II K 269/23

<p>Sygn. akt II K 269/23</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 października 2024 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Nowym Sączu - II Wydział Karny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Marcin Chmielowski</p> <p>Protokolant: Jakub Wastag</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2024 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. A.</span> </strong> </p> <p>syna <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">I.</span> z domu <span class="anon-block">L.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">P.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->oskarżonego o to, że: </span> </p> <p>w dniu 11 grudnia 2018 roku na terenie Republiki Federalnej Niemiec doprowadził <span class="anon-block">M. K.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie pokrzywdzonej w błąd co do przelania kwoty 5.785 euro (co stanowi równowartość 24.865,09 zł po kursie NBP z dnia 11.12.2018 roku) na konto o nr <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">B.</span> für <span class="anon-block">A.</span>, Agentur für <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">F.</span>, w wyniku czego pokrzywdzona przekazała wymienioną kwotę jako zwrot poniesionych wydatków</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->tj. o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>;</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->____________________________________________________________________</span> </p> <p>I.  uznaje oskarżonego <span class="anon-block">A. A.</span> za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia stanowiącego przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> i za to na mocy tego przepisu oraz przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> wymierza mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>II.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i § 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 kk</a> oraz przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> warunkowo zawiesza oskarżonemu <span class="anon-block">A. A.</span> wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej powyżej w pkt. I wyroku na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata;</p> <p>III.  mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 1)">art. 72 § 1 pkt 1 kk</a> oraz przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> zobowiązuje oskarżonego <span class="anon-block">A. A.</span> w okresie próby do informowania Sądu Rejonowego w Nowym Sączu na piśmie o przebiegu okresu próby – 1 (jeden) raz na kwartał;</p> <p>IV.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 2)">art. 72 § 2 kk</a> oraz przy zastosowaniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> zobowiązuje oskarżonego <span class="anon-block">A. A.</span> do naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. K.</span> kwoty 24.865,09 (dwadzieścia cztery tysiące osiemset sześćdziesiąt pięć 9/100) złotych – w terminie 3 (trzech) miesięcy od uprawomocnienia się wyroku;</p> <p>V.  na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">A. A.</span> na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w kwocie 2.959,12 (dwa tysiące dziewięćset pięćdziesiąt dziewięć 12/100) złotych, na co składa się opłata od wymierzonej kary pozbawienia wolności w wysokości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych oraz wydatki Skarbu Państwa w wysokości 2.779,12 (dwa tysiące siedemset siedemdziesiąt dziewięć 12/100) złotych.</p> <table> <colgroup> <col width="32"/> <col width="30"/> <col width="56"/> <col width="10"/> <col width="87"/> <col width="11"/> <col width="22"/> <col width="20"/> <col width="100"/> <col width="38"/> <col width="5"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="114"/> <col width="71"/> <col width="99"/> </colgroup> <tr> <td colspan="16"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="10"> <p>Formularz UK 1</p> </td> <td colspan="4"> <p>Sygnatura akt</p> </td> <td colspan="2"> <p>II K 269/23</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a;art. 387)">art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k.