II K 112/15

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygnatura akt II K 112/15</span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 grudnia 2015 roku</p> <p>Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: S.S.R. Sylwia Poradzisz</strong> </p> <p>Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Lewek</p> <p>po rozpoznaniu w dniach: 5 października 2015 roku, 23 listopada 2015 roku oraz 21 grudnia 2015 roku</p> <p>sprawy <span class="anon-block">I. K.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">A.</span> z domu <span class="anon-block">P.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>oskarżonego o to, że:</p> <p>w dniu 14 lutego 2015 roku w <span class="anon-block">D.</span> poprzez uderzenie pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. S. (1)</span> pięścią w tył głowy, czym spowodował jego upadek oraz duszenie za szyję spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała w postaci urazu głowy z niewielkim otarciem naskórka na brodzie oraz uszkodzenia aparatu ortodontycznego i śluzówki warg dolnych, które naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na czas krótszy niż dni 7,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a> </strong> </p> <p>I.  <span class="anon-block">I. K.</span> uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku, tj. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a> i za to na podstawie powołanego przepisu wymierza mu karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wartość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;</p> <p>II.  zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki prywatnej <span class="anon-block">M. M. (1)</span> kwotę 2300 (dwóch tysięcy trzystu) złotych tytułem poniesionych przez oskarżycielkę wydatków w sprawie, w tym 2000 (dwa tysiące) złotych za ustanowienie pełnomocnika.</p> <p>Sygnatura akt II K 112/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>W dniu 14 lutego 2015r. <span class="anon-block">D. S. (1)</span> wraz z kolegą <span class="anon-block">D. K.</span> mył swój motor, a następnie oklejał naklejkami. Całość tych prac wykonywana była przed garażami na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">D.</span>. Następnie <span class="anon-block">D. S. (1)</span> odpalił na chwilę motor, po czym zgasił go i zaczął wprowadzać do garażu. W tym samym czasie oskarżony <span class="anon-block">I. K.</span>, wykonujący jakieś prace w należącym do niego pomieszczeniu na terenie garaży, zwrócił się do <span class="anon-block">D. S. (1)</span> z pytaniem, kto pozwolił mu używać należącej do niego myjki <span class="anon-block">K.</span>. Pokrzywdzony odpowiedział, że to pan <span class="anon-block">E.</span> pozwolił mu skorzystać z myjki, po czym odwrócił się i odszedł. <span class="anon-block">I. K.</span> podbiegł wówczas do <span class="anon-block">D. S. (1)</span> i uderzył go pięścią w tył głowy. W wyniku ciosu pokrzywdzony przewrócił się wraz z prowadzonym przez siebie motorem uderzając brodą w jego kierownicę. Oskarżony złapał leżącego pokrzywdzonego za szyję i zaczął go dusić.</p> <p>W tym momencie <span class="anon-block">D. K.</span> zwrócił się do oskarżonego, aby zostawił pokrzywdzonego. Oskarżony puścił <span class="anon-block">D. S. (1)</span> i zapytał go, czy chce dostać jeszcze z liścia, po czym odszedł. W wyniku zdarzenia <span class="anon-block">D. S. (1)</span> doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy z niewielkim otarciem naskórka na brodzie, uszkodzenia aparatu ortodontycznego i śluzówki wargi dolnej, które naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres poniżej dni siedmiu.</p> <p> <span class="anon-block">D. S. (1)</span> wrócił do domu, zrelacjonował przebieg zajścia swojej matce <span class="anon-block">M. M. (2)</span>, która wraz z synem wróciła na miejsce zdarzenia i wezwała policję.</p> <p>W czasie interwencji Policji oskarżony potwierdził, że uderzył <span class="anon-block">D. S. (1)</span>, ponieważ tenże zignorował go.</p> <p>Dowód: zeznania świadków:</p> <p>- <span class="anon-block">D. S. (1)</span> – k. 49-50</p> <p>- <span class="anon-block">M. M. (1)</span> – k. 5-6, 50-51</p> <p>- <span class="anon-block">D. K.</span> – k. 58-59</p> <p>- <span class="anon-block">P. M.</span> – k. 71-72</p> <p>- <span class="anon-block">K. G.</span> – k. 72</p> <p>Notatka urzędowa – k. 2</p> <p>Karta informacyjna <span class="anon-block"> (...)</span> k. 4</p> <p>Świadectwo sądowo-lekarskich oględzin ciała – k. 7</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">I. K.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i w swoich wyjaśnieniach podał, że nie pamięta takiego zdarzenia, aby uderzył pokrzywdzonego, któremu wielokrotnie zwracał uwagę, aby nie używał jego myjki. Oskarżony dodał nadto, że po tej awanturze pokrzywdzony przestał używać jego <span class="anon-block">K.