XV C 305/14

<p>Sygn. akt XV C 305/14</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 grudnia 2016 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gdańsku XV Wydział Cywilny</p> <p>w składzie następujacym:</p> <p>Przewodniczący : SSO Dorota Kołodziej</p> <p>Protokolant : sekr. sądowy Izabela Węsiora</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. w Gdańsku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">J. J.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">J. P.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>We wniesionym w dniu 4 listopada 2010 r. pozwie powód <span class="anon-block">J. J.</span> domagał się zasądzenia od pozwanego <span class="anon-block">J. P.</span> kwoty 80.000 zł tytułem odszkodowania oraz kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia. Nadto, powód wnosił o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu.</p> <p>W uzasadnieniu swoich żądań powód wskazał, że pozwany <span class="anon-block">J. P.</span> została wyznaczony pełnomocnikiem powoda z urzędu, do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I ACa 238/10. Pozwany pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. powiadomił powoda o braku podstaw do wniesienia skargi przesyłając sporządzoną opinię prawną. Powód podniósł, iż pozwany przed sporządzeniem przedmiotowej opinii nie skontaktował się osobiście z powodem w celu omówienia sprawy, o co powód zabiegał. Tym samym pozwany naruszył zasady wykonywania zawodu radcy prawnego i przepisy prawa. W ocenie powoda pozwany naruszył dobra osobiste powoda wyrządzając powodowi krzywdę w wysokości 20.000 zł oraz szkodę majątkową w wysokości 80.000 zł.</p> <p>(pozew, k. 2-2v)</p> <p>W odpowiedzi na pozew pozwany <span class="anon-block">J. P.</span> wniósł o oddalenie powództwa w całości.</p> <p>W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż został wyznaczony pełnomocnikiem powoda w postępowaniu ze skargi kasacyjnej w sprawie powoda przeciwko <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowo-Handlowemu (...) Sp. z o.o.</span> Powód złożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej do wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I ACa 238/10, o czym poinformował powoda pismem z dnia 18 czerwca 2010 r. Przed wydaniem w/w opinii pozwany podjął próbę omówienia sprawy i poznania stanowiska powoda podczas osobistego spotkania w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">G.</span> w dniu 16 czerwca 2010 r. w godzinach przedpołudniowych. Obecność w Areszcie Śledczym i cel wizyty pozwanego zostały odnotowane przez funkcjonariuszy służby więziennej w prowadzonych przez nich rejestrach. Funkcjonariusz, który udał się, aby powiadomić powoda o przybyciu pozwanego powrócił sam wyjaśnieniami, iż powód nie miał ochoty na rozmowę z pozwanym, co było jedynym wytłumaczeniem absencji powoda. Wzmiankę o podjętej próbie spotkania z powodem pozwany zamieścił w opinii złożonej do Sadu Apelacyjnego, sporządził również notatkę z przebiegu wizyty w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">G.</span>. W dniu 28 czerwca 2010 r. pozwany otrzymał pisma powoda z dnia 14 i 22 czerwca 2010 r. doręczone listem zwykłym. Pismem z dnia 22 czerwca 2010 r. powód zawiadomił Sąd Apelacyjny w Gdańsku o wypowiedzeniu pełnomocnictwa i wniósł o ustanowienie innego pełnomocnika z urzędu wskazując jednocześnie na fakt wniesienia do Sądu Okręgowego w Gdańsku pozwu przeciwko osobie pozwanego o naruszenie dóbr osobistych.</p> <p>Pozwany podniósł, iż powód nie wykazał okoliczności faktycznych, które potwierdzałyby, że pozwany swoim zachowaniem wyrządził powodowi szkodę majątkową, czy też naruszył jakiekolwiek dobro osobiste powoda i wyrządził powodowi jakąkolwiek krzywdę. Powód nie wykazał przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego oraz roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia, co do zasady oraz co do wysokości. Pozwany spełnił wymogi nałożone przez przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 118;art. 118 § 5)">art. 118 § 5 k.p.c.</a> regulującego tryb postępowania ustanowionego przez sąd pełnomocnika procesowego który nie stwierdzi podstaw do wniesienia skargi, nadto zastosowania nie znalazł przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 118;art. 118 § 6)">art. 118 § 6 k.p.c.</a>, regulujący postępowanie w przypadku stwierdzenia, iż sporządzona przez pełnomocnika procesowego opinia nie spełnia wymogów należytej staranności.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Pismem Okręgowej Izby Radców Prawnych z dnia 1 czerwca 2010 r. radca prawny <span class="anon-block">J. P.