VI Ka 1205/16

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 1205/16</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 20 grudnia 2016</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Bożena Żywioł (spr.)</p> <p>Sędziowie SSO Dariusz Prażmowski</p> <p>SSO Grażyna Tokarczyk</p> <p>Protokolant Aleksandra Studniarz</p> <p>przy udziale Marka Kasieczko</p> <p>Prokuratora Prokuratury Rejonowej <span class="anon-block">G.</span> w <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. Z.</span> /<span class="anon-block">Z.</span>/ syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">L.</span>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1;art. 178 a § 4)">art. 178a§1 i 4 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 244)">art. 244 kk</a> przy zast. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11§2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygnatura akt IX K 1564/12</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> </p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">Ł. F.</span> kwotę 516,60 zł (pięćset szesnaście złotych i sześćdziesiąt groszy) obejmującą kwotę 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych i sześćdziesiąt groszy) podatku VAT, tytułem zwrotu nieuiszczonych kosztów obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>3.  zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 536,60 zł (pięćset trzydzieści sześć złotych sześćdziesiąt groszy) i wymierza mu opłatę za II instancję w wysokości 400 zł (czterysta złotych).</p> <p>VI Ka 1205/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2016r., sygn.akt IX K 1564/12, apelację wniósł obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. Z.</span>, zaskarżając orzeczenie w całości i zarzucając:</p> <p>-obrazę prawa procesowego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, przez nieprawidłową i dowolną ocenę dowodów, w szczególności sądowo-lekarskich opinii biegłych i przyjęcie, że oskarżony prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, podczas gdy opinie wyraźnie stwierdzają, iż retrospektywne wyliczenie zawartości alkoholu było niemożliwe,</p> <p>oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 2)">art. 5 § 1 i 2 kpk</a> przez nierozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego, podczas gdy takowe odnosiły się do zawartości alkoholu we krwi oskarżonego w momencie rzekomego popełnienia czynów zabronionych, a także przez skazanie oskarżonego, pomimo że jego wina nie została udowodniona,</p> <p>-błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjecie, że <span class="anon-block">R. Z.</span> prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, podczas gdy zgromadzone dowody nie świadczą o takim działaniu oskarżonego w sposób nie budzący wątpliwości.</p> <p>W oparciu o takie zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie uchylenie wyroku celem ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji.</p> <p>Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów i wniosków apelacji.</p> <p>Uznał bowiem, że ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, z których wynika, iż oskarżony w dniu 8 kwietnia 2012r. oraz w dniu 13 lipca 2012r. prowadził ciągnik rolniczy <span class="anon-block">marki U.</span> będąc w stanie nietrzeźwości są prawidłowe, gdyż wynikają z logiczne, wszechstronnej, opartej na zasadach doświadczenia życiowego oraz wskazaniach wiedzy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.</p> <p>Respektowanie przez sąd pierwszej instancji w toku swego rozumowania ustawowych dyrektyw swobodnej oceny dowodów oznacza, że sąd ten nie naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, a będące efektem analizy materiału dowodowego ustalenia faktyczne pozostają pod ustawową ochroną i nie mogą być skutecznie kwestionowane.</p> <p>Ponieważ sąd pierwszej instancji poczynił niewątpliwe ustalenia faktyczne w oparciu o poprawnie zastosowany <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, nie miał potrzeby sięgania do regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, stąd też do obrazy zasady procesowej in dubio pro reo nie doszło. Trzeba bowiem przypomnieć, że zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> wymaga wykazania, iż sąd orzekający w sprawie rzeczywiście żywił nie dające się usunąć wątpliwości i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, nie wystarczy zaś prezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów (por. postanowienie SN z dnia 7 września 2004 r., II KK 88/04, R- OSNKW 2004 poz. 1507).</p> <p>O zaistnieniu wątpliwości nie dających się usunąć, a więc takich, których dotyczy regulacja <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, można mówić tylko wówczas, gdy po przeprowadzeniu dowodów i wyczerpaniu w tym zakresie wszystkich możliwości, a nadto po dokonaniu ich prawidłowej oceny, nie da się w sposób pełny i jednoznaczny odtworzyć rzeczywistego przebiegu zdarzenia, a nie wówczas, gdy wprawdzie istnieją rozbieżne dowody, ale ich weryfikacja oparta o dyrektywy z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> pozwala na odrzucenie niektórych z nich i ustalenie tą drogą wszystkich istotnych faktów świadczących o winie.