</a> albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->USTALENIE FAKTÓW</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- --> Fakty uznane za udowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="3"> <p> <span class="anon-block">A. A.</span> </p> </td> <td colspan="11"> <p>Jak w akcie oskarżenia.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty </em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>Oskarżony <span class="anon-block">A. A.</span> <span class="anon-block">urodził się w (...)</span> r. Jest emerytem. Od wielu lat mieszka w Republice Federalnej Niemiec. Nie był karany za przestępstwa.</p> <p>Pokrzywdzona <span class="anon-block">M. K.</span> mieszka i pracuje w Polsce, jej mąż pracował w RFN w branży budowlanej. W grudniu 2018 r. pokrzywdzona pojechała do RFN, do miejscowości <span class="anon-block">C.</span>, celem załatwienia spraw związanych ze śmiercią swojego męża, który tam zmarł. Brat pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. B.</span> również przez jakiś czas w przeszłości pracował w RFN, po czym wrócił do Polski. Przed wyjazdem z Polski <span class="anon-block">A. B.</span> poprosił pokrzywdzoną o wyjaśnienie na miejscu kwestii pisemnego wezwania datowanego na 24.10.2018 r., jakie otrzymał z niemieckiego urzędu (Agentur fŭr <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">F.</span> - tj. Centrum Świadczeń Rodzinnych) wzywające go do zwrotu świadczeń socjalnych w wysokości 5.785 euro jakie otrzymał na dzieci w okresie, kiedy przebywał i pracował w RFN, a które w ocenie niemieckiego urzędu mu nie przysługiwały.</p> <p>Przebywając w <span class="anon-block">C.</span>, pokrzywdzona spotkała swojego znajomego, który znał również jej męża - oskarżonego <span class="anon-block">A. A.</span>. Kiedy podczas rozmowy powiedziała mu o sprawie swojego brata, ten zaoferował jej swoją pomoc i wyjaśnienie tej sprawy w niemieckim urzędzie, na co pokrzywdzona się zgodziła, gdyż nie zna niemieckiego, a oskarżony dobrze włada tym językiem.</p> <p>Niedługo potem oskarżony ponownie spotkał się z pokrzywdzoną i powiedział jej, że ze sprawą nic nie da się zrobić tj. że <span class="anon-block">A. B.</span> musi zwrócić niemieckiemu urzędowi pobrane świadczenia socjalne. W trakcie tej rozmowy oskarżony umyślnie wprowadził pokrzywdzoną w błąd mówiąc jej, że w istocie już sam, z własnej inicjatywy, przelał za pomocą internetowego przelewu bankowego 5.785 euro niemieckiemu urzędowi tytułem zwrotu żądanych przez ten urząd pieniędzy. W rzeczywistości jednak oskarżony nie przekazał niemieckiemu urzędowi żadnych pieniędzy z tego tytułu, a słowa oskarżonego do pokrzywdzonej, że tak uczynił, były kłamstwem. Celem uwiarygodnienia swoich słów oskarżony pokazał pokrzywdzonej dokument mający stanowić potwierdzenie przelewu, z którego wynikało, że 4 grudnia 2018 r. oskarżony z konta swojej żony <span class="anon-block">T. A.</span> przelał niemieckiemu urzędowi 5.785 euro. Dokument ten był nierzetelny, a udokumentowania w nim płatność nie miała miejsca.</p> <p>Następnie, jeszcze w grudniu 2018 r., pokrzywdzona, działając w przekonaniu, iż oskarżony faktycznie dokonał w/w płatności, spłacając tym samym z własnej inicjatywy i ze swoich środków dług jej brata w niemieckim urzędzie – przekazała oskarżonemu łącznie kwotę 5.785 euro celem zrekompensowania mu dokonanej płatności. Czyniąc tak pokrzywdzona nie wiedziała, że oskarżony faktycznie żadnej takiej płatności nie dokonał, lecz oszukał ją. Oskarżony przyjmując pieniądze od pokrzywdzonej zapewniał ją, że sprawa jest załatwiona, pieniądze zapłacone, nie ma się o co martwić.</p> <p>Kiedy pokrzywdzona wróciła do Polski poinformowała brata – bazując na zapewnieniach oskarżonego - że jego dług w wysokości 5.785 euro wobec Agentur fŭr <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">F.</span> został spłacony. Wtedy <span class="anon-block">A. B.</span> zwrócił pokrzywdzonej kwotę 5.785 euro, które ona wcześniej podczas pobytu w RFN przekazała ze swoich środków oskarżonemu.</p> <p>Ponieważ jednak w rzeczywistości spłata w/w kwoty nie nastąpiła, niemiecki urząd w dalszym ciągu, począwszy od marca 2019 r., kierował do <span class="anon-block">A. B.