I C 605/15

Суди загальної юрисдикції2015-12-18

Номер справи

I C 605/15

Дата рішення

2015-12-18

Тип

SENTENCE

Судді

Marcin Sumiński (PRESIDING_JUDGE)

Правова підстава

224 § 2 w zw. z art 230 kc

Текст рішення

Sygnatura akt I C 605/15 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> (...), dnia 18 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Marcin Sumiński Protokolant: starszy sekretarz M. K. po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa Miasto Ł.-Urząd Miasta Ł. przeciwko (...) SA w L. o zapłatę 1. oddala powództwo w zakresie kwoty 1.318,71 (jeden tysiąc trzysta osiemnaście złotych i 71/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty, 2. umarza postępowanie w sprawie w pozostałej części, 3. o kosztach procesu orzeka na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 par. 1 i 3 kpc</a>, i ustalając, że powód przegrał proces w całości, szczegółowe ich rozliczenie pozostawia do rozstrzygnięcia referendarzowi sądowemu. Sygn. akt I C 605/15 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 1 czerwca 2015 roku Miasto Ł. - Urząd Miasta Ł. wystąpiła przeciwko (...) S.A. z siedzibą w L. o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej kwoty 1372,71 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 1 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...) (działka numer (...)) w okresie od 1 czerwca 2004 roku do 31 maja 2014 roku. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie na swoją rzecz od pozwanej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych ( pozew – k. 3 – 6). Nakazem zapłaty z dnia 17 czerwca 2015 roku, sygn. akt I Nc 698/15, referendarz sądowy orzekł o obowiązku zapłaty przez pozwaną spółkę całej dochodzonej kwoty wraz z odsetkami od dnia 1 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty oraz opłatą sądową i kosztami zastępstwa prawnego w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu albo wniesieniu w tym terminie sprzeciwu (nakaz zapłaty - k. 22). (...) S.A. Oddział Ł.-Miasto w dniu 8 lipca 2015 roku wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym i wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwana zakwestionowała powództwo co do wysokości i co do zasady, podnosząc zarzut przedawnienia części dochodzonego roszczenia, nieprawidłowego opodatkowania kwoty dochodzonej tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości oraz zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej swą treścią służebności przesyłu (sprzeciw od nakazu zapłaty – k. 26 - 33, pismo procesowe – k. 242). W odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty Miasto Ł. - Urząd Miasta Ł. cofnął powództwo w zakresie kwoty 54,00 zł (odpowiedź na sprzeciw - k. 87-93). W toku postępowania strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie ( protokół – k. 107). Sąd Rejonowy ustalił, co następuje: Decyzją Urzędu Wojewódzkiego w Ł. z dnia 22 grudnia 2000 roku stwierdzono, że Gmina M. - Ł. z dniem 27 maja 1990 roku nabyła nieodpłatnie z mocy samego prawa własność nieruchomości położonej w Ł. przy ul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer (...) w obrębie G-06 o pow. 31 m2, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi, XVI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr KW Nr (...) ( okoliczności bezsporne, decyzja (...) Urzędu Wojewódzkiego w Ł. - k. 95). Obecnie dla nieruchomości tej prowadzona jest księga wieczysta o nr (...) (odpis zwykły księgi wieczystej - k. 96). Poprzednio właścicielami przedmiotowej nieruchomości byli B. vel G. i E. małż. N., E. G., W. H., A. i O. małz. G., E. W. i A. J., których wpisano do księgi wieczystej Rep. hip. (...). (...) na podstawie decyzji Zwierzchności Hipotecznej z dnia 28 stycznia 1932 roku (zaświadczenie - k. 4 akt o sygn. IV Ns I 402/95). Od 31 sierpnia 1985 roku właścicielem nieruchomości był Skarb Państwa. Nabył on własność gruntu poprzez jego zasiedzenie, co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w Łodzi z dnia 15 lutego 1995 roku, sygn. akt IV NsI 402/95 (postanowienie - k. 94, badania hipoteczne - k. 98, badanie księgi wieczystej - k. 100). W chwili nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa, a