III Ca 1380/15

<p>Sygn. akt III Ca 1380/15</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie z powództwa <span class="anon-block">M. G. (1)</span> przeciwko <span class="anon-block">K. G.</span> i <span class="anon-block">M. G. (2)</span> o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości powoda położonej w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, Sąd Rejonowy w Zgierzu umorzył postępowanie w zakresie odsetek ustawowych od należności objętej pozwem za okres poprzedzający wytoczenie powództwa, zasądził na rzecz powoda od każdej z pozwanych kwoty po 21,35 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 31 października 2013 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałym zakresie, nie obciążył pozwanych obowiązkiem zwrotu kosztów procesu, przyznał i nakazał wypłacić pełnomocnikowi pozwanych z urzędu kwotę 1476 zł oraz nie obciążył stron obowiązkiem zwrotu kosztów sądowych poniesionych tymczasowo ze Skarbu Państwa.</p> <p>[wyrok k.185]</p> <p>W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne, w oparciu o które wydał kwestionowany wyrok, a które w całości podziela i przyjmuje za własne Sąd II instancji.</p> <p>[uzasadnienie k.188-198]</p> <p>Powód zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w zakresie pkt 3, mocą którego Sąd Rejonowy oddalił powództwo ponad kwoty po 21,35 zł.</p> <p>Apelujący zarzucił naruszenie przepisów:</p> <p>I.  prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a>, polegające na błędnej wykładni tych przepisów i bezzasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że fakt czasowej wyprowadzki pozwanych z lokalu w okresie zimowym wyłącza obowiązek uiszczania na rzecz powoda wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, w sytuacji gdy rzekome wady lokalu, będące przyczyną jego opuszczenia zostały uwzględnione przez biegłego przy ustalaniu stawki czynszu i nie wyłączały one możliwości korzystania z nieruchomości, a ponadto pozwane pomimo rzekomego opuszczenia nieruchomości nadal były posiadaczkami w złej wierze, a tym samym ograniczały możliwość korzystania z lokalu przez powoda, co stanowi podstawę dochodzenia roszczenia,</p> <p>II.  prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a>, polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezzasadnym przyjęciu, że pozwane w okresie od 1 października 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r. nie korzystały bezumownie z nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w sytuacji, gdy z logicznych i spójnych zeznań świadków: <span class="anon-block">S. P.</span>, <span class="anon-block">J. S.</span> i <span class="anon-block">J. G.</span> wynika, że pozwane pozostawały w mieszkaniu znajdującym się na nieruchomości powoda, bez przerwy w okresie zimowym 2012/2013, o czym świadczyły oznaki zamieszkiwania, tj. zapalone światło, podniesione żaluzje, dym lecący z komina czy odśnieżone chodniki przed domem. Ponadto z pozostałego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że pozwane były w posiadaniu nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, w szczególności:</p> <p>a)  nie zwróciły kluczy do nieruchomości,</p> <p>b)  odbierały pocztę adresowaną do nich, co zostało potwierdzone odbiorem korespondencji sądowej w sprawie sygn. akt III Ca 1471/12,</p> <p>c)  przez cały czas traktowały nieruchomość położoną w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> jako swoje główne miejsce zamieszkania, a co za tym idzie - były posiadaczkami lokalu i swobodnie nim dysponowały.</p> <p>W konkluzji apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów zastępstwa, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>[apelacja k.201-204]</p> <p>Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja jest częściowo zasadna.</p> <p>Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy. W uzasadnieniu skarżonego wyroku w sposób logiczny i wyczerpujący podał przyczyny, dla których oparł się na konkretnie powołanych dowodach, oraz dla których nie dał wiary wskazanym dowodom.</p> <p>Przechodząc do zarzutów apelacyjnych, należy stwierdzić, że – jak wielokrotnie już podkreślano w orzecznictwie – Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął Sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena Sądu. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. Natomiast jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Nie jest więc wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd pierwszej instancji, tak jak uczynił to powód w swej apelacji. Strona skarżąca ma bowiem obowiązek wykazania naruszenia przez Sąd paradygmatu oceny wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, a zatem wykazania, że Sąd wywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów, natomiast temu powód jako strona skarżąca nie sprostał.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – w tym również zeznań świadków <span class="anon-block">S. P.</span>, <span class="anon-block">J. S.</span> i <span class="anon-block">J. G.