XI W 5409/15

<p> <strong> <!-- --> Sygn. akt XI W 5409/15</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 22 grudnia 2015 roku</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSR Michał Kowalski</p> <p>Protokolant: Paulina Adamska</p> <p>przy udziale oskarżyciela publicznego <span class="anon-block">K. C.</span> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu: 2 listopada, 22 grudnia 2015 roku w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>sprawy przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. O.</span> </strong> </p> <p>synowi <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">A.</span> </p> <p> <span class="anon-block">urodzonemu (...)</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> </p> <p>obwinionemu o to, że:</p> <p>w dniu 24 marca 2015 roku około godziny 12:50 w <span class="anon-block">W.</span> na <span class="anon-block">ulicy (...)</span> dokonał postoju pojazdu marki <span class="anon-block">R.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, <br/>w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania”,</p> <p>tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 kw,</p> <p>I.  obwinionego <span class="anon-block">W. O.</span> uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje z art. 92 § 1 kw i za to na podstawie art. 92 § 1 kw skazuje go, a na podstawie art. 92 § 1 kw, art. 24 § 1 i 3 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych;</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem wydatków postępowania oraz kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt XI W 5409/15</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>W dniu 24 marca 2015 roku około godziny 12.50 obwiniony <span class="anon-block">W. O.</span> przyjechał samochodem marki <span class="anon-block">R.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> w okolicę <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>W miejscu tym obowiązuje znak B-36 „zakaz zatrzymywania się” - miejsce oznakowane jest pionowym znakiem drogowym.</p> <p>Obwiniony <span class="anon-block">W. O.</span> nie zastosował się do tego znaku drogowego – zaparkował pojazd, wysiadł i oddalił się.</p> <p>W związku z powyższym zachowaniem obwinionego, interwencję podjął patrolujący ten obszar miasta i obserwujący manewr obwinionego funkcjonariusz Straży Miejskiej <span class="anon-block">P. B.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:</strong> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. B.</span> (k. 58-59, k. 10);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>notatkę urzędową (k. 1-3);</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zdjęcia (k. 46-49).</p> </dd> </dl> <p>Obwiniony <span class="anon-block">W. O.</span> nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Odmówił odpowiedzi na pytanie, czy to on zaparkował pojazd w przedmiotowym miejscu. Nie kwestionował swojego pobytu na miejscu interwencji. Wyjaśnił, że samochód był zaparkowany od wjazdu od <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, od którego to wjazdu nie ma oznaczenia zakazującego parkowania. Jeżeli ktoś przejeżdża, odwróci się i zobaczy znak z tyłu, to może się zorientować, ale zazwyczaj widzimy znaki z przodu i te znaki nas obowiązują (k. 51).</p> <p>Sąd zważył, co następuje:</p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Odnośnie poczynionych przez Sąd ustaleń faktycznych</span> </em> </p> <p>Wyjaśnienia złożone przez obwinionego <span class="anon-block">W. O.</span> stanowią w ocenie Sądu rezultat przyjęcia przez obwinionego określonej linii obrony, zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności. W judykaturze wskazuje się, iż prawem obwinionego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia swojej obrony – może skutecznie realizować swoje uprawnienia procesowe (a Sąd zobowiązany jest interpretować je zgodnie z zasadą <em> <!-- -->in dubio pro reo</em>) do czasu, gdy nie popadnie w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 stycznia 1998 r., II AKa 230/97, OSA z 1999 r., nr 11-12, poz. 89).</p> <p>Także argumentacja obwinionego odnośnie nieobowiązywania zakazu wyrażonego znakiem drogowym w sytuacji, gdy nie widzi się tegoż znaku, bo wjechało się od przeciwnej strony, a następnie zaparkowało po drugiej stronie (po stronie, gdzie ustawiony jest znak i za znakiem) nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjęcie takiego rozumienia zakresu obowiązywania znaków drogowych byłoby nieracjonalne. Jak wynika z ujawnionych zdjęć i co <em> <!-- -->de facto </em>nie jest między stronami sporne, w miejscu, gdzie stał przedmiotowym pojazd, obowiązuje znak B-36. Odpowiedni znak drogowy pionowy ustawiony jest na chodniku - po tej stronie, po której stał samochód obwinionego.</p> <p>Z zeznań świadka <span class="anon-block">P. B.