</span> pisma wzywające go do zapłaty kwoty 5.875 euro (powiększanej sukcesywnie o odsetki). Ostatecznie, po wyjaśnieniu, że taka wpłata ze strony oskarżonego jednak nie nastąpiła - pokrzywdzona ze swoich pieniędzy zapłaciła 5.785 euro wraz z odsetkami niemieckiemu urzędowi, w trzech ratach tj. 18.07.2019 r. (3.500 euro), 8.11.2019 r. (200 euro) i 3.01.2020 r. (2.649 euro).</p> <p>Kiedy pokrzywdzona próbowała wyjaśniać sytuację z oskarżonym ten nie przyznał się, że nie dokonał żadnej wpłaty, lecz zwodził pokrzywdzoną mówiąc jej, że wpłacił pieniądze, a na pewno doszło do jakiegoś nieporozumienia, że wpłacone przez niego pieniądze musiały zostać w urzędzie zaksięgowane na złym koncie, że będzie wyjaśniał sytuację, a nawet posunął się do zaprzeczenia, że w ogóle otrzymał od pokrzywdzonej jakieś pieniądze. Tłumaczenia oskarżonego były nieprawdziwymi wykrętami, a fakt nieodnotowania wpłaty 5.785 euro na koncie niemieckiego urzędu w grudniu 2018 r. wynikał po prostu z faktu, że oskarżony kłamał mówiąc, że taką płatność uiścił, czego faktycznie nie zrobił.</p> <p>Oskarżony do daty orzekania nie zwrócił oskarżonej pieniędzy, które otrzymał od niej w grudniu 2018 r.</p> </td> <td colspan="2"> <p>- zeznania pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. K.</span> <strong> <!-- -->(k. 2, k. 20, k. 29, k. 65, k. 276 i k. 290-291)</strong>;</p> <p>- wezwania do zapłaty kierowane do <span class="anon-block">A. B.</span> począwszy od marca 2019 r. <strong> <!-- -->(k. 6, k. 8, k. 9)</strong>;</p> <p>- fałszywe potwierdzenie przelewu z 4.12.2018 r. <strong> <!-- -->(k. 7)</strong>;</p> <p>- stenogram rozmów oskarżonego z pokrzywdzoną <strong> <!-- -->(k. 10-13)</strong>;</p> <p>- polecenie przelewu od <span class="anon-block">M. K.</span> z 17.07.2019 r. na rzecz niemieckiego urzędu <strong> <!-- -->(k. 15)</strong>;</p> <p>- nagranie rozmowy oskarżonego z pokrzywdzoną wraz z protokołem oględzin <strong> <!-- -->(k. 18 i k. 40-42</strong>);</p> <p>- pierwsze wezwanie do zapłaty z 24.10.2018 r. skierowane do <span class="anon-block">A. B.</span> <strong> <!-- -->(k. 22)</strong>;</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">D. O.</span> <strong> <!-- -->(k. 33-34 i k. 291-292)</strong>;</p> <p>- zeznania <span class="anon-block">A. B.</span> <strong> <!-- -->(k. 36, k. 278 i k. 292)</strong>;</p> <p>- karty karne oskarżonego <strong> <!-- -->(k. 151, k. 242, k. 280 i k. 289)</strong>;</p> <p>- informacja z Agentur fŭr <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">F.</span> datowana na 15.11.2022 r. o zwrocie całej należności <strong> <!-- -->(k. 273)</strong>.</p> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- --> Fakty uznane za nieudowodnione</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Lp.</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="11"> <p> <em> <!-- -->Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="11"> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione </em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód </em> </p> </td> <td> <p> <em> <!-- -->Numer karty</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> <p>Oskarżony jest niewinny, nigdy nie otrzymał od pokrzywdzonej lub od <span class="anon-block">A. B.</span> żadnych pieniędzy, jak również nie dokonał wpłaty ze swoich środków na rzecz Agentur fŭr <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">F.</span> kwoty 5.875 euro w grudniu 2018 r. ponieważ zanim to się stało, pokrzywdzona i <span class="anon-block">A. B.</span> wrócili do Polski. Oskarżony na spotkaniu z pokrzywdzoną przygotował zlecenie przelewu środków, ale gdy dowiedział się od niej o powrocie <span class="anon-block">A. B.</span> do Polski, nie zatwierdził tego polecenie przelewu, natomiast wydrukował przygotowany przelew i dał go pokrzywdzonej cyt. „dla pana <span class="anon-block"> (...)</span> jako dowód, że on sobie zakpił ze mnie i że na darmo przyjechałem do hotelu” (k. 268 in fine). Oskarżony uzgodnił z niemieckim urzędem, że <span class="anon-block">A. B.</span> może zwrócić należność w niewielkich ratach, po 15 euro miesięcznie.