</span>.</p> <p>Dowód: wyjaśnienia oskarzonego – k. 58, 59</p> <p>Sąd nadto zważył:</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">I. K.</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a>. Takie rozstrzygnięcie Sąd oparł o dowody zgromadzone w sprawie, a to zeznania świadków: pokrzywdzonego <span class="anon-block">D. S. (1)</span>, <span class="anon-block">D. K.</span> oraz potwierdzających ich relacje funkcjonariuszy Policji <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span> oraz <span class="anon-block">M. M. (1)</span>, a także opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej <span class="anon-block">M. B.</span> wskazującego na rodzaj i charakter obrażeń, jakich doznał <span class="anon-block">D. S. (1)</span>.</p> <p> <span class="anon-block">D. S. (1)</span> w sposób spójny opisał przebieg zdarzenia do jakiego doszło w dniu 14.02.2015r.. Wskazał, że wprowadzając swój motor do garażu oskarżony zapytał go, kto pozwolił mu używać jego karchera, a po tym, jak pokrzywdzony odpowiedział mu, że pan <span class="anon-block">E.</span> i odwrócił się, oskarżony <span class="anon-block">I. K.</span> podbiegł wówczas do niego i uderzył go w tył głowy pięścią, co spowodowało, że pokrzywdzony przewrócił się, uderzając głową o kierownicę motoru, a następnie dusił go za szyję.</p> <p>Relację pokrzywdzonego potwierdził jego kolega <span class="anon-block">D. K.</span>, który towarzyszył wówczas <span class="anon-block">D. S. (1)</span> i także przedstawił charakterystyczne zachowanie oskarżonego w postaci uderzenia pokrzywdzonego w tył głowy, upadek <span class="anon-block">D. S. (1)</span> wraz z motorem i duszenie go za szyję przez oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> wskazał także, że pokrzywdzony miał rozwaloną brodę, coś z zębami i z aparatem ortodontycznym. Świadek przytoczył też wypowiedź oskarżonego skierowaną do pokrzywdzonego po zdarzeniu „czy chce dostać z liścia”, na co wskazywał także <span class="anon-block">D. S. (1)</span>.</p> <p>Zeznający w sprawie funkcjonariusze Policji – <span class="anon-block">P. M.</span> i <span class="anon-block">K. G.</span> – którzy przyjechali na interwencję na wezwanie matki pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. M. (1)</span>, wskazali, co odnotowane zostało także w sporządzonej notatce urzędowej, iż obecny na miejscu zdarzenia oskarżony <span class="anon-block">I. K.</span> przyznał się, że uderzył chłopca, bo tenże go zignorował po tym, jak zwracał mu uwagę, aby nie używał jego myjki.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">P. M.</span> podał, że zasadniczo oskarżony potwierdził słowa <span class="anon-block">D. S. (1)</span> co do przebiegu zdarzenia, a także, że był niemiły.</p> <p>Ze sporządzonej notatki urzędowej, której treść po odczytaniu podtrzymali zeznający w sprawie funkcjonariusze, wynikało także, że <span class="anon-block">D. S. (2)</span> w czasie interwencji miał zranioną dolną wargę.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">M. M. (1)</span> także potwierdziła relację swojego syna <span class="anon-block">D. S. (1)</span> podając, że w dniu zdarzenia jej syn przyszedł do domu, płakał, krew leciała mu z brody i przekazał jej, że <span class="anon-block">I. K.</span> uderzył go, przewrócił się razem z motorem uderzając brodą o kierownicę, po czym był jeszcze duszony przez oskarżonego. <span class="anon-block">M. M. (1)</span> natychmiast udała się na miejsce zdarzenia i zapytała oskarżonego, dlaczego uderzył jej syna, ale <span class="anon-block">I. K.</span> zaczął na nią krzyczeć i wyzywać ją i dlatego wezwała policję. Świadek zeznała także, że słyszała, jak oskarżony w odpowiedzi na pytania policjantów, dlaczego bije dzieci, odpowiedział im, a czy oni nie biją?</p> <p>Z przedstawiony powyżej relacji jednoznacznie wynikały okoliczności zajścia, nie pozostawiając wątpliwości, co do winy i sprawstwa oskarżonego. Co prawda <span class="anon-block">I. K.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu twierdząc, że nie pamięta takiego zdarzenia, aby uderzył pokrzywdzonego, któremu wielokrotnie zwracał uwagę, aby nie używał jego sprzętu, ale jednocześnie stwierdził, że po tej całej awanturze pokrzywdzony przestał używać jego myjki i przychodzić na halę, co dowodziło, że oskarżony jednak doskonale pamiętał całe zdarzenie.</p> <p>W ocenie Sądu zgromadzone w sprawie dowody w sposób spójny, logiczny i wzajemnie uzupełniający się stworzyły obraz całego zdarzenia, wyraźnie wskazując na sprawstwo oskarżonego. Stąd też Sąd uznał zeznania świadków za wiarygodne i na tychże dowodach oparł ustalenia faktyczne.