V GC 367/15

<p>sygn. akt V GC 367/15</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 22 grudnia 2015 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Tarnowie – Wydział V Gospodarczy</p> <p>w składzie</p> <p>Przewodniczący SSR Michał Bień</p> <p>Protokolant stażysta Edyta Raś</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. w Tarnowie</p> <p>sprawy z powództwa Syndyka Masy Upadłości <span class="anon-block"> (...)</span> spółki akcyj­nej w upadłości likwidacyjnej z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">W. M. (1)</span> prowadzącemu działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> </p> <p>o zapłatę kwoty 1.461,60 (słow­nie: jeden tysiąc czterysta sześćdziesiąt jeden złotych sześćdziesiąt gro­szy) zł wraz z odset­kami u­sta­wo­wy­mi</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  zasądza od strony powodowej Syndyka Masy Upadłości <span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyjnej w upadłości likwidacyjnej na rzecz pozwanego <span class="anon-block">W. M. (1)</span> kwotę 197,00 (słownie: sto dziewięćdziesiąt siedem) zł ty­tułem zwrotu kosz­tów zastępstwa procesowe­go.</p> <p> SSR Michał Bień</p> <p>sygn. akt V GC 367/15</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie<br/>z dnia 22 grudnia 2015 r. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I</strong> </p> <p>Strona powodowa Syndyk Masy Upadłości <span class="anon-block"> (...)</span> spółki ak­cyjnej w upadłości likwidacyjnej z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> w pozwie wnie­sionym w dniu 21 listopada 2014 r. (data oddania przesyłki w placówce poczto­wej ope­ratora pocztowego obowiązanego do świadczenia usług powszechnych) w po­stępowaniu upominawczym skie­rowanym przeciwko <span class="anon-block">W. M. (1)</span> pro­wadzącemu działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> doma­gała się zasądzenia kwoty 1.461,60 (słow­nie: jeden tysiąc czterysta sześćdzie­siąt jeden złotych sześćdziesiąt groszy) zł wraz z od­setkami ustawo­wymi liczo­nymi od kwoty 742,05 zł od dnia 29 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty i od kwoty 719,55 zł od dnia 22 lutego 2014 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów procesu, w tym kosz­tów za­stępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>Na uzasadnienie żądania pozwu strona powodowa podniosła, że upadła <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej prowadziła działal­ność gospodarczą w zakresie m. in. produkcji i sprzedaży sprzętu AGD. W dniu 18 lutego 2004 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu Wydział VIII Gospodarczy wydał postanowienie o ogłoszeniu upadłości wtórnej <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span>. Z kolei pozwany <span class="anon-block">W. M. (1)</span>, jako że pro­wa­dził działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span>, także po­zo­stawał przedsiębiorcą.</p> <p>Syndyk Masy Upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> podał, iż stro­ny postępowania pozostawały w stałych stosunkach gospodarczych w zakresie sprzedaży produktów m. in. marek <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span>. Strona powodowa sprzedawała i dostarczała pozwanemu zamówiony wcześniej sprzęt AGD i wy­stawiała faktury VAT, w których określane było wynagrodzenie należne u­pa­dłej spółce, zgodnie z cennikiem produktów wyprodukowanych przez <span class="anon-block">(...)</span> spółkę akcyjną. W ra­mach trwającej współpracy pozwany złożył za­mó­wienie na sprzęt AGD wyszczególniony w <span class="anon-block">fakturach VAT numer (...)</span> <br/>z dnia 30 września 2013 r. oraz numer <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 24 października 2013 r.</p> <p>Strona powodowa naprowadziła, iż towar został dostarczony pozwanemu i odebrany przez niego, czego dowodem były dokumenty WZ numer <span class="anon-block"> (...)</span> oraz WZ numer <span class="anon-block"> (...)</span>. Spełnienie przez pozwanego świadczenia miało nastąpić w formie przelewu na wskazany rachunek bankowy w terminie ozna­czonym na fakturach VAT. Pozwany otrzymał faktury w formie elektronicznej, na co wcześniej wyraził zgodę. Terminy płatności faktur zakreślone zostały do dnia 28 stycznia 2014 r. i do dnia 21 lutego 2014 r. Pomimo wyznaczonych ter­minów płatności pozwany nie uiścił dochodzonej pozwem kwoty (k. 2 – 3 <em> <!-- -->verte</em>).</p> <p>Na podstawie odpisów dokumentów dołączonych do po­zwu oraz twier­dzeń zawartych w uzasadnieniu pozwu Sąd Rejo­no­wy w Rejonowy w Tar­nowie Wydział V Gospodarczy w dniu 27 listopada 2014 r. wydał nakaz zapłaty w po­stępo­waniu upominawczym, którym nakazał pozwanemu <span class="anon-block">W. M. (1)</span> prowadzącemu działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span>, aby zapłacił upadłemu <span class="anon-block"> (...) spółce akcyjnej</span> w upadłości likwida­cyjnej kwotę 1.461,60 zł wraz z ustawo­wymi od­setkami li­czonymi od kwoty 742,05 zł od dnia 29 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty i od kwoty 719,55 zł od dnia 22 lutego 2014 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 227,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 197,00 zł tytułem zwrotu kosztów za­stęp­stwa procesowego w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu, albo wniósł w tymże terminie sprzeciw (k. 20).</p> <p>W dniu 23 stycznia 2015 r. (data oddania przesyłki w placówce pocz­to­wej operatora pocztowego obowiązanego do świadczenia usług powszechnych) pozwany <span class="anon-block">W. M. (1)</span> wniósł sprzeciw od powyż­szego na­kazu zapłaty, którego odpis został mu doręczony w dniu 13 stycznia 2015 r., zaskarżając go w całości<br/>i wno­sząc o oddalenie po­wództwa w ca­łości oraz o zasądzenie kosz­tów proce­su według norm przepisanych.</p> <p>Pozwany podniósł również zarzut potrącenia z należnością główną po­zwu wierzytelności przysługującej mu względem strony powodowej.</p> <p>Na uzasadnienie sprzeciwu od nakazu zapłaty <span class="anon-block">W. M. (1)</span> pod­niósł, że pozostawał ze stroną powodo­wą w stałych stosunkach gospodarczych, w zakre­sie sprzedaży produktów m.in. <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span>. Potwierdził przy tym, że strona powodowa sprzedawała i dostarczała mu zamówiony wcześniej sprzęt AGD w zamian za wynagrodzenie, które każdorazowo było określane <br/>w fakturze VAT zgodnie z cennikiem produktów wyprodukowanych przez stronę powodową.</p> <p>Pozwany podał, że po uzyskaniu informacji o wszczęciu postępowania upadłościowego i problemach finansowych strony powodowej, dokonał zgło­szenia przysługujących mu względem strony powodowej wierzytelności na łącz­ną kwotę 2.438,25 zł. Kwota ta wynikała ze skompensowania kwoty wierzytel­ności głównej w wysokości 3.899,85 zł o kwotę wierzytelności do potrącenia – 1.461,60 zł (tj. kwoty 742,05 z <span class="anon-block">faktury nr (...)</span> oraz kwoty 719,55 zł <br/>z <span class="anon-block">faktury nr (...)</span>). Pismem z dnia 02 września 2014 r. uzupełnił zgło­szenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym z kwoty 3.899,85 zł do kwoty 5.084,35 zł „brutto”. Powyższe uzupełnienie wynikało z kosztów, jakie został zmuszony został ponieść w związku z awariami urządzeń <span class="anon-block">(...)</span> <br/>u klientów detalicznych z tytułu napraw awarii, jakie miały miejsce w okresie gwarancyjnym, z których to napraw gwarant – strona powodowa – się nie wy­wiązał.</p> <p> <span class="anon-block">W. M. (1)</span> naprowadził, że potrącenia dokonał na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030600535" title="Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze - Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 (art. 93)">art. 93. ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze</a> (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 233 z późn. zm.) i stało się ono skuteczne, albowiem syn­dyk go nie kwestionował. Nadto – strony zawarły porozumienie, „że dodatkowy rabat, o którym mowa w pkt 3 przyznany będzie w formie korekty na fakturze ekspozycyjnej, a jego wypłata nastąpi poprzez kompensację należności z faktu­rami, których termin płatności przypada później niż ostatni dzień okresu rozli­czeniowego”. Zasady sprzedaży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>obowiązy­wały w okresie od 01 stycznia 2013 roku do dnia 31 grudnia 2013 r. Postano­wieniem z dnia 18 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej Wydział VIII Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt VIII GU 291/13 ogłosił upadłość <span class="anon-block">(...)</span>spółki akcyjnej, a zatem potrącenie było dopuszczalne, albowiem obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości powodowej spółki (k. 27 – 30).</p> <p>W piśmie procesowym z dnia 26 maja 2015 r. stanowiącym replikę na sprzeciw od nakazu zapłaty strona powodowa podtrzymała w całości żądanie pozwu wnosząc o oddalenie sprzeciwu pozwanego jako oczywiście bezzasad­nego.</p> <p>W uzasadnieniu swojego pisma strona powodowa podniosła, że nie zga­dzała się z tezami i zarzutami przedstawionymi przez <span class="anon-block">W. M. (1)</span> poza twierdzeniami, które zostały przez nią wyraźnie przyznane. Fakt przyznania przez pozwanego istnienia umowy sprzedaży i dokonania przez niego zakupu sprzętu AGD będącego przedmiotem niniejszego postępowania świadczył <br/>o tym, że pozew w sprawie był zasadny.</p> <p>Syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej wskazał przy tym, że pozwany odebrał zamówiony towar bez za­strzeżeń a zatem winien uiścić cenę wynikającą z dostarczonych mu faktur, czego jednak nie uczynił.</p> <p>Strona powodowa przyznała przy tym, że <span class="anon-block">W. M. (1)</span> dokonał zgłosze­nia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, umieszczonej na liście wie­rzytelności pod pozycją 414, podnosząc ewentualny zarzut potrącenia kwot 742,05 zł i 719,55 zł. Syndyk masy upadłości odmówił uznania zgłoszonej wie­rzytelności w całości, a tym samym podważono skuteczność podniesionego przez wierzyciela zarzutu potrącenia. Wierzytelność pozwanego nie została ujęta bowiem w księgach rachunkowych upadłego i nie została przez niego uznana. Ponadto upadła spółka nie potwierdziła zasadności naliczenia żąda­nych przez wierzyciela korekt wartości faktur sprzedaży wystawionych przez upadłego. Kurator działający w imieniu upadłej spółki nie zgłosił zastrzeżeń co do faktu odmowy uznania wierzytelności przez syndyka, natomiast lista wierzy­telności nie została jeszcze zatwierdzona przez sędziego komisarza.</p> <p>Syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej podniósł również, że nie miał wiedzy odnośnie złożenia przez po­zwanego ewentualnego sprzeciwu w oparciu o art. 256. ustawy – Prawo upa­dłościowe i naprawcze do listy wierzytelności.