I C 5/16

<p>Sygn. akt I C 5/16</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>dnia 29 grudnia 2016 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Łęczycy I Wydział Cywilny w składzie:</p> <p>Przewodniczący: S.S.R. Wojciech Wysoczyński</p> <p>Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Retkowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 roku, w <span class="anon-block">Ł.</span>, na rozprawie,</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">S. K. (1)</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  oddala powództwo</p> <p>2.  zasądza od <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">S. K. (1)</span> kwotę 197 zł (stu dziewięćdziesięciu siedmiu złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygnatura akt I C 5/16</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 15 października 2015 roku, powód <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> wniósł do Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie pozew przeciwko <span class="anon-block">S. K. (2)</span> o zapłatę kwoty 672,44 zł wraz z ustawowymi odsetkami naliczanymi od kwoty 648,28 złotych od dnia 19 marca 2015 roku oraz od kwoty 24,16 złotych od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu (pozew k.2-4).</p> <p>W dniu 13 listopada 2015 roku, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym uwzględniający roszczenie pozwu (nakaz zapłaty k. 4v).</p> <p>W dniu 8 grudnia 2015 roku, pozwana <span class="anon-block">S. K. (2)</span> wywiodła sprzeciw od przedmiotowego nakazu zapłaty. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana wniosła o oddalenie powództwa ( sprzeciw k.6).</p> <p>W dniu 10 grudnia 2015 roku, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził skuteczne wniesienie sprzeciwu i utratę mocy nakazu zapłaty w całości oraz przekazał sprawę według właściwości ogólnej pozwanej, to jest do Sądu Rejonowego w Łęczycy (postanowienie k.10).</p> <p>Na skutek przekazania sprawy według właściwości powód uzupełnił braki formalne pozwu poprzez złożenie pozwu i jego odpisu na druku urzędowego formularza oraz dowodu udzielenia pełnomocnictwa, oraz wniósł o zwrot kosztów procesu według norm przepisanych ( odpis pozwu k.15-31).</p> <p>W toku postępowania pozwana – reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego wniosła o odrzucenie powództwa, ewentualnie o oddalenie powództwa. Dodatkowo pełnomocnik pozwanej podniósł zarzut przedawnienia roszczenia dochodzonego pozwem (odpowiedz na pozew k.34-38).</p> <p>Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 roku, Sąd Rejonowy w Łęczycy odmówił odrzucenia pozwu ( postanowienie k. 85 ). Sąd w tym składzie podziela stanowisko utarte w orzecznictwie, wzmocnione autorytetem Sądu Najwyższego, że sformułowanie dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 75;art. 75 ust. 1)">art. 75 ust. 1 prawa przewozowego</a> nie daje podstaw do wysnucia wniosku o przejściowej nawet niedopuszczalności drogi sądowej, ponieważ warunkiem pozbawienia jednostki prawa do poddania sprawy cywilnej pod rozstrzygnięcie sądu powszechnego jest przekazanie jej w drodze ustawowej do właściwości sądu szczególnego lub innego organu, jak to stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 2;art. 2 § 1;art. 2 § 3)">art. 2 § 1 i 3 k.p.c.</a> Wobec tego - jak stwierdził to Sąd Najwyższy - przytoczony przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 ()">prawa przewozowego</a> oznacza przejściowy brak legitymacji biernej odbiorcy, prowadzący w razie niewykorzystania postępowania reklamacyjnego do oddalenia powództwa jako przedwcześnie wniesionego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 2002 r., IV CKN 939)00, niepublikowany, zamieszczony w LEX nr 560880, tak też Wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2013 r. w sprawie V ACa 1009/12).</p> <p>W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska procesowe ( protokół k. 94).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 25 października 2014 roku, pozwana korzystała z usług przewozowych świadczonych przez powoda / bezsporne/.</p> <p>Pozwana podróżowała pociągiem <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> na trasie <span class="anon-block">W.</span> – <span class="anon-block">Ł.</span>. Przed zakupem biletu sprzedawca w kasie poinformował pozwaną, że pozwana może zakupić tańszy o 50% bilet z uwagi na promocję weekendową. <span class="anon-block">S. K. (2)</span> zakupiła bilet w cenie oferowanej przez sprzedawcę. Przeprowadzona przez konduktora pociągu kontrola biletu na stacji <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">S.</span> ujawniła, że pozwana nie posiadała prawidłowo opłaconego biletu na przejazd. Pozwana posiadała bilet nr. <span class="anon-block"> (...)</span> na przejazd pociągami <span class="anon-block"> Spółki (...)</span>, na zaś na pociągi <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> /wezwanie k. 29, zez. pozwanej k. 87/</p> <p>W dniu 25 października 2014 roku, konduktor pociągu wystawił pozwanej protokół serii IC nr.<span class="anon-block"> (...)