IV SA/Wr 228/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi D.W. na Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie naliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia w związku z waloryzacją za okres służby postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 lutego 2026 r. D. W. (dalej: strona, skarżący) wniósł do tutejszego Sądu skargę na Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie naliczenia i wypłaty wyrównania uposażenia w związku z waloryzacją za okres służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) obligatoryjnym elementem formalnym skargi jest m.in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Natomiast wedle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy z dnia 21 maja 2026 r., wezwano stronę do usunięcia ww. braków formalnych skargi przez wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (przedmiotu skargi) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Z art. 73 p.p.s.a. wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4), tj. po upływie 14 dniowego terminu od pierwszego dnia złożenia pisma w placówce pocztowej. Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w trybie zastępczym uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od tej daty należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Jak wynika z akt sądowych przesyłkę zawierającą wezwanie, z uwagi na niemożność jej osobistego doręczenia skarżącemu, złożono w placówce pocztowej w dniu 26 maja 2026 r. na okres 14 dni z adnotacją o jej doręczeniu, o czym powiadomiono adresata umieszczając stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej - awizo (pismo Poczty Polskiej S.A. z dnia 15 lipca 2026 r.). Powtórnego awiza dokonano w dniu 3 czerwca 2026 r. na kolejne 7 dni. Skarżący, po upływie 14 dni od dnia pierwszej awizacji nie odebrał przesyłki, w związku z czym została ona zwrócona do tutejszego Sądu i dołączona do akt sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 9 czerwca 2026 r. W konsekwencji siedmiodniowy termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 16 czerwca 2026 r. (wtorek). Pomimo upływu terminu, strona nie uzupełniła braków skargi. Okoliczność ta obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.