</p> <p>Strona powodowa zaprzeczyła istnieniu jakiejkolwiek wierzytelności po stronie <span class="anon-block">W. M. (1)</span>. Roszczenie pozwanego co do udzielenia mu rabatu do­datkowego w oparciu o Zasady sprzedaży ekspozycyjnego sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>było bezpodstawne, albowiem zgodnie z pkt 5 powołanych zasad rabat przy­znany mógł mu zostać w formie korekty na fakturze ekspozycyjnej a jego wypła­ta nastąpić miała poprzez kompensatę z należnościami, których termin płatno­ści przypadał później niż ostatni dzień okresu rozliczeniowego. Nadto naliczenie rabatu było uzależnione od terminowego uiszczenia wszystkich płatności, któ­rych termin nastąpił przed zakończeniem okresu rozliczeniowego ekspozycji. Syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwida­cyjnej zarzucił przy tym, że skoro pozwany nie dokonał w 2013 r. zapłaty za dwie faktury dochodzone niniejszym pozwem, tym samym nie było możliwe przy­znanie mu jakiegokolwiek dodatkowego rabatu.</p> <p>Syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej wskazał również, że pozew w niniejszej sprawie dotyczył sprawy <br/>o zapłatę z zaległych faktur VAT nie zaś roszczeń pozwanego z tytułu gwaran­cji, albowiem ta ostatnia umowa była odrębna od samej umowy sprzedaży. Gwarancja prowadziła do odpowiedzialności odszkodowawczej gwaranta, o ile niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania przez gwaranta będzie następstwem okoliczności, za które gwarant ponosi odpowiedzialność zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> i następne. Roszczenia z tytułu niezgodności zakupionego towaru z umową mogły być zaspokajane obecnie jedynie w oparciu o przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030600535" title="Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze - Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 ()">ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze</a>, poprzez dokonanie stosownego zgłoszenia na listę wierzytelności (k. 115 – 116 <em> <!-- -->verte</em>).</p> <p>W piśmie przygotowawczym z dnia 30 czerwca 2015 r. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> za­przeczył twierdzeniom podnoszonym przez stronę powodową, za wyjątkiem okoliczności, które wyraźnie przyznał. Zarzucił, że nigdy nie podnosił nieważno­ści umowy sprzedaży. Po uzyskaniu informacji o wszczęciu postępowania upa­dłościowego wobec powodowej spółki zgłosił swoją wierzytelność w postępo­waniu upadłościowym w dniu 05 maja 2014 r. dokonując kompensaty kwoty głównej wierzytelności 3.899,85 zł z kwotą wierzytelności do potrącenia – 1.461,60 zł a w uzupełnieniu zgłoszenia wierzytelności z dnia 02 września 2014 r. pozwany zwiększył kwotę swojej wierzytelności z kwoty 3.899,85 zł do kwoty 5.084,35 zł.</p> <p>Pozwany wskazał także, że odesłał w dniu 26 lutego 2015 r. przesłane mu przez upadłą spółkę potwierdzenie salda na dzień 31 grudnia 2014 r. z uwa­gami, że były one niezgodne z posiadanymi przez niego danymi księgowymi. Nie otrzymał przy tym żadnej informacji odnośnie odmówienia przez syndyka u­znania zgłoszonej przez pozwanego wierzytelności a tym samym nie miał on pod­staw do złożenia sprzeciwu. Zarzucił przy tym, że argumentacja strony po­wodowej, iż nie mógł żądać należnego rabatu ekspozycyjnego w związku z bra­kiem zapłaty za <span class="anon-block">faktury numer (...)</span>, była nieuzasad­niona. Gdyby nawet się z nią zgodzić, to jednak pozostawała jeszcze faktura ekspozycyjna numer <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 06 czerwca 2013 r. na kwotę 2.564,55 zł, która winna zostać skorygowana o kwotę 2.273,90 zł według zasad warunków expo, na które powoływała się strona powodowa w piśmie z dnia 26 maja 2015 r. i których nie odrzucała jako niezasadnych. Faktura ta została bo­wiem zapłacona w dniu 15 października 2013 r., przy czym zapłacono ją jako kompensatę faktur z korektą wyliczeń obrotu i Bonusa za sprzedaż za II kwartał 2013 r., którą pozwany otrzymał dopiero w dniu 14 października 2013 r., a po­winno to zostać wykonane bez zbędnej zwłoki zaraz po zakończeniu kwartału liczonego do Bonusa. Zatem to z przyczyn leżących po stronie powodowej, na­leżność została uregulowana <span class="anon-block">przelewem (...)</span> dni po terminie wskazanym na fakturze. Wskazał również, że faktury sprzedaży bieżącej <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej wystawiała jako przedpłatowe. Tym samym zazwyczaj w momencie wystawiania faktur strona powodowa dyspono­wała już odpowiednimi środkami finansowymi na swoim rachunku bankowym wpłaconymi przez pozwanego za dostarczony mu towar.</p> <p> <span class="anon-block">W. M. (1)</span> podniósł, że powodowa spółka sprzedawała urządzenia wraz z gwarancją dla klienta ostatecznego. Jeśli zatem gwarant nie wywiązał się ze swojego przyrzeczenia względem konsumenta, zrzucał ewentualne obo­wiązki naprawy na sprzedawcę. Pozwany w związku z niewywiązaniem się przez gwaranta z napraw urządzeń <span class="anon-block">(...)</span>u klientów detalicznych, jakie miały miejsce w okresie gwarancyjnym, dokonał na własny koszt naprawy <br/>u tych konsumentów, u których ujawniły się usterki podczas eksploatacji urzą­dzeń w warunkach domowych. Gdyby natomiast pozwany nie uczynił tego, na­ra­ziłby się na ewentualne procesy sądowe o zwrot wartości urządzeń, które zo­stały sprzedane. Za pośrednictwem współpracującej z pozwanym firmy, ściągał z Francji części potrzebne do naprawy zepsutych urządzeń a następnie zlecał serwisowi dokonywanie napraw przesyłając mu części na miejsce. Uzupełnienie wierzytelności dokonane przez pozwanego w postępowaniu upadłościowym wy­nikało właśnie z kosztów, jakie <span class="anon-block">W. M. (1)</span> zmuszony został ponieść <br/>w związku z awariami urządzeń <span class="anon-block">(...)</span>mających miejsce w okresie gwa­rancyjnym, a z których to napraw <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w u­pa­dło­ści likwidacyjnej się nie wywiązała (k. 126 – 128).</p> <p>Strona powodowa w piśmie procesowym oznaczonym jako pismo przy­gotowawcze numer 2 z dnia 10 lipca 2015 r. podniosła, że nie był trafny zarzut pozwanego, iż nie otrzymał informacji dotyczących nieuznania jego wierzytel­ności na liście wierzytelności sporządzonej przez syndyka powodowej spółki, albowiem informacja o sporządzeniu listy wierzytelności ogłoszona została zgod­nie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030600535" title="Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze - Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 (art. 255)">art. 255. ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze</a> w Monitorze Sądo­wym i Gospodarczym, a zatem pozwany mógł ją przeglądnąć w sekretariacie sądu. Syndyk natomiast nie miał obowiązku indywidualnego zawiadamiania każ­dego wierzyciela o uznaniu lub nie uznaniu zgłoszonej przez niego wie­rzy­telności.</p> <p>Syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej naprowadził, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20030600535" title="Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze - Dz. U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535 (art. 96)">art. 96. ustawy Prawo upadłościowe <br/>i naprawcze</a> wierzy­ciel, który chce skorzystać z prawa potrącenia składa o tym oświadczenie nie później niż przy zgłoszeniu wierzytelności. Pozwany zgłosił zarzut potrącenia w postępowaniu upadłościowym, lecz zarzut ten nie został uwzględniony przez syndyka. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> w ustawowym terminie nie zgłosił sprzeciwu do listy wie­rzy­telności a tym samym uznać należało, że nie dochował należytej proce­dury w zakresie dochodzenia swoich ewentualnych praw. Po­woływanie się za­tem przez pozwanego w niniejszym procesie na zasadność dokonanych korekt było niezasadne, skoro powyższe twierdzenia zostały już rozpatrzone w postę­powa­niu upadłościowym.</p> <p>Strona powodowa podniosła również, że w księgowości strony powodo­wej i pozwanego istniały rozbieżności w zakresie naliczonych przez <span class="anon-block">W. M. (1)</span> a niezaakceptowanych przez syndyka masy upadłości „<span class="anon-block">(...)</span>” spółki akcyjnej w upadłości likwidacyjnej korekt faktur sprzedaży wysta­wionych przez stronę powodową. Lista wierzytelności sporządzona w postępo­waniu upadłościowym nie została jeszcze zatwierdzona przez sędziego komisa­rza a zatem była nieprawomocna.</p> <p>Powodowa spółka powołała się przy tym na art. 263. ustawy Prawo u­padłościowe i naprawcze, zgodnie z którym jeżeli odmowa uznania wierzytelno­ści nastąpiła w postępowaniu upadłościowym obejmującym likwidację majątku upadłego, do­cho­dzenie wierzytelności, której odmówiono uznania jest możliwe dopiero po u­morzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego.</p> <p>Syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej wskazał, że podniesiony przez pozwanego zarzut potrącenia <br/>w niniejszym postępowaniu był niedopuszczalny, albowiem gdyby został on uw­zględniony także przez sędziego komisarza – to pozwany uzyskałby podwójne zaspokojenie dochodzonych roszczeń. W niniejszym stanie faktycznym zacho­dziła swoistego rodzaju zawisłość sprawy w zakresie wierzytelności dochodzo­nych przez pozwanego przy pomocy zarzutu potrącenia. Pozwany nie udowod­nił istnienia swoich roszczeń, z których wywodził swoje uprawnienia do dokona­nia potrącenia, albowiem nie był uprawniony do samodzielnego dokonywania korekty faktur wystawionych przez stronę powodową. Tym samym wierzytel­ność przedstawiona przez <span class="anon-block">W. M. (1)</span> do potrącenia nie istniała.</p> <p>Strona powodowa wskazała również, że fakt powoływania się przez po­zwanego na przesłanie dokumentacji związanej ze wzajemnymi rozliczeniami stron i odebranie tejże dokumentacji przez <span class="anon-block">G. K.</span> nie miał znaczenia dla sprawy, albowiem nie miała ona uprawnień do składania oświadczeń w imieniu strony powodowej, szczególnie w zakresie wzajemnych uzgodnień salda należ­ności (k. 139 – 141).</p> <p>Pozwany w piśmie przygotowawczym z dnia 20 września 2015 r. przed­stawił opis rozliczeń ekspozycyjnych w zakresie sprzedaży produktów <span class="anon-block">marki D. (...)</span>.</p> <p> <span class="anon-block">W. M. (1)</span> wskazał, że aby dokonać rozliczenia (korekty) zakupionych urządzeń na warunkach ekspozycyjnych należało dokonać zakupu wybranego u­rządzenia, które na fakturze zostało objęte rabatem w wysokości 55,00 % od ceny cennikowej. Kwota ta mogła jednak zostać obniżona o dodatkowy rabat (mak­symalnie 39,9 %) w oparciu o Zasady sprzedaży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>po spełnieniu przesłanek w postaci zakupu urządzeń do sprzedaży bie­żącej w takiej ilości, aby ich wartość cennikowa „netto” stanowiła wielkość równą lub większą 2 do 8 – krotności wartości zakupu urządzenia ekspozycyj­nego, według cen cennikowych „netto”. Z uwagi na dużą sprzedaż bieżącą u­rządzeń <span class="anon-block">marki D. (...)</span> (ponad 8 – krotność) pozwany mógł liczyć na war­tość maksymalną dodatkowego rabatu.