</span> w treści którego wezwał pozwaną do zapłaty w terminie 2 dni kwoty 50 złotych. /wezwanie k. 29/. Innego wezwania od przewoźnika pozwana nie otrzymała / zez. pozwanej k.87/.</p> <p>W dniu 11 marca 2015 roku, <span class="anon-block"> Kancelaria (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> wezwała pozwaną do zapłaty kwoty 51.72 złotych z tytułu nieopłaconej opłaty dodatkowej za przewóz wraz z ustawowymi odsetkami / wezwanie k. 7/.</p> <p>W dniu 18 marca 2015 roku, pozwana wpłaciła powodowi kwotę 51,72 złote / dowód wpłaty k. 30/.</p> <p>Powyższy stan faktyczny był w istocie niesporny pomiędzy stronami, Sąd ustalił go w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy dokumentację, oraz zeznania pozwanej nie budzące wątpliwości co do ich prawdziwości.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Podniesienie zarzutu przedawnienia powoduje, iż Sąd w pierwszej kolejności rozpoznaje ten zarzut. Takie działanie sądu, wynika z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> </p> <p>Zarzut powyższy, w ocenie Sądu nie jest zasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 77)">art. 77 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe</a> (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 1173 zwanej dalej ustawą ) ma charakter lex specialis w stosunku do ogólnych przepisów o przedawnieniu. Oznacza to, że w razie niewystąpienia zdarzeń objętych jego hipotezą, znajdują zastosowanie przepisy o przedawnieniu roszczeń z tytułu przewozu wymienione w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 77)">art. 77 ustawy Prawo przewozowe</a>.</p> <p>Zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 i ust. zastrzeżeniem ust. 2 oraz art. 78 roszczenia dochodzone na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przedawniają się z upływem roku. Natomiast z art. 77 ust. 3 pkt. 4 wyżej przywołanej ustawy określa początek biegu terminu przedawnienia. Jak wynika z art. 77 ust. 3 pkt. 4 ustawy dla roszczeń z tytułu zapłaty lub zwrotu należności przedawnienie biegnie- od dnia zapłaty, a gdy jej nie było - od dnia, w którym powinna była nastąpić. Jak ustalono pozwana korzystała z usług przewozowych świadczonych przez powoda w dniu 25 października 2014 roku. Została wezwana do zapłaty należności w terminie 2 dni. Mając na uwadze, że pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym wniesiony został w dniu 15 października 2015 roku, podniesiony zarzut przedawnienia należy uznać za bezzasadny.</p> <p>Mając powyższe na uwadze należało przystąpić do merytorycznej oceny żądania.</p> <p>Powództwo jest bezzasadne.</p> <p>Na wstępie zaznaczyć należy, że pozwana przed wniesieniem pozwu uiściła opłatę za przejazd wraz z odsetkami - w dniu 18 marca 2015 roku, pozwana wpłaciła powodowi kwotę 51,72 złote.</p> <p>Natomiast co do kwoty dochodzonej pozwem żądanej przez powoda z tytułu opłaty dodatkowej podnieść należy co następuje;</p> <p>Jak stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 33 a;art. 33 a ust. 3)">art. 33a ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe</a> w razie stwierdzenia braku odpowiedniego dokumentu przewozu przewoźnik lub organizator publicznego transportu zbiorowego albo osoba przez niego upoważniona pobiera właściwą należność za przewóz i opłatę dodatkową albo wystawia wezwanie do zapłaty.</p> <p>Rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie ustalania stanu przesyłek oraz postępowania reklamacyjnego z dnia 24 lutego 2006 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 266) wydane na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 79)">art. 79 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawa przewozowego</a> szczegółowo określa warunki, jakim powinny odpowiadać reklamacje i wezwania do zapłaty z tytułu przewozu osób i przesyłek.</p> <p>Zgodnie z § 7 pkt 2 Rozporządzenia z dnia 24 lutego 2006 roku, wezwanie do zapłaty z tytułu przewozu osób powinno zawierać:</p> <p>1) imię i nazwisko (nazwę) i adres zamieszkania (siedzibę) oraz numer telefonu przewoźnika;</p> <p>2) serię i numer wezwania;</p> <p>3) imię, nazwisko oraz adres podróżnego;</p> <p>4) datę, relację przejazdu (numer pociągu, numer linii, numer kursu); miejsce ujawnienia braku dokumentu przewozu lub zatrzymania środka transportowego bez uzasadnionej przyczyny;</p> <p>5) <strong> <!-- -->tytuł i wysokość roszczenia przewoźnika, <span class="underline"> <!-- -->z wyszczególnieniem</span> opłaty <span class="underline"> <!-- -->za przejazd</span> i <span class="underline"> <!-- -->opłaty dodatkowej</span>, której wysokość określają przepisy wydane na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 34 a)">art. 34a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe</a> </strong>;</p> <p>6) nazwę banku i numer konta, na które należy wpłacić należność;</p> <p>7) termin uregulowania należności;</p> <p>8) pouczenie o możliwości złożenia reklamacji, ze wskazaniem adresu jednostki, w której można ją złożyć;</p> <p>9) rodzaj, serię i numer dokumentu tożsamości podróżnego;</p> <p>10) uwagi podróżnego;</p> <p>11) numer identyfikacyjny sporządzającego.