</span> (k. 58-59, k. 10) - funkcjonariusza Straży Miejskiej, który w dniu i miejscu zdarzenia pełnił służbę w patrolu, obserwując bezpośrednio zachowanie obwinionego, wynika, że to właśnie <span class="anon-block">W. O.</span> zaparkował przedmiotowy pojazd marki <span class="anon-block">R.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>. Zeznania tego świadka są logiczne, jasne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Znajdują potwierdzenie w treści notatki urzędowej (k. 1-3), sporządzonej przez tegoż świadka bezpośrednio po zdarzeniu. Świadek <span class="anon-block">P. B.</span> jest funkcjonariuszem publicznym, osobą obiektywną - obcą dla obwinionego. Nie ma on żadnego interesu, żeby obwinionego obciążać zeznaniami o wykroczenie, którego ten nie popełnił. Zeznania <span class="anon-block">P. B.</span> nie budzą wątpliwości Sądu. Świadczą jednoznacznie, że obwiniony nie zastosował się do znaku drogowego B-36.</p> <p>Sąd uznał nadto za wiarygodne ujawnione w toku rozprawy dokumenty i zdjęcia. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność i żadna ze stron ich nie zakwestionowała.</p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Odnośnie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego obwinionemu.</span> </em> </p> <p>Czyn przypisany obwinionemu <span class="anon-block">W. O.</span> wyczerpał dyspozycję art. 92 § 1 kw - niestosowanie się do znaku drogowego.</p> <p>W okolicznościach sprawy niniejszej obwiniony nie zastosował się do znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się”. Stosownie do treści przepisu § 28 ust. 2 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 roku w sprawie znaków i sygnałów drogowych – znak B-36 oznacza zakaz zatrzymania pojazdu. Zakaz dotyczy tej strony drogi, po której znak się znajduje (§ 28 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia).</p> <p>Zasadnym jest twierdzenie, iż obwiniony jest sprawcą wykroczenia, a nie jedynie czynu zabronionego. Jego czyn jest bezprawny (narusza normę sankcjonowaną i nie został popełniony w okolicznościach wyłączających bezprawność), karalny (realizuje wszystkie znamiona czynu zabronionego i nie został popełniony <br/>w okolicznościach wyłączających bezprawność), karygodny (jest czynem społecznie szkodliwym), jest to również czyn zawiniony przez obwinionego (popełniony w sytuacji, w której sprawca mógł postąpić zgodnie z nakazem zawartym w normie prawnej, nie zachodzi w stosunku do niego żadna z ustawowych lub pozaustawowych okoliczności wyłączających winę). Stopień zawinienia wyznaczają: rozpoznawalność sytuacji – zarówno w sferze faktycznej, jak i w płaszczyźnie jej prawnego wartościowania, możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i podjęcie decyzji o postąpieniu zgodnie z nakazem prawa oraz zdolność do pokierowania swoim postępowaniem. Ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż obwinionemu można postawić zarzut, że w czasie swojego bezprawnego, karalnego i społecznie szkodliwego czynu nie dał posłuchu normie prawnej.</p> <p> <em> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Odnośnie wymiaru kary i pozostałych rozstrzygnięć.</span> </em> </p> <p>Wymierzając karę obwinionemu <span class="anon-block">W. O.</span> , Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 33 kw.</p> <p>W przekonaniu Sądu orzeczona kara w swojej dolegliwości nie przekracza stopnia winy obwinionego, jest adekwatna do stopnia wymagalności zachowania zgodnego z prawem w odniesieniu do realiów sprawy.</p> <p>Wymierzając karę obwinionemu, Sąd miał równocześnie na uwadze właściwości, warunki osobiste i majątkowe obwinionego, jego stosunki rodzinne, ustabilizowany tryb życia przed popełnieniem wykroczenia. Obwiniony prowadzi kancelarię adwokacką. Obwiniony nie był karany.</p> <p>Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Sąd uznał, iż orzeczona wobec <span class="anon-block">W. O.</span> kara grzywny w wysokości 300 złotych, jest sprawiedliwa.</p> <p>Sąd, wymierzając obwinionemu karę grzywny w takim wymiarze, miał na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, jakie kara ma osiągnąć wobec obwinionego, a także miał na względzie, aby kara była sprawiedliwa w odbiorze społecznym i zrealizowała cele prewencji ogólnej.</p> <p>Na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 1)">art. 118 § 1 kpw</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 kpw</a> Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 30 zł, ustaloną na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 21;art. 21 pkt. 2)">art. 21 pkt. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych</a> oraz koszty postępowania w kwocie 100 zł, tj. zryczałtowane wydatki postępowania, których wysokość ustalono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011181269" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 118, poz. 1269 (§ 1;§ 1 pkt. 1)">§ 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia</a>.</p> </div>