I C 1976/24

<p>sygn. akt I C 1976/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>5 listopada 2024 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla miasta stołecznego Warszawy w <span class="anon-block">W.</span> w I Wydziale Cywilnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: asesor sądowy Mateusz Janicki</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie 29 października 2024 roku w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przy udziale protokolanta Grzegorza Wiernickiego</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">E. L.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J.</span> </strong> </p> <p>o ustalenie wygaśnięcia służebności</p> <p>1.  ustala, że nie istnieje ograniczone <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">prawo rzeczowe</a> w postaci służebności gruntowej obciążającej każdoczesnego właściciela nieruchomości, dla której prowadzona <span class="anon-block">księga wieczysta nr (...)</span>, na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości, dla której prowadzona jest <span class="anon-block">księga wieczysta nr (...)</span>, stwierdzone wpisem nr 1. w dziale III księgi wieczystej nieruchomości obciążonej i wpisem nr 1 w dziale I-Sp nieruchomości władnącej;</p> <p>2.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;</p> <p>3.  zasądza od pozwanej na rzecz powoda 1 147 zł (tysiąc sto czterdzieści siedem złotych) i na rzecz pozwanej 100 zł (sto złotych), w kadym przypadku z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu;</p> <p>4.  nakazuje pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego dla miasta stołecznego Warszawy w <span class="anon-block">W.</span> 3 137,45 zł (trzy tysiące sto trzydzieści siedem złotych czterdzieści pięć groszy) tytułem wydatków tymczasowo uiszczonych ze środków Skarbu Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">E. L.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span> w pozwie przeciwko <span class="anon-block">M. J.</span> wnieśli o ustalenie, że nieodpłatna służebność gruntowa, polegająca na prawie przejścia i przejazdu przez ich <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> (nr <span class="anon-block">KW (...)</span>) pasem o długości 50 metrów od <span class="anon-block">ulicy (...)</span> do <span class="anon-block">działki pozwanej nr (...)</span> (nr <span class="anon-block">KW (...)</span>) wygasła wskutek niewykonywania przez 10 lat z dniem 31 grudnia 2022 roku oraz zasądzenie od pozwanej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych <em> <!-- -->(pozew k. 1-3)</em>.</p> <p>Pozwana wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powodów zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Powołała się na rękojmię wiary publicznej ksiąg wieczystych oraz zaprzeczyła twierdzeniu powodów o niewykonywaniu służebności przez 10 lat <em> <!-- -->(odpowiedź na pozew k. 28-30v)</em>.</p> <p> <strong> <!-- --> S ąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>9 sierpnia 2004 r. należąca do <span class="anon-block">J. I.</span> nieruchomość położona w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, stanowiąca <span class="anon-block">działkę ewidencyjną nr (...)</span>, została podzielona na 3 <span class="anon-block">działki ewidencyjne nr (...)</span>, stanowiące odtąd niezależne nieruchomości. Jednocześnie właściciel nieruchomości składającej się z nowowydzielonej <span class="anon-block">działki nr (...)</span> (dla której prowadzona jest KW nr <span class="anon-block"> (...)</span>) ustanowił na rzecz każdoczesnych właścicieli <span class="anon-block">działek (...)</span> (dla których prowadzone są KW odpowiednio nr <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span>) służebność gruntową, polegającą na prawie przejścia i przejazdu przez <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> pasem o długości 50 m od <span class="anon-block">ulicy (...)</span> do <span class="anon-block">działek nr (...)</span> <em> <!-- -->(bezsporne, nadto umowa zniesienia współwłasności k. 144-147, odpisy KW k. 7-10, 11-14)</em>.</p> <p>Wiosną 2013 r. wzdłuż ww. pasa (stanowiącego obszar służący do wykonywania ww. służebności), pomiędzy <span class="anon-block">działkami nr (...)</span>, <span class="anon-block">G. C.</span>, na polecenie ówczesnego właściciela <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, wybudował betonowe ogrodzenie bez furki ani bramy, które umożliwiałyby przejście czy przejazd z <span class="anon-block">działki nr (...)</span> na <span class="anon-block">działkę nr (...)</span>. Wykonano jedynie otwór o wymiarach około 30x30 cm. Odtąd (aż do drugiej połowy 2024 r.) przejście i dojazd do <span class="anon-block">działki nr (...)