II SA/Gl 926/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Burmistrza Miasta i Gminy S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 czerwca 2026 r., nr SKO.PS/41.5/501/2026/8567 w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: odrzucić sprzeciw. Burmistrz Miasta i Gminy S. wniósł sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającej w całości decyzję tego Burmistrza z dnia 20 kwietnia 2026 r. i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W pierwszej kolejności podnieść należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprzeciwu sąd administracyjny bada jego dopuszczalność, tzn. czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Niedopuszczalność sprzeciwu będzie miała miejsce zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i podmiotowych. Przyczyny podmiotowe obejmują sytuację wniesienia sprzeciwu przez podmiot, który nie jest legitymowany do jego wniesienia. Postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, może być bowiem prowadzone tylko na podstawie sprzeciwu wniesionego przez legitymowany do tego podmiot. W myśl art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia sprzeciwu. Skuteczne złożenie sprzeciwu uzależnione jest zatem od istnienia interesu prawnego. W związku z tym sprzeciw co do zasady może wnieść podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W ocenie Sądu, z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych i piśmiennictwa wynika, że organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia w tej sprawie skargi do sądu administracyjnego, chociażby sprawa dotyczyła jego interesu prawnego lub reprezentowanego przez niego podmiotu. W jednym postępowaniu nie może mieć bowiem miejsce łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania, gdyż niedopuszczalne jest, aby ten sam podmiot działał jako organ administracji publicznej, a następnie składał skargę na akt organu odwoławczego o odmiennej treści (por. wyrok NSA z 3 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 824/05, akceptowany przez J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 102; T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 273; wyrok NSA z 1 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 386/05; postanowienie NSA z 2 marca 2005 r., sygn. akt II GSK 387/05; wyrok NSA z 3 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 931/07; postanowienie NSA z 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, postanowienie NSA z 4 stycznia 2012 r., sygn. I OZ 1085/11). Powyższe na zasadzie art. 64b § 1 p.p.s.a. odnosi się również do sprzeciwu od decyzji. W niniejszej sprawie bezsprzeczne jest, że sprzeciw od decyzji kasatoryjnej wniósł Burmistrz, a decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania strony od decyzji Burmistrza, będącego organem I instancji. Tym samym ocenić należy, że Burmistrz nie jest uprawniony do wniesienia sprzeciwu od zaskarżonej w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.