VI Ka 913/24

<p>Warszawa, dnia 19 listopada 2024 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 913/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p> Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko</p> <p>protokolant sądowy Justyna Kutnikowska</p> <p>po rozpoznaniu dnia 19 listopada 2024 r.</p> <p>sprawy <span class="anon-block">Z. L.</span> syna <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">I.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 22;art. 22 ust. 1;art. 22 ust. 4)">art. 22 ust. 1 i 4 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie</p> <p>z dnia 7 czerwca 2024 r. sygn. akt IV W 2318/23</p> <p>1.utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.zasądza od obwinionego <span class="anon-block">Z. L.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem opłaty sądowej za drugą instancję oraz kwotę 50 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu odwoławczym w sprawach o wykroczenia;</p> <p>3.zasądza od obwinionego <span class="anon-block">Z. L.</span> na rzez oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">K. L.</span> kwotę 840 złotych tytułem zwrotu wydatków w postępowaniu odwoławczym związanych z udziałem w sprawie pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego z wyboru.</p> <p>VI Ka 913/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2024 r. po rozpoznaniu sprawy sygn. akt IV W 2318/23 <span class="anon-block">Z. L.</span> uznał za winnego, tego że :</p> <p>w dniu 25 lutego 2023 r. około godz. 11:30 w <span class="anon-block">W.</span> na drodze publicznej na skrzyżowaniu <span class="anon-block">ul. (...)</span> z <span class="anon-block">ul. (...)</span> naruszył zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 PORD w ten sposób, że kierując pojazdem marki <span class="anon-block">F.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, nie zachował szczególnej ostrożności i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu podczas zmiany pasa ruchu, którym poruszał się pojazd marki <span class="anon-block">N.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, doprowadzając do zderzenia z nim, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem uderzając w pojazd marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, powodując uszkodzenie pojazdów. Czynem tym kierując pojazdem marki <span class="anon-block">F.</span> spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 22;art. 22 ust. 1;art. 22 ust. 4)">art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a>. Za popełnienie tego wykroczenia na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w. wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 złotych. Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 k.p.w.</a> zasądził od obwinionego na rzecz <span class="anon-block">K. L.</span> kwotę 360 złotych tytułem zwrotu wydatków w związku z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru oraz zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2 274,99 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 50 złotych tytułem opłaty.</p> <p>Od powyższego wyroku obwiniony złożył apelację.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 35;art. 35 § 2)">art. 35 § 2 k.p.w.</a> oraz w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1)">art. 425 § 1 k.p.k.</a> zaskarżył wyrok</p> <p>w całości. Wyrokowi zarzucił:</p> <p>I.  naruszenie przepisów prawa procesowego, które to uchybienia miały wpływ na treść wyroku, a mianowicie:</p> <p>-<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 409)">art. 409 k.p.k.</a> , <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> poprzez dokonanie przez sąd I instancji wybiórczej, a nie całościowej oceny zebranego w sprawie materiału, przekraczającej granicę swobodnej oceny, polegającej w szczególności na odmówieniu wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego <span class="anon-block">Z. L.</span> złożonym w postępowaniu oraz na rozprawie głównej, które zostały potwierdzone zeznaniami świadka <span class="anon-block">A. L.</span>, a bezkrytycznemu obdarzeniu wiarygodnością zeznań świadka <span class="anon-block">K. L.</span> – który sam naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, bezkrytycznemu obdarzeniu wiarygodnością dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych <span class="anon-block">B. L. (1)</span>, która jest opinią alternatywną i nie dającą podstaw do przypisania odpowiedzialności obwinionemu;</p> <p>- w konsekwencji naruszenia przepisów postępowania, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. podczas gdy prawidłowa ocena dowodów, zgodna z doświadczeniem życiowym i logicznym rozumowaniem, prowadzi do odmiennych wniosków, że brak jest dostatecznych dowodów spowodowania przez obwinionego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskutek niezachowania należytej ostrożności w dacie zdarzenia, przy pominięciu jego okoliczności, w tym dojechania do miejsca kolizji drogowej;</p> <p>II. nadto naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 k.p.w.