</span> został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu powoda <span class="anon-block">J. J.</span> w postępowaniu ze skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I ACa 238/10 w sprawie przeciwko <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowo-Handlowemu (...) Sp. z o.o.</span>, w którym Sąd oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I C 1386/09.</p> <p> <em> <!-- -->okoliczności bezsporne</em> </p> <p>Pismem doręczonym powodowi w dniu 9 czerwca 2010 r. pozwany poinformował powoda o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu powoda w postępowaniu ze skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I ACa 238/10.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pismo powoda z dnia 14.06.2010r., k. 191-192</em> </p> <p>Pismem z dnia 14 czerwca 2010 r. powód zwrócił się do pozwanego o kontakt w Areszcie Śledczym w <span class="anon-block">G.</span> celem omówienia postępowania ze skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I ACa 238/10 oraz zwrócił się o udzieleniu pomocy materialnej w postaci materiałów biurowych zgodnie z załączonym talonem na paczkę odzieżowo-higieniczną.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pismo powoda z dnia 14.06.2010r., k. 191-192</em> </p> <p>W dniu 16 czerwca 2010 r. pozwany przybył do Aresztu Śledczego w <span class="anon-block">G.</span> w celu odbycia spotkania z pozwanym i osobistego omówienia sprawy i poznania stanowiska powoda. Pozwany został dwukrotnie wylegitymowany przez funkcjonariuszy służby więziennej, spisano dane osobowe pozwanego oraz zapytano pozwanego o cel wizyty. Od funkcjonariusza służby więziennej pozwany otrzymał informację, iż powód nie ma ochoty na spotkanie z pozwanym, wobec czego do spotkania stron nie doszło.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: notatka z dnia 16 czerwca 2010 r., k. 188; przesłuchanie pozwanego, k. 193-193v (czas 00:04:17 do 00:08:06)</em> </p> <p>W związku z powyższym pozwany sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I ACa 238/10 w sprawie przeciwko <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowo-Handlowemu (...) Sp. z o.o.</span> O wydaniu opinii pozwany powiadomił powoda i Sąd Apelacyjny w Gdańsku.</p> <p> <em> <!-- -->okoliczność bezsporna</em> </p> <p>Do sporządzonej przez pozwanego opinii zastrzeżeń nie wniosła ani Okręgowa Izba Radców Prawnych ani Sąd Apelacyjny, przyznając pozwanemu wynagrodzenie według norm przepisanych.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pismo pozwanego do Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, k. 189-190 oraz k. 118-119 załączonych akt SO w Gdańsku sygn. akt I C 1386/09</em>; <em> <!-- -->postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku k. 136 załączonych akt SO w Gdańsku sygn. akt I C 1386/09</em> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, dokumenty prywatne i dokumenty urzędowe.</p> <p>Dokumenty urzędowe Sąd ocenił na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 244;art. 244 § 1)">art. 244 § 1 k.p.c<em> <!-- -->.</em> </a> Wynika z niego, że<em> <!-- --> dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone.</em> Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ich prawdziwości, czy autentyczności, przy czym również strony takich zarzutów w toku postępowania nie zgłaszały.</p> <p>Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd oparł się na dowodach złożonych przez stronę pozwaną które nie były kwestionowane przez stronę powodową.</p> <p>Nadto za wiarygodne Sąd uznał również w całości wyjaśnienia złożone przez pozwanego słuchanego w charakterze strony m.in. na okoliczność, iż podjął on próbę osobistego spotkania z powodem, zgodnie z wolą powoda, w celu omówienia sprawy i poznania stanowiska powoda odnośnie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2010 r., zaś spotkanie nie doszło do skutku z przyczyn leżących wyłączne po stronie powoda. Sąd miał na uwadze również, iż powód w toku postępowania nie zakwestionował w tym zakresie stanowiska pozwanego.</p> <p>Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. (k. 260) roku Sąd pominął dowód z przesłuchania powoda z uwagi na oświadczenie powoda zawarte w piśmie procesowym powoda z dnia 1 grudnia 2016 r. ( k. 258), w którym to piśmie powód wskazuje, iż rezygnuje on z udziału w procesie i wnosi o pominięcie dowodu z jego wyjaśnień i niedoprowadzanie go na rozprawę. Sąd stwierdzając więc, iż powód mimo zgłoszonego wcześniej wniosku o dopuszczenie dowodu z przesłuchania, sam z własnej woli z tego zrezygnował, co stanowiło nieusprawiedliwione niestawiennictwo na rozprawie, pominął dowód z jego przesłuchania. W konsekwencji uznać należy, iż powód musiał zatem liczyć się z konsekwencjami swojej nieusprawiedliwionej nieobecności w tym, z możliwością pominięcia dowodu z przesłuchania w charakterze strony.