następnie przez powodową gminę na nieruchomości położonej przy ul. (...) w Ł. istniała stacja transformatorowa stanowiąca własność pozwanej ( okoliczności bezsporne). Korzystający z nieruchomości poprzednicy prawni pozwanej ani pozwana nie uiszczali żadnych opłat z tytułu korzystania z nieruchomości powódki ( okoliczności bezsporne). Należąca do pozwanej wnętrzowa stacja transformatorowa została zbudowana w latach 60-tych XX wieku. Jej odbiór techniczny oraz przekazanie do użytku nastąpiło w dniu 6 sierpnia 1965 roku w oparciu o protokół nr (...). Następnie kolejnymi protokołami nr (...) dokonywano szeregu kontroli związanych ze sprawdzeniem prawidłowości działania urządzenia ( okoliczności bezsporne, protokół odbioru technicznego - k. 41 - 43, protokoły - 44 - 47). Zakład (...) w Ł. jest poprzednikiem prawnym pozwanej. W okresie prowadzenia inwestycji istniało Przedsiębiorstwo Państwowe Zakłady (...) w W., w skład którego wchodził m. in. Zakład (...). W wyniku podziału przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Centralny O. Energetyczny w W. zarządzeniem Ministra Przemysłu nr 13/ORG/89 z dnia 16 stycznia 1989 r. z dniem 1 stycznia 1989 r. utworzono przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Zakład (...) w Ł., przekształcone zarządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu nr 181/O./93 z dnia 9 lipca 1993 r.w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa pod nazwą (...) Spółka Akcyjna w Ł., potwierdzone aktem notarialnym rep. A nr (...) z dnia 12 lipca 1993 r. Zakład (...) Spółka Akcyjna w Ł., z dniem 30 czerwca 2007 roku zawarł umowę aportowego zbycia przedsiębiorstwa ze Spółką (...) Sp. z o.o. Dnia 27 października 2008 r. (...) Sp. z o.o. dokonała zmiany nazwy na (...) Sp. z o.o. i z dniem 1 września 2010 r. stała się oddziałem spółki (...) S.A. z siedzibą w L. i zmieniając nazwę na (...) S.A. ul. (...), (...)-(...) L. Oddział Ł.-Miasto. Połączenie spółek dystrybucyjnych nastąpiło na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20000941037" title="Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 (art. 492;art. 492 § 1;art. 492 § 1 pkt. 1)">art. 492 § 1 punkt 1 Kodeksu spółek handlowych</a>. Spółka przejmująca (...) S.A. w L. wstąpiła z dniem rejestracji połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółek przejmowanych na zasadzie sukcesji uniwersalnej ( okoliczności bezsporne, zaświadczenie - 64, zarządzenie – k. 65 – 66, zarządzenie – k. 67, zarządzenie - k. 69, akt notarialny – k. 70 – 76, umowa aportowego zbycia przedsiębiorstwa - k. 77-82, postanowienie – k. 83, wydruk z KRS – k. 35 – 40). Przedmiotowa stacja transformatorowa działa nieprzerwanie od 1965 roku. Regularnie dokonywane są jej przeglądy (okoliczności bezsporne, karta oględzin stacji - k. 49, protokół nr (...) - k. 50, zlecenia eksploatacyjne - k. 41 - 42, protokół - k. 58). W 2005 roku dokonano także modernizacji stacji po uzyskaniu uprzednio pozytywnych decyzji Prezydenta Miasta - Ł. (decyzje - k. 53 - 55, protokół - k. 56). Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie powołanych dowodów w postaci dokumentów. Tak ustalony stan faktyczny w przeważającej części nie był sporny między stronami. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo nie jest zasadne i nie podlega uwzględnieniu. Podstawę prawną roszczenia powodów stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 230)">art. 230 k.c.</a> Przepisy zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 225;art. 226;art. 227;art. 228;art. 229)">art. 224 – 229 k.c.</a> normują stosunki pomiędzy samoistnym posiadaczem rzeczy a jej właścicielem, wskazując, iż obowiązki samoistnego posiadacza w złej wierze względem właściciela są takie same jak obowiązki samoistnego posiadacza w dobrej wierze od chwili, kiedy ten dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa i obejmują one obowiązek zapłaty właścicielowi wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. Jednocześnie na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 230)">art. 230 k.c.</a> znajdują one odpowiednie zastosowanie do stosunków pomiędzy właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 k.c.