II Ka 248/16

<p>Sygn. akt II Ka 248/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 grudnia 2016r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Sieradzu w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Marcin Rudnik</p> <p>Protokolant: st. sekr. sąd. Zdzisława Dróżdż</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego ------------------------------</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. L.</span> </strong> </p> <p>obwinionej o wykroczenie z art. 107 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 22 września 2016r. wydanego w sprawie II W 221/16</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437§1 i 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 3 i 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109§2 kpw</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>:</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięcia z punktu 1 w ten sposób, że na podstawie art. 39§1 kw odstępuje od wymierzenia obwinionej <span class="anon-block">A. L.</span> kary,</p> <p>2.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">A. M.</span> kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług w wysokości 96,60 zł (dziewięćdziesiąt sześć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionej z urzędu w postępowaniu odwoławczym,</p> <p>3.  zwalnia obwinioną z obowiązku poniesienia kosztów postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II Ka 248/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">A. L.</span> została obwiniona o popełnienie wykroczenia wyczerpującego dyspozycję art. 107 kw, polegającego na tym, że w dniach 06.12.2015r. – 28.12.2015r. w <span class="anon-block">S.</span> poprzez wielokrotne wysyłanie wiadomości SMS na telefon komórkowy złośliwie niepokoiła <span class="anon-block">A. N.</span>.</p> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 22 września 2016r. wydanym w sprawie II W 221/16 <span class="anon-block">A. L.</span> w miejsce popełnienia zarzucanego jej czynu została uznana za winną tego, że w okresie od 06.12.2015r. do 28.12.2015r. w <span class="anon-block">S.</span> poprzez wielokrotne wysyłanie wiadomości SMS na telefon komórkowy, wszczynanie awantur, wyzywanie złośliwie niepokoiła <span class="anon-block">A. N.</span>, to jest uznano ją za winną dokonania czynu wyczerpującego dyspozycję art. 107 kw i za czyn ten wymierzono jej karę 400 złotych grzywny, jak też zwolniono ją z opłaty i wydatków poniesionych w postępowaniu, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>W ustawowym terminie apelację od tego wyroku wniosła obwiniona, która wskazała, że nie zgadza się z orzeczeniem i wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.</p> <p>Na rozprawie apelacyjnej obrońca obwinionej popierając apelację wniosła o uniewinnienie <span class="anon-block">A. L.</span> od zarzucanego jej czynu wskazując, że celem zachowania obwinionej nie było złośliwe niepokojenie pokrzywdzonej, ale kierowała się ona troską o syna, który w bardzo młodym wieku związał się z dużo starszą kobietą, a jej obawy okazały się słuszne, ponieważ jej syn rzucił szkołę nie zdając w ogóle matury, a przy tym sama pokrzywdzona wskazała, iż zdarzało jej się odezwać niewłaściwe do obwinionej. Obrońca obwinionej podniosła także dodatkowo, iż należy mieć na względzie, że obwiniona wychowuje troje dzieci, w tym jedno niepełnosprawne, w związku z czym kara grzywny to dla niej duże obciążenie, a tym samym alternatywnie podniosła rażącą niewspółmierność kary.</p> <p>Obwiniona na rozprawie apelacyjnej poparła swoją apelację i stanowisko jej obrońcy wyrażone na rozprawie i wskazała, że nie ma kontaktu zarówno z pokrzywdzoną jak i z synem, iż odcięła się od nich, oraz ze może kiedyś syn sam zrozumie, że popełnił błąd. Oświadczyła również, że wszystkie jej działania były motywowane troską o syna.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionej uzupełniona na rozprawie zarówno przez samą <span class="anon-block">A. L.</span> jak i jej obrońcę nie zasługiwała na uwzględnienie w zakresie, w jakim kwestionowano sprawstwo obwinionej w zakresie przypisanego jej przez Sąd I instancji wykroczenia wyczerpującego dyspozycję art. 107 kw, natomiast analiza wszystkich okoliczności sprawy w kontekście podniesionych zarzutów, nakazywała dokonanie zmiany zaskarżonego wyroku poprzez skorzystanie wobec <span class="anon-block">A. L.</span> z instytucji odstąpienia od wymierzenia kary przewidzianej w art. 39 § 1 kw.</p> <p>W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> w toku rozprawy głównej mogą być skutecznie zakwestionowane, a ich poprawność zdyskwalifikowana wtedy dopiero, gdyby w procedurze dochodzenia do nich Sąd uchybił dyrektywom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>, pominął istotne w sprawie dowody lub oparł się na dowodach na rozprawie nieujawnionych, sporządził uzasadnienie niezrozumiałe, nadmiernie lapidarne, wewnętrznie sprzeczne bądź sprzeczne z regułami logicznego rozumowania, wyłączające możliwość merytorycznej oceny kontrolno-odwoławczej. Zarzut obrazy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> i w związku z tym dokonania błędnych ustaleń faktycznych może być skuteczny tylko wtedy, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszy zasady logicznego rozumowania, nie uwzględni przy ich ocenie wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocena dowodów dokonana z zachowaniem wymienionych kryteriów pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> i brak jest podstaw do kwestionowania dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych i końcowego rozstrzygnięcia, gdy nadto Sąd nie orzeknie z obrazą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">424§2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 kpw</a> oraz nie uchybi dyrektywie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a>.