VI Ca 991/16

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ca 991/16 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 22.12.2016 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Częstochowie VI Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący SSO Karol Kołodziejczyk </strong> </p> <p>po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22.12.2016 r. w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. K.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 15 września 2016r.</p> <p>sygn. akt I C 1505/16</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ca 991/16 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy uznał apelację powoda <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 15.09.2016 r. za niezasadną.</p> <p>Sąd odwoławczy zaaprobował ocenę prawną, jakiej dokonał w sprawie Sąd pierwszej instancji, oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Zbędne zatem wydaje się powtarzanie jej w tym miejscu.</p> <p>Gdy chodzi o zarzut przekroczenia swobodnej oceny dowodów, to jest on całkowicie chybiony, gdyż powód w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji nie przedstawił właściwie żadnych dowodów uzasadniających żądanie pozwu. Trudno więc mówić o błędnej ocenie materiału dowodowego, którego nie było. Wypada przypomnieć stronie powodowej, że w sytuacji, gdy strona pozwana przeczy twierdzeniom pozwu – jak w sprawie niniejszej – na powodzie spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności faktycznych, na których oparte jest roszczenie. Trafnie zwrócił na to uwagę Sąd pierwszej instancji, wskazując odpowiednie przepisy, z których ciężar ten wynika ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 6;art. 6 § 2)">art. 6 par. 2 k.p.c.</a> ).</p> <p>Nie jest uprawniony zarzut nierozpoznania istoty sprawy dlatego, że Sąd nie przeprowadził całości postępowania dowodowego. Powód nie zaoferował żadnych dowodów, a Sąd nie miał obowiązku poszukiwania dowodów na potwierdzenie żądania pozwu. Takie działanie Sądu – i to w sytuacji, gdy powód był reprezentowany przez radcę prawnego – mogłoby zostać zakwalifikowane jako naruszenie zasady kontradyktoryjności procesu.</p> <p>Z kolei, zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 248;art. 248 § 1)">art.248 par. 1 k.p.c.</a> wskazuje na niezrozumienie przez autora apelacji istoty tego przepisu. Normuje on bowiem obowiązek przedstawienia dokumentu na żądanie sądu, a nie powinność sądu poszukiwania dowodów z dokumentów. Nie jest więc w ogóle możliwe naruszenie przez sąd tego przepisu.</p> <p>Nie jest również trafny zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130)">art. 130 k.p.c.</a> W przepisie tym mowa jest o niezachowaniu przez stronę warunków formalnych, wskutek czego pismo nie może otrzymać dalszego biegu. Tylko w takiej sytuacji na sądzie ciąży zatem obowiązek wezwania strony do uzupełnienia tych braków. Natomiast, nieprzedłożenie przez stronę dowodów na poparcie swoich twierdzeń nie jest brakiem formalnym, tylko niedopełnieniem przez stronę jej obowiązku wykazania podnoszonych twierdzeń. Sąd nie jest jednak zobowiązany wzywać stronę do wykazania podnoszonych twierdzeń.</p> <p>Nie można także podzielić zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 2)">art. 339 par. 2 k.p.c.</a> Wbrew sugestii apelującego, w sprawie nie zachodziły podstawy do wydania wyroku zaocznego. Pozwany – w przeciwieństwie do strony powodowej – stawił się na rozprawę w dniu 15.09.2016 r. i zajął stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie powództwa. Trudno więc twierdzić, że nie brał udziału w rozprawie. Nie można natomiast wymagać od pozwanego, by to on wykazywał nieprawdziwość twierdzeń pozwu w sytuacji, gdy powód nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie tych twierdzeń.</p> <p>Natomiast, załączone do apelacji dokumenty Sąd odwoławczy pominął w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art.381 k.p.c.</a> Powód mógł zaoferować te dowody w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i winien był to uczynić – po zanegowaniu zasadności jego roszczenia przez pozwanego - czego jednak nie zrobił. Nie usprawiedliwia przy tym powoda nieobecność na rozprawie jego pełnomocnika, gdyż brak było przesłanek procesowych do odroczenia rozprawy z tego powodu.</p> <p>Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd Okręgowy na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację.</p> </div>