</p> <p>Zgodnie z ust. 3 § 7 do wezwania do zapłaty wręczanego podróżnemu za podpisem w protokole dołącza się formularz przekazu na wpłatę.</p> <p>Jak ustalono w niniejszej sprawie w dniu 25 października 2014 roku, konduktor pociągu wystawił pozwanej protokół serii IC nr.<span class="anon-block"> (...)</span> w treści którego wezwał pozwaną do zapłaty w terminie 2 dni kwoty 50 złotych z tytułu opłaty za przejazd. W wezwaniu tym nie została wyszczególniona opłata dodatkowa, nie podano również wysokości roszczenia przewoźnika z tego tytułu. Co więcej zakreślono w formularzu doręczonym pozwanej rubryki dotyczące opłaty dodatkowej zostały wykreślone. Tym samym nie ulega wątpliwości, że opłata nie została w dokumencie na pozwaną nałożona. Dodatkowo pozwanej wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 7 ust. 3 i § 7 pkt.6 Rozporządzenia do wezwania do zapłaty wręczanemu pozwanej nie dołączono formularzu przekazu na wpłatę z podaniem nazwy banku i numer konta, na które należy wpłacić należność.</p> <p>Bezspornym jest, że innego wezwania od przewoźnika pozwana nie otrzymała.</p> <p>Zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 75;art. 75 ust. 1)">art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe</a> dochodzenie roszczeń w postępowaniu sądowym na podstawie ustawy lub przepisów wydanych w jej wykonaniu przysługuje uprawnionemu po bezskutecznym wyczerpaniu drogi reklamacji, przewoźnikowi zaś - <strong> <!-- -->po bezskutecznym wezwaniu zobowiązanego do zapłaty</strong>.</p> <p>Wezwanie do zapłaty stanowi specyficzną instytucję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 ()">prawa przewozowego</a>, regulującą w sposób sformalizowany dochodzenie roszczeń pieniężnych przez przewoźnika. Za wezwanie do zapłaty można traktować skierowane do podmiotu zobowiązanego żądanie spełnienia obowiązku płatności, wynikającego z umowy przewozu. Trzeba przy tym zauważyć, że dochowanie tego aktu wyrażające się w bezskutecznym wezwaniu zobowiązanego do zapłaty warunkuje skuteczność dochodzenia roszczeń przewozowych. Wezwanie do zapłaty należności przewozowych, powoduje zawieszenie, na okres do dnia udzielenia odpowiedzi na wezwanie do zapłaty i zwrócenie załączonych dokumentów, najdłużej jednak na okres przewidziany do załatwienia wezwania do zapłaty tj. trzech miesięcy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 77;art. 77 ust. 4)">art. 77 ust. 4</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 75;art. 75 ust. 2)">art. 75 ust. 2 prawa przewozowego</a>) / por. wyrok S.O w Koszalinie, w sprawie syg. akt VI Ga 35/12 z dnia 2012.04.19 , SIP LEX 1713847/.</p> <p>Należało się zgodzić z twierdzeniami strony pozwanej, brak skutecznego tj. zgodnego z treścią art. 33a ust. 3 i art. 75 w związku z § 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie ustalania stanu przesyłek oraz postępowania reklamacyjnego z dnia 24 lutego 2006 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 266) wezwania do zapłaty pozwanej skutkować musi oddaleniem powództwa. W świetle regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 75;art. 75 ust. 1)">art. 75 ust. 1 prawa przewozowego</a>, wezwanie do zapłaty ma bowiem w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 ()">prawie przewozowym</a> charakter obligatoryjny i ta obligatoryjność oznacza, iż roszczenia przeciwko podróżnemu na drodze sądowej mogą być skutecznie dochodzone dopiero po wezwaniu podróżnego do zapłaty w sposób przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 ()">prawie przewozowym</a> i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa. Jakiekolwiek ustępstwa w tym zakresie są niedopuszczalne.</p> <p>Wbrew obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, strona powodowa nie wykazała, że skutecznie doręczyła pozwanej wezwanie do zapłaty opłaty dodatkowej w sposób przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 ()">prawie przewozowym</a> i wydanym na jej podstawie rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa.</p> <p>Argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika powoda w piśmie z dnia 2 sierpnia 2016 roku pozostaje w jaskrawej sprzeczności z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 33 a;art. 33 a ust. 3)">art. 33a ust. 3 ustawy Prawo Przewozowe</a> w związku z § 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w sprawie ustalania stanu przesyłek oraz postępowania reklamacyjnego z dnia 24 lutego 2006 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 266).</p> <p>Mając powyższe na uwadze, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840530272" title="Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 53, poz. 272 (art. 75)">art. 75 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe</a>, Sąd oddalił powództwo.</p> <p>O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> i obciążył nimi powoda jako przegrywającego sprawę, jak w punkcie drugim sentencji wyroku. Na sumę orzeczonych kosztów składają się: stawka minimalna kosztów zastępstwa procesowego pozwanej reprezentowaną przez radcę prawnego oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa uiszczona przez pozwanego reprezentowanego przez pełnomocnika.</p> </div>