</p> <p> <span class="anon-block">W. M. (1)</span> wskazał, że od dnia 30 września 2013 r. sprzedaż przekro­czyła 8 – krotność wartości urządzenia ekspozycyjnego osiągając kwotę 42.284,78 zł, podczas gdy 8 – krotność wynosiła kwotę 40.623,58 zł (według cen cennikowych „netto”). Tym samym wypełniając warunki określone w Zasa­dach sprzedaży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>pozwany mógł uzyskać do­datkową korektę 39,9 %, co w połączeniu z wcześniej udzielonym rabatem <br/>w wysokości 55,00 % dało łącznie 94,9 % rabatu.</p> <p>Pozwany zaznaczył, że terminem rozliczenia ekspozycji był dzień 04 paź­dziernika 2013 r. (tj. 120 dni po wystawieniu faktury na urządzenie ekspozy­cyjne), natomiast <span class="anon-block">W. M. (1)</span> spełnił te warunki rozliczenia ekspozycji już na dzień 30 września 2013 r. W związku zatem z wystawieniem korekty bonusowej z dnia 14 października 2013 r., do wystawienia której zobowiązana była powo­dowa spółka każdorazowo po zakończeniu kwartału, zapłata za <span class="anon-block">fakturę numer (...)</span> nastąpiła w dniu 15 października 2013 r.</p> <p> <span class="anon-block">W. M. (1)</span> wyjaśnił również, że dodatkowa sprzedaż bieżąca od dnia 30 września 2013 r. do końca trwania ekspozycji, a nadto wypracowana przez niego nadwyżka stanowiła już amortyzację dodatkowo pobranych urządzeń na warunkach ekspozycyjnych określonych <span class="anon-block">fakturą numer (...)</span> i <span class="anon-block">fakturą numer (...)</span>, których zapłaty niesłusznie domagała się strona powo­dowa, albowiem sama nie wypełniła zobowiązań, jakie leżały po jej stronie po­przez niedotrzymanie warunków umowy (k. 148 – 149).</p> <p>W piśmie procesowym oznaczonym jako przygotowawcze numer 3 <br/>z dnia 16 października 2015 r. syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej podtrzymał swoje stanowisko co do braku istnienia wierzytelności po stronie pozwanego. Nadto zaprzeczył, aby sposób rozliczeń podany przez pozwanego w piśmie z dnia 20 września 2015 r. był zgodny z prawdą oraz przyjętymi przez strony uzgodnieniami.</p> <p>Strona powodowa wskazała również, że w okresie obowiązywania cenni­ków dołączonych przez pozwanego do akt sprawy, na rynku funkcjonowało kilku sprzedawców sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>. Wydruki z komputera zawierające jedy­nie cennik oraz opis i zdjęcia <span class="anon-block">produktów D. (...)</span> nie mogły świadczyć o ustaleniu przez strony rabatu w przypadku zamówienia sprzętu w określonej ilości (k. 160 – 161).</p> <p>W piśmie procesowym oznaczonym jako pismo przygotowawcze numer 4 z dnia 24 listopada 2015 r. strona powodowa wskazała, że przedłożona przez pozwanego kopia cennika sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>nie dowodziła, że została ona do­łączona do konkretnej wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną. Co więcej dowód z wydruku komputerowego nie został przewidziany w procedurze cywil­nej, nadto nie miał on ani mocy dowodowej ani też znaczenia dla rozstrzygnię­cia sprawy (k. 171 – 172).</p> <p> <span class="anon-block">W. M. (1)</span> w piśmie przygotowawczym z dnia 04 listopada 2015 r. wska­zał, że <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej stoso­wała z pozwanym sposób porozumiewania się poprzez system teleinforma­tyczny i cenniki doręczone <span class="anon-block">W. M. (1)</span> w ten sposób były wiążące mię­dzy stronami. Brak zatem podpisu na przesłanym cenniku nie miał znaczenia dla mocy cen tam wskazanych tym bardziej, że ceny te były ujawniane także <br/>w fakturach przesyłanych do pozwanego.</p> <p>Pozwany wskazał również, że upadła spółka była wyłącznym dystrybuto­rem sprzętu De <span class="anon-block">D.</span> w Polsce i to u niego zaopatrywali się sprzedawcy <br/>(w tym pozwany) w sprzęt za ceny przekazywane w cenniku przez powodową spółkę (k. 174).</p> <p>Bezsporne było, że <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwi­dacyjnej oraz <span class="anon-block">W. M. (1)</span> pozostawali ze sobą w stałych stosunkach gospo­dar­czych w zakresie sprzedaży produktów m. in. marek <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span>. Poza sporem było, że <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwida­cyjnej sprzedawała i dostarczała <span class="anon-block">W. M. (1)</span> zamówiony wcześniej sprzęt AGD w zamian za wynagrodzenie, które każdorazowo było określane <br/>w fakturze VAT zgodnie z cennikiem produktów wyprodukowanych przez „Fa­gormastercook” spółkę akcyjną w upadłości likwidacyjnej. Nie było sporu co do tego, że postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu Wydział VIII Gospodarczy w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt VIII GU 291/13 ogłosił upadłość <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span>. Bezsporne było, że po uzyskaniu informacji o wszczęciu postępowa­nia upadłościowego i problemach finansowych <span class="anon-block"> (...)</span> spółki akcyj­nej w <span class="anon-block"> (...)</span> dokonał zgłoszenia przysługujących mu względem upadłej spółki wierzytelności na łączną kwotę 2.438,25 zł. Kwota ta wynikała ze skompensowania kwoty wierzytelności głównej w wysokości 3.899,85 zł o kwotę wierzytelności do potrącenia – 1.461,60 zł (tj. kwoty 742,05 z <span class="anon-block">faktury nr (...)</span> oraz kwoty 719,55 zł z <span class="anon-block">faktury nr (...)</span>). Poza sporem było, że pismem z dnia 02 września 2014 r. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> uzupeł­nił zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym z kwoty 3.899,85 zł do kwoty 5.084,35 zł „brutto”. Nie było sporu co do tego, że powyższe uzu­pełnienie wynikało z kosztów, jakie <span class="anon-block">W. M. (1)</span> poniósł w związku z awariami urządzeń <span class="anon-block">(...)</span>u klientów detalicznych i z tytułu napraw awarii, jakie miały miejsce w okresie gwarancyjnym, z których to napraw gwarant – <span class="anon-block">(...)</span>spółka akcyjna w upadłości likwidacyjnej – się nie wywiązała.</p> <p> <strong> <!-- -->II</strong> </p> <p>Bezsporne było, że <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości li­kwi­dacyjnej oraz <span class="anon-block">W. M. (1)</span> pozostawali ze sobą w stałych stosunkach go­spo­darczych w zakresie sprzedaży produktów m. in. marek <span class="anon-block"> (...)</span> i „<span class="anon-block">(...)</span>” (k. 2 – 3 <em> <!-- --> verte</em>, k. 27 – 31). Poza sporem było, że <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej sprzedawała i dostarczała <span class="anon-block">W. M. (1)</span> zamówiony wcześniej sprzęt AGD w zamian za wynagrodzenie, które każdo­razowo było określane w fakturze VAT zgodnie z cennikiem produktów wypro­dukowanych przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> w upadłości likwi­da­cyjnej (k. 2 – 3 <em> <!-- --> verte</em>, k. 27 – 31). Nie było sporu co do tego, że postanowie­niem z dnia 18 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu Wydział VIII Gospodarczy w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt VIII GU 291/13 ogłosił upadłość <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> (k. 2 – 3 <em> <!-- --> verte</em>, k. 7 – 11 <em> <!-- --> verte</em>, k. 27 – 31). Bezsporne było, że po uzyskaniu informacji <br/>o wszczęciu postępowania upadłościowego i problemach finansowych „<span class="anon-block">(...)</span> spółki akcyjnej w <span class="anon-block"> (...)</span> dokonał zgło­szenia przysługujących mu względem upadłej spółki wierzytelności na łączną kwotę 2.438,25 zł (k. 27 – 31, k. 38 – 42, k. 43). Kwota ta wynikała ze skom­pensowania kwoty wierzytelności głównej w wysokości 3.899,85 zł o kwotę wie­rzytelności do potrącenia – 1.461,60 zł (tj. kwoty 742,05 z <span class="anon-block">faktury nr (...)</span> oraz kwoty 719,55 zł z <span class="anon-block">faktury nr (...)</span>) (k. 27 – 31, k. 36 – 37, k. 38 – 42, k. 45 – 46). Poza sporem było, że pismem z dnia 02 wrze­śnia 2014 r. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> uzupełnił zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym z kwoty 3.899,85 zł do kwoty 5.084,35 zł „brutto” (k. 27 – 31, k. 34 – 35, k. 36 – 37). Nie było sporu co do tego, że powyższe uzupełnienie wy­nikało z kosztów, jakie <span class="anon-block">W. M. (1)</span> poniósł w związku z awariami urządzeń <span class="anon-block">(...)</span>u klientów detalicznych i z tytułu napraw awarii, jakie miały miejsce <br/>w okresie gwarancyjnym, z których to napraw gwarant – <span class="anon-block"> (...)</span> spółka ak­cyjna w upadłości likwidacyjnej – się nie wywiązała (k. 27 – 31, k. 34 – 35, k. 126 – 128).</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Tarnowie ustalił ponadto następujący stan faktycz­ny:</strong> </p> <p>Strona powodowa <span class="anon-block"> – (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwi­dacyjnej prowadziła działalność gospodarczą w zakresie m. in. produkcji <br/>i sprze­daży sprzętu gospodarstwa domowego.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: wydruki informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu <br/>z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego – k. 7 – 11 <em> <!-- -->verte</em> , k. 119 – 121.</strong> </p> <p> <span class="anon-block">W. M. (1)</span> prowadził działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: wydruk z Centralnej Ewidencji i <span class="anon-block"> (...)</span> Go­spodarczej – k. 12.</strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> oraz <span class="anon-block">W. M. (1)</span> ustalili, że z dniem 01 marca 2012 r. <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> będzie dokumentować za­wierane pomiędzy nimi transakcje w formie elektronicznej. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> wyraził zgodę na przesyłanie faktur w formie elektronicznej w formacie PDF na adres e-mail: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis akceptacji przesyłania faktur w formie elektronicznej – k. 13.</strong> </p> <p>Zasady sprzedaży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>(dalej: „Zasady”) przewidywały, że zakup ekspozycji dokonany w dniach 01 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. następował będzie z rabatem 55,00 % w przypadku odro­czonego terminu płatności (pkt 1) a czas trwania ekspozycji wynosił 180 dni (pkt 2). Za początek okresu rozliczeniowego uznano datę dokonania pierwszego zakupu ekspozycyjnego (pkt 4). Punkt 3 Zasad przewidywał, że w przypadku, gdy w okresie trwania ekspozycji (okres rozliczeniowy) kontrahent dokona za­kupów na standardowych warunkach, przysługiwać mu będzie dodatkowy rabat doliczany do faktury ekspozycyjnej w wysokości 39,9 % w przypadku zakupu na 8 – krotność wartości ekspozycji (liczonej w cenach cennikowych „netto”). Do­datkowy rabat przyznawany był w formie korekty na fakturze ekspozycyjnej, <br/>a jego wypłata miała nastąpić przez kompensatę należności z fakturami, któ­rych termin płatności przypadał później niż ostatni dzień okresu rozliczeniowego (pkt 5). Warunkiem naliczenia rabatu było terminowe uiszczenie wszystkich płatności, których termin nastąpił przed zakończeniem okresu rozliczeniowego ekspozycji (pkt 6).