</p> <p>Biorąc pod uwagę powyższe rozważania i analizując zarzuty podniesione we wniesionej apelacji uzupełnionej na rozprawie apelacyjnej Sąd Okręgowy nie stwierdził uchybień ze strony Sądu i instancji w zakresie ustaleń faktycznych odnośnie niewłaściwych zachowań obwinionej wobec pokrzywdzonej <span class="anon-block">A. N.</span>. Sąd Rejonowy oparł się w tym zakresie na zgromadzonych w sprawie dowodach, które słusznie uznał za wiarygodne tym bardziej, że tak naprawdę obwiniona ich wiarygodności nie zaprzeczała, a przy tym Sąd meriti dokonał w uzasadnieniu wyroku wszechstronnej ich analizy. Jednocześnie wbrew stanowisku obwinionej i jej obrońcy Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, iż ustalone zachowania <span class="anon-block">A. L.</span> należy traktować w kategoriach złośliwego niepokojenia pokrzywdzonej, a tym samym że obwiniona wyczerpała znamiona wykroczenia z art. 107 kw. Sam fakt, że obwiniona kierowała się w swoich zachowaniach troską o syna, czego nie sposób zanegować, nie może prowadzić do bezkarności jej zdecydowanie niewłaściwej postawy wobec <span class="anon-block">A. N.</span>. Absolutnie nie można w ten sposób w pełni usprawiedliwiać obraźliwych sms – ów czy wyzwisk w stosunku do pokrzywdzonej czy też urządzanych jej awantur. Obwiniona mogła na wiele sposobów próbować wyrazić swoje stanowisko wobec związku jej syna z pokrzywdzoną, a przy tym nie można zapominać, że jej syn miał prawo sam decydować o swoim losie. W tym wypadku bez wątpienia pokrzywdzona działała w celu dokuczenia pokrzywdzonej złośliwie ją niepokojąc.</p> <p>Nie można jednak zapominać o szczególnych okolicznościach tej sprawy, które bez wątpienia przemawiają za skorzystaniem wobec <span class="anon-block">A. L.</span> z instytucji odstąpienia od wymierzenia kary określonej w art. 39 § 1 kw. Otóż w sprawie tej nie mamy do czynienia z sytuacją, w której sprawca bez żadnego powodu, jedynie z czystej złośliwości niepokoi inną osobę. W tym wypadku motywem działania pokrzywdzonej była troska o syna, który w bardzo młodym wieku, pobierając jeszcze naukę szkolną, związał się ze starszą kobietą, w dodatku posiadającą już dziecko z innym mężczyzną, a w efekcie tego rzucił szkołę nie przystępując nawet do matury. Trudno się dziwić zatroskaniu obwinionej o los syna i choć okoliczność ta nie może w pełni usprawiedliwiać takich a nie innych jej zachowań, to nie można jej nie wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Nie można również zapominać o szczególnej życiowej sytuacji obwinionej, która ma w sumie troje dzieci, w tym jedno niepełnosprawne i tym bardziej mogło jej zależeć na tym, aby jej syn przynajmniej zdał maturę. Poza tym podkreślenia wymaga, że ostatecznie <span class="anon-block">A. L.</span> zrozumiała, że takie jej zachowania nie powinny mieć miejsca. Nie kontaktuje się ona już z synem i nie niepokoi w żaden sposób pokrzywdzonej. Pozostawiła los syna w jego własnych rękach. W świetle tych okoliczności nawet jakakolwiek kara wymierzona obwinionej nie byłaby adekwatna do wszystkich okroczności sprawy. Niewątpliwie mamy tutaj do czynienia z wypadkiem zasługującym na szczególne uwzględnianie, w którym biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu oraz właściwości i warunki osobiste sprawcy, za w pełni zasadne należy uznać odstąpienie od wymierzenia <span class="anon-block">A. L.</span> kary w oparciu o art. 39 § 1 kw.</p> <p>Reasumując Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1;art. 437 § 2)">art. 437 § 1 i 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 3 i 4 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109§2 kpw</a> dokonał zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia z punktu 1 w ten sposób, że na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 39;art. 39 § 1)">art. 39 § 1</a> kw odstąpił od wymierzenia obwinionej kary, natomiast w pozostałym zakresie – nie znajdując podstaw do uwzględnienia apelacji - utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 618;art. 618 § 1;art. 618 § 1 pkt. 11)">art. 618 § 1 pkt 11 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z art. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">A. M.</span> kwotę 420 złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług w wysokości 96,60 złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionej z urzędu w postępowaniu odwoławczym.</p> <p>Jednocześnie z uwagi na trudną sytuację materialną i życiową obwinionej Sąd Okręgowy, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a>, zwolnił ją z obowiązku poniesienia kosztów postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.</p> </div>