</a> posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Zatem posiadanie jest określonym rodzajem władztwa nad rzeczą. Powyższe przepisy znajdują zastosowanie w sytuacji, gdy posiadanie rzeczy nie wynika z żadnego stosunku prawnego, który w sobie właściwy sposób regulowałby stosunki pomiędzy właścicielem a posiadaczem. Przenosząc wskazane rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności ustalić należy, czy poprzednikom prawnym pozwanej przysługiwał tytuł prawny do korzystania z nieruchomości powoda, a jeśli nie, to czy stan posiadania służebności gruntowej odpowiadającej swą treścią służebności przesyłu ocenić należy jako posiadanie w dobrej czy złej wierze, co z kolei ma znaczenie dla oceny zasadności podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu zasiedzenia. Jak zostało ustalone, w czasie posadowienia stacji transformatorowej na nieruchomości położonej przy ul. (...) w Ł., właścicielami nieruchomości byli B. vel G. i E. małż. N., E. G., W. H., A. i O. małz. G., E. W. i A. J.. Z braku dokumentów źródłowych nie sposób ustalić w sposób jednoznaczny, czy wyrazili oni zgodę na wybudowanie przez Przedsiębiorstwo Państwowe Zakłady (...) w W., poprzednika prawnego pozwanej, na należącym do nich gruncie urządzeń służących do przesyłu prądu. Wydaje się jednak, że z uwagi na gabaryty stacji transformatorowej, konieczność budowania jej przez określony czas, mało prawdopodobnym jest, aby przedmiotowa budowa odbywała się bez wiedzy i zgody właścicieli nieruchomości. Nawet jednak przy założeniu, iż poprzednicy prawni pozwanej nie dysponowali tytułem prawnym do korzystania z nieruchomości powoda, to bez wątpienia byli oni posiadaczami w dobrej wierze, gdyż mieli usprawiedliwione przekonanie, że przysługuje im prawo do korzystania z przedmiotowej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności przesyłu ( por. wyrok SN dnia 23 lipca 2015 roku w sprawie o sygn. akt ICSK 360/14, publ. LEX 1770906). Wskazać przy tym trzeba obowiązywanie domniemania dobrej wiary wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7 k.c.</a> Domniemanie istnienia dobrej wiary wywołujące określone skutki w zakresie roszczeń właściciela przeciwko posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 1;art. 224 § 228)">art. 224 § 1, 228</a>) odnosi się zarówno do posiadacza samoistnego jak i zależnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 230)">art. 230 k.c.</a>). Domniemanie to jest wzruszalne, ale ciężar jego obalenia spoczywa na dochodzącym roszczenia powodzie, który z przypisania złej wiary pozwanej wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., V CK 48/05, niepubl.; z dnia 16 grudnia 2009 r., I CSK 184/09, niepubl.). W danej sprawie pozwana była w dobrej wierze. Domniemania tego powód nie obalił; co więcej na dobra wiarę wskazuje okoliczność, iż żaden z właścicieli nie podważał zasadności i konieczności budowy stacji na nieruchomości, a wręcz przeciwnie do czasu wytoczenia niniejszego powództwa przez powodową gminę, nikt nie żądał usunięcia posadowionych urządzeń powołując się na uprawnienia właścicielskie. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172;art. 172 § 1;art. 172 § 2)">art. 172 § 1 i 2 k.c.</a> w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1965 roku posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dziesięciu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). Po upływie lat dwudziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Wskazany przepis reguluje kwestie zasiedzenia własności nieruchomości. Unormowanie to stosuje się odpowiednio do zasiedzenia służebności gruntowej, w tym służebności gruntowej odpowiadającej w swej treści służebności przesyłu. Sąd Rejonowy podziela w tym miejscu stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2013 roku wydane w sprawie o sygn. akt V CSK 525/12, iż zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 305(4))">art. 305 4 k.c.</a> do służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepisy o służebnościach gruntowych. Jak zaś stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 292;art. 292 zd. 2)">art. 292 zd. 2 k.c.