</p> <p>Zważył sąd, że w niniejszej sprawie powód ostatecznie domagał się od pozwanego kwoty 80.000 zł tytułem odszkodowania za szkodę majątkową, oraz kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową, wynikająca z naruszenia dóbr osobistych powoda.</p> <p>Powód nie sprecyzował podstawy prawnej ww. roszczeń.</p> <p>Sąd zważył, iż podstawa tak sformułowanego roszczenia o odszkodowanie może być oparta na konstrukcji niewłaściwego wykonania zobowiązania, a więc odpowiedzialności kontraktowej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355)">art. 355 k.c.</a>, zaś podstawa roszczenia o zadośćuczynienie na konstrukcji naruszenia dóbr osobistych poprzez uchybienie zasadom etyki radcy prawnego co rodziło odpowiedzialność deliktową, a zatem na podstawie art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> albo, wyjątkowo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> </p> <p>Świadczenie pomocy prawnej z urzędu opiera się na konstrukcji umowy zlecenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a>, a więc odpowiedzialność za niewłaściwe udzielenie tejże pomocy jest uregulowana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> Z tego też względu w pierwszym przypadku ocena zasadności roszczenia powoda sprowadzała się do rozważenia, czy zaistniały obligatoryjne przesłanki odpowiedzialności pozwanego w postaci: niewykonania bądź nienależytego wykonania obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa, powstania po stronie powoda szkody, w tym szkody na osobie (krzywdy) oraz istnienia związku przyczynowego pomiędzy naruszeniem obowiązków przez pozwanego a zaistnieniem ewentualnej szkody (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a>).</p> <p>Stwierdzenie niestaranności działania jest niezbędną przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej, oczywiście kumulatywnie z wystąpieniem szkody. Zgodnie z dyspozycją przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 472)">art. 472 k.c.</a> jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności.</p> <p>Z kolei zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355;art. 355 § 2)">art. 355 § 2 k.c.</a> należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.</p> <p>Należyta staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, którą określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355;art. 355 § 2)">art. 355 § 2 k.c.</a>) nie oznacza staranności wyjątkowej, podwyższonej, lecz inny rodzaj staranności dostosowanej zarówno do działającej osoby, przedmiotu, którego działanie dotyczy, i okoliczności, w których działanie to następuje (<em> <!-- -->zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 2002 r., II CKN 894/99, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2002 r., I CKN 971/2000, niepubl.</em>).</p> <p>W przypadku radców prawnych staranność ta winna być oceniana w myśl zasad wynikających z rozdziału 1 i 2 ustawy oraz zasad kodeksu Etyki Radców Prawnych w brzmieniu obowiązującym w chwili świadczenia pomocy prawnej na rzecz powoda ,tj. zgodnie z uchwałą Nr 5/2007 VIII Krajowego Zjazdu Radców Prawnych z dnia 10 listopada 2007 r. w sprawie uchwalenia Kodeksu Etyki Radcy Prawnego.</p> <p>Rozważając tę podstawę odpowiedzialności pozwanego <span class="anon-block">J. P.</span> wskazać należy, iż zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> obowiązek udowodnienia faktów spoczywa na osobie, która z tych faktów wywodzi skutki prawne. Wobec tego, to na powodzie zawsze ciąży obowiązek wykazania faktów uzasadniających jego roszczenia, a na pozwanych obowiązek udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o oddalenie powództwa.</p> <p>Powód nie udowodnił okoliczności wskazujących na to, iż zachowanie pozwanego opisane w uzasadnieniu pozwu spowodowało naruszenie jakichkolwiek norm obowiązujących przy wykonywaniu zawodu radcy prawnego. Z okoliczności sprawy jasno wynika, że pozwany jako pełnomocnik powoda z urzędu działał z należytą starannością. Pozwany kontaktował się pisemnie z powodem i sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.</p> <p>Ponadto, wskazać należy, iż powód nie wykazał istnienia związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem pozwanego a spowodowaniem u niego szkody albo krzywdy. Nie było zatem podstaw do uznania, że pozwany ponosi odpowiedzialność wobec powoda na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> </p> <p>Jak również, Sąd nie dopatrzył się naruszenia dóbr osobistych powoda ani poprzez nienależyte wykonanie powyższej umowy ani poprzez delikt.