</a> poprzez niewspółmierne obciążenie obwinionego kosztami postępowania w łącznej kwocie 2274,99 zł na rzecz Skarbu Państwa;</p> <p>W konkluzji obwiniony wniósł o:</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie obwinionego <span class="anon-block">Z. L.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu;</p> <p>2.  ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.</p> <p>Sąd odwoławczy zważył co następuje.</p> <p> <strong> <!-- --> Kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie potwierdza zarzutów apelacji obwinionego. Sąd I instancji nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 409)">art. 409 k.p.k.</a>; <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> bowiem dokonał oceny wszystkich zgromadzonych w tej sprawie dowodów <br/>i poddał je wnikliwej analizie. Ze zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego sąd I instancji wyprowadził logiczne wnioski a swoje stanowisko przekonująco uzasadnił w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku. Zasadnie odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego <span class="anon-block">Z. L.</span> złożonym na rozprawie i w postępowaniu wyjaśniającym. Sąd I instancji uznając je za niewiarygodne powołał się na opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego, który przeprowadził symulację zdarzenia, także uwzględniając wyjaśnienia obwinionego. Biegły wskazał, że przyjęcie wersji zdarzenia zgodnie z wyjaśnieniami obwinionego nie doprowadziłoby do powstania takich uszkodzeń pojazdów biorących udział w tym zdarzeniu, jakie przedstawione są na zdjęciach materiału poglądowego i wynikają z oględzin pojazdów. Obwiniony na rozprawie odwoławczej załączył zdjęcia uszkodzeń pojazdów oraz miejsca zdarzenia, twierdząc że świadczą one o tym, że opinia biegłego jest niepełna, gdyż nie uwzględnia tego materiału dowodowego. Tymczasem przedstawione przez obwinionego zdjęcia stanowiły materiał dowodowy uwzględniony przez biegłego w opinii. Świadczą o tym chociażby zdjęcia nr 6 i 9 znajdujące się w kopercie k- 231 uszkodzeń samochodu <span class="anon-block">F.</span> laweta i <span class="anon-block">N.</span>, które biegły opisał w opinii pisemnej k-163– 164. Z opinii wynika, że biegły dokonał w dniu 2.03.2024 r. oględzin samochodu <span class="anon-block">F.</span> laweta i w trakcie oględzin obwiniony przekazał biegłemu zdjęcia uszkodzeń tego pojazdu, które wykonał po kolizji a przed ich naprawą. (k- 163 ) Tak więc przedstawione przez obwinionego na rozprawie odwoławczej zdjęcia uszkodzeń pojazdów oraz miejsca zdarzenia nie stanowią materiału nowego, który nie został uwzględniony przez biegłego w opinii. Wersja zdarzenia podana przez obwinionego, kierującego pojazdem <span class="anon-block">F.</span> laweta o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, w której <span class="anon-block">F.</span> i <span class="anon-block">N.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, kierowany przez świadka <span class="anon-block">K. L.</span> jeden za drugim zjeżdżają na lewy pas a <span class="anon-block">N.</span> uderza w tył pojazdu <span class="anon-block">F.</span> jest fizycznie niemożliwa. Rozpatrując tę wersją zdarzenia, biegły stwierdził, że samochód <span class="anon-block">N.</span> nie zdołałby wjechać na lewy pas tak głęboko aby uderzyć w lewy tył <span class="anon-block">F.</span> prawym narożnikiem przodu pojazdu. W tej sytuacji uderzyłby <span class="anon-block">F.</span> centralnie przodem <span class="anon-block">N.</span>, co nie odpowiada uszkodzeniom obu pojazdów, stwierdzonym w wyniku oględzin. Symulacja zdarzenia prowadzi do wniosku, że wersja zdarzenia opisana w zeznaniach świadka <span class="anon-block">K. L.</span> jest tą, która jest zgodna z przebiegiem zdarzenia. Biegły wskazał także, że kontrola przez obwinionego sposobu poruszania się pojazdu <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, prowadzonego przez świadka <span class="anon-block">A. L.</span>, który jechał przed pojazdem obwinionego i zwalniał gdyż przed nim pojazd przygotowywał się do skrętu w prawo powodowała, że obwiniony wjechał na lewy pas gdy już na tym pasie znajdował się samochód <span class="anon-block">N.</span> prowadzony przez świadka <span class="anon-block">K. L.</span>. Obwiniony nie wziął pod uwagę długości swojego samochodu <span class="anon-block">F.</span> laweta. Gdy przód <span class="anon-block">N.</span> zrównał się z tyłem <span class="anon-block">F.</span> lawety, wtedy obwiniony rozpoczął manewr wyprzedzania pojazdu <span class="anon-block">V.</span> i odbił w lewo. Zdaniem biegłego, w tej właśnie sytuacji doszło do kolizji gdyż <span class="anon-block">F.</span> laweta szczepił się z <span class="anon-block">N.</span> i został wepchnięty prawym tyłem na tylną część lewego boku <span class="anon-block">V.</span>. Po kolizji <span class="anon-block">F.</span> laweta i <span class="anon-block">N.