II C 342/15

<p>Sygn. akt <strong> <!-- -->II C 342/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 grudnia 2015r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach <span class="anon-block"> Ośrodek (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> Wydział II Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego Renata Kopala</p> <p>Protokolant: Jolanta Bober</p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015r. w <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>sprawy z powództwa<strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. K.</span> (<span class="anon-block">K.</span>)</strong> </p> <p>przeciwko<strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1)  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 60.000 zł (sześćdziesiąt tysięcy złotych) z ustawowymi odsetkami od 27 grudnia 2014 roku;</p> <p>2)  w pozostałej części powództwo oddala;</p> <p>3)  zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3.000 zł (trzy tysiące złotych) tytułem zwrotu części kosztów sądowych i kwotę 2.532 zł (dwa tysiące pięćset trzydzieści dwa złote) tytułem zwrotu części kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Sędzia:</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt II C 342/15 </span> </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powódka wnosiła o zasądzenie od pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwoty 85.000 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 16.12.2014 roku tytułem zadośćuczynienia w związku ze śmiercią jej ojca zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24§1 kc.</a> </p> <p>Ubezpieczyciel po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, 09 kwietnia 2015 wypłacił powódce 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia. W odpowiedzi na pozew (k. 21)wniósł o oddalenie powództwa nie kwestionując swojej odpowiedzialności za skutki wypadku w wyniku którego śmierć poniósł ojciec powódki podnosząc jedynie, że żądanie jest wygórowane, a powódka nie wykazała faktu konsultacji specjalistycznych oraz leczenia po śmierci ojca.</p> <p>Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p>W dniu10.01.2001 roku doszło od wypadku w którym śmierć poniósł ojciec powódki <span class="anon-block">J. K.</span>. Sprawca wypadku został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Raciborzu za nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa ruchu drogowym i wypadek ze skutkiem śmiertelnym. W chwili wypadku ochrony ubezpieczeniowej z tytułu OC udzielał mu pozwany.</p> <p>Powódka zgłosiła pozwanemu roszczenie zadośćuczynienia w kwocie 100.000 zł. Decyzja z dnia 09 kwietnia 2015 roku pozwany przyznał powódce kwotę 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia.</p> <p>Powódka <span class="anon-block">B. K.</span> w chwili wypadku miała 15 lat. Po śmierci ojca 2 lata później zmarła matka, Powódka wychowywała się u dorosłego rodzeństwa. Relacje między powódką a zmarłym ojcem były bardzo serdeczne. Była najmłodsza z trojki rodzeństwa. W chwili wypadku zamieszkiwała z rodzicami i starszym bratem. Starsza siostra powódki mieszkała oddzielnie. Po śmierci ojca na jakiś czas wprowadziła się do domu rodzinnego by wspierać matkę ,która pozostawała w depresji. Zmarły w chwili wypadku miał lat 42, był emerytem górniczym, dodatkowo pracował jako kierowca. Dbał o rodzinę, pomagał żonie w gospodarstwie domowym i opiece nad dziećmi, chodził na wywiadówki do szkoły, pomagał w nauce, organizował im wolny czas i zabawy grając w gry planszowe, wyjeżdżając na wycieczki do <span class="anon-block">C.</span>. Z najmłodszą córką, powódką w niniejszej sprawie, pojechał odwiedzić rodzinę w Niemczech, powódka ten wyjazd wspomina jako bardzo atrakcyjny. Jednocześnie <span class="anon-block">J. K.</span> cieszył się dużym autorytetem wśród dzieci. Rodzina liczyła się z jego zdaniem, dbał o dyscyplinę, uczył dzieci szacunku do pracy i wzajemnej pomocy. Małżonkowie <span class="anon-block">K.</span> posiadali ogród, uprawiali truskawki i cała rodzina była zaangażowana w uprawę a potem sprzedaż truskawek.</p> <p>Śmierć ojca powódka bardzo przeżyła, buntowała się przeciwko temu, miała żal, że to właśnie ją spotkała taka tragedia. Powódka nie leczyła się psychiatrycznie lub neurologicznie po śmierci ojca Nie korzystała z pomocy psychologa. Bardzo powoli wracała do równowagi psychicznej. Ale oprócz własnej traumy musiała uczestniczyć niejako w depresji matki.</p> <p>Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dowodów w postaci:</p> <p> <em> <!-- -->- wyroku Sądu Rejonowego w Raciborzu w sprawie II K 206/01 –k. 5,</em> </p> <p> <em> <!-- -->- wniosku zgłoszenia szkody 34-37 i informacji o dacie zgłoszenia szkody –k. 39,</em> </p> <p> <em> <!-- -->- decyzji o przyznaniu 15.000 zł zadośćuczynienia –k. 47,48</em> </p> <p> <em> <!-- -->- zeznań świadków: <span class="anon-block">Z. D.</span> na rozprawie w dniu 04 listopada 2015, <span class="anon-block">G. S.</span> i zeznań powódki na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 roku.