</span> było realizowane wyłącznie od drogi publicznej (<span class="anon-block">ul. (...)</span>), gdzie znajdowała się furtka i brama wjazdowa <em> <!-- -->(bezsporne, nadto zdjęcia k. 3-6, 33-39,</em> 177-178, <em> <!-- -->zeznania świadka <span class="anon-block">G. C.</span> k. 190v)</em>.</p> <p>29 sierpnia 2016 r. <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">K. L.</span> nabyli nieruchomość stanowiącą <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> <em> <!-- -->(bezsporne, nadto odpis KW k. 11-14)</em>.</p> <p>19 marca 2019 r. <span class="anon-block">M. J.</span> nabyła nieruchomość stanowiącą <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> wraz z ww. służebnością stanowiącą jej część składową <em> <!-- -->(bezsporne, nadto odpis KW k. 7-10)</em>.</p> <p>W latach 2019-2020 <span class="anon-block">M. J.</span> z mężem <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">J.</span> remontowała ww. nieruchomość. W tym czasie pasem <span class="anon-block">działki nr (...)</span> stanowiącym obszar wykonywania ww. służebności wjechał samochód ciężarowy z dźwigiem <span class="anon-block"> (...)</span> i dostarczył na <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> (nad betonowym ogrodzeniem) kręgi betonowe służące do zbudowania przez <span class="anon-block">M. J.</span> i jej męża zbiornika retencyjnego na <span class="anon-block">działce (...)</span>. W podobny sposób dostarczane były w tym czasie materiały budowlane <em> <!-- -->(zdjęcia k. 41, zdjęcia złożone na rozprawie 29.10.2024 r., zeznania świadka <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">J.</span> k.189-190,zeznania pozwanej <span class="anon-block">M. J.</span> k. 191v-192).</em> </p> <p>We wrześniu 2021 r. <span class="anon-block">M. J.</span> z rodziną wprowadzili się do wyremontowanej nieruchomości. Korzystali z pasa drogowego (stanowiącego obszar wykonywania ww. służebności) w ten sposób, że mąż pozwanej <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">J.</span> okresowo z tego pasa podcinał gałęzie zwisające z nieruchomości pozwanej nad drogę stanowiącą działkę powodów. Ponadto pojazdy wywożące szambo zatrzymywały się na tej drodze na 15 minut w czasie odbioru nieczystości. Również mąż pozwanej z geodetą w 2024 r. mierzyli z <span class="anon-block">działki nr (...)</span> znajdujący się poza ogrodzeniem fragment <span class="anon-block">działki nr (...)</span> oraz weryfikowali prawidłowe położenie ogrodzenia. Zdarzała się też sytuacja, że samochód gazowników wezwanych przez pozwaną i jej męża zaparkował chwilowo na pasie <span class="anon-block">działki nr (...)</span> stanowiącej obszar wykonywania ww. służebności <em> <!-- -->(zeznania świadka <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">J.</span> k. 189-190, zeznania pozwanej <span class="anon-block">M. J.</span>, rachunek k. 31, zdjęcia złożone na rozprawie 29.10.2024 r.)</em>.</p> <p>W drugiej połowie 2024 r. pozwana z mężem utworzyli na tyłach swojego domu drugie miejsce parkingowe oraz nowe ogrodzenie z bramą umożliwiającą wjazd na tamto miejsce i z furtką w tym ogrodzeniu – od tego czasu jest możliwe przejście i przejazd przez <span class="anon-block">działkę powodów nr (...)</span> na <span class="anon-block">działkę pozwanej nr (...)</span> <em> <!-- -->(bezsporne, nadto zdjęcia k. 164-165, 169-170)</em>.</p> <p>Sąd oparł się na ww. dowodach, nie znajdując podstaw do odmowy wiarygodności któremukolwiek.</p> <p>Wskazać jednakże należy, że niedostrzeżenie przez powodów czy <span class="anon-block">M. R.</span> opróżniania szamba czy transportu materiałów budowlanych przez pozwaną nie stanowi dowodu, że czynności takie nie miały miejsca. Dość bowiem wskazać, że czynności takie są krótkotrwałe i rzadkie, tym samym ich niedostrzeżenie przez ludzi, którzy mają swoje obowiązki rodzinne i zawodowe (tym samym nie przebywają stale w domu) nie jest niczym nadzwyczajnym. Zarazem fakty te wynikają nie tylko z kategorycznych zeznań męża pozwanej (wykonującego zawód zaufania publicznego) ale i są uprawdopodobnione złożonymi zdjęciami (m.in. z czasu budowy zbiornika retencyjnego, gdzie ciężko sobie wyobrazić inny transport tych ciężkich bloków betonowych niż opisywany przez <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block">J.</span>) oraz fakturami (z wywozu szamba, a zaakcentować należy, że powodowie, jak zeznawali, nie widzieli również tych wywozów szamba z tego roku, które są udokumentowane rachunkami – vide k. 32). Powodowie też mogli nie widzieć wcześniej otworu w płocie, nie znaczy to jednak, że go nie było.</p> <p>Niemniej kluczowe w sprawie było, że żaden z przeprowadzonych dowodów nie wykazał, żeby pozwana, ktokolwiek w jej imieniu lub ktokolwiek z jej poprzedników prawnych po 2012 r. przechodził lub przejeżdżał <span class="anon-block">działką (...)