III AUa 552/24

<p>Sygn. akt III AUa 552/24</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 18 grudnia 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych </strong> </p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="236"/> <col width="413"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>Sędzia (del.) Iwona Jawor-Piszcz</p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Malena</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. w <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>sprawy <span class="anon-block">K. Z.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o wysokość emerytury</p> <p>na skutek skargi <span class="anon-block">K. Z.</span> o wznowienie postępowania</p> <p>od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie</p> <p>z dnia 30 września 2021 r. , sygn. akt III AUa 219/21</p> <p>postanawia:</p> <p> <strong> <!-- -->odrzucić skargę.</strong> </p> <p>Iwona Jawor-Piszcz</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III AUa 552/24 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">K. Z.</span> dnia 16 października 2024 roku (data prezntaty) złożyła skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 września 2021 roku sygn. akt III AUa 219/21, powołując się na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w dniu 4 czerwca 2024 roku sygn. akt SK 140/20. Argumentowała, iż Trybunał w powołanym orzeczeniu stwierdził niekonstytucyjność art. 25 ust. 1b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS <em> <!-- -->(Dz.U. 2024 poz. 1631 tekst jednolity ze zm.)</em> w sytuacji faktycznej w jakiej znajduje się również i ona. Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała na wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 3 lipca 2004 roku sygn. akt VI U 528/24, którym Sąd nakazał ponownie obliczenie emerytury z pominięciem art. 25 ust. 1b ustawy emerytalnej, powołując się na powołany wyrok Trybunału z dnia 4 czerwca 2024 roku. W ocenie Sądu Okręgowego fakt nie publikacji wyroku Trybunału przez władzę wykonawczą stanowi nieuzasadnione zaniechanie tej władzy i nie może wywierać negatywnego wpływu na sytuację obywateli <em> <!-- -->(skarga k. 1- 2)</em>.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 września 2021 roku sygn. akt III AUa 219/21, po rozpoznaniu apelacji <span class="anon-block">K. Z.</span> od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 29 stycznia 2021 r. sygn. akt IV U 1056/20 o wysokość emerytury oddalił apelację. Ustalenia faktyczne sprawy wskazują, iż <span class="anon-block">K. Z.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span>, od dnia 1 lipca 2007 r. ma ustalone prawo do emerytury w oparciu o art. 46 ustawy emerytalnej i od daty przyznania została podjęta wypłata świadczenia. W dniu 8 sierpnia 2013 r. (po osiągnieciu powszechnego wieku emerytalnego), zgłosiła w organie rentowym wniosek o przyznanie emerytury powszechnej. Organ rentowy uwzględnił powyższy wniosek i przyznał wnioskodawczyni prawo do emerytury na podstawie art. 24 ustawy emerytalnej. Ustalając wysokość tej emerytury, podstawę jej obliczenia pomniejszył o sumy kwot pobranych emerytur wcześniejszych i zawiesił nowo przyznane świadczenie, jako mniej korzystne dla wnioskodawczyni od wypłacanej dotychczas emerytury wcześniejszej. W dniu 30 października 2020 roku ubezpieczona wniosła do organu rentowego wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury powszechnej na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 czerwca 2020 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych <em> <!-- -->(Dz.U. 2020 poz. 1222)</em>. Organ rentowy nie uwzględnił wniosku skarżącej, przyjmując, że wobec wnioskodawczyni, <span class="anon-block">ur. w (...)</span> roku, a nie w 1953 roku, te przepisy nie mają zastosowania. Sąd Okręgowego uznał, iż odwołanie wnioskodawczyni nie zasługuje na uwzględnienie, powołując się na art. 194i i art. 194j, ustawy emerytalnej oraz przywołując orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 roku. Sąd Apelacyjny rozpoznając apelację ubezpieczonej, podzielił ustalenia faktyczne i rozważania prawne Sądu pierwszej instancji i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art.385 k.p.c.</a> orzekł jak w wyroku 30 września 2021 roku sygn. akt III AUa 219/21.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Skarga podlega odrzuceniu.</p> <p>Oczywiste jest, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 401(1))">art. 401^{<!-- -->1} k.p.c.</a> strona procesu zakończonego prawomocnym wyrokiem może żądać wznowienia postępowania w wypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją RP</a>. Jednakże pamiętać należy, iż skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem należy do szczególnych środków zaskarżenia poddanego odpowiednim rygorom prawnym, sformułowanych w przepisach <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 399;art. n)">art. 399 i n. k.p.c.</a> Do tych rygorów należy m.in. odpowiedni, ustawowy termin do wniesienia skargi. Ustawodawca wskazał ramy czasowe w jakich skarga może być wniesiona do Sądu. W szczególności, w sytuacji określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 401(1))">art. 401^{<!-- -->1} k.p.c.</a>, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 407;art. 407 § 2)">art. 407 § 2 k.p.c.</a> skargę o wznowienie postępownia wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Przepis ten stanowi zatem o dwóch terminach: terminie początkowym jakim jest wejście w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i terminie końcowym - trzech miesięcy liczonym od daty wejścia w życie orzeczenia. Zatem termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania rozpoczyna bieg od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, co następuje zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 190;art. 190 ust. 3)">art. 190 ust. 3 Konstytucji RP</a> z dniem ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw, chyba że Trybunał określił w wyroku inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego <em> <!-- -->(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2016 r. III CZ16/16 LEX nr 2066011)</em>. Na dzień rozpoznania skargi o wznowienie postępowania jednak nie nastąpiło wejście w życie wyroku Trybunału co jest konieczną przesłanką wznowienia postępowania sądowego zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 190;art. 190 ust. 4)">art. 190 ust.4 Konstytucji RP</a>. Podnieść należ, iż sądy powszechne nie mają kompetencji oceny w oparciu o inne niż konstytucyjne kryteria faktu wejście z życie danego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a te są jasno precyzowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 190;art. 190 ust. 3)">art. 190 ust. 3 Konstytucji RP</a>.</p> <p>Orzeczenie Sądu Okręgowego w Szczecinie jakie wnioskodawczyni przywołała w skardze nie odnosi się w żadnej mierze do istoty niniejszej sprawy jaką jest skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem.</p> <p>Wobec takiego stany rzeczy Sąd Apelacyjny zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 410;art. 410 § 1)">art. 410 § 1 k.p.c.</a> odrzucił skargę o wznowienie postępowania jako niedopuszczalną.</p> <p>Iwona Jawor-Piszcz</p> </div>