IV Ka 980/15

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. </strong>IV Ka 980/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 grudnia 2015 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p>Przewodniczący SSO Roger Michalczyk</p> <p>Protokolant sądowy Mateusz Pokora</p> <p>przy udziale ------</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. Ś.</span> </strong> s. <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w miejscowości <span class="anon-block">Ł.</span> </p> <p>obwinionego z art. 92 § 1 k.w. w zw. z § 52 ust. 4 i 6 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy</p> <p>z dnia 7 września 2015 roku - sygn. akt XIV W 1306/15</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->1</strong> </p> <p>Sygn. akt IV Ka 980/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">J. S.</span> został obwiniony o to, że w dniu 21.01.2015 r. o godz. 09.45 na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>, parkował pojazd samochodowy marki <span class="anon-block">V.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie stosując się do znaku drogowego D-18a „parking-miejsce zastrzeżone" z tabliczką T-29 informującą o miejscu przeznaczonym dla pojazdu samochodowego uprawnionej osoby niepełnosprawnej o obniżonej sprawności ruchowej - 4 stanowiska</p> <p>tj. o czyn z art. 92 § 1 kw w zw. z § 52 ust. 4 i 6 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych</p> <p>Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, wyrokiem z 7 września 2015r., sygn. akt XIV W 1306/15:</p> <p>1. obwinionego <span class="anon-block">J. Ś.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu<br/>czynu, tj. wykroczenia z art. 92 § 1 kw i za to, na podstawie tego przepisu,<br/>wymierzył jemu karę nagany</p> <p>2. zwolnił obwinionego od kosztów postępowania wydatkami obciążając Skarb<br/>Państwa</p> <p> <strong> <!-- -->2</strong> </p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego, który na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 1, 2, 3 i 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 109;art. 109 § 2 k)">art. 109 § 2 k.p.s.</a>w. powyższemu wyrokowi zarzucił:</p> <p>• obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 8 k)">art. 8 k.p.s.</a>w. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, a mianowicie dowolne uznanie przez Sąd, że obwiniony naruszył <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 92;art. 92 § 1)">art. 92§1</a> kw, pomimo ustalenia przez Sąd, iż miejsce parkingowe przeznaczone dla osoby niepełnosprawnej, nie było prawidłowo oznakowane, mianowicie brak wymalowanych znaków pionowych P 20, tj. kopert</p> <p>W tym stanie rzeczy wnosił, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 109;art. 109 § 2 k)">art. 109 § 2 k.p.s.</a>w. o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie <span class="anon-block">J. S.</span> od zarzutu popełnienia wykroczenia.</p> <p> <strong> <!-- -->S ąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego była zasadna i skutkować musiała uchyleniem zaskarżonego orzeczenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Nie sposób odmówić racji skarżącemu, który wywodził, iż Sąd I instancji w sposób dowolny ocenił materiał dowodowy, a treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje na to, iż oceniał ten materiał wewnętrznie sprzecznie. Sąd uznał</p> <p> <strong> <!-- -->3</strong> </p> <p>za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego (str. 3 uzasadnienia), i jednocześnie stwierdził, że „jego wyjaśnienia są wyczerpujące, nie zawierają mankamentów logicznych oraz charakteryzują się wewnętrzną sprzecznością". Nie wiadomo zatem, w jaki sposób te wyjaśnienia zostały przez Sąd I instancji ocenione. Przypomnieć tylko należy, iż w swoich wyjaśnieniach obwiniony twierdził, że nie miał świadomości tego, iż parkuje w niewłaściwym miejscu. W dalszej części uzasadnienia stwierdza sąd, iż obwiniony dopuścił się zarzucanego jemu czynu umyślnie (str. 6 uzasadnienia), ale na jego korzyść miało przemawiać to, iż w miejscu zdarzenia nie było znaku P-20. Rację miał skarżący, który wywodził, iż Sąd I instancji w swoich rozważaniach w ogóle pominął informację (k. 46), która mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygania o odpowiedzialności obwinionego. Okoliczności powyższe winien ponownie rozważyć Sąd I instancji. Sąd odwoławczy z uwagi na wskazane wcześniej mankamenty uzasadnienia nie był w stanie ocenić prawidłowości rozumowania Sądu I instancji. Sąd ponownie rozpoznający sprawę winien ocenić informację zawartą na k. 46 dotyczącą prawidłowości oznakowania w miejscu zdarzenia pod kątem istnienia zamiaru popełnienia wykroczenia przez obwinionego.</p> </div>