</span> celem dostania się do <span class="anon-block">działki (...)</span>. Przeciwnie, między stronami bezsporne było, że takie zdarzenia nie miały miejsca, a jedyne akty korzystania przez pozwaną z <span class="anon-block">działki (...)</span> nie stanowiły przechodu czy przejazdu do <span class="anon-block">działki (...)</span> tylko parkowanie, transport materiałów budowlanych, przycinanie gałęzi czy dokonywanie pomiarów tudzież fotografii. Natomiast stworzenie drugiego miejsca parkingowego i bramy (na tyłach domu pozwanej, gdzie dojazd byłby zapewniony przez nieruchomość powodów) miało miejsce dopiero w 2024 roku (tj. już po upływie 10-letniego okresu niekorzystania ze służebności).</p> <p> <strong> <!-- -->S ąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.</p> <p>Podstawę prawną powództwa stanowił <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 293;art. 293 § 1)">art. 293 § 1 k.c.</a>, zgodnie z którym służebność gruntowa wygasa wskutek niewykonywania przez lat dziesięć.</p> <p>Osią sporu w niniejszej sprawie było, czy akty korzystania z nieruchomości powodów przez pozwaną stanowiły, czy też nie stanowiły „wykonywania służebności”. Chodzi o akty takie jak: okresowe zatrzymywanie się na niej szambiarki celem wywozu nieczystości z szamba pozwanej, wjazd na nią samochodów ciężarowych z materiałami budowlanymi celem dostarczenia ich nad płotem na nieruchomość pozwanej podczas prowadzonej w latach 2019-2020 budowy, sporadyczne chodzenie po tej nieruchomości przez męża pozwanej celem przycinania zwisających z działki pozwanej nad działkę powodów gałęzi, tudzież celem robienia fotografii z oddali swojego domu czy pomiarów geodezyjnych.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 352;art. 352 § 1)">art. 352 § 1 k.c.</a> posiadaczem służebności jest ten, kto korzysta z cudzej nieruchomości „w zakresie odpowiadającym treści służebności”. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 285;art. 285 § 1)">art. 285 § 1 k.c.</a> „treść służebności” może polegać m.in. na „korzystaniu w oznaczonym zakresie” z nieruchomości obciążonej. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 287)">art. 287 k.c.</a> zakres służebności gruntowej oznacza się w braku innych danych według zasad współżycia społecznego przy uwzględnieniu zwyczajów miejscowych. Z kolei zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 288)">art. 288 k.c.</a> służebność powinna być wykonywana w taki sposób, żeby jak najmniej utrudniała korzystanie z nieruchomości obciążonej.</p> <p>Służebność, której dotyczy spór między stronami, została ustanowiona umową zniesienia współwłasności z 9.08.2004 r. W umowie tej treść służebności oznaczono (w zakresie relewantnym dla istnienia stosunku prawnego między stronami tego postępowania) jako „prawo przejścia i przejazdu przez <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> pasem o długości 50 m od <span class="anon-block">ulicy (...)</span> do <span class="anon-block">działki nr (...)</span>”.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, wykonywanie ww. służebności polega na „przechodzeniu i przejeżdżaniu przez <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> do <span class="anon-block">działki nr (...)</span>”. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że po wykonaniu betonowego ogrodzenia bez furtki ani bramy, ani „przechodzenie do <span class="anon-block">działki (...)</span> przez <span class="anon-block">działkę (...)</span>” ani tym bardziej „przejeżdżanie do <span class="anon-block">działki (...)</span> przez <span class="anon-block">działkę (...)</span>” było niemożliwe, tym samym nie miało miejsca. Jedyny sposób wejścia lub wjechania na <span class="anon-block">działkę nr (...)</span> od wiosny 2013 r. był od wiosny 2013 r. od <span class="anon-block">ul. (...)</span> (drogi publicznej), gdzie znajduje się brama i furtka. Tym samym od wiosny 2013 r. służebność ustanowiona umową z 2004 r. nie jest wykonywana. Mając na uwadze powyższe, nie ulega wątpliwości, że istniał (w okresie od wiosny 2013 r. do jesieni 2024 r.) co najmniej 10-letni okres niewykonywania służebności.