</p> <p>Potwierdzeniem tychże dowodów była także opinia biegłego, która wskazywała rodzaj i charakter obrażeń – uraz głowy z niewielkim otarciem naskórka na brodzie, uszkodzenie aparatu ortodontycznego i śluzówki wargi dolnej, a które odpowiadały wskazywanym przez pokrzywdzonego i świadka <span class="anon-block">D. K.</span> obrażeniom <span class="anon-block">D. S. (1)</span>.</p> <p>Z treści opinii wynikało także, że obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego mogły powstać w okolicznościach wskazywanych przez niego, a także, że naruszyły one czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres poniżej dni siedmiu.</p> <p>Mając powyższe na uwadze i uznając winę i sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu, biorąc pod uwagę treść opinii biegłego, sąd przyjął, że swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a>.</p> <p>W świetle zgromadzonych dowodów nie ulegało wątpliwości, że na skutek sprawczego zachowania oskarżonego w postaci uderzenia pokrzywdzonego pięścią w głowę, powodującego jego upadek i uderzenie się o kierownicę prowadzonego motoru, a następnie duszenia za szyję, <span class="anon-block">D. S. (1)</span> doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy z niewielkim otarciem naskórka na brodzie, uszkodzenia aparatu ortodontycznego i śluzówki wargi dolnej, które naruszyły czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres poniżej dni siedmiu.</p> <p>Zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zachowaniem oskarżonego a zaistniałym skutkiem w postaci obrażeń dawało podstawy do przypisania temuż popełnienia występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a>.</p> <p>Z całą pewnością oskarżony <span class="anon-block">I. K.</span> zdawał sobie sprawę z tego, co robi i był świadomy swojego zachowania. Uderzając pięścią w tył głowy prowadzącego motor pokrzywdzonego uzmysławiał sobie, że może w ten sposób doprowadzić do powstania obrażeń u pokrzywdzonego. Zadane uderzenie nie było delikatnym muśnięciem, ale ciosem na tyle mocnym, że pod jego wpływem pokrzywdzony stracił równowagę, upadając wraz z prowadzonym pojazdem.</p> <p>W ocenie Sądu oskarżony działał umyślnie z zamiarem ewentualnym, albowiem uświadamiał sobie możliwość spowodowania obrażeń u pokrzywdzonego i na to się godził.</p> <p>Uznając oskarżonego za winnego, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 2)">art. 157§2 kk</a> Sąd wymierzył mu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 zł.</p> <p>Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna zarówno do stopnia winy, jak i społecznej szkodliwości czynu.</p> <p>Za zupełnie niezrozumiałe uznać należało z jakiego powodu oskarżony dopuścił się takiego czynu, bo wskazywane przez niego argumenty, że zwrócił pokrzywdzonemu uwagę, a tenże zignorował go, uznać należało za co najmniej przyziemne.</p> <p>Zdaniem Sądu oskarżony zachował się w sposób skandaliczny, niewspółmierny i agresywny. Skoro <span class="anon-block">I. K.</span> zareagował w taki sposób tylko dlatego, że młody chłopiec nie wdawał się z nim w dyskusję i odszedł, to świadczy to o nieumiejętności panowania nad emocjami, skłonnością do agresji i całkowitym braku szacunku dla drugiego człowieka.</p> <p> <span class="anon-block">I. K.</span> powinien uświadomić sobie, że nie ma najmniejszego prawa atakować kogokolwiek, stosować przemoc fizyczną i to z tak błahego, banalnego powodu, jakim było użycie przez pokrzywdzonego należącej do oskarżonego myjki. Oskarżony jawi się jako osoba pozbawiona najmniejszego wglądu w siebie, nie potrafiąca nawiązać normalnego kontaktu z drugim człowiekiem. Jeśli według jego oceny zachowanie pokrzywdzonego było niewłaściwe, to zważywszy na to, że jest on osobą niepełnoletnią, uprawniało to oskarżonego do skontaktowania się z jego matką, której mógłby przedstawić zarzuty wobec jej syna, a nie w sposób tak obcesowy reagować w stosunku do młodego człowieka.</p> <p>Zdaniem Sądu poniesienie przez oskarżonego kary finansowej będzie odpowiednią i odczuwalną reakcją karną.</p> <p>Stosownie do treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 628;art. 628 pkt. 1)">art. 628 pkt 1 kpk</a> Sąd obciążył oskarżonego wydatkami poniesionymi przez oskarżycielkę prywatną w wysokości 2300 zł, tj. 300 zł z tytułu uiszczonych przez nią zryczałtowanych wydatków postępowania i 2000 zł z tytułu ustanowienia pełnomocnika.</p> <p>Sąd nie orzekł natomiast, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika oskarżycielki prywatnej, zadośćuczynienia w kwocie 4000 zł, albowiem wniosek w tym zakresie został złożony po upływie terminu określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 49 a)">art. 49a kpk</a>, a nadto oskarżyciel w żaden sposób nawet w minimalnym zakresie nie wykazał zasadności żądanej kwoty.</p> </div>