</span> pozostają szczepione na środku skrzyżowania z <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. (k- 174) Nie można uznać opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych inż. <span class="anon-block">B. L. (2)</span> za opinię alternatywną i nie dającą podstaw do przypisania odpowiedzialności obwinionemu. Wręcz przeciwnie, jest to opinia, która na podstawie przedstawionej symulacji tłumaczy mechanizm kolizji, oraz wskazuje dlaczego wersja zdarzenia podana w wyjaśnieniach obwinionego nie odpowiada jego skutkom wynikającym z oględzin wszystkich pojazdów biorących udział w tym zdarzeniu. Materiał dowodowy nie pozwala także na wyprowadzenie wniosku o tym, że zeznania świadka <span class="anon-block">A. L.</span>, kierowcy <span class="anon-block">V.</span>, potwierdziły wersję zdarzenia opisaną przez obwinionego. Świadek <span class="anon-block">A. L.</span> jechał <span class="anon-block">ul. (...)</span> w kierunku <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Przed nim samochód skręcał w prawo. Gdy zwolnił został uderzony w bok swojego pojazdu. Widział, w lusterku, że laweta ustawiona skośnie uderzyła w obok jego pojazdu. Świadek zeznał, że nie wie dlaczego <span class="anon-block">F.</span> laweta, czyli samochód, który prowadził obwiniony uderzył w lewy bok jego pojazdu. Nie wie który samochód rozpoczął jako pierwszy wyprzedzanie czy <span class="anon-block">F.</span> czy <span class="anon-block">N.</span>. (k- 31) Natomiast biegły w swojej opinii wyjaśnił dlaczego laweta uderzyła w samochód świadka <span class="anon-block">A. L.</span>. Zdaniem biegłego do uderzenia doszło w wyniku szczepienia się pojazdów <span class="anon-block">F.</span> laweta i <span class="anon-block">N.</span>. <span class="anon-block">F.</span> laweta został wepchnęły prawym tyłem na tylną części lewego boku <span class="anon-block">V.</span> (k- 174). Sąd I instancji nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych bowiem opierając się na dowodach w postaci zdjęć uszkodzeń pojazdów, oględzinach pojazdów, zeznaniach świadków <span class="anon-block">K. L.</span> i <span class="anon-block">A. L.</span> oraz opinii biegłego ustalił, że obwiniony nie upewnił się czy manewr wyprzedzania może wykonać bezpiecznie i przystąpił do wyprzedzania gdy na pasie lewym rozpoczął już wyprzedzanie samochód <span class="anon-block">N.</span> prowadzony przez <span class="anon-block">K. L.</span>. Tym samym obwiniony naruszył przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 22;art. 22 ust. 1;art. 22 ust. 4)">art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a>. Zasadnie sąd I instancji ustalił, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie bowiem nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu podczas zmiany pasa ruchu, którym poruszał się pojazd marki <span class="anon-block">N.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, doprowadzając do zderzenia z nim, w wyniku czego stracił panowanie nad pojazdem uderzając w pojazd marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>, powodując uszkodzenia tych pojazdów. Czynem tym obwiniony kierując pojazdem marki <span class="anon-block">F.</span> laweta spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Należy wskazać, że także świadek <span class="anon-block">K. L.</span> w sposób niebezpieczny prowadził samochód <span class="anon-block">N.</span> potęgując stan zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego. Ścigał się z obwinionym i wyprzedzał pojazd obwinionego zbliżając się do skrzyżowania. Należy z całą stanowczością potępić niebezpieczne prowadzenie pojazdów przez obwinionego i świadka <span class="anon-block">K. L.</span>, którzy nie licząc się z innymi uczestnikami ruchu drogowego narażali ich zdrowie i nierzadko życie, tylko dla swojej ambicji aby jako pierwszy dojechać do ustalonego miejsca i uzyskać spodziewane wynagrodzenie. Obwiniony i świadek <span class="anon-block">K. L.</span> prowadzili pojazdy pomocy drogowej a sami poprzez niebezpieczną jazdę w takiej kolizji uczestniczyli. Sąd I instancji nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 1)">art. 119 § 1 k.p.w.</a> bowiem prawidłowo odciążył obwinionego kosztami opinii biegłego sądowego. Przeprowadzenie tego dowodu, w sytuacji gdy obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, było konieczne dla wyjaśnienia okoliczności zdarzenia i przypisania winy obwinionemu. Z tego powodu powinien ponieść koszty tej opinii. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach postępowania odwoławczego sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 §1 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 §1 k.p.k.</a> Wysokość opłaty została ustalona na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 ust. 2)">art. 21 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r.</a> z póź. zmianami. Wysokość wydatków Skarbu Państwa sąd odwoławczy ustalił na podstawie § 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Wysokość kwoty zasądzonej tytułem zwrotu wydatków oskarżycielowi posiłkowemu z tytułu udziału w rozprawie odwoławczej pełnomocnika z wyboru została ustalona na podstawie § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. </strong> </p> </div>