I NSW 206/19

Sygn. akt I NSW 206/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2019 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Janusz Niczyporuk (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Oktawian Nawrot SSN Adam Redzik w sprawie z protestu wyborczego K. P. przeciwko ważności wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, przy udziale Przewodniczącego Państwowej Komisji Wyborczej i Prokuratora Generalnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 27 listopada 2019 r., postanawia: pozostawić protest bez dalszego biegu. UZASADNIENIE K. P. pismem z dnia 22 października 2019 r. (data oddania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego) wniósł protest wyborczy przeciwko ważności wyborów do Sejmu RP przeprowadzonych dnia 13 października 2019 r. we wszystkich okręgach z powodu dopuszczenia się przez osoby odpowiedzialne w Telewizji (...) S.A. za przygotowanie oraz prezentację materiałów dotyczących kampanii wyborczej do Sejmu RP, przestępstwa przeciwko wyborom określonego w art. 249 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. – Kodeks karny (t.j. Dz.U. 2019 poz. 1950; dalej: Kodeks karny), mającego wpływ na wynik wyborów poprzez faworyzowanie w mediach publicznych komitetu wyborczego Prawo i  2 Sprawiedliwość, przy jednoczesnym dyskredytowaniu innych komitetów wyborczych, ich kandydatów oraz propozycji programowych. W proteście został złożony wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Państwowa Komisja Wyborcza odpowiadając na wniesiony protest wyborczy przedstawiła stanowisko, zgodnie z którym działalność informacyjna nadawców radiowych i telewizyjnych oraz innych mediów, w tym również nadawców publicznych, nie może być podstawą do złożenia protestu wyborczego, a zarzuty zawarte w niniejszym proteście nie wypełniają żadnej z przesłanek określonych przez art. 82 § 1 k.wyb. Państwowa Komisja Wyborcza przyjęła wobec powyższego stanowisko o pozostawieniu protestu bez dalszego biegu. Prokurator Generalny w odpowiedzi na protest uznał, że wskazany środek zaskarżenia, jako niespełniający przesłanek określonych przez art. 82 k.wyb. należy pozostawić bez dalszego biegu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 241 § 1 k.wyb. protest przeciwko ważności wyborów do Sejmu wnosi się na piśmie do Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyników wyborów przez Państwową Komisję Wyborczą w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Nadanie w tym terminie protestu w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012K. P. r. – Prawo pocztowe (t.j. Dz.U. 2018, poz. 2188 z późn. zm.) jest równoznaczne z wniesieniem go do Sądu Najwyższego. Zgodnie z art. 241 § 3 k.wyb. wnoszący protest powinien sformułować w nim zarzuty oraz przedstawić lub wskazać dowody, na których opiera swoje zarzuty. Stosownie do art. 243 § 1 k.wyb. Sąd Najwyższy pozostawia bez dalszego biegu protest wniesiony przez osobę do tego nieuprawnioną lub niespełniający warunków określonych w art. 241 k.wyb. Relewantny z punktu widzenia niniejszej sprawy jest także art. 82 k.wyb., którego § 1 przewiduje, że przeciwko ważności wyborów, ważności wyborów w okręgu lub wyborowi określonej osoby może być wniesiony protest z powodu dopuszczenia się przestępstwa przeciwko wyborom,  3 określonegoK. P.w rozdziale XXXI Kodeksu karnego, mającego wpływ na przebieg głosowania, ustalenie wyników głosowania lub wyników wyborów lub naruszenia przepisów kodeksu dotyczących głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyników wyborów, mającego wpływ na wynik wyborów. W orzecznictwie wskazuje się, przepis art. 243 § 1 k.wyb. odsyła do treści całego art. 241 k.wyb., a zatem do wszystkich jednostek redakcyjnych tego przepisu, a więc także do § 3, który nakłada na osobę wnoszącą protest wyborczy wymaganie sformułowania w nim zarzutów wymienionych w art. 82 § 1 k.wyb. oraz przedstawienia lub wskazania dowodów na ich poparcie (postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2015 r., III SW 119/15; postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2015 r., III SW 136/15). Powyższe uwagi skłaniają Sąd Najwyższy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wnoszący protest nie sformułował zarzutów, które mieściłyby się w zakreślonej przez art. 82 § 1 k.wyb. podstawie prawnej jego wniesienia. Z treści protestu wynika bowiem, że nieprawidłowości, których wnoszący protest dopatruje się w stronniczości Telewizji (...) S.A., nie mieszczą się w przedmiotowym zakresie tego środka zaskarżenia. Sąd Najwyższy dodaje nadto, że przy założeniu, że taka sytuacja miałaby miejsce, składając protest wyborczy K.P., wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 241 § 3 k.wyb., nie przedstawił żadnych dowodów, których celem byłoby uprawdopodobnienie podniesionych zarzutów. Nieistnieją zatem podstawy uprawniające do twierdzenia, że okoliczność ta przesądza o istnieniu naruszenia przepisów k.wyb. dotyczących głosowania, ustalenia wyników głosowania lub wyników wyborów, mających wpływ na ich wynik, a tym bardziej o popełnieniu przestępstwa przeciwko wyborom, określonego w rozdziale XXXI Kodeksu karnego, mającego wpływ na przebieg głosowania, ustalenie wyników głosowania lub wyników wyborów. W ocenie Sądu Najwyższego można zatem przyjąć, że sformułowany w proteście zarzut stanowi wyraz niezadowolenia z sytuacji istniejącej na polskiej scenie politycznej oraz działalności partii politycznych in genere. Opinia wnoszącego protest, ze swej istoty nie poparta żadnymi dowodami może być więc zakwalifikowana jako opinia prywatna, a zarzuty sprowadzające się do hipotetycznego założenia o nieprawidłowościach wyborczych, oparte wyłącznie na kontestowaniu wyników wyborów ogłoszonych  4 przez Państwową Komisję Wyborczą, bez przedstawienia dowodów, nie mieszczą się w przedmiocie protestu określonym w art. 82 § 1 k.wyb. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 lipca 2014 r., III SW 35/14). Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 243 § 1 k.wyb. w zw. z art. 241 § 1 i § 3 k.wyb. oraz art. 82 § 1 k.wyb. orzekł jak w sentencji postanowienia.