</p> <p>Argumentacja pozwanej, jakoby wjazdy samochodów ciężarowych w trakcie budowy i przerzucanie dźwigami materiałów budowlanych z działki powodów na działkę pozwanych stanowiły wykonywanie służebności nie zasługiwała na uwzględnienie. Abstrahuje od ww. zakresu służebności i jej treści, w tym w szczególności obowiązku wykonywania służebności w sposób najmniej dolegliwy dla właściciela nieruchomości obciążonej. Ustanowienie na rzecz sąsiada służebności przechodu i przejazdu nie uprawnia tego sąsiada do parkowania na obszarze tej służebności pojazdów (chociażby w celu wywozu szamba) czy wjazdu na obszar tej służebności pojazdów ciężarowych celem przerzucania przez płot materiałów budowlanych. Pozwana ani jej małżonek nie mieli bowiem „prawa” (wynikającego z ustanowionej służebności) wjeżdżać samochodami ciężarowymi na nieruchomość powodów. Tak samo nie mieli „prawa” parkować tam pojazdów czy spacerować po tej nieruchomości. Ta aktywność pozwanej i jej męża wynikała zatem nie z treści służebności (dającej im „prawo”), a z grzeczności (przyzwolenia) powodów, z którymi do tego roku pozwana i jej mąż żyli w dobrych relacjach sąsiedzkich. Jednakże takie „grzecznościowe” korzystanie z nieruchomości sąsiadów stanowi tzw. <em> <!-- -->precarium</em> a nie wykonywanie służebności (por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów SN z 9.08.2011 r., III CZP 10/11).</p> <p>Nie zasługiwał na uwzględnienie argument pozwanej odnośnie do ochrony wynikającej z tzw. rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5</a> u.k.w.h. ochrona ta znajduje zastosowanie w razie „niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym”. Żeby skorzystać z tej ochrony pozwana musiałaby wykazać, że w chwili nabycia nieruchomości istniała taka niezgodność tj. że już wówczas (w 2019 r.) ujawniona w księdze wieczystej służebność nie istniała (stan prawny był inny niż ujawniony w księdze), i takiej sytuacji dotyczy przywołany przez nią judykat SN. Pozwana faktu takiego jednak nie twierdziła, a tym bardziej nie wykazała (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>). Natomiast samo niewykonywanie ujawnionej w księdze wieczystej służebności od 6 lat stanowi „stan faktyczny”, który przy jego utrzymaniu się dopiero doprowadzić może (i doprowadził) do wygaśnięcia służebności z mocy prawa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 293;art. 293 § 1)">art. 293 § 1 k.c.</a>) i powstania niezgodności między stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej i rzeczywistym. Jednakże skoro niezgodność taka powstała już po nabyciu przez pozwaną nieruchomości, ochrona z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych jej nie przysługuje. Księgi wieczyste nie rejestrują bowiem stanu faktycznego a jedynie stan prawny nieruchomości (por. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 1;art. 1 ust. 1)">art. 1 ust. 1</a> u.k.w.h.), celem zapoznania się ze stanem faktycznym (choćby mogącym wpłynąć na stan prawny) należy podjąć inne niż zapoznanie się z księgą wieczystą akty staranności.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 189)">art. 189 k.p.c.</a> pod warunkiem posiadania interesu prawnego można żądać ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Interes prawny powodów nie budził wątpliwości, celem uzyskania bowiem od sądu ochrony prawnej w postaci usunięcia niepewności prawnej, czy służebność obciążająca ich nieruchomość wygasła, musieli oni wytoczyć niniejsze powództwo. Tym niemniej w świetle ww. przepisu sąd władny był jedynie ustalić nieistnienie prawa w postaci służebności (na skutek jej wygaśnięcia), ale już nie daty, kiedy do tego wygaśnięcia doszło (inaczej niż w postępowaniu nieprocesowym o stwierdzenie zasiedzenia). Dlatego powództwo w zakresie idącym dalej niż samo ustalenie, że służebność nie istnieje (wskutek wygaśnięcia) podlegało oddaleniu.</p> <p>O kosztach procesu sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a>, uznając, że powodowie ulegli jedynie co do nieznacznej części żądania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a>) i pozwana powinna ponieść całość kosztów. Pozwana jako przegrywająca obowiązana jest więc zwrócić poniesione przez powoda <span class="anon-block">K. L.</span> koszty, na które złożyły się: opłata od pozwu (650 zł – tj. 550 zł uiszczone przelewem i połowa kosztu naklejonego na pozew znaku), opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł zgodnie z § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych), a także poniesiony przez powódkę <span class="anon-block">E. L.</span> połowę kosztu znaku opłaty sądowej naklejonej na pozew (100 zł).</p> <p>O wydatkach tymczasowo uiszczonych ze środków Skarbu Państwa sąd orzekł zgodnie z art. 83 ust. 2 u.k.s.c. w zw. z art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>, obciążając nimi pozwaną.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- --> <span class="anon-block">Z.</span> ądzenia:</span> </strong> </p> <p>- odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanej <span class="anon-block">adw. D. J.</span> przez umieszczenie w portalu informacyjnym.</p> <p> <span class="anon-block">W.</span>, 29 listopada 2024 roku asesor sądowy Mateusz Janicki</p> </div>