III KO 91/17
Верховний суд2017-12-15
Номер справи
III KO 91/17
Суд
Sąd Najwyższy
Дата рішення
2017-12-15
Тип
Postanowienie
Текст рішення
Sygn. akt III KO 91/17
POSTANOWIENIE
Dnia 14 grudnia 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski (przewodniczący)
SSN Krzysztof Cesarz (sprawozdawca)
SSN Józef Szewczyk
w sprawie E. W.
skazanego z art. 198 k.k. i innych
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 14 grudnia 2017 r.,
zażalenia skazanego
na postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna
z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt III KO 91/17
odmawiające przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego w B.
z dnia 20 grudnia 2013 r., III K […]
utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 3 kwietnia 2014 r., II AKa […]
wobec oczywistej bezzasadności tego wniosku,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 545 § 3 zd. ostatnie k.p.k.
postanowił
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Chociaż pismo skazanego, nazwane zażaleniem, wskazuje właściwą
sygnaturę akt (III KO 91/17) i zostało złożone w ustawowym 7-dniowym terminie od
doręczenia zaskarżonego postanowienia, to nie zawiera żadnych rzeczowych
zarzutów pod adresem tego orzeczenia ani nie formułuje wniosków, to znaczy, nie
2
podaje, czego się domaga. Skarżący się podniósł tylko, że w kwestionowanym
postanowieniu brak jest ustosunkowania się do zażalenia, natomiast rozważono w
nim jedynie i wypowiedziano się co do bezzasadności jego wniosku z dnia 8 marca
2017 r. (data złożenia pisma w Areszcie Śledczym w S.). Następnie w zażaleniu
znów nawiązuje się do dowodów w sprawie oraz koniecznych – zdaniem
skazanego – do przeprowadzenia dla wyjaśnienia okoliczności zdarzenia. Zatem z
przytoczonej części zażalenia, która może świadczyć, że dotyczy zaskarżonego
postanowienia, wynika, iż, po pierwsze, skarżący się błędnie nawiązuje do
przedmiotu rozpoznania (Sąd Najwyższy w dniu 18 października 2017 r. rozpoznał
wniosek a nie zażalenie), po drugie, nie wskazuje na żadne uchybienia, których
miałby się dopuścić Sąd I instancji wydając zaskarżone postanowienie.
Z przytoczonych względów należało uznać zażalenie za oczywiście
bezzasadne i utrzymać w mocy wymienione orzeczenie.