I Ns 580/16

<p>Sygn. akt I Ns 580/16</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 28 grudnia 2016 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Wieluniu I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Magdalena Kościarz</p> <p>Protokolant: asystent sędziego Magdalena Sola – Duda</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 roku w Wieluniu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>z udziałem <span class="anon-block"> Gminnej Spółdzielni (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>ze skargi o wznowienie postępowania o zasiedzenie w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>odrzucić skargę</p> <p>Sygn. akt I Ns 580/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 roku (data wpływu) wnioskodawczyni <span class="anon-block">Z. S.</span>, reprezentowana przez pełnomocnika - syna <span class="anon-block">J. S.</span>, złożyła w Sądzie Rejonowym w Wieluniu skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96 zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 05 grudnia 1996 roku w przedmiocie wniosku <span class="anon-block"> Gminnej Spółdzielni (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> o zasiedzenie.</p> <p>W uzasadnieniu wniosku <span class="anon-block">Z. S.</span> wskazała, iż nie została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu o zasiedzenie i nie była uczestnikiem tegoż postępowania, w związku z czym nie mogła oponować wnioskowi i wykazywać swojego władztwa nad nieruchomością objętą wnioskiem, a tym samym przeczyć twierdzeniom wnioskodawczyni o samoistnym posiadaniu <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, której dotyczył wniosek o zasiedzenie (<em> <!-- -->skarga k. 2-3, 20-21</em>).</p> <p>Uczestniczka postępowania <span class="anon-block"> Gminna Spółdzielnia (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> wniosła o odrzucenie skargi.</p> <p>W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa <span class="anon-block">działka nr (...)</span> nigdy nie była własnością <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">S.</span>, ani jej rodziców <span class="anon-block">K.</span>, została bowiem nabyta przez Spółdzielnię przed 1939 rokiem od państwa <span class="anon-block">S.</span> i od tego czasu to właśnie Spółdzielnia była właścicielem i użytkownikiem tej nieruchomości (<em> <!-- -->odpowiedź na skargę k. 56</em>).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>Wnioskiem z dnia 13 maja 1996 roku <span class="anon-block"> Gminna Spółdzielnia (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> wniosła o stwierdzenie, że z dniem 01 stycznia 1984 roku nabyła własność nieruchomości położonej w <span class="anon-block">R.</span>, składającej się z <span class="anon-block">działek oznaczonych numerami (...)</span> o łącznej powierzchni 0,52 ha. Jako uczestnika postępowania wskazano Urząd Gminy w <span class="anon-block">R.</span>. Wskutek ogłoszeń o toczącym się postępowaniu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, nikt nie zgłosił swojego udziału w sprawie. Następnie, postanowieniem z dnia 05 grudnia 1996 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96, Sąd Rejonowy w Wieluniu stwierdził, że <span class="anon-block"> Gminna Spółdzielnia (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> nabyła z dniem 19 stycznia 1975 roku własność nieruchomości położonej w <span class="anon-block">R.</span> oznaczonej numerami <span class="anon-block">działek (...)</span> (<em> <!-- -->bezsporne</em>).</p> <p> <span class="anon-block">Z. S.</span> nie była uczestnikiem postępowania w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96. Natomiast, w dniu 25 sierpnia 2003 roku ustanowiła ona swoim pełnomocnikiem syna <span class="anon-block">J. S.</span>, umocowując go do występowania w jej imieniu w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96. Jednocześnie, <span class="anon-block">Z. S.</span> wskazała w treści pełnomocnictwa, iż jest właścicielką <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, graniczącej z trzech stron z <span class="anon-block">działką nr (...)</span>, na której to działce <span class="anon-block"> Gminna Spółdzielnia (...)</span> prowadzi działalność gospodarczą. Następnie, tego samego dnia, pełnomocnik <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">S.</span> - <span class="anon-block">J. S.</span> wystąpił z wnioskiem o wydanie odpisu prawomocnego postanowienia w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96 i dokument ten otrzymał w dniu 26 sierpnia 2003 roku.</p> <p>(<em> <!-- -->dowód: pełnomocnictwo k. 71, wniosek z dnia 25.08.2003r. k. 72 w załączonych aktach o sygn. I Ns 235/96</em>)</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia służącym wzruszeniu prawomocnych orzeczeń. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że wznowienie postępowania sądowego może nastąpić wyłącznie z powodów określonych w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kodeksu postępowania cywilnego</a>. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi o wznowienie postępowania sąd bada przede wszystkim, czy zostały spełnione konieczne warunki umożliwiające jej rozpoznanie. Sąd ustala, czy skarga została wniesiona w przewidzianym terminie oraz czy została oparta na ustawowych podstawach. Sprawdzeniu podlega nie tylko fakt, czy strona powołała w piśmie procesowym odpowiedni przepis dotyczący wznowienia postępowania, ale również przytoczyła takie okoliczności, które uzasadniałyby jego powołanie (<em> <!-- -->por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., III CSK 56/07, LEX nr 334985, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 04 kwietnia 2014 r., II CSK 374/13, LEX nr 1480160</em>).</p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 524;art. 524 § 2)">art. 524 § 2 k.p.c.</a> zainteresowany, który nie był uczestnikiem postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem orzekającym, co do istoty sprawy może żądać wznowienia postępowania, jeżeli postanowienie to narusza jego prawa. W takim wypadku, zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 § 1 k.p.c.