</a> do nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej stosuje się odpowiednio przepisy o nabyciu własności nieruchomości. Ponadto jak wynika z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 352)">art. 352 k.c.</a> kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności, jest posiadaczem służebności, a do posiadania służebności przepisy o posiadaniu rzeczy stosuje się również tylko odpowiednio. Jak jednolicie przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego posiadania prowadzącego do zasiedzenia służebności gruntowej nie należy zatem utożsamiać z posiadaniem prowadzącym do nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w powołanym orzeczeniu „ przy ocenie posiadania prowadzącego do zasiedzenia służebności gruntowej chodzi o faktyczne korzystanie z gruntu w takim zakresie i w taki sposób, w jaki czyniłaby to osoba, której przysługuje służebność, zaś władanie w zakresie służebności gruntowej kwalifikuje się, zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 k.c.</a>, jako posiadanie zależne (…) wystarczające zatem do nabycia służebności gruntowej przez zasiedzenie jest opisane wyżej posiadanie, odpowiadające treścią posiadaniu zależnemu, a nie posiadanie odpowiadające treścią posiadaniu samoistnemu nieruchomości”. Z rozważań tych wynika, że posiadanie służebności ze swej istoty ma charakter zależny. (...) transformatorowa nr 851 została wybudowana w latach 60-tych XX wieku, zaś jej odbiór techniczny i przekazanie do użytku nastąpiło 6 sierpnia 1965 roku. Najpóźniej zatem od tej daty, przy założeniu niewyrażenia zgody na posadowienie urządzenia przesyłowego przez ówczesnych właścicieli nieruchomości i brak tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości przez poprzedników prawnych pozwanej, rozpoczął się bieg terminu do zasiedzenia służebności odpowiadającej swą treścią służebności przesyłu. Mając na uwadze dobrą wiarę poprzednika pozwanej, do zasiedzenia doszło najpóźniej w dniu 6 sierpnia 1975 roku. Nawet jednak, gdyby przyjąć, iż po stronie poprzednika prawnego pozwanej była zła wiara, do zasiedzenia doszłoby w dniu 6 sierpnia 1985 roku. Skarb Państwa stał się właścicielem gruntu przy ul. (...) w Ł. z dniem 31 sierpnia 1985 roku. Własność tej nieruchomości nabył również w drodze zasiedzenia. Skutkiem zasiedzenia jest nabycie przez posiadacza samoistnego z upływem ostatniego dnia określonego terminu prawa własności nieruchomości. Z tym samym dniem gaśnie prawo własności nieruchomości dotychczasowego właściciela. Pomimo, że zasiedzenie jest pierwotnym sposobem nabycia prawa własności, powszechnie przyjmuje się, że nie powoduje ono wygaśnięcia ograniczonych <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">praw rzeczowych</a> obciążających nieruchomość. Wykonywanie posiadania przez osobę nieuprawnioną skierowane jest bowiem przeciwko właścicielowi, a nie przeciwko osobom, którym te prawa przysługują (wyrok SN z 29 grudnia 1967 r., III CR 59/67, OSNCP 1968, nr 7, poz. 128). Skarb Państwa nabywając własność nieruchomości w drodze zasiedzenia, nabył ją zatem, choć w sposób pierwotny to wraz z obciążającymi ją ograniczonymi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19460570319" title="Dekret z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe - Dz. U. z 1946 r. Nr 57, poz. 319 ()">prawami rzeczowymi</a>. Takim właśnie prawem jest służebność odpowiadająca w swej treści służebności przesyłu. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie zasiedzenia opisywanego gruntu przez Skarb Państwa, wskazano, że działka przy ul. (...) w Ł. użytkowana jest przez (...) S.A., gdyż wybudowano na niej miejską stację transformatorową nr 851. Złożenie wniosku o zasiedzenie ma zaś na celu zalegalizowanie istniejącego stanu faktycznego i prawnego nieruchomości. Tym samym, Skarb Państwa jako właściciel gruntu potwierdził uprawnienie poprzedników pozwanej do korzystania na swoim terenie z infrastruktury energetycznej. Wszystkie powyższe okoliczności świadczą o tym, że poprzednicy prawni pozwanej nabyli przez zasiedzenie służebność gruntową odpowiadającą swa treścią służebności przesyłu i tym samym najpóźniej od dnia 6 sierpnia 1985 roku posiadali tytuł prawny do korzystania z przedmiotowej nieruchomości, co wyklucza możliwość dochodzenia od pozwanej wynagrodzenia za bezumowne z niej korzystanie. W tym miejscu powołać należy się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 1;art. 224 § 2)">art. 224 § 1 i 2 k.c.