</p> </td> <td colspan="2"> <p>wyjaśnienia oskarżonego</p> </td> <td> <p>k. 265-272</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->OCena DOWOdów</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>1.1.  <strong> <!-- --> Dowody będące podstawą ustalenia faktów </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach uznania dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="10"> <p>Sąd dokonał opisanych ustaleń faktycznych w oparciu o przywołane powyżej – wraz z adresami aktowymi – dowody osobowe oraz rzeczowe (z dokumentów). Rzetelność i miarodajność tych dowodów nie nasuwała żadnych zastrzeżeń. Nie ma podstaw do kwestionowania prawdomówności zeznań świadków, które znalazły potwierdzenie w zalegających w aktach dokumentach. Dostępne dowody nie zawierały treści sprzecznych z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Dowody te prowadziły do uznania za udowodnione w sposób spełniający standard wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1)">art. 5 § 1 kpk</a>, że oskarżony oszukał pokrzywdzoną i doprowadził ją do przekazania mu 5.785 euro, mimo iż te pieniądze nie należały się oskarżonemu. Zeznania świadków są jasne, logiczne, rzeczowe i spójne. Nie ma również jakichkolwiek przesłanek wskazujących na zeznawanie przez świadków nieprawdy i pomawianie przez nich oskarżonego o czyn, którego w rzeczywistości się nie dopuścił. Świadkowie, w tym sama pokrzywdzona, nie byli skonfliktowani z oskarżonym, nie mieli motywów do jego bezpodstawnego obciążania. Zresztą gdyby pokrzywdzona nie miała zaufania do oskarżonego, nie zdecydowałaby się w grudniu 2018 r. skorzystać z oferowanej przez niego pomocy. Warto także nadmienić, że pokrzywdzona nie domagała się ukarania oskarżonego, w ramach tzw. ostatniego słowa kwestę kary pozostawiając do uznania sądu, podkreśliła natomiast, że zależy jej tylko na odzyskaniu straconych pieniędzy. Podsumowując, sąd nie dopatrzył się żadnych argumentów do zakwestionowania wiarygodności dowodów w oparciu o które zostały poczynione ustalenia faktyczne w sprawie.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>1.2.  <strong> <!-- -->Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów<br/>(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Dowód</em> </p> </td> <td colspan="10"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="10"> <p> <strong> <!-- -->Wyjaśnienia oskarżonego</strong> (k. 265 i następne), który nie przyznawał się do winy, były zupełnie niewiarygodne. Zostały one skutecznie podważone zeznaniami świadków (na czele z relacją pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. K.</span>) i dokumentami wyszczególnionymi w pkt. 1.1 niniejszego uzasadnienia. Jak była mowa powyżej, te obciążające oskarżonego dowody zasługiwały na uznanie za wiarygodne, nic nie sprzeciwiało się przyjęciu, iż zawarte w nich treści są prawdziwe, zgodne z rzeczywistością. Trzeba podkreślić, że stanowisko oskarżonego było zmienne, niekonsekwentne, wewnętrznie sprzeczne, podczas gdy obciążające go dowody nie były dotknięte takimi mankamentami, lecz odznaczały się jasnością, spójnością i konsekwencją. To, co zeznali świadkowie, zostało potwierdzone dokumentami przedłożonymi do akt sprawy. Z dokumentów strony niemieckiej jednoznacznie wynika, że żądana od <span class="anon-block">A. B.</span> kwota 5.785 euro nie została w grudniu 2018 r. zwrócona urzędowi, a żaden taki przelew, o którego dokonaniu oskarżony mówił pokrzywdzonej, faktycznie nie miał miejsca. Zwrotu takiego dokonała dopiero sama pokrzywdzona w trzech ratach (informacja niemieckiego urzędu k. 273). Należy przy tym wykluczyć omyłkowe zaksięgowanie płatności na niewłaściwym rachunku bankowym, na co powoływał się przed pokrzywdzoną oskarżony. Po pierwsze, gdyby rzeczywiście do tego doszło, pomyłka taka zostałaby ujawniona i wyjaśniona, zwłaszcza że sam oskarżony, dobrze władający językiem niemieckim, deklarował pokrzywdzonej wyjaśnienie tej rzekomej pomyłki. Po drugie, wymaga podkreślenia, że na fałszywym (nie dokumentującym rzeczywiście zaistniałej czynności bankowej) potwierdzeniu przelewu z 4.12.2018 r., jakie oskarżony przekazał pokrzywdzonej (k. 7), jako rachunek docelowy widnieje numer konta „<span class="anon-block"> (...)