</a>, skarga o wznowienie postępowania powinna zostać wniesiona w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym strona dowiedziała się o postanowieniu. Warunkiem rozpatrywania zasadności skargi jest, zatem spełnienie ww. wymogów, bowiem brak któregokolwiek z nich sprawia, że merytoryczne rozpoznanie skargi jest niemożliwe i skarga taka podlega odrzuceniu. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 § 1 k.p.c.</a> sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przepisanego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 § 1 k.p.c.</a> skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym, a termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.</p> <p>W niniejszej sprawie, jako podstawę prawną wznowienia postępowania, wnioskodawczyni <span class="anon-block">Z. S.</span> wskazała przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 524;art. 524 § 2)">art. 524 § 2 k.p.c.</a> W takim wypadku stosuje się przepisy o wznowieniu postępowania z powodu pozbawienia możności działania. Skarżąca podniosła, że zostały naruszone jej prawa, jako osoby zainteresowanej w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 510;art. 510 § 1)">art. 510 § 1 k.p.c.</a>, bowiem wynik postępowania w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96 zakończony prawomocnym postanowieniem z dnia 05 grudnia 1996 roku, dotyczy <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, co do której zainteresowana nie mogła wykazać przysługujących jej praw.</p> <p>Zaznaczyć należy, iż jak wynika z akt sprawy o sygn. I Ns 235/96 Sądu Rejonowego w Wieluniu, <span class="anon-block">Z. S.</span> nie była uczestnikiem przedmiotowego postępowania. W ocenie Sądu, skarżąca posiada więc interes prawny w złożeniu skargi o wznowienie postępowania. Sprawa wszczęta z wniosku <span class="anon-block"> Gminnej Spółdzielni (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span>, dotyczyła bowiem stwierdzenia, iż wnioskodawczyni nabyła w drodze zasiedzenia własność nieruchomości oznaczonej numerem <span class="anon-block"> (...)</span>, graniczącej z nieruchomością, która znajdowała się w posiadaniu rodziców skarżącej małżonków <span class="anon-block">K.</span>. W tej sytuacji, zapadłe orzeczenie dotyczyło także interesów <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p>W tym stanie rzeczy przyjąć należało, iż termin do wniesienia skargi liczył się od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o orzeczeniu prawomocnie kończącym postępowanie w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96.</p> <p>W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżąca podniosła, iż o postępowaniu o zasiedzenie z wniosku <span class="anon-block"> Gminnej Spółdzielni (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> odnośnie <span class="anon-block">działki nr (...)</span> dowiedziała się w marcu 2016 roku, w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym dotyczącym błędnego wyrysu działek na mapie ewidencyjnej, kiedy to została jej doręczona decyzja z dnia 23 lutego 2016 roku. Potwierdziła ten fakt także podczas przesłuchania w charakterze strony <em> <!-- -->(k. 102). </em> </p> <p>Zdaniem Sądu, nie sposób przyjąć, że skarżąca powzięła wiadomość o treści orzeczenia, wydanego w dniu 05 grudnia 1996 roku w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96, dopiero w marcu 2016 roku, gdyż jak wynika w sposób nie budzący wątpliwości Sądu z materiału dowodowego, już w sierpniu 2003 roku, <span class="anon-block">Z. S.</span> wiedziała o toczącej się sprawie sądowej z wniosku <span class="anon-block"> Gminnej Spółdzielni (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> dotyczącej <span class="anon-block">działki nr (...)</span>. Tak więc, w ocenie Sądu, najpóźniej w dniu 26 sierpnia 2003 roku, zapoznała się z treścią prawomocnego postanowienia w sprawie o sygn. akt I Ns 235/96, wtedy to bowiem odbioru odpisu tegoż postanowienia dokonał pełnomocnik <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">S.</span>, jej syn <span class="anon-block">J. S.</span> (<em> <!-- -->k. 722 i k. 723 w załączonych aktach o sygn. I Ns 235/96</em>)</p> <p>Wnioskodawczyni wniosła skargę do tutejszego Sądu w dniu 19 kwietnia 2016 roku, a więc ponad 19 lat po dniu uprawomocnienia się postanowienia Sądu stanowiącego podstawę stwierdzenia naruszenia jej prawa.</p> <p>Bieg terminu do wniesienia skargi rozpoczyna się w dniu dowiedzenia się przez stronę (jej pełnomocnika) o wydaniu orzeczenia, a nie w dniu, w którym mogła się o tym dowiedzieć <em> <!-- -->(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2000 roku, IV CKN 2/00, LEX nr 40503). </em>Oczywistym jest, że o wydaniu postanowienia Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 05 grudnia 1996 roku, sygn. akt I Ns 235/96, pełnomocnik wnioskodawczyni – syn <span class="anon-block">J. S.</span> dowiedział się w dniu 26 sierpnia 2003 roku. Tym samym należy uznać, że skarżąca miała możliwość i z całą pewnością dowiedziała się o treści orzeczenia od swojego syna już w sierpniu 2003 roku.</p> <p>Tak więc, w ocenie Sądu, przedmiotowa skarga, wniesiona przeszło 12 lat po dniu kiedy skarżąca mogła zapoznać się z treścią orzeczenia naruszającego jej prawa, została wniesiona po upływie terminu, o jakim mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 1)">art. 407 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Zdaniem Sądu, wnioskodawczyni nie udowodniła należycie faktu, że o treści orzeczenia z dnia 05 grudnia 1996 roku i o toczącej się sprawie w przedmiocie stwierdzenia zasiedzenia <span class="anon-block">działki nr (...)</span>, dowiedziała się w ciągu trzech miesięcy poprzedzających dzień złożenia skargi tj. dopiero na skutek doręczenia jej decyzji administracyjnej, a tym samym nie dowiodła, że jej skarga została złożona w terminie.</p> <p>W związku z powyższym, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a>, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.</p> </div>