VI Ka 1013/15

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 1013/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 22 grudnia 2015</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Arkadiusz Łata</p> <p>Protokolant Aleksandra Studniarz</p> <p>przy udziale Elżbiety Ziębińskiej</p> <p>Prokuratora Prokuratury Okręgowej</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K.</span> syna <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">B.</span>,</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 15 lipca 2015 r. sygnatura akt III K 751/14</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> </p> <p>1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2. zasądza od oskarżycielki posiłkowej <span class="anon-block">L. M.</span> na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 20 zł (dwadzieścia złotych) i wymierza jej opłatę za II instancję w kwocie 60 zł (sześćdziesiąt złotych).</p> <p>Sygn. akt VI Ka 1013/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->w zakresie rozstrzygnięcia o obowiązku naprawienia szkody </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->wyrządzonej przestępstwem</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje.</p> <p>Apelacja pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje.</p> <p>Sąd I instancji bardzo starannie przeprowadził postępowanie dowodowe i w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku dokonał prawidłowej analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W świetle niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych okoliczności przypisanego oskarżonemu czynu, jak również sprawstwo i wina <span class="anon-block">M. K.</span> nie budzą najmniejszych wątpliwości. Prawidłowa jest także przyjęta przez Sąd merytoryczny kwalifikacja prawna występku oskarżonego.</p> <p>Sąd Rejonowy trafnie też ustalił, wskazał oraz ocenił wszystkie okoliczności mające wpływ na wybór rodzaju i rozmiaru kary wymierzonej <span class="anon-block">M. K.</span>, dostosowując rozstrzygnięcie w tym zakresie do wagi i rozmiaru szkodliwości społecznej popełnionego przestępstwa, jak również stopnia zawinienia oskarżonego.</p> <p>Sąd jurysdykcyjny nie dopuścił się nadto błędu zasądzając na rzecz <span class="anon-block">L. M.</span> – po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> – jedynie kwotę 500-zł tytułem obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem.</p> <p>Roszczenie oskarżycielki posiłkowej, którego wyrazem jest przedmiotowa apelacja oparte zostało o ofertę kosztów naprawy pochodzącą z <span class="anon-block"> salonu (...)</span> z <span class="anon-block">Z.</span> opiewającą na kwotę 1378,77-zł wraz z VAT-em plus 900-zł kosztów robocizny. Jak wynikało z powyższego była to na czas orzekania w instancji pierwszej jedynie i w dalszym ciągu oferta, która w żadnym wypadku nie mogła zostać uznana za odpowiadającą równowartości faktycznie poniesionej szkody. Równowartość tę mogłyby stanowić wyłącznie nakłady rzeczywiście poniesione w związku z przeprowadzoną naprawą, a zarazem wykazane odpowiednimi dokumentami (rachunki, faktury, itp.).</p> <p>Przed Sądem I instancji <span class="anon-block">L. M.</span> tymczasem wprost podnosiła (vide: k-57), iż tego rodzaju remont w ogóle nie został dokonany. Sąd ów nie dysponował przeto podstawami, by problematykę obowiązku naprawienia szkody rozstrzygnąć w sposób odpowiadający postulatom oskarżycielki posiłkowej. Stan ten nie uległ nadto zmianie w odwoławczej fazie procesu karnego. Ani <span class="anon-block">L. M.</span> ani też jej pełnomocnik nie stawili się przed Sądem Okręgowym (mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy) i nie udokumentowali faktu naprawy oraz realnie poniesionych z tego tytułu kosztów. Nie były z ich strony choćby deklaracji, iż naprawa miała miejsce.</p> <p>W konsekwencji kalkulację kosztów wynikającą z oferty powoływanej przez skarżącego potraktować należało wciąż w charakterze hipotezy. Orzeczenie oparte o uregulowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> winno natomiast – jak słusznie podnosi pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej – bazować na gruncie rozmiaru szkody rzeczywiście poniesionej, rozmiar ten w badanym przypadku nie został zaś z przyczyn obiektywnych – precyzyjnie określony.</p> <p>Wobec oskarżycielki posiłkowej otwarta pozostaje droga postępowania cywilnego.</p> <p>Z tych wszystkich powodów wyrok w zaskarżonej części utrzymany został w mocy.</p> </div>