</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: wydruk Zasad sprzedaży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>zaku­pionego w dniach od 01 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. – k. 49.</strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> i <span class="anon-block">W. M. (1)</span> stosowały w swoich stosunkach gospodarczych Zasady sprzedaży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>a <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> naliczała przy wystawianiu faktur sto­sowany rabat.</p> <p> <strong> <!-- -->D owód: przesłuchanie pozwanego <span class="anon-block">W. M. (1)</span> – k. 178 <em> <!-- -->verte</em> – 180; wydruk i wiadomości przesłanych pocztą elektroniczną – k. 55, k. 81 – 82.</strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> i <span class="anon-block">W. M. (1)</span> w zakresie dokonywa­nych zamówień porozumiewali się drogą elektroniczną, w imieniu strony powo­dowej wiadomości pocztą elektroniczną wysyłała <span class="anon-block">E. G. (1)</span> z adresu: <span class="anon-block">(...)</span>, natomiast <span class="anon-block">W. M. (1)</span> wysyłał pocztę elek­troniczną z adresu: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: wydruki wiadomości przesłanych pocztą elektroniczną – k. 55, k. 81 – 82, k. 132; przesłuchanie pozwanego <span class="anon-block">W. M. (1)</span> – k. 178 <em> <!-- -->verte </em> – 180 .</strong> </p> <p>W dniu 15 lutego 2013 r. i w dniu 01 lipca 2013 r. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> zostały przesłane na jego adres poczty elektronicznej nowe cenniki <span class="anon-block">D. D.</span> (jako załączniki do wiadomości). W imieniu strony powodowej wiadomości wy­słała <span class="anon-block">M. W.</span> z adresu: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: wydruki wiadomości przesłanych pocztą elektroniczną – k. 163 – 164, k. 175 – 176; wydruk cennika <span class="anon-block">(...)</span>z dnia 01 lipca 2013 – k. 150 – 159 <em> <!-- --> verte</em> .</strong> </p> <p>W okresie od 06 czerwca 2013 r. do dnia 24 października 2013 r. „<span class="anon-block">(...)</span>” spółka akcyjna wystawiła <span class="anon-block">W. M. (1)</span> 16 faktur za sprze­dany przez spółkę towar na łączną kwotę 47.201,01 zł „netto” (58.057,25 zł „brutto”). Faktury były przesyłane przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> pocztą elektroniczną. Faktury były wystawiane przez <span class="anon-block">E. G. (1)</span>, <span class="anon-block">K. K.</span>i <span class="anon-block">G. K.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 30 września 2013 r. – k. 14; odpis <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 24 paździer­nika 2013 r. – 16; wydruki faktur VAT wraz z wydrukami wiadomości prze­syłanych pocztą elektroniczną – k. 50 – 79.</strong> </p> <p>W dniu 14 października 2013 r. <span class="anon-block">E. G. (1)</span> przesłała na adres poczty elektronicznej <span class="anon-block">W. M. (1)</span> zbiorczą fakturę korygującą VAT numer KFZ<span class="anon-block"> (...)</span> datowaną na dzień 30 września 2013 r. na kwotę -1.619,47 zł jako „rabat z tytułu bonusu kwartalnego”.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: wydruk wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną wraz <br/>z wydrukiem zbiorczej faktury korygującej VAT numer KFZ<span class="anon-block"> (...)</span> <br/>z dnia 30 września 2013 r. na kwotę -1.619,47 – k. 132 – 133.</strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> zawarła z <span class="anon-block">W. M. (1)</span> umowę sprzedaży okapu zintegrowanego a w związku z jej zawarciem jako sprzedawca wystawiła w dniu 30 września 2013 r. <span class="anon-block">fakturę VAT numer (...)</span> na kwotę 742,05 zł z terminem płatności określonym na dzień 28 stycznia 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 30 września 2013 r. – k. 14.</strong> </p> <p>Tego samego dnia wystawiona została dyspozycja wydania z magazynu numer <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis dyspozycji wydania z magazynu numer <span class="anon-block"> (...)</span> 53 – k. 15.</strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> zawarła z <span class="anon-block">W. M. (1)</span> umowę sprzedaży płyty elektrycznej. W związku z zawarciem umowy sprzedaży sprze­dawca wystawił w dniu 24 października 2013 r. <span class="anon-block">fakturę VAT numer (...)</span> na kwotę 719,55 zł z terminem płatności określonym na dzień 21 lutego 2014 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 24 paździer­nika 2013 r. – k. 16.</strong> </p> <p>W tym samym dniu wystawiona została dyspozycja wydania z magazynu numer <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis dyspozycji wydania z magazynu numer <span class="anon-block"> (...)</span> 40 – k. 17.</strong> </p> <p>Postanowieniem wydanym pod sygnaturą akt VIII GU 291/13 w dniu 18 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu Wy­dział VIII Gospodarczy ogłosił upadłość <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> o­bej­mującej likwidację majątku. Do jej reprezentowania powołany został syndyk.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: wydruki informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu <br/>z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego – k. 7 – 11 <em> <!-- -->verte</em> , k. 119 – 121.</strong> </p> <p>W dniu 16 kwietnia 2014 r. Dom Serwisowy spółka z ograniczoną odpo­wiedzialnością siedzibą w Krakowie wystawiła na <span class="anon-block">W. M. (1)</span> <span class="anon-block">fakturę VAT numer (...)</span> na kwotę 180,00 zł za naprawę śmigła (klejenie dolne­go ramienia).</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 16 kwietnia 2014 r. – k. 45.</strong> </p> <p>W dniu 20 listopada 2013 r. <span class="anon-block"> P.H.U. (...)</span> <span class="anon-block">B. G.</span> wy­stawił na pozwanego <span class="anon-block">fakturę VAT numer (...)</span> na kwotę 150,00 zł za czysz­czenie wewnętrznej części wyświetlacza, diagnozę poprawności drzwi piekarni­ka <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)</span> z dnia 20 listopada 2013 r. – k. 46.</strong> </p> <p>W dniu 14 czerwca 2014 r. <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe (...)</span> wystawiło na <span class="anon-block">W. M. (1)</span> <span class="anon-block">fakturę VAT numer (...)(...)</span> na łączną kwotę 1.000,00 zł za zakup silnika do okapu, wariatora do okapu i śmigła dolnego do okapu.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis <span class="anon-block">faktury VAT numer (...)(...)</span> z dnia 24 czerwca 2013 r. – k. 37.</strong> </p> <p>W dniu 03 lipca 2014 r. <span class="anon-block"> (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> wystawiła na <span class="anon-block">W. M. (1)</span> <span class="anon-block">fakturę VAT numer (...)</span> na kwotę 184,50 zł w związku z wykonaniem usługi serwiso­wej.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis <span class="anon-block">faktury numer (...)</span> z dnia 03 lipca 2014 r. na kwotę 184,50 zł – k. 36.</strong> </p> <p>W piśmie z dnia 05 maja 2014 r. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> dokonał zgłoszenia wie­rzytelności w postępowaniu upadłościowym prowadzonym w stosunku do „<span class="anon-block">(...)</span>” spółki akcyjnej w upadłości likwidacyjnej obejmującego wie­rzytel­ność w łącznej kwocie 3.899,85 zł. W zgłoszeniu wierzytelności wskazał, że <span class="anon-block"> (...) spółce akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej przysługiwały wo­bec niego wierzytelności w kwotach 742,05 zł i 719,55 zł, w związku z czym do­konał potrącenia tych kwot, przez co zgłoszona przez niego kwota do masy upadłości wyniosła 2.438,25 zł. W zgłoszeniu wierzytelności <span class="anon-block">W. M. (1)</span> po­dał, że jego wierzytelność powstała w wyniku konieczności poniesienia przez niego kosztów związanych z tytułu napraw awarii mających miejsce w okresie gwarancyjnym, z których to napraw gwarant – <span class="anon-block"> (...)</span> spółka akcyj­na w upadłości likwidacyjnej się nie wywiązała. Na dochodzoną przez niego <br/>w postępowaniu upadłościowym wierzytelność złożyły się również rabaty w wy­so­kości 39,9 % rabatu ekspozycyjnego jako dodatkowego do pierwotnie zasto­sowanego w wysoko­ści 55,00 %, którego <span class="anon-block">W. M. (1)</span> nie otrzymał.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym z dnia 05 maja 2014 r. wraz z odpisem pisemnego potwierdzenia nadania przesyłki listowej poleconej – k. 38 – 44; przesłuchanie pozwanego <span class="anon-block">W. M. (1)</span>– k. 179 – 180.</strong> </p> <p>W piśmie z dnia 02 września 2014 r. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> dokonał uzupełnienia zgłoszenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym prowadzonym w sto­sunku do <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej zwięk­szając kwotę swojej wierzytelności, która winna zostać ujęta w kategorii IV <br/>z kwoty 3.899,85 zł do kwoty 5.084,35 zł „brutto”. Zwiększenie kwoty spowodo­wane zostało koniecznością poniesienia przez <span class="anon-block">W. M. (1)</span> dalszych kosz­tów związanych z tytułu napraw awarii mających miejsce w okresie gwarancyj­nym, z których to napraw gwarant – <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upa­dłości likwidacyjnej się nie wywiązała.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: uzupełniające zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym z dnia 02 września 2014 r. wraz z odpisem pisemnego po­twierdzenia nadania przesyłki listowej poleconej – k. 34 – 35, k. 43.</strong> </p> <p>W piśmie wysłanym w dniu 27 stycznia 2014 r. <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej zwróciła się do <span class="anon-block">W. M. (1)</span> o po­twierdzenie salda na dzień 31 grudnia 2014 r., w którym wskazano, że łączne zobowiązanie <span class="anon-block">W. M. (1)</span> wobec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upa­dłości likwidacyjnej wynosiło łącznie 1.461,60 zł, na którą to sumę składały się kwoty 742,05 zł i 719,55 zł.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis potwierdzenia salda na dzień 31 grudnia 2014 r. wy­słanego przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> w upadłości likwidacyj­nej – k. 129; przesłuchanie pozwanego <span class="anon-block">W. M. (1)</span> – k. 178 <em> <!-- -->verte</em> – 180.</strong> </p> <p>W odpowiedzi na pismo <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block"> (...)</span> nie potwierdził zgodności wskazanego salda i w pi­semnym oświadczeniu sporządzonym na treści powyższego dokumentu stwier­dził, że <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej zalegała <br/>z zapłatą na jego rzecz łącznie sumy 3.622,75 zł (5.084,35 – 1.461,60 = 3.622,75).