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23)">art. 23 k.c.</a> dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.</p> <p>Zgodnie zaś z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> <em> <!-- -->ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny</em>.</p> <p>Ten ostatni przepis wymienia przesłanki i środki sądowej ochrony dóbr osobistych. Przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie, są:</p> <p>1.  istnienie dobra osobistego,</p> <p>2.  zagrożenie lub naruszenie tego dobra,</p> <p>3.  bezprawność zagrożenia lub naruszenia.</p> <p>Pierwsze dwie przesłanki udowodnić musi powód. Tymczasem, w sprawie powód nigdy nie wyjaśnił, jakie konkretnie dobra osobiste zostały naruszone przez pozwanego.</p> <p>Naruszenie takie może nastąpić zarówno poprzez czyn niedozwolony jak i niewłaściwe wykonanie zobowiązania, choć w tym ostatnim wypadku musiałoby być to związane z rażącym naruszeniem podstawowych obowiązków związanych z jej wykonaniem, gdyż nie tylko musiałoby godzić w obowiązki umowne, ale i w osobę kontrahenta.</p> <p>Przede wszystkim, w ocenie Sądu, powód nie sprostał ciężarowi dowodu wyrażonemu przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i nie wykazał istnienia ani pierwszej (tj. nie wskazał dobra osobistego dotkniętego działaniem pozwanego), ani drugiej przesłanki (tj. nie wskazał, na czym owo naruszenie miałoby polegać) wynikającej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> </p> <p>Reasumując, w świetle przedstawionego materiału dowodowego powód nie wykazał jakiejkolwiek szkody, jaką poniósłby w związku z działaniem lub zaniechaniem po stronie pozwanego podczas sprawy, w których pozwany go reprezentował. Okoliczności tych powód nie wykazał, mimo ciążącego na nim ciężaru dowodu.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się podstaw do zasądzenia jakichkolwiek świadczeń od pozwanego. Przy czym kognicja Sądu dotyczyła działań pozwanego i ich skutków na sytuację powoda.</p> <p>Powód nie udowodnił bezprawnego działania czy zaniechania pozwanego.</p> <p>Powód nie udowodnił też, aby w związku z działaniami lub zaniechaniami pozwanego jako jego pełnomocnika w toczącej się sprawie doznał jakiejkolwiek krzywdy, w tym jaki był jej rozmiar, która stałaby się podstawą ustalenia wysokości zadośćuczynienia dla powoda. Brak było tu ataku na jakiekolwiek dobro osobiste powoda chronione prawnie w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24)">art. 24 k.c.</a>, jak również brak adekwatnego związku przyczynowo-skutkowego między ewentualnym poniesionym uszczerbkiem a czynnościami lub zaniechaniami dokonanymi przez pozwanego. Nie wykazał powód również żadnych ujemnych skutków dla swojego zdrowia, które miałby spowodować pozwany swoim działaniem.</p> <p>Ponadto, Sąd nie dopatrzył się w działaniach pozwanego naruszenia jakiegokolwiek dobra osobistego powoda ani na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> ani na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> Jakiekolwiek subiektywne negatywne odczucia powoda w tym zakresie (abstrahując od kwestii braku wskazania, jakiego dobra osobistego zachowanie pozwanego mogłoby dotyczyć) nie podlegają ochronie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 23;art. 24)">art. 23 i 24 k.c.</a> Powodowało to, że jego roszczenie o zadośćuczynienie bazujące na ochronie dóbr osobistych było bezpodstawne.</p> <p>Należy podkreślić, iż na skutek własnej decyzji powód pozbawił się możliwości przesłuchania go i dokonania ewentualnych ustaleń w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia. Jak wskazano zaś powyżej krzywda i jej przeżywanie oraz rozmiar ma nader osobisty charakter, który może być ustalany jedynie w oparciu o zeznania osoby ją przeżywającej, lub będącej w bliskich relacjach z pokrzywdzonym i w to w sytuacji, gdy można rozdzielić jednostkowe zdarzenia od ich wielości, na które w wielu sprawach powód powołuje się w toczących się procesach.</p> <p>W konsekwencji brak wykazania powyższych przesłanek odpowiedzialności pozwanego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355)">art. 355 k.c.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> albo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> musiał skutkować oddaleniem powództwa.</p> <p>Wobec powyższego, na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 750)">art. 750 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355)">art. 355 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c</a>, <em> <!-- -->a contrario</em>, Sąd oddalił powództwo w całości.</p> </div>