</a>, zgodnie z którym  samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie jest odpowiedzialny ani za jej zużycie, ani za jej pogorszenie lub utratę, jednakże od chwili, w której samoistny posiadacz w dobrej wierze dowiedział się o wytoczeniu przeciwko niemu powództwa o wydanie rzeczy, jest on obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i jest odpowiedzialny za jej zużycie, pogorszenie lub utratę, chyba że pogorszenie lub utrata nastąpiła bez jego winy. Obowiązany jest zwrócić pobrane od powyższej chwili pożytki, których nie zużył, jak również uiścić wartość tych, które zużył. Wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy jest zatem w przypadku posiadacza samoistnego należne dopiero od dnia wytoczenia powództwa. Jednakże w rozpoznawanej sprawie powództwo zostało wytoczone w dniu 1 czerwca 2015 roku, a zatem po upływie terminu potrzebnego do zasiedzenia służebności przez pozwaną. Ponadto zgodnie z obowiązującą aktualną linią orzeczniczą osobie, której nieruchomość została obciążona służebnością o treści odpowiadającej służebności przesyłu wskutek jej zasiedzenia, od chwili zasiedzenia nie przysługuje roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie bez podstawy prawnej przez inną osobę ze służebności przesyłu. Funkcja zasiedzenia sprzeciwia się przyznaniu byłemu właścicielowi wobec posiadacza, który stał się właścicielem, także - jak trafnie podnosi się w piśmiennictwie - wszelkich innych roszczeń, u których podstaw leży prawo własności, do takich zaś należałyby roszczenia uzupełniające za okres poprzedzający datę zasiedzenia, w tym roszczenie o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy. Ład, porządek prawny, stabilizacja stosunków w zakresie odnoszącym się do własności rzeczy, czyli wszystko to, do czego zapewnienia zmierza zasiedzenie, ulegałoby ponownie zakłóceniu przez spory dotyczące, związanego z roszczeniem windykacyjnym i tym samym uzależnionego przede wszystkim od kwestii własnościowych, roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy w okresie poprzedzającym datę zasiedzenia. Przyznanie byłemu właścicielowi takiego roszczenia wobec posiadacza, który stał się właścicielem, byłoby więc nie do pogodzenia z celem zasiedzenia (wyrok SN z dnia 12 stycznia 2012 r. II CSK 258/11, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2014 r. I ACa 620/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 30 września 2013 r. I ACa 425/13). Powyższe daje podstawę do uznania, że powodowa gmina nie mogłaby domagać się zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez pozwaną z jej nieruchomości także za okres przed zasiedzeniem służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Miasto Ł. stało się właścicielem gruntu na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego w Ł. z dnia 22 grudnia 2000 roku. Stało się to możliwe w związku z komunalizacją mienia państwowego polegającą na nadaniu gminom osobowości prawnej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900160095" title="Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym - Dz. U. z 1990 r. Nr 16, poz. 95 ()">ustawa z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym</a> (Dz. U. 1990 nr 16 poz. 95) i wyposażeniem ich w majątek (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900320191" title="Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych - Dz. U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191 ()">ustawa z dnia 10 maja 1990 roku Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych</a> (Dz. U. 1990 nr 32 poz. 191). Podsumowując powyższe rozważania, w dniu nabycia własności nieruchomości położonej przy ul. (...) w Ł. przez Skarb Państwa, poprzednikowi prawnemu pozwanej przysługiwała służebność odpowiadająca w swej treści służebności przesyłu. Nawet jednak przyjęcie odmiennego stanowiska w tym zakresie nie pozwałaby na przyjęcie konstrukcji bezumownego korzystania z nieruchomości przez pozwaną. Podkreślić należy, iż właścicielowi gruntu przysługuje swobodne prawo do używania i rozporządzania gruntem w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 140)">art. 140 k. c.