XVII Ka 1082/15

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Dorota Maciejewska-Papież</p> <p>Protokolant: st. prot. sąd. Karolina Tomiak</p> <p>przy udziale ---</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015r</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. N.</span> </strong> </p> <p>obwinionego o wykroczenie z art. 96 § 3 kw</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu</p> <p>z dnia 19 czerwca 2015r., sygn. akt. III W 51/15</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu do ponownego rozpoznania</p> <p>Dorota Maciejewska-Papież</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt III W 51/15, obwiniony <span class="anon-block">P. N.</span> został uniewinniony od tego, że w dniu 22 października 2014 r. w <span class="anon-block">P.</span> wbrew obowiązkowi nie wskazał na żądanie uprawnionego organu komu powierzył pojazd marki <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">(...)</span>w dniu 19 sierpnia 2014 r. do użytkowania, tj. od popełnienia wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 96;art. 96 § 3)">art. 96 § 3</a> kw, zaś na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118)">art. 118 kpw</a> kosztami postępowania obciążono Skarb Państwa (k. 36).</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez oskarżyciela publicznego – Straż Miejską Miasta <span class="anon-block">P.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja oskarżyciela publicznego okazała się konieczna.</p> <p>Nie przesądzając o treści rozstrzygnięcia, jakie zapaść powinno w rozpoznawanej sprawie, Sąd Okręgowy stwierdził, że Sąd I instancji nie przeprowadził należycie postępowania dowodowego, albowiem nie dokonał starannej, zgodnej z wymaganiami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> (który zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> znajduje zastosowanie na gruncie niniejszego postępowania) oceny dowodów, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. W związku z powyższym wątpliwości budzić może zasadność wniosków wyprowadzonych przez Sąd Rejonowy ze zgromadzonego materiału dowodowego.</p> <p>Należy również zwrócić uwagę, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełniało też wymagań wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>, znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 kpw</a>.</p> <p>W pierwszej kolejności należy wskazać iż w ocenie Sądu II instancji, trudno przyjąć, by Sąd Rejonowy rozpoznał istotę rozstrzyganej sprawy, tj. postawę obwinionego w dniu 22 października 2014r, której dotyczy treść stawianego obwinionemu zarzutu. Wniosek taki można wysnuć na podstawie treści wspomnianego pisemnego uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia.</p> <p>Wskazując na motywy swego rozstrzygnięcia Sąd I instancji skupił się na kwestii parkowania samochodu <span class="anon-block">V.</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> w dniu 19.08.2014r oraz na wyjaśnieniach obwinionego złożonych przed sądem oraz w toku czynności wyjaśniających (już po postawieniu zarzutu popełnienia wykroczenia z art.96 § 3 kw) a wskazujących, że obwiniony nie pamięta komu użyczył pojazd (a zatrudnia trzech kierowców).</p> <p>Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku rekonstrukcja wydarzeń nie odnosi się do zachowania obwinionego dnia 22.10.2014r. Nawet przytoczona w tym miejscu treść wyjaśnień obwinionego nie wskazuje, kiedy owe wyjaśnienia miały zostać wyartykułowane.</p> <p>Z kolei ogólnikowe i skrótowe wywody Sądu a dotyczące podstawy prawnej orzeczenia wskazują jedynie na treść wspomnianych wypowiedzi obwinionego (złożonych dnia 18.12.2014r i na rozprawie dnia 19.06.2015r), w żadnym momencie nie odnoszą się natomiast do kwestii zajętego przez obwinionego stanowiska w dniu 22.10.2014r, kiedy to czynności zmierzały do ustalenia kierującego wspomnianym pojazdem. Należy mieć na uwadze, iż nic nie wskazuje by tego właśnie dnia <span class="anon-block">P. N.</span>, na zapytanie uprawnionego organu, udzielił odpowiedzi o treści takiej, jaką podnosił później (tj. po przedstawieniu mu zarzutu popełnienia wykroczenia z art.96 § 3 kw) czy też przed Sądem. Całkowicie poza polem rozważań Sądu pozostała przy tym treść wypowiedzi <span class="anon-block">P. N.</span> (złożonych w dniu 22.10.2015 r. k. 7-8) iż nie on zaparkował pojazd i zawierającej jednoznaczne w swej wymowie stwierdzenie, że nie wskaże sprawcy wykroczenia (k. 7v).</p> <p>Podsumowując należy stwierdzić, iż Sąd Rejonowy całkowicie pominął stanowisko wyrażone przez <span class="anon-block">P. N.</span> w dniu 22.10.2014 r., skupiając się natomiast na jego późniejszych relacjach, które stanowiły wyraz przyjętej przez niego linii obrony, a w istocie będących konsekwencją stwierdzenia przez obwinionego w dniu 22.10. 2014 r., o nie wskazaniu sprawcy wykroczenia.</p> <p>Powyższe uchybienie Sądu Rejonowego miało z kolei wpływ na ocenę prawną zarzucanego zachowania obwinionego.</p> <p>Już z powyższego względu, niezależnie od pozostałych argumentów wskazanych w apelacji, z całą stanowczością należy uznać, iż zaskarżone orzeczenie nie mogło się ostać, bowiem utrzymanie go w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art.440 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art.109 § 2 kpw</a>). Nie ma zatem potrzeby szczegółowej analizy pozostałych podnoszonych przez skarżącego kwestii(<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art.109 § 2 kpw</a>). W świetle przedstawionych rozważań, dokonywanie na obecnym etapie postępowania szczegółowej oceny w tym zakresie byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego postępowania.</p> <p>Mając na względzie przedstawioną wyżej argumentację koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu do ponownego rozpoznania.</p> <p>Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy powinien uzupełnić postępowanie w kierunkach wskazanych w niniejszym uzasadnieniu.</p> <p>Nie przesądzając na obecnym etapie ostatecznego wyniku postępowania oczywistym jest, iż ponownie rozpoznając sprawę, z zachowaniem wszelkich reguł wynikających z unormowań <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 ()">kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia</a>, Sąd I instancji winien w sposób dogłębny i wnikliwy rozważyć istotę sprawy, mając na uwadze zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, a następnie dokonać wnikliwej oceny tychże dowodów, ustalić stan faktyczny sprawy (a w szczególności w sposób wnikliwy i precyzyjny ocenić zachowanie <span class="anon-block">P. N.</span>) i przeanalizować prawne aspekty inkryminowanego zdarzenia, a następnie swoje stanowisko odzwierciedlić w wydanym orzeczeniu oraz ewentualnym pisemnym uzasadnieniu, wskazując, z dochowaniem wymogów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art.424 kpk</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art.82 § 1 kpw</a>, logiczny proces, który doprowadził do określonych wniosków w przedmiocie zasadności lub nietrafności stawianego obwinionemu zarzutu. Pozwoli to na dochowanie podstawowych zasad procesu.</p> <p>Dorota Maciejewska-Papież</p> </div>