypadek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika wymieniony w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które uzasadniałyby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Zatem skargę oddalono, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.