</span>” – to jest ten sam numer konta, jakie zostało podane w pismach niemieckiego urzędu do <span class="anon-block">A. B.</span> do wpłaty (zwrotu) nienależnie pobranych przez niego świadczeń socjalnych. Wyklucza to więc wersję oskarżonego o możliwości wadliwego zaksięgowania pieniędzy, które miał on rzekomo wpłacić niemieckiemu urzędowi. Gdyby treść tego przelewu była zgodna z rzeczywistością, to urząd ten otrzymałby przedmiotowe pieniądze i nie wzywałby później (począwszy od marca 2019 r.) <span class="anon-block">A. B.</span> do ich zapłaty wraz z odsetkami za zwłokę.</p> <p>Odrębnie trzeba także podnieść, że oskarżony zajmował w sprawie stanowisko rażące niekonsekwencją. W rozmowach z pokrzywdzoną (stenogram k. 10-13, płyta CD k. 18, oględziny płyty k. 40-42) powoływał się na to, że dokonał płatności, a brak jej zaksięgowania wynika z jakiejś pomyłki, nieporozumienia (brak realizacji przelewu przez bank, błąd w księgowaniu itp.), którego wyjaśnienie oskarżony deklarował. Z kolei w złożonych wyjaśnieniach (k. 265 i następne) oskarżony przedstawił dwie niespójne, wykluczające się wersje. Z jednej strony twierdził, że istotnie skontaktował się z urzędem i uzgodnił tam w imieniu <span class="anon-block">A. B.</span>, że ten będzie mógł zwrócić należność w niewielkich ratach, po 15 euro miesięcznie. Z drugiej strony oskarżony twierdził, że zgodził się wykonać przelew do urzędu, a przelane pieniądze miał mu zwrócić <span class="anon-block">A. B.</span>, jednak nie doszło do realizacji przelewu, gdyż <span class="anon-block">A. B.</span> wrócił do Polski. W związku z tym wymaga odnotowania, że gdyby istotnie oskarżony uzgodnił płatność przez <span class="anon-block">A. B.</span> należności w ratach, to nie powstałaby w ogóle kwestia i potrzeba dokonywania przelewu przez oskarżonego (skoro to sam <span class="anon-block">A. B.</span> miał spłacać dług w ratach). Skoro natomiast, jak twierdzi oskarżony, kwestia przelewu zdezaktualizowała się z uwagi na informację o wyjeździe <span class="anon-block">A. B.</span>, to wyjaśnienie oskarżonego cyt. „założyłem więc przelew online, bo byłem dobroduszny i chciałem pomóc tej kobiecie” razi infantylnością, tak samo jak jego dalsze stwierdzenie, że mimo tego oskarżony wydrukował przygotowany przelew i dał go pokrzywdzonej dla <span class="anon-block">A. B.</span> cyt. „jako dowód, że on sobie zakpił ze mnie i że na darmo przyszedłem do hotelu” (k. 268). Tym samym oskarżony popadł w sprzeczność, ż jednej strony twierdząc wobec pokrzywdzonej, że dokonał przelewu, choć ten z takich czy innych powodów nie został ujawniony na rachunku urzędu, a z drugiej strony wyjaśniając podczas przesłuchania, że nigdy nie dokonał takiego przelewu, bo nie dostał wcześniej pieniędzy.</p> <p> <strong> <!-- -->Zeznania <span class="anon-block">B. S.</span> </strong>, siostry żony oskarżonego <span class="anon-block">T. A.</span> (k. 63 i k. 291) nie miały znaczenia w sprawie, gdyż nie miała ona wiadomości na temat czynu zarzuconego oskarżonemu i jego okoliczności.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->PODSTAWA PRAWNA WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="8"> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☒</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.3.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>Rezultat przeprowadzonego postępowania dowodowego tworzył podstawę do uznania, że oskarżony popełnił na szkodę pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. K.</span> przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>. Odpowiedzialności przewidzianej w tym przepisie podlega między innymi ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wprowadzając go w błąd. Oskarżony okłamał pokrzywdzoną mówiąc jej o tym, że z własnych środków zwrócił w imieniu <span class="anon-block">A. B.