</p> <p>Stwierdzenie istnienia nie dających się usunąć wątpliwości w oparciu o subiektywne oceny i przekonania nie stwarza stanu, o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a>, gdyż stan taki jest kategorią obiektywną w tym znaczeniu, że zależy od rezultatów analizy przeprowadzonej zgodnie z zasadami logiki, praw nauki i doświadczenia życiowego.</p> <p>Skarżący, który w swoich wywodach nawiązuje w zasadzie wyłącznie do treści i wniosków opinii biegłych odnoszących się do kwestii stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego nie zauważa, że jeśli chodzi o dzień 8 kwietnia 2012r., to nawet oskarżony nie kwestionował tego, iż w dniu tym od rana był nietrzeźwy. negując wyłącznie to, że kierował tego dnia ciągnikiem rolniczym. Trafnie jednak sąd pierwszej instancji nie dał w zakresie tej drugiej okoliczności wiary wyjaśnieniom oskarżonego, odwołując się do zeznań świadków: <span class="anon-block">R. M.</span>, <span class="anon-block">R. P.</span>, <span class="anon-block">D. D. (1)</span>, <span class="anon-block">G. D.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>. Ocena zeznań tych świadków /dodać wypada, zeznań nie kwestionowanych przez apelującego/ we wzajemnym ich ze sobą powiązaniu jednoznacznie wskazuje na to, że oskarżony, kierował tego dnia ciągnikiem i niewątpliwie był wówczas nietrzeźwy.</p> <p>Policja została zawiadomiona o fakcie kierowania pojazdem przez oskarżonego ok. godz. 12.40 przez naocznego świadka, zaraz po tym, jak ten zaobserwował nieporadne parkowanie ciągnika, a następnie widział zataczającego się kierowcę. Policja interweniowała po ok. 10 minutach, a badaniom poddano oskarżonego po godz.13 uzyskując wyniki powyżej 1,50 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Nawet z wyjaśnień oskarżonego nie wynika, aby pomiędzy godz. 12.40 a badaniem stanu trzeźwości spożywał jakikolwiek alkohol. Brak zatem najmniejszych wątpliwości, co do tego, że wyniki badań należało odnosić do stanu oskarżonego w momencie kierowania pojazdem.</p> <p>Tak więc ustalenia sądu meriti odnośnie wyczerpania przez oskarżonego ustawowych znamion czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 4)">art. 178 a § 4 kk</a> w dniu 8 kwietnia 2012r. w ogóle nie bazowały na wnioskach opinii biegłej. Rozważania biegłej pozwoliły jedynie na stwierdzenie, że oskarżony nie spożył tego dnia o godz. 12 alkoholu w ilości 0,5 l wódki, jak twierdził w czasie poddawania go badaniom, która to okoliczność nie miała jednak właściwie żadnego znaczenia w sprawie.</p> <p>Jeśli chodzi natomiast o dzień 13 lipca 2012r., to rozważania i wyliczenia biegłej pozwoliły na podważenie wyjaśnień oskarżonego, oraz zeznań świadka <span class="anon-block">D. D.</span>, że w chwili prowadzenia ciągnika <span class="anon-block">R. Z.</span> był trzeźwy, a alkohol spożył dopiero później, po obiedzie. Biegła stwierdziła mianowicie, że uzyskane wyniki badania stanu trzeźwości oskarżonego /pierwsze badanie o godz. 15.56/ wykluczały ustalenie, iż oskarżony spożył o godz. 15 pól litra wódki / jak podawał do protokołu badań k- 2/, lub też pół litra piwa i pół litra wódki / jak podawał do protokołów k-68 i 69/, bądź też dwa drinki i piwo /jak ostatecznie podawał w trakcie przesłuchania k-145/. Analiza wyników kolejnych badań pozwoliła na wykluczenie wersji oskarżonego, gdyż po wypiciu deklarowanych przez oskarżonego ilości alkoholu w podanym czasie wynik badań byłby zdecydowanie inny.</p> <p>Odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego, że wyniki badań są efektem spożycia przez niego alkoholu już po tym jak kierował ciągnikiem uprawniało Sąd Rejonowy do ustalenia, iż czas spożycia alkoholu był inny.</p> <p>O stanie nietrzeźwości oskarżonego już w momencie prowadzenia pojazdu świadczyły nadto zeznania świadków, którzy podczas rozmowy z oskarżonym mającej miejsce zaraz po opuszczeniu przez niego kabiny ciągnika, wyczuwali ostry zapach alkoholu , jak również zaobserwowany przez naocznego świadka sposób jazdy ciągnikiem / zygzakiem po całej drodze, wjechanie w ogrodzenie/.</p> <p>Tak więc, wbrew twierdzeniom apelującego, zebrane dowody uzasadniały ustalenie, że oskarżony we wskazanych dniach kierował ciągnikiem będąc w stanie nietreściwości. Wina oskarżonego została zatem udowodniona.</p> <p>Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny prawnej zachowania przypisanego oskarżonemu.</p> <p>Wymierzona zaś <span class="anon-block">R. Z.</span> kara, jakkolwiek surowa, nie razi jednak rażącą surowością pozostając adekwatną do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości przypisanych mu, a popełnionych w ramach ciągu przestępstw występków oraz dużego stopnia winy oskarżonego, a także i uwzględniając szereg okoliczności obciążających, które prawidłowo ustalił i wskazał sąd pierwszej instancji.</p> <p>Sąd Okręgowy nie znalazł także podstaw do jakiejkolwiek ingerencji w zawarte w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcia o środkach karnych.</p> <p>Dlatego też wyrok sądu pierwszej instancji został utrzymany w mocy.</p> <p>Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji obrońcy oskarżonego było obciążenie <span class="anon-block">R. Z.</span> kosztami procesu za postępowanie odwoławcze.</p> </div>