</em> </p> <p>Sąd oddalił wniosek dowodowy pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychiatry . Powódka po śmierci ojca nie korzystała z konsultacji specjalistycznych i leczenia, przy czym nie można wskazać, że takiej konsultacji nie potrzebowała i, że w sposób normalny i naturalny przeżywała żałobę po nagłej śmierci osoby bliskiej. Brak leczenia należałoby wiązać bardziej z tym, że powódka była wówczas osobą małoletnią, a matka powódki załamała się po śmierci męża i w niedługim czasie zmarła. Opinia sporządzona aktualnie nie określałaby stanu emocjonalnego powódki bezpośrednio i w okresie kilu następnych lat po wypadku. Zdarzenie mało miejsce 14 lat temu, aktualnie powódka jest osoba dorosłą, od 6 lat pozostaje w związku małżeńskim, ma swoją rodzinę i jej stan emocjonalny jest zupełnie inny niż przed kilkoma laty. Z tych względów przeprowadzenie tego dowodu do ustalenia rozmiaru cierpień powódki po wypadku było w ocenie Sądu zbędne.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył: </strong> </p> <p>Sąd może przyznać najbliższemu członkowi rodziny zmarłego zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> w zw. 24 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1 k.c.</a> także wtedy, gdy śmierć nastąpiła przed dniem 3 sierpnia 2008 roku wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia spowodowanego deliktem. Ponieważ pozwany w chwili zaistnienia wypadku udzielał ochrony ubezpieczeniowej kierującemu samochodem sprawcy wypadku Szewczykowi to zgodnie z art. 34 i 35 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych z 22 maja 2003 roku przy zastosowaniu art. 159 ust. 1 tej ustawy oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> ponosi on odpowiedzialność za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę i delikt, w wyniku którego ojciec powódki poniósł śmierć.</p> <p>W art. 34 ustawy z 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych mieści się również podstawa prawna odpowiedzialności ubezpieczyciela za zadośćuczynienie z tytułu naruszenia dobra osobistego w postaci zerwania więzi rodzinnej powódki ze zmarłym wskutek deliktu ojcem. Skoro posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem pojazdu szkodę, której następstwem jest między innymi śmierć, to w ramach zawartej umowy ubezpieczenia ubezpieczyciel przejmuje odpowiedzialność sprawcy. W niniejszej sprawie pozwany swojej odpowiedzialności nie kwestionował, kwestionował natomiast rozmiar żądanej kwoty zadośćuczynienia. Podstawą zadośćuczynienia w odniesieniu do powódki są przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> </p> <p>W ocenie Sądu jednak żądana przez powódkę kwota 85.000 zł tytułem zadośćuczynienia, jest wygórowana i nie zasługuje na akceptację. Sąd ustalając wysokość zadośćuczynienia miał na uwadze, fakt że finansowa rekompensata powinna służyć nie tylko wyrównaniu krzywdy, jaką niewątpliwie jest tak gwałtowne zerwanie więzi pomiędzy dzieckiem a ojcem, ale także powinna mieć na względzie inne czynniki wpływające na jej wysokość. W niniejszej sprawie niewątpliwie długi upływ czasu od chwili wypadku wpływa na mniejszą obecnie intensywność negatywnych przeżyć związanych ze śmiercią ojca. Trzeba mieć również na uwadze fakt , ze doznania związane z śmiercią ojca, poczucie smutku i przygnębienia nasiliły się u powódki dwa lata później z powodu śmierci matki, za którą pozwany nie odpowiada.</p> <p>Niemniej w świetle ustalonych okoliczności, w ocenie Sądu, niewątpliwie istniała szczególnie silna więź rodzinna między powódką a jej zmarłym w wyniku wypadku komunikacyjnego ojcem, Więź emocjonalna przejawiała się w bliskich i serdecznych kontaktach córki z ojcem. Wraz ze śmiercią ojca powódka straciła nadzieję na pomoc ojca w jej edukacji, i dalszym dorosłym życiu. Śmierć ta nastąpiła w wieku dojrzewania powódki, u progu jej dorosłego życia i dlatego miała silniejszy wpływ na jej dalsze życie.</p> <p>Więź rodzinna, w szczególności więź łącząca dziecko z ojcem jest dobrem osobistym podlegającym ochronie prawnej. Utrata ojca wskutek zdarzenia stanowiącego delikt i zerwanie tej więzi rodzinnej stanowi naruszenie dóbr osobistych i w niniejszej sprawie uzasadnia przyznanie powódce zadośćuczynienia w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 24;art. 24 § 1)">art. 24 § 1 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 448)">art. 448 k.c.</a> Zerwanie więzi emocjonalnej między powódką a ojcem spowodowało u powódki długotrwały ból, cierpienie, poczucie krzywdy i osamotnienia.</p> <p>Reasumując Sąd uznał, że właściwą i wyważoną kwotą świadczenia z tytułu zadośćuczynienia będzie 75.000 zł, co odpowiada wymiarowi doznanej przez powódki krzywdy. Przy założeniu, że <span class="anon-block">B. K.</span> otrzymała już kwotę 15.00 zł , należało na jej rzecz zasądzić kwotę 60.000 zł o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. Powódka roszczenie zgłosiła w dniu 26 listopada 2014 roku co wynika z informacji ubezpieczyciela i numeru wniosku zgłoszenia zaczynającego się od liczb wskazujących na datę złożenia wniosku <span class="anon-block">PL (...)</span>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 14;art. 14 ust. 1)">art. 14 ust 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych z dnia 22 maja 2003 roku</a> zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Termin ten zatem upłynął 26 grudnia 2014 roku i z ta data Sąd zasądził odsetki za opóźnienie a nie z datą 16 grudnia 2014 roku jak domagała się powódka w pozwie.</p> <p>O kosztach postępowania Sąd orzekł w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 kpc</a> proporcjonalnie rozkładając koszty na każdą ze stron. Powódka wygrała w 70%. Zatem pozwana winna zwrócić jej opłatę od uwzględnionej części pozwu tj. 3000 zł i 70 % kosztów zastępstwa procesowego, co przy kosztach 3617 zł daje w zaokrągleniu kwotę 2532 zł.</p> </div>