</span> niemieckiemu urzędowi pieniądze, które był on winny tej instytucji z tytułu nienależnie pobranych świadczeń socjalnych na dzieci, w następstwie czego pokrzywdzona, działając pod wpływem mylnego wyobrażenia o rzeczywistości, przekazała oskarżonemu 5.785 euro, dzięki czemu oskarżony zyskał jej kosztem nienależną korzyść majątkową w tej właśnie wysokości. Czyn oskarżonego wyczerpywał przedmiotowe oraz podmiotowe znamiona typu czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a>, a ponadto był czynem zawinionym oraz społecznie szkodliwym w stopniu większym niż znikomy – tym samym stanowił więc czyn przestępny. Nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające bądź ograniczające zdolność oskarżonego do rozpoznania społeczno-etycznego i prawnego znaczenia jego czynu oraz pokierowania swoim postępowaniem, czyn oskarżonego był bezspornie popełniony świadomie, umyślnie, w zamiarze bezpośrednim i był czynem zawinionym. Gdyby oskarżony nie chciał oszukać pokrzywdzonej, nic nie stało na przeszkodzie, by tego nie uczynił. Oskarżony zdecydował się na wykorzystanie sytuacji i oszukanie pokrzywdzonej bo tego chciał i swój zamiar dobrowolnie zrealizował.</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.1.  Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem</p> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.4.  Warunkowe umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.5.  Umorzenie postępowania</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td> <p>☐</p> </td> <td colspan="7"> <p>1.6.  Uniewinnienie</p> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="5"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się <br/>do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="7"> <p>Sprawca przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 kk</a> podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat, przy czym na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37a § 1 kk</a> możliwe jest także wymierzenie zamiast kary pozbawienia wolności kary grzywny lub ograniczenia wolności.</p> <p>Sąd odnosząc okoliczności sprawy do kodeksowych dyrektyw wymiaru kary ocenił, że oskarżony za popełnione przestępstwo zasługuje na karę <strong> <!-- -->7 miesięcy pozbawienia wolności</strong>. Kara tego rodzaju i w tej wysokości jest karą adekwatną, zasłużoną i sprawiedliwą, której nie można postawić zarzutu nadmiernej surowości. Nie przekracza ona stopnia winy oskarżonego i jest współmierna do społecznej szkodliwości jego czynu, którą sąd ocenia jako średnią. Kara ta będzie właściwe realizować wszystkie związane z nią cele, a to cel represyjny (odpłata za popełnione przestępstwo), zapobiegawczo-wychowawczy (powstrzymanie oskarżonego od popełniania w przyszłości kolejnych przestępstw) oraz związany z prewencją generalną (społeczne oddziaływanie skazania).</p> <p>Okolicznością łagodzącą była uprzednia niekaralność oskarżonego. Z kolei okoliczności obciążające oskarżonego to działanie umyślne w zamiarze bezpośrednim (oskarżony chciał oszukać pokrzywdzoną i zamiar swój konsekwentnie zrealizował), niskie motywy czynu (chęć osiągnięcia korzyści majątkowej cudzym kosztem, wykorzystanie trudnego położenia pokrzywdzonej i rażące nadużycie jej zaufania), relatywnie znaczna wysokość szkody i brak jej naprawienia do daty orzekania (w przeliczeniu na złotówki niecałe 25.000 zł, co jest sumą znaczącą dla pokrzywdzonej, która straciła męża i pracuje w <span class="anon-block"> firmie (...)</span> w <span class="anon-block">N. S.</span>), a także długotrwałe zwodzenie pokrzywdzonej, która nie odzyskała swoich pieniędzy od oskarżonego do chwili obecnej.</p> <p>Ważąc powyższe okoliczności sąd ocenił, że w realiach sprawy, nawet mimo uprzedniej niekaralności oskarżonego, nie ma przekonujących argumentów do odstąpienia od orzekania oskarżonemu kary pozbawienia wolności i orzekanie w jej miejsce kary grzywny lub ograniczenia wolności. W ocenie sądu postawa oskarżonego nie uzasadnia zastosowania wobec niego możliwości przewidzianej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37a § 1 kk</a> i nie przemawiają za tym żadne rzeczowe, godne aprobaty względy natury kryminalno-politycznej. Dla oskarżonego były to sygnał, że nawet względnie poważne, znaczące przestępstwa przeciwko mieniu, mogą spotkać się z łagodną reakcją wymiaru sprawiedliwości, co oskarżony mógłby odebrać jako swojego rodzaju przyzwolenie na dalsze naruszanie prawa. W przekonaniu sądu uzasadnione i celowe było wymierzenie oskarżonemu nawet zbliżonej do dolnej granicy ustawowego zagrożenia, lecz jednak kary izolacyjnej tj. pozbawienia wolności. Tylko taka kara realnie rokuje skutecznie zmianę postawy oskarżonego na przyszłość i jednoznaczne zobrazowanie mu nieopłacalności i niedopuszczalności, zarówno etycznej jak i prawnej, popełnienia przestępstw w przyszłości, a zwłaszcza przestępstw przeciwko mieniu.