</a>, w tym także do dokonywania dowolnych (dozwolonych prawem) naniesień, a zatem również urządzeń energetycznych. W niniejszej sprawie Skarb Państwa po staniu się właścicielem gruntu wyraził zgodę na korzystanie z urządzeń energetycznych na swojej nieruchomości przez podległą jednostkę organizacyjną, która była przecież wówczas przedsiębiorstwem państwowym. Tym samym nie sposób mówić o tym, by korzystanie z opisanych urządzeń było bezumowne. Co więcej, z uwagi na charakter wzniesionej instalacji należy przyjąć, iż wszyscy następcy prawni Skarbu Państwa byli świadomi po pierwsze, iż instalacja tego typu została na działce wzniesiona, po drugie, że z taką instalacją związane są pewnego rodzaju niedogodności. Trzeba w tym miejscu przyjąć, że wystarczające do korzystania z nieruchomości w zakresie celów energetycznych jest wyrażenie zgody przez pierwszego (z chwili wybudowania urządzeń) właściciela nieruchomości. Przyjęcie odmiennego poglądu oznaczałoby, iż właściciel linii energetycznej zobowiązany byłby do uzyskania zgody od każdoczesnego właściciela nieruchomości, na której wzniesiona jest tego typu instalacja. Oczywistym jest, że przy przyjęciu takiego rozumowania, występowałaby permanentna niepewność co do sytuacji prawnej zakładu energetycznego, a co za tym idzie zapewnienie ciągłości świadczenia usług energetycznych stawałoby pod znakiem zapytania. Przy takiej koncepcji, nawet po kilkudziesięciu latach od wybudowania mogłoby dojść do wyłączenia linii energetycznej, bo aktualny właściciel nie wyraził zgody na korzystanie z gruntu. Stanowisko to prowadzi przy tym do wniosku, że nawet w braku zgody pierwotnego właściciela nieruchomości na posadowienie oznaczonych urządzeń przesyłowych dla uzyskania tytułu prawnego i możliwości korzystania z urządzeń wystarczająca jest zgoda któregoś z jego następców prawnych. Od momentu wyrażenia takiej zgody przedsiębiorstwo energetyczne nabywa tytuł prawny do korzystania z nieruchomości i nie musi ponownie uzyskiwać takiej zgody w przypadku zmiany właściciela. Pamiętać również należy, iż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 128)">art. 128 k.c.</a> w brzmieniu obowiązującym do chwili wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 roku o zmianie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">ustawy Kodeks cywilny</a> (Dz. U. nr 3 poz. 11) przewidywał zasadę jednolitej własności państwowej przysługującej Państwu niepodzielnie. W czasie obowiązywania tego przepisu przedsiębiorstwa państwowe wykonywały zarząd mieniem państwowym w imieniu własnym ale na rzecz Skarbu Państwa. Skarb Państwa stając się właścicielem działki przy ul. (...) w Ł. z dniem 31 sierpnia 1985 roku nie mógł w zasadzie podważyć uprawnień poprzedników prawnych pozwanej do korzystania ze stacji transformatorowej, gdyż niejako podważyłby tym samym własne uprawnienia właścicielskie. Podsumowując powyższe roszczenie powodowej gminy za bezumowne korzystanie z należącej do niej nieruchomości jest niezasadne z uwagi na to, że pozwana korzysta z nieruchomości na podstawie tytułu prawnego uzyskanego przez jej poprzednika prawnego. Doszło bowiem do skutecznego zasiedzenia służebności swą treścią odpowiadającej służebności przesyłu najpóźniej z dniem 1 sierpnia 1985 roku. Jednocześnie jak wykazał Sąd, nawet w razie uznania, że do zasiedzenia nie doszło, pozwanej przysługuje tytuł prawny do nieruchomości wobec wyrażenia zgody przez Skarb Państwa na korzystanie z urządzenia posadowionego na jej nieruchomości. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił powództwo w zakresie podtrzymanej kwoty w pkt 1 . Wobec cofnięcia powództwa przez powodową gminę w zakresie kwoty 54,00 zł Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355;art. 355 § 1)">art. 355 § 1 k.p.c.</a> umorzył postępowanie w tej części. O kosztach procesu orzeczono w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> ustalając, że powodowa gmina przegrała proces w całości, przy czym szczegółowe ich rozliczenie pozostawiono do rozstrzygnięcia referendarzowi sądowemu. </div>