</span> – Sąd Rejonowy ustalił, że pozwane tymczasowo wyprowadziły się ze spornej nieruchomości w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> od dnia 1 października 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r. Zapalone światło, podniesione żaluzje, dym lecący z komina czy odśnieżone chodniki przed domem świadczą o tym, że nieruchomość nie stała cały czas niezamieszkała. Nie przesądza to jednak o tym, że pozwane w tym okresie zamieszkiwały w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Sama pozwana <span class="anon-block">K. G.</span> zeznała, że w okresie zimowym 2012/2013 kilkakrotnie w miesiącu przyjeżdżała na nieruchomość w <span class="anon-block">Z.</span> i się nią zajmowała.</p> <p>Sąd I instancji mylnie jednak ocenił i uznał, że tymczasowa przeprowadzka pozwanych do innego lokalu uwalnia je od odpowiedzialności finansowej za bezumowne korzystanie z nieruchomości powoda w okresie od 1 października 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r.</p> <p>W niniejszej sprawie praktycznie bezsporne jest, że zimą <span class="anon-block"> (...)</span> pozwane dysponowały kluczem od spornej nieruchomości i nie tylko mogły, ale i praktycznie, swobodnie z niej korzystały. Ponadto odbierały korespondencję adresowaną do nich na <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>. Świadczy to o tym, że nieruchomość tą nadal traktowały jak centrum swoich spraw życiowych. Lokal, w którym pozwane miały tymczasowo zamieszkać na czas zimy, nie był umeblowany. <span class="anon-block">I. K.</span> wyraziła zgodę, aby pozwane zamieszkały na jej nieruchomości w <span class="anon-block">E.</span> na czas zimy pod warunkiem, że same wyposażą lokal. Zabranie przez pozwane mebli z mieszkania przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> do wynajmowanego lokalu w <span class="anon-block">E.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> podyktowane było zatem koniecznością.</p> <p>Z powyższego wynika, że pozwane były nadal w posiadaniu nieruchomości w <span class="anon-block">Z.</span> i nie zamierzały z jej korzystania rezygnować. Tym samym należy uznać, że zarzut naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 224;art. 224 § 2)">art. 224 § 2 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 225)">art. 225 k.c.</a> jest zasadny. Skoro bowiem pozwane w okresie od 1 października 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r., chociaż nie zamieszkując na nieruchomości w <span class="anon-block">Z.</span>, nadal z niej korzystały i nie zamierzały wyzbywać się jej posiadania, a wręcz przeciwnie – pozwana <span class="anon-block">K. G.</span> przyjeżdżała do <span class="anon-block">Z.</span> i zajmowała się nieruchomością przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, to zobowiązane są do zapłaty na rzecz powoda wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości również za ten okres.</p> <p>Reasumując, w okresie od 1 kwietnia 2012 r. do 16 lipca 2013 r., tj. do czasu swojej definitywnej wyprowadzki i oddania powodowi kluczy od nieruchomości, pozwane przez cały czas korzystały ze spornej nieruchomości i są zobowiązane do zapłaty powodowi na jego żądanie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości.</p> <p>Powód nie kwestionował stawki tego wynagrodzenia, określonej w opinii biegłego sądowego w rozpoznawanej sprawie. Sąd na podstawie opinii biegłego przyjął, że stawka ta wynosi 301,51 zł miesięcznie.</p> <p>Tytułem wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości za cały sporny okres, tj. od 1 kwietnia 2012 r. do 16 lipca 2013 r., powodowi należy się łącznie od obu pozwanych kwota 4678,27 zł [(15 miesięcy × 301,51 zł) + (301,51 zł : 31 dni × 16 dni)]. Od kwoty tej należy odjąć wpłaty uiszczone na poczet tego wynagrodzenia przez pozwane w łącznej wysokości 2652 zł. Do zapłaty pozostaje zatem kwota 2026,27 zł. Z uwagi na to, że powód dochodził od każdej z pozwanych stosownej części wynagrodzenia, tj. po 1/2, pozwane są zobowiązane do zapłaty na rzecz powoda wynagrodzenia za okres objęty pozwem w wysokości po 1013,14 zł (2026,27 : 2).</p> <p>Mając powyższe na uwadze, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu I instancji i orzekł jak w pkt 1, oddalając w pkt 2 apelację w pozostałym zakresie jako bezzasadną (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>).</p> <p>Sąd Okręgowy zasądził od każdej z pozwanych na rzecz powoda kwotę po 131,76 zł tytułem zwrotu kosztów w postępowaniu apelacyjnym, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631348" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 (§ 2;§ 2 ust. 1;§ 2 ust. 2;§ 6;§ 6 pkt. 4;§ 13;§ 13 ust. 1;§ 13 ust. 1 pkt. 1)">§ 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 4 i § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu</a> (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), albowiem powód wygrał apelację w 27 %, ponosząc koszty postępowania apelacyjnego w łącznej kwocie 976 zł (376 zł – opłata od apelacji i 600 zł – koszty zastępstwa procesowego).</p> <p>Pełnomocnik pozwanych działający z urzędu nie złożył odpowiedzi na apelację, nie stawił się na rozprawie apelacyjnej oraz nie zajął żadnego stanowiska w sprawie w toku postępowania apelacyjnego i nie wnosił o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej pozwanym z urzędu, tym bardziej nie złożył oświadczenia, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części (§ 20 cyt. rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r.).</p> </div>