</p> <p>W pkt. II wyroku mając na uwadze rodzaj wymierzonej kary i uprzednią niekaralność oskarżonego sąd uznał, że można wobec oskarżonego wywieść pozytywną prognozę kryminologiczną i warunkowo zawiesić wykonanie tej kary. Oskarżony musi liczyć się z faktem, że w razie ponownego naruszenia prawa bądź uchylania się od realizacji obowiązku naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonej – może dojść do zarządzenia wykonania zawieszonej kary. Świadomość ta powinna skutecznie oddziaływać na oskarżonego, czyniąc obecnie możliwym zastosowanie wobec niego środka probacyjnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 kk</a>. Przyjęty przez sąd <strong> <!-- -->3-letni okres próby</strong> będzie wystarczający do miarodajnej, rzetelnej weryfikacji wywiedzionej pozytywnej prognozy kryminologicznej. Do właściwego przebiegu okresu próby przyczyni się także nałożony na oskarżonego w pkt. III wyroku obowiązek <strong> <!-- -->informowania tut. Sądu na piśmie o przebiegu okresu próby</strong>.</p> <p>W pkt. IV wyroku Sąd zobowiązał oskarżonego do <strong> <!-- -->naprawienia szkody</strong> wyrządzonej pokrzywdzonej – w polskiej walucie, według kursu euro z daty czynu. W sprawie pokrzywdzoną – a tym samym beneficjentką obowiązku naprawienia szkody - jest <span class="anon-block">M. K.</span>, ponieważ to ona przekazała oskarżonemu pieniądze brata jako zwrot rzekomo spłaconej przez oskarżonego należności, w rezultacie czego po ujawnieniu oszustwa oskarżonego, sama musiała z własnych pieniędzy dokonać płatności na rzecz niemieckiego urzędu.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> <p> <em> <!-- -->Oskarżony</em> </p> </td> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia <br/>z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="2"> <p> <em> <!-- -->Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu</em> </p> </td> <td colspan="7"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="7"> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->6. inne zagadnienia</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <em> <!-- -->W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, <br/>a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>Mając na uwadze zmiany stanu prawnego pomiędzy datą czynu a datą wyrokowania, Sąd orzekał z zastosowaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> uznając, że względniejszy dla oskarżonego był stan prawny z daty popełnienia przestępstwa.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p>7.  <strong> <!-- -->KOszty procesu </strong> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> <p> <em> <!-- -->Punkt rozstrzygnięcia z wyroku</em> </p> </td> <td colspan="13"> <p> <em> <!-- -->Przytoczyć okoliczności</em> </p> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> </td> <td colspan="13"> <p>W pkt. V wyroku, mając na uwadze wynik procesu, Sąd na mocy zasady wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> obciążył oskarżonego całością kosztów sądowych, na którą składają się następujące należności:</p> <p>- 2.729,12 zł kosztów postępowania przygotowawczego (zestawienie kosztów k. 284/2);</p> <p>- 180 zł opłaty od wymierzonej kary pozbawienia wolności;</p> <p>- 30 zł tytułem informacji z <span class="anon-block">K.</span>;</p> <p>- 20 zł tytułem ryczałtu za doręczenia.</p> <p>W sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające zwolnienie oskarżonego w całości lub w części od kosztów sądowych. Uzyskuje on świadczenie emerytalne w RFN, które umożliwi mu spłatę choćby i w ratach, kosztów sądowych.</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> <p> <strong> <!-- -->1Podpis</strong> </p> </td> </tr> </table> </div>