</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis potwierdzenia salda na dzień 31 grudnia 2014 r. wy­słanego przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> w upadłości likwidacyj­nej z oświadczeniem <span class="anon-block">W. M. (1)</span> – k. 130; przesłuchanie pozwanego <span class="anon-block">W. M. (1)</span> – k. 178 <em> <!-- -->verte</em> – 180.</strong> </p> <p>Syndyk Masy Upadłości <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej nie uznał wierzytelności <span class="anon-block">W. M. (1)</span> w kwocie łącznej 5.084,35 zł oraz podważył skuteczność podniesionego przez wierzyciela za­rzutu potrącenia, gdyż wierzytelność <span class="anon-block">W. M. (1)</span> nie została ujęta w księ­gach rachunko­wych upadłej spółki i nie została przez nią uznana.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: odpis z listy wierzytelności w postępowaniu upadłościo­wym obejmującym likwidację majątku dłużnika <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej – k. 122.</strong> </p> <p>Powyższy stan faktyczny sprawy w części sąd uznał za bez­sporny na pod­stawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229. k.p.c.</a> </p> <p>Otóż bezsporne było pomiędzy stronami, że <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej oraz <span class="anon-block">W. M. (1)</span> pozostawali ze sobą w stałych stosunkach gospodarczych w zakresie sprzedaży produktów m. in. ma­rek <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span>. Poza sporem było, że <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej sprzedawała i dostarczała <span class="anon-block">W. M. (1)</span>zamówiony wcześniej sprzęt AGD w zamian za wynagrodzenie, które każ­dorazowo było określane w fakturze VAT zgodnie z cennikiem produktów wy­produkowanych przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> w upadłości likwida­cyjnej. Nie było sporu co do tego, że postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Fabrycznej we Wrocławiu Wydział VIII Gospo­darczy w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt VIII GU <span class="anon-block">(...)</span>ogłosił upa­dłość <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span>. Bezsporne było, że po uzyskaniu in­formacji o wszczęciu postępowania upadłościowego i problemach finansowych <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w <span class="anon-block"> (...)</span> do­konał zgłoszenia przysługujących mu względem upadłej spółki wierzytelności.</p> <p>Okoliczności powyższe zostały przytoczone przez strony tak w pozwie jak i w sprzeciwie od nakazu zapłaty oraz w dalszych pismach procesowych stron. Jako że przy­znanie powołanych oko­liczności wynikają­cych z pisemnych oświadczeń obu stron nie budziło w świetle przepro­wadzonego postępowania dowodowego wąt­pliwo­ści, okoliczności te zostały u­zna­ne za prawdziwe. Fakty te znalazły częściowo po­twierdzenie w zgroma­dzo­nym w sprawie materiale do­wodowym w szczegól­no­ści w postaci dokumentów i odpisów do­kumentów oraz wydruków. Dla­tego też, zwa­żywszy na zasadę wy­ra­żoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229. k.p.c.</a>, fakty te sąd uznał za udowod­nione.</p> <p>Powyższy stan faktyczny sprawy w części sąd uznał w znikomym zakre­sie za bez­sporny rów­nież na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230. k.p.c.</a> </p> <p>Bezsporne było, że <span class="anon-block">W. M. (1)</span> dokonał zgłoszenia wierzytelności <br/>w łącznej kwocie 2.438,25 zł w postępowaniu upadłościowym prowadzonym wo­bec <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej. Poza spo­rem było, że kwota ta wynikała ze skompensowania kwoty wierzytelności głów­nej w wysokości 3.899,85 zł o kwotę wierzytelności do potrącenia – 1.461,60 zł (tj. kwoty 742,05 z <span class="anon-block">faktury numer (...)</span> oraz kwoty 719,55 zł z <span class="anon-block">faktury numer (...)</span>). Nie było sporu co do tego, że pismem z dnia 02 wrze­śnia 2014 r. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> uzupełnił zgłoszenie wierzytelności w postępowaniu upadłościo­wym z kwoty 3.899,85 zł do kwoty 5.084,35 zł „brutto”. Bezsporne było, że po­wyższe uzupełnienie wynikało z kosztów, jakie <span class="anon-block">W. M. (1)</span> poniósł w związku z awariami urządzeń <span class="anon-block">(...)</span>u klientów detalicznych z tytułu na­praw awarii, jakie miały miejsce w okresie gwarancyjnym, z których to napraw gwarant – <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> w upadłości likwidacyjnej – się nie wywiąza­ła.</p> <p>Fakty te przytoczone przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty oraz w dalszych pismach procesowych pozwanego nie docze­kały się z drugiej strony wyraź­nego za­przeczenia czy też po­twierdzenia. Skoro zatem strona prze­ciwna nie wypo­wie­działa się co do przyto­czonych okoliczności, fakty te sąd, mając na uwadze wy­niki całej rozprawy, mógł uznać za przyznane a w konse­kwen­cji za rzeczywi­ście zaistniałe.</p> <p>Rekonstrukcji stanu faktycznego sąd dokonał w znacznej części na pod­stawie od­pisów dokumentów i wydruków zgromadzonych w toku postępowania dowodowego. Sąd nie dopatrzył się uchy­bień w ich treści oraz formie.</p> <p>Dowody z odpisów dokumentów urzędowych jak i z odpisów dokumen­tów prywatnych oraz z wydruków sąd uznał w ca­łości za au­tentyczne i wiary­godne. Żadna ze stron ich nie kwestionowała, tak pod wzglę­dem poprawności formal­nej jak i materialnej. Nie u­jawniły się też ja­kiekol­wiek okoliczności podwa­żające moc dowo­dową tych do­ku­mentów, które należa­łoby brać pod uwagę z u­rzę­du. Do­mnie­mania, z któ­rych korzystają do­ku­menty u­rzę­dowe jak i prywatne [auten­tyczno­ś­ci i złożenia zawartego w nim oświad­cze­nia przez o­sobę, która podpi­sała dokument prywatny (<em> <!-- -->vide</em>: T. Ereciń­ski, „Ko­deks postę­powania cywil­nego. Ko­men­tarz. Część pierwsza. Postępo­wanie roz­po­znaw­cze. Część druga. Po­stępowa­nie zabezpieczające. Tom 1”, wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze Lexi­sNexis, War­szawa 2007 r., pod red. T. Ere­cińskie­go, s. 576, teza 11 do art. 245, s. 590, teza 1 do art. 253)], pozostały niewzru­szone. Dokumenty urzędo­we zostały spo­rządzone zgod­nie z wła­ściwy­mi prze­pisami przez powo­ła­ne do tego or­gany państwowe i w zakresie ich kom­pe­tencji, w związku z czym w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 244)">art. 244</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> sta­nowiły dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Z kolei doku­menty prywatne stanowiły do­wód te­go, że o­soby, które je podpi­sały, zło­ży­ły o­świadczenia za­warte w doku­men­tach (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a>). Wy­druki natomiast stanowiły dowód co do istnienia zapisu komputero­wego o określonej treści, która została w nich za­warta, w chwili dokonywania wydruku (k. 309. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a>) (<em> <!-- -->vide</em>: wyrok Sądu Apelacyj­nego w Krakowie z dnia 08 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa 1399/12, nie publ., LEX numer 1362755).</p> <p>Osobnego omówienia wymagały natomiast wydruki w posta­ci Zasad sprze­daży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>(k. 49), cennika <span class="anon-block">produktów D. (...)</span> (k. 150 – 159 <em> <!-- --> verte</em>) oraz wiadomości wysłanych pocztą elektroniczną <br/>a przesyłanych między stronami, które to wydruki przed­łożył jedynie pozwany.</p> <p>Dokument prywatny jakkolwiek nie został wyposażony w domniemanie prawne zgodności jego treści z rzeczywistym stanem, to jednak może stanowić samodzielny środek dowodowy i w oparciu o jego treść sąd ma możliwość wy­rokowania. Dokument prywatny pozostaje jednym z dowodów wymienionych <br/>w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kodeksie postępowania cywilnego</a> i podlega ocenie tak jak wszystkie inne do­wody (<em> <!-- -->vide</em>: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a>). Może zatem stanowić podstawę ustaleń fak­tycz­nych i wyrokowania (<em> <!-- -->vide</em>: wyrok i uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego <br/>z dnia 30 czerwca 2004 r., sygn. akt IV CK 474/03, publ. OSNC 2005 r., nr 6, poz. 113; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 września 1985 r., sygn. akt IV PR 200/85, publ. OSNCP 1986 r., nr 5, poz. 84; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 03 października 2000 r., sygn. akt I CKN 804/98, nie publ., LEX nr 50890).</p> <p>Dokument prywatny w świetle brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 253)">art. 253. k.p.c.</a> ma znacznie mniej­szą moc dowodową, jeżeli miałby świadczyć na rzecz strony, która go spo­rządziła. Ma za to dużą wartość dowodową, jeśli pochodzi od osoby trzeciej, niezwiązanej ze stronami i od nich niezależnej. Założyć bowiem można wów­czas, że intencją wystawcy takiego dokumentu nie było wzmocnienie bądź też osłabienie którejkolwiek ze stron postępowania (<em> <!-- -->vide</em>: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 06 listopada 2002 r., sygn. akt I CKN 1280/2000, nie publ., LEX nr 78358). Wskazane wyżej dokumenty uznać można było co naj­wyżej za równoważne dokumentom prywatnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245. k.p.c.</a>).</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309 k.p.c.</a> stanowi formalną podstawę przeprowadzenia do­wodu z takich środków dowodowych jak np. wydruki komputerowe w postaci wiadomości przesyłanych pocztą elektroniczną. Pogląd powyższy potwierdził także Sąd Najwyższy, który stwierdził, iż „nie do przyjęcia jest teza, że skoro wydruki komputerowe nie spełniają wymogów dokumentów, i tym samym nie mogą zostać uznane za dowód w procesie. Nawet jeśli podzielić pogląd, że skoro niepodpisane wydruki komputerowe nie stanowią dokumentu w rozumie­niu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 244;art. 245)">art. 244 i 245 KPC</a>, to należy uwzględnić, iż w Kodeksie postępowania cy­wilnego nie zawarto zamkniętego katalogu środków dowodowych i dopuszczal­ne jest skorzystanie z każdego źródła informacji o faktach istotnych dla roz­strzygnięcia sprawy, jeśli tylko nie jest to sprzeczne z przepisami prawa. W ra­chubę wchodziła zatem ewentualność zastosowania przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309 KPC</a>. Przepis ten odnosi się bowiem do innych niż wyraźnie wymienionych w kodek­sie środków dowodowych i tym samym może mieć zastosowanie także do wy­druków komputerowych” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 05 listopada 2008 r., sygn. akt I CSK 138/08, nie publ., LEX numer 548795, Legalis numer 553457). Wbrew zatem stanowisku strony powodowej wydruki przedłożone przez pozwanego w tym wydruki wiadomości przesłanych pocztą elektroniczną mogły stanowić podstawę do czynienia przez sąd ustaleń faktycznych w szcze­gólności dlatego, że treść tych wydruków korespondowała częściowo z dowo­dem w postaci prze­słuchania <span class="anon-block">W. M. (1)</span>.</p> <p>Strona powodowa mocy dowodowej tych wydruków nie zakwestionowała żadnym dowodem. Wskazywała jedynie, że wydruki wiadomości przesłanych pocztą elektroniczną nie zostały przewidziane w procedurze cywilnej jako środki dowodowe, zatem nie mogły stanowić dowodu w sprawie, nadto nie miały zna­czenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Strona powodowa zarzuciła jedynie, że przedłożona przez pozwanego kopia cennika nie została dołączona do konkret­nej wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną. Takie stanowisko strony po­wodowej wobec środków tych środków dowodowych nie zasługiwało na u­względnie­nie. Również twierdzenia, że przedstawione przez pozwanego doku­menty nie zostały podpisane i potwierdzone przez osobę uprawnioną do repre­zentowania strony powodowej nie mogły stanowić podstaw do tego, aby odmó­wić im waloru wiarygodności tym bardziej, iż przeprowadzone dowody z pozo­stałych odpisów dokumentów potwierdziły, że zgodne z rzeczywistością były twierdzenia pozwanego w tym zakresie.</p> <p>Przy takim stanowisku strony powodowej względem przedłożonych doku­mentów sąd uznał, że zasadność udzielenia rabatu pozwanemu oraz wysokość cen detalicznych oferowanych przez stronę powodową produktów <span class="anon-block">marki D. (...)</span> należało badać w oparciu o ustalone między stronami Zasady, dotych­czas wystawione faktury VAT oraz pozostałą korespondencję prowadzoną za pośrednictwem poczty elektronicznej między stronami. Zasadność stosowania cen produktów określonych w cenniku nie została skutecz­nie zakwestiono­wana przez stronę powodową, która ograniczyła swój zarzut jedynie do stwierdzenia, że brak było dowodu na dołączenie go do konkretnej wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną. Z treści wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną <br/>w dniu 22 sierpnia 2013 r. (k. 175) jednoznacznie wynikało, że jako załącznik do niej został wysłany pozwanemu „Cennik_DD_01 07 201”, zaś w treści tematu wiadomości <span class="anon-block">M. W.</span> wpisała „FW: nowy cennik <span class="anon-block">(...)</span>– 01.07. 2013” (k. 175). Tym samym pozbawione podstaw były twierdzenia strony powo­dowej, że przedmiotowy cennik nie został dołączony do konkretnej wia­do­mości. Co więcej – złożony do akt sprawy cennik (k. 150 – 159 verte) zawie­rał na pierwszej stronie informację „cennik 01.07.2013”. Brak było podstaw rów­nież do uznania, że <span class="anon-block">M. W.</span> była osobą nieuprawnioną do reprezentacji powodo­wej spółki. W stosunkach gospodarczych między przedsiębiorcami, a tym bar­dziej w przypadku gdy jedną ze stron jest znana i dobrze prosperująca firma na rynku można oczekiwać, że osoby, które w jej imieniu kontaktują się z kontra­hentami, pozostają uprawnione do przesyłania wiadomości mających znaczenie dla utrzymywania kontaktów gospodarczych. Co więcej – również w wia­domo­ści przesłanej pocztą elektroniczną do <span class="anon-block">E. G. (1)</span> w dniu 14 sierpnia 2012 r. (a więc blisko rok wcześniej) kopia wiadomości przesłana zo­stała do <span class="anon-block">M. W.</span>. Trudno zatem przyznać rację stronie powodowej, że ta osoba nie była uprawniona do przesyłania wiadomości pozwanemu. Gdyby na­wet uznać, że tak faktycznie było – to i tak w rzeczywistości strona po­wodowa wysta­wiała na pozwanego faktury obejmujące towary na kwoty wska­zane w przesła­nym cen­niku. Tym samym pozwany przedłożonymi do akt sprawy odpisami dokumen­tów i wydrukami zaprzeczył twierdzeniom powodowej spółki w tym zakre­sie, <br/>a ona sama nie przedstawiła dowodu przeciwnego. Wręcz przeciwnie – w uza­sadnieniu pozwu strona powodowa sama przyznała, że faktury wystawiane były na kwoty określone w cenniku produktów wyprodu­kowanych przez stronę po­wodową (k. 3). Stosowanie rabatów między stronami potwierdziła przede wszystkim zbiorcza faktura korygująca VAT nr KFZ<span class="anon-block"> (...)</span> datowana na dzień 30 września 2013 r. na kwotę -1.619,47 zł, w której jako tytuł wystawienia faktury wskazano „rabat z tytułu bonusu kwartalnego”. Fakturę wystawiła <span class="anon-block">E. G. (1)</span>. Skoro poprzednie 14 faktur za zakup sprzętu przez pozwanego wy­stawiła ta osoba, to istotnie uznać należało, że była to osoba uprawniona tym bardziej, iż nie kwestionowała tego nawet sama strona powo­dowa.</p> <p>Strona powodowa nie pofatygowała się do przedsta­wienia wydruków cen­ników, które obowiązywały u niej w tym samym okresie, a tym sa­mym wskazujących na ceny identycznych <span class="anon-block">produktów .. (...)</span> tych też powodów wydruk cennika i wiadomości przesłanych pocztą elektroniczną oraz Zasad zostały uznane przez sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309. k.p.c.</a> jako środki dowodowe zbliżone swym charakterem do dokumentów i mogące stano­wić oparcie dla rozstrzy­gnięcia sprawy.</p> <p>Część przeprowadzonych przez sąd dowodów z odpisów dokumentów <br/>i wydruków zgromadzonych w sprawie nie stanowiła podstawy do czynienia ustaleń faktycznych, gdyż dowody te nie dotyczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy albo też okoliczności nimi stwierdzone zostały przyzna­ne przez strony w toku procesu.</p> <p>Przesłuchanie <span class="anon-block">W. M. (1)</span> w charakterze strony stanowiło podstawę czynio­nych ustaleń faktycznych, jako że w zakresie okoliczności relewantnych <br/>z punktu widzenia rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jego twierdzenia co do zasady jawiły się jako jasne i logiczne, a nadto wykazywały wewnętrzną spój­ność między sobą i korespondowały z pozostałą częścią materiału dowodowe­go. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> w sposób bardzo dokładny przedstawił zasady współpraco­wania ze stroną powodową, w tym warunki przyznawania rabatów na zakup sprzętu gospodarstwa domowego, okoliczności związane ze zgłoszeniem wnio­sku w postępowaniu upadłościowym wobec powodowej spółki. Sąd nie znalazł powodów, by kwestionować którąkolwiek część depozycji pozwanego tym bar­dziej, że strona powodowa nie przedstawiła żadnego dowodu, który mógłby poddać w wątpliwość te depozycje.</p> <p>Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania strony powodowej <br/>i przedstawiciela upadłej spółki, gdyż zgło­szone pozostałe środki dowodowe pozwoliły w wystarcza­jący stopniu wyjaśnić fakty istotne dla rozstrzy­gnięcia sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227. k.p.c.</a>) a ponadto żadna ze stron ta­kiego środka dowodowego nie zaoferowała.</p> <p> <strong> <!-- -->III</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Tarnowie zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo okazało się w całości bezzasadne na skutek podniesienia przez stronę pozwaną zarzutu dokonania potrącenia wierzytelności z tytułu niewykonania przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> w upadłości likwidacyj­nej zobowiązania z tytułu umowy wzajemnej o współpracy polegającej na sprzedaży produktów określonych marek poprzez uwzględnianie w cenach sprzedaży kolejnych produktów rabatów udzielonych <span class="anon-block">W. M. (1)</span> z ty­tułu wypracowanego przez niego obrotu, w związku z czym zostało oddalone, przez co całe roszczenie dochodzone przez stronę powodową uległo umorze­niu.</p> <p>Syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej wystąpił z żądaniem zasądzenia od pozwanego <span class="anon-block">W. M. (1)</span> kwoty 1.461,60 zł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353^{<!-- -->1}. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 477)">art. 477</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> wraz z odsetkami liczo­nymi od kwot</p> <dl> <dt>⚫</dt> <dd> <p>742,05 zł od dnia 29 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty oraz</p> </dd> <dt>⚫</dt> <dd> <p>719,55 zł od dnia 22 lutego 2014 r. do dnia zapłaty</p> </dd> </dl> <p>w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359 § 1)">§ 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a> oraz 481. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359 § 1)">§ 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2</a>. zd. I. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> </p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> przez umowę sprzedaży sprzedawca zobo­wiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a ku­pujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353^{<!-- -->1}. k.c.</a> strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.</p> <p>Stosownie do brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> dłużnik obowiązany jest do napra­wienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowią­zania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem o­ko­liczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.</p> <p>Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a> dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świad­czenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela. Nie dotyczy to wy­padku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczno­ści, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.</p> <p>Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 477)">art. 477</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w razie zwłoki dłużnika wierzyciel może żądać, niezależnie od wykonania zobowiązania, naprawienia szkody wy­nikłej ze zwłoki.</p> <p>Odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czyn­ności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego wła­ści­we­go organu (art. 359. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a>).</p> <p>Jeżeli wysokość odsetek nie jest w inny spo­sób o­kreślona, należą się od­setki ustawowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>).</p> <p>Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świad­czenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, cho­ciażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.</p> <p>Jeżeli stopa odse­tek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 481 § 2)">§ 2</a>. zd. I. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a>).</p> <p>Norma <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> zawiera regulację statu­ują­cą umowę sprzedaży, o­kre­śla elementy przedmiotowo istotne (<em> <!-- -->essentialia negotii</em>) umowy sprzedaży o­raz zasadnicze obo­wiązki stron umowy sprzedaży. Stosownie do brzmienia te­go przepisu umowa sprzedaży pozostaje umową konsensualną, tj. dochodzi do skutku w wyniku o­sią­gnięcia porozumienia przez kontrahentów, jest umową dwustronnie zobo­wią­zu­jącą, odpłatną oraz wzajemną, gdyż świadczenie jednej strony umowy sprze­daży ma stanowić ekwiwalent świadczenia drugiej strony.</p> <p>Podstawowymi obowiązkami sprzedawcy wynikającymi z u­mowy sprze­daży jest przeniesienie na kupującego własności sprzeda­wanej rzeczy i jej wy­danie kupującemu natomiast na kupującym ciąży obowią­zek odebrania sprze­danej rzeczy i zapłaty umówionej ceny. Obowiązki te statu­owane zostały <br/>w prze­pisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> </p> <p>Na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych należało stwierdzić, że pomiędzy <span class="anon-block"> (...) spółką akcyjną</span> a <span class="anon-block">W. M. (1)</span> do­szło do zawar­cia dwóch umów zawierających elementy przedmioto­wo istotne właściwe dla u­mowy sprze­da­ży, w wyniku których <span class="anon-block"> (...) spółka akcyjna</span> zo­bo­wią­zała się sprzedać <span class="anon-block">W. M. (1)</span> towary w po­staci sprzętu gospo­darstwa domowego zaś <span class="anon-block">W. M. (1)</span> zobowiązał się do zapłaty cen sprzedaży.</p> <p>Na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych należało stwierdzić, że wysokość jak i zasadność istnienia roszczenia, z którym wystąpiła strona po­wodowa przeciwko pozwanemu były bezsporne między stronami i to jeszcze przed wszczęciem postępowania. <span class="anon-block">W. M. (1)</span> nie przeczył bowiem okoliczno­ściom związanym z wystawieniem przez <span class="anon-block"> (...) spółkę akcyjną</span> <br/>w upadłości likwidacyjnej <span class="anon-block">faktur VAT numer (...)</span> z dnia 30 września 2013 r. i numer <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 24 października 2013 r. oraz faktom braku uiszczenia przez niego należności z nich wynikających.</p> <p>W wyniku zawartych umów sprzedaży strona powo­dowa w całości wyko­nała swe obo­wiązki, tj. przeniosła na kupującego własność sprzedanych rzeczy i wy­dała mu rzeczy, czego nie można powiedzieć o pozwanym. Umowy obligo­wały pozwanego do zapłaty ceny i odebrania sprzeda­nych rzeczy, <span class="anon-block">W. M. (1)</span> do dnia zamknięcia rozpra­wy i wydania wyro­ku jed­nak nie uczynił zadość <br/>w spo­sób nale­żyty swe­mu pod­stawowe­mu obowiązko­wi. O ile bowiem sprze­daw­ca wywiązał się ze swych obowiązków w całości, to kupujący nie zrealizo­wał ciążą­cego na nim obo­wiązku, tj. nie za­płacił ceny za przed­mioty, które zo­stały mu sprzedane i wydane.</p> <p>Nie spełniając swego świad­czenia w postaci zapłaty ceny za sprzedane <br/>i wydane rzeczy pozwany sprzenie­wierzył się nie tylko obowiąz­kowi kupującego sformułowa­nemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a>, tj. po­legającemu na zapłacie umó­wionej ceny ale i zasa­dzie leżącej u pod­walin prawa zo­bo­wiązań, zgodnie z któ­rą <em> <!-- -->pacta sunt servanda</em>. Skoro bowiem <span class="anon-block">W. M. (1)</span> zdecydował się za­wrzeć u­mowy, w ramach których kupił konkretne rzeczy – sprzęt gospodarstwa domo­wego – a rezultat umowy został osiągnięty, tj. umówione rzeczy zostały mu wy­da­ne, to obowiązany był również do spełnie­nia swego wzajemnego świadczenia pole­ga­ją­ce­go na zapłacie sprzedawcy umówio­nych cen w termi­nach wynikają­cych z umów potwierdzonych wystawionymi fakturami VAT. Inne roz­wiązanie <br/>w po­staci braku spełnienia świadczenia z ty­tułu zawartych przez po­zwanego u­mów sprzedaży doprowadzi­łoby do zdestabili­zo­wa­nia pewności ob­rotu. U­sank­cjonowanie takiego stanu rze­czy spowodowało­by trudne do przyjęcia kon­se­kwencje. Brak przy tym do­wodu, aby strona powo­dowa za­mierzała zwol­nić po­zwa­nego z długu bądź też zgo­dziła się na przesunięcie terminu płatności za­płaty choćby części ceny, skoro nie tylko wskazywała wy­sokość jego zobo­wią­za­nia wystawiając i przesyłając do niego potwierdzenie salda według stanu na dzień 31 grudnia 2014 r., ostatecz­nie zaś wystąpiła ze stosownym po­wódz­twem. O tym natomiast, że występujący z po­zwem podmiot legitymowany był do dochodze­nia zapłaty ceny za sprzedaż umówionych rzeczy, przeko­nywała treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> </p> <p>Jeżeli strona powodowa udowod­niła fakty przemawiające za zasadno­ścią powództwa, to na pozwanym spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji <br/>i faktów uzasad­nia­ją­cych jej zdaniem oddalenie powództwa” (tak Sąd Najwyż­szy w wyro­ku z dnia 20 kwietnia 1982 r., sygn. akt I CR 79/82, nie publ., LEX nr 8416).</p> <p>Istota sporu dotyczyła w zasadzie jedynie zasadności zgłoszonego przez pozwanego zarzutu potrącenia podniesionego przez niego w sprzeciwie od na­kazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w Tarnowie Wydział V Gospodar­czy w dniu 27 listopada 2014 r. pod sygnaturą akt V GNc 3546/14 a dokonane­go w zgłoszeniu wierzytelności oraz okoliczno­ści, w jakich wierzytelność po­zwanego powstała.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> gdy dwie osoby są jednocześnie względem sienie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytel­ność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.</p> <p>Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wyso­kości wierzytelności niższej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>).</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499. k.c.</a> potrącenia dokonywa się przez oświadczenie zło­żone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrące­nie stało się możliwe.</p> <p>Stosownie do treści art. 93. ust. 1. ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 233 z późn. zm.) potrącenie wierzytelności upadłego z wierzytelnością wierzyciela jest dopuszczalne, jeżeli obie wierzytelności istniały w dniu ogłoszenia upadłości, chociażby termin wy­magalności jednej z nich jeszcze nie nastąpił.</p> <p>Zgodnie z treścią art. 93. ust. 2. ustawy Prawo upadłościowe do potrące­nia przedstawia się całkowitą sumę wierzytelności upadłego, a wierzytelność wierzyciela tylko w wysokości wierzytelności głównej wraz z odsetkami naliczo­nymi do dnia ogłoszenia upa­dłości.</p> <p>W myśl art. 96. ustawy Prawo upadłościowe wierzyciel, który chce sko­rzystać z prawa potrącenia, składa o tym oświadczenie nie później niż przy zgłoszeniu wierzytelności.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498. k.c.</a> stanowi, że gdy dwie osoby są jednocześnie wzglę­dem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wie­rzytelność z wierzytelnością drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelno­ści są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, <br/>a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym.</p> <p>Pierwszą przesłankę, która wymienia po­wyższy przepis jest wzajemność wierzytelności. Przesłankę wzajemności wie­rzytelności, albo inaczej tożsamości stron, pojmuje się na gruncie instytucji po­trącenia jako sytuację, w której dana osoba jest wierzycielem i równocześnie dłużnikiem innej osoby i <em> <!-- -->vice versa</em>, <br/>a więc gdy między tymi osobami występują wierzytelności, które można określić jako przeciwstawne albo krzyżujące się.</p> <p>Nade wszystko jednak o potrąceniu wierzytelności można mówić jedynie wówczas, gdy wierzytelność taka istnieje.</p> <p>Ponieważ strona powodowa zaprzeczyła, aby wierzytelność w kwocie 1.461,50 zł, której dochodziła w niniejszym postępowaniu, została skutecznie przez <span class="anon-block">W. M. (1)</span> potrącona, to pozwany na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a> zobowią­zany był do udowodnienia okoliczności zaistnienia przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a>, w tym faktu istnienia zaprzeczonej wierzytelności. Skuteczność prawna faktu złożenia oświadczenia o potrąceniu, nie uzasadniała jeszcze przyjęcia, że wskutek postawionego przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty za­rzutu, doszło do umorzenia wzajemnych wierzytelności stron do wysokości wie­rzytelności stawianej do potrącenia. Oświadczenie o potrąceniu wywołuje skutki określone w przepisach prawa materialnego tylko wówczas, gdy obie po­trącane wierzytelności rzeczywiście przysługują osobom będącym względem siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami. Jak przy tym wyjaśnił Sąd Naj­wyższy, „oświadczenie o potrąceniu stanowi materialnoprawną podstawę pro­cesowej czynności pozwanego w postaci za­rzutu potrącenia. Pozwany w ra­mach tego zarzutu oświadcza wolę potrącenia, powołując się na fakt dokonania potrącenia i wynikające z niego skutki prawne, obejmujące trwałe zniweczenie żądania powoda. Jakkolwiek dla zarzutu potrą­cenia, jak i innych zarzutów pro­cesowych, także opartych na materialnoprawnych podstawach, przepisy kodek­su postę­powania cywilnego nie przewidują żadnych wymagań formalnych, a zatem nie stosuje się do nich wymagań prze­widzianych dla pozwu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 187)">art. 187 § k.p.c.</a>, to swoboda wyboru formy zgłoszenia zarzutu potrącenia (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a>) i podleganie jedynie ogólnym wymaganiom do­tyczącym zarzutów, nie oznacza dowolności <br/>w jego formułowaniu. Poza wymo­giem oświadczenia o potrąceniu pozwany po­wi­nien zindywidualizować swoją wierzytelność, skonkretyzować jej zakres przed­stawiony do potrącenia z wie­rzytelnością powoda, wskazać prze­słanki jej po­wstania, wymagalności i wyso­kość oraz dowody w celu ich wykaza­nia” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt III CSK 317/11, nie publ., LEX numer 1229968).</p> <p>Ustalenia faktyczne wskazały, iż strony postępowania nawiązały współ­pracę, na podstawie której pozwany kupował od strony powodowej sprzęt go­spodarstwa domowego. Sąd uznał przy tym, że strony stosowały w swoich sto­sunkach gospodarczych Zasady sprzedaży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">D.</span>złożone przez pozwanego do akt sprawy (k. 49, k. 83). Syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej w swoich pismach procesowych z jednej strony nie uznawał wierzytelności <span class="anon-block">W. M. (1)</span> wywo­dzonej z przysługującego mu dodatkowego rabatu, z drugiej zaś strony strona powodowa podkreślała, że zgodnie z pkt 6 Zasad naliczenie rabatu uzależnione było od terminowego uiszczenia wszystkich płatności, których termin nastąpił przed zakończeniem okresu rozliczeniowego ekspozycji a skoro pozwany <br/>w 2013 r. nie dokonał zapłaty za faktury dochodzone pozwem na łączną kwotę 1.461,60 zł, to tym samym nie było możliwe przyznanie mu jakiegokolwiek raba­tu.</p> <p>Niekonsekwencja strony powodowej w tym zakresie, wymagała poczy­nienia kilku istotnych uwag. W pierwszej kolejności wskazać należało, że nie­prawdą było stwierdzenie powodowej spółki, jakoby pozwany nie uiścił w 2013 r. należności wynikających z <span class="anon-block">faktur VAT nr (...)</span> z dnia 30 września 2013 r. oraz <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 24 października 2013 r. Z treści przedłożo­nych przez samą stronę powodową odpisów tych dokumentów w sposób nie­budzący wątpliwości wynikało, że termin płatności pierwszej z nich wyznaczony został na dzień 28 stycznia 2014 r. natomiast drugiej na dzień 21 lutego 2014 r. Strona powodowa tym okolicznościom również nie zaprzeczyła, a co więcej – <br/>w pozwie zażądała naliczenia odsetek od kwot wynikających z faktur od dnia na­stępnego po upływie wskazanych w nich terminów płatności (k. 2 <em> <!-- --> verte</em>). Po­wyższe prowadziło do konstatacji, że pozwany nie był zobowiązany do zapłaty należności wynikających z przedmiotowych faktur już w 2013 r. Po drugie zgodnie z pkt 6 Zasad warunkiem naliczenia rabatu było terminowe uiszczenie wszystkich płatności, których termin nastąpił przed zakończeniem okresu rozli­czeniowego ekspozycji, a za początek okresu rozliczeniowego uznano datę do­konania pierwszego zakupu ekspozycyjnego (pkt 4). Zgodzić należało się przy tym ze stroną powodową, że dodatkowy rabat przyznawany był w formie korek­ty na fakturze ekspozycyjnej, a jego wypłata miała nastąpić przez kompensatę należności z fakturami, których termin płatności przypadał później niż ostatni dzień okresu rozliczeniowego. Niemniej jednak strona powodowa takiej faktury nie wystawiła. Co więcej – faktury, których zapłaty dochodził syndyk masy upa­dłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej w niniejszym postępowaniu, były ostatnimi, jakie zostały wystawione na pozwanego. Tym sa­mym wskazana w pkt 5 Zasad kompensata należności nie mogła nastąpić <br/>w 2013 r., skoro pozwany nie był zobowiązany do zapłaty w 2013 r. innych na­leż­ności albowiem kolejnych faktur na jego nazwisko w ciągu 2013 r. już nie wysta­wiano. Sąd dostrzegł również, że już w dniu 18 lutego 2014 r. ogłoszono u­pa­dłość powodowej spółki, a zatem nie miała ona już możliwości sprzedaży swo­jego majątku w tym sprzętu pozostającego w magazynach. Po trzecie już treść wiadomości przesłanej pocztą elektroniczną przez pozwanego do <span class="anon-block">E. G. (1)</span>z zamówieniem do puli ekspozycji płyty <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> 1 sztuka świadczyła o tym, że strony rzeczywiście stosowały rabaty określone w Zasadach, skoro pozwany wskazywał w tej wiadomości, że koszt towaru wyno­sił 1.599 zł – 55,00 % a zatem wynosił on ostatecznie 719,55 zł (k. 55). Po­twierdzeniem tego stanu rzeczy była faktura VAT wystawiona jeszcze <br/>w tym samym dniu przez stronę powodową na opisany wcześniej przez pozwa­nego towar i na podaną przez niego kwotę a doręczona na adres poczty elek­tronicz­nej <span class="anon-block">W. M. (1)</span> w dniu 25 października 2013 r. (k. 56 – 57). Stoso­wanie rabatów potwierdzała również korespondencja przesyłana pocztą elektro­niczną w 2012 r., co dowodziło, że już w roku 2012 r. strony uzgodniły stosowa­nie ra­batów (k. 81 – 82).</p> <p>Zasady sprzedaży ekspozycyjnej sprzętu <span class="anon-block">(...)</span>przewidywały, że zakup ekspozycji dokonany w dniach 01 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. następował z rabatem 55,00 % w przypadku odroczonego terminu płatności (pkt 1) a czas trwania ekspozycji wynosił 180 dni (pkt 2). Za początek okresu rozliczeniowego strony uznawały datę dokonania pierwszego zakupu ekspozy­cyjnego (pkt 4). Punkt 3 Zasad przewidywał, że w przypadku, gdy w okresie trwania ekspozycji (okres rozliczeniowy) firma dokona zakupów na standardo­wych warunkach, przysługiwać będzie dodatkowy rabat doliczany do faktury ekspozycyjnej w wysokości 39,9 % w przypadku zakupu na 8 – krotność warto­ści ekspozycji (liczonej w cenach cennikowych netto). Warunkiem naliczenia rabatu było terminowe uiszczenie wszystkich płatności, których termin nastąpił przed zakończeniem okresu rozliczeniowego ekspozycji (pkt 6).</p> <p>Skoro zatem okres rozliczeniowy wynosił 180 dni (niespełna 6 miesięcy), a pierwsza faktura wystawiona została w dniu 06 czerwca 2013 r. to od tego dnia należało liczyć okres, od którego uzależnione było przyznanie dodatko­wego rabatu. W okresie od 06 czerwca 2013 r. do dnia 24 października 2013 r. strona powodowa wystawiła na <span class="anon-block">W. M. (1)</span> 16 faktur za zakupiony u niej towar na łączną kwotę 47.201,01 zł „netto” natomiast wartość detaliczna „netto” wynosiła 58.057,25 zł. Na podstawie przedłożonego przez pozwanego pisma sąd ustalił, że 8 – krotność wartości ekspozycji (liczonej w cenach cennikowych netto) wy­niosła 58.191,84 zł. Tej okoliczności strona powodowa nie kwestiono­wała, jak również nie przedstawiła żadnego dowodu, który mógłby zakwestiono­wać tak ustaloną wartość. Co więcej – wskazane przez <span class="anon-block">W. M. (1)</span> warto­ści deta­liczne odpowiadały tym, które zostały ujęte w cenniku <span class="anon-block">produktów D. (...)</span>. Skoro zatem pozwany zakupił produkty ekspozycyjne, to maksymalna wartość dodatkowego rabatu wynosiła 39,9 % i o niego należało skorygować faktury dołączone do wniosku zgłoszenia wierzytelności z dnia 05 maja 2014 r. Tym samym wierzytelność pozwanego wyniosła 3.899,85 zł. Stała się ona wy­magal­na w grudniu 2013 r. (po upływie 180 dni od rozpoczęcia okresu rozlicze­nio­wego czyli licząc od dnia 06 czerwca 2013 r.).</p> <p>Z kolei wierzytelność <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości li­kwidacyjnej w łącznej kwocie 1.461,60 zł uległa umorzeniu na skutek potrącenia dokona­nego przez pozwanego w zgłoszeniu wierzytelności wniesionego w po­stępowaniu upadłościowym (05 maja 2014 r.). Cała zatem wierzytelność upa­dłej spółki w kwocie 1.461,60 zł stwierdzona <span class="anon-block">fakturami VAT numer (...)</span> z dnia 30 września 2013 r. i numer <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 24 października 2013 r. uległa umorzeniu już w styczniu i lutym 2014 r. na skutek potrąceń do­konanych przez <span class="anon-block">W. M. (1)</span>. Tym samym <span class="anon-block">W. M. (1)</span> nie był zobowiąza­ny do zapłaty na rzecz strony powodowej kwoty dochodzonej przez nią w niniej­szej sprawie.</p> <p>Odnosząc się do ostatniego zarzutu strony powodowej podniesionego <br/>w piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2015 r. (k. 139 – 141) co do zawisłości sprawy w zakresie wierzytelności dochodzonych przez pozwanego przy pomo­cy zarzutu potrącenia należało podkreślić, że stanowisko syndyka masy upa­dłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości układowej było całkowicie pozbawione podstaw. Syndyk masy upadłości sprawdza jedynie, czy zgłoszona przez wierzyciela w postępowaniu upadłościowym wierzytelność znajduje po­twierdzenie w księgach rachunkowych lub dokumentach upadłego oraz wzywa upadłego do złożenia oświadczenia, czy wierzytelność uznaje (art. 241. i art. 243. § 1. ustawy Prawo upadłościowe). Nie ulegało wątpliwości, że strona po­wodowa nie wystawiła żadnych faktur korygujących obejmujących dodatkowy rabat, na który powoływał się w toku obu postępowań pozwany a także, że nie uznała wierzytelności. Tym samym skoro księgi rachunkowe nie wykazały faktu istnienia wierzytelności, a upadła spółka zaprzeczyła tej okoliczności, syndyk masy upadłości nie mógł uznać zgłoszonej wierzytelności. Nie oznaczało to jednak, że wierzytelność ta faktycznie nie istniała, brak bowiem było w doku­mentach powodowej spółki potwierdzenia jedynie tego faktu. Odpowiednimi do­ku­mentami oraz wydrukami na potwierdzenie jej istnienia dysponował nato­miast <span class="anon-block">W. M. (1)</span>.</p> <p>Całkowicie niezrozumiałe było przy tym powoływanie się przez stronę powodową na treść art. 263. ustawy Prawo upadłościowe. Przepis ten dotyczy bowiem dochodzenia przez wierzyciela w postępowaniu sądowym wierzytelno­ści, której odmówiono uznania w postępowaniu upadłościowym dopiero po umorzeniu lub zakończeniu tego postępowania. Nie mogło zatem budzić wąt­pliwości, że taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. To bowiem upadła spółka wystąpiła przeciwko <span class="anon-block">W. M. (1)</span> z pozwem o zapłatę <br/>a nie odwrotnie. Samo natomiast podniesienie zarzutu potrącenia nie wiąże się w żaden sposób z wytoczeniem przez pozwanego powództwa w sprawie, albo­wiem zarzut ten jest dopuszczalny w przypadku istnienia po obu stronach sytu­acji, w której dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzy­cielami. Wówczas każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytel­nością drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze, obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem. Pozwany udowodnił, że przysługiwała mu względem powodowej spółki wierzytelność z ty­tułu należnego mu rabatu dodatkowego. Złożył również drugiej stronie sto­sow­ne oświadczenie i to zgodnie z zasadami określonymi art. 96. ustawy Prawo u­padłościowe.</p> <p>Tak też było w niniejszej sprawie i dlatego sąd zgłoszony zarzut potrące­nia wzajemnych wierzytelności do wysokości wierzytelności niższej, a zatem do kwoty 1.461,60 zł przysłu­gującej stronie powodowej od pozwanego uznał za skuteczny.</p> <p>Fakt odmowy uznania wierzytelności <span class="anon-block">W. M. (1)</span> przez syndyka masy upadłości w toku postępowania upadłościowego jak i w samym procesie wytoczonym przez syndyka masy upadłości nie miał wobec tego żadnego zna­czenia, jeśli wyka­zane zostało, że wierzytelność była wymagalna i mogła być dochodzona przed sądem. W tym zakresie sąd orzekający podzielił pogląd Sądu Najwyż­szego, zgodnie z którym „dopuszczalne jest zgłoszenie zarzutu potrącenia przez wie­rzyciela upadłego w procesie wytoczonym przeciwko niemu przez syndyka masy upadłości w sytuacji, gdy przedstawiona do potrące­nia wierzytel­ność zo­stała przed wytoczeniem powództwa zgłoszona w postępo­waniu upa­dłościo­wym wraz z zarzutem potrącenia z wierzytelnością aktualnie docho­dzoną przez syndyka” (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt III CZP 125/06, publ. OSNC 2007 r., nr 11, poz. 162, s. 28). Co więcej nawet jeśli wierzyciel nie złożył sprzeciwu od listy wierzytelno­ści ogłoszonej w postępowaniu upadłościowym <span class="anon-block"> (...)</span> spółki ak­cyjnej w upadłości likwidacyjnej i lista ta stałaby się prawomocna, to i tak „usta­lenia listy wierzytel­ności nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej” (tak Sąd Apela­cyjny w War­szawie w wyroku z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt VI ACa 291/13, nie publ., Legalis numer 1049213).</p> <p>Zważywszy przy tym na zaoferowane przez strony i przeprowadzone do­wo­dy nale­ża­ło przy tym stwierdzić, iż okoliczności uzasadniających brak pod­staw do naliczenia wskazanego przez pozwanego dodatkowego rabatu i po­wstania z tego tytułu wierzytelności <span class="anon-block">W. M. (1)</span> strona powodowa nie wy­kazała. Jeżeli pozwany udowod­nił fakty przemawiające za istnieniem jego wie­rzytelności, a w konsekwencji zasadnością podniesionego zarzutu potrące­nia, to na stronie powodowej spoczywał ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasad­nia­ją­cych jej zdaniem oddalenie tego zarzutu. Skoro zatem <span class="anon-block">W. M. (1)</span> przedstawił środki dowodowe w postaci odpi­sów doku­men­tów prywatnych i wy­druków, któ­rych treść uzasad­niała jego roszczenie, to syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej powinien przy­najm­niej podważyć prawdzi­wość wniosków wynikających z odpisów dokumentów <br/>i wydruków przedsta­wionych w toku postępowa­nia przez pozwanego, co spowo­dowałoby, iż ciężar dowodu znów spocząłby na pozwanym zgodnie z tre­ścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a> Strona powodowa natomiast nie zaprzeczyła, aby strony stoso­wa­ły Zasady przedłożone przez pozwanego, a jedynie kwestionowała możli­wość na­liczenia rabatu z uwagi na nieterminowe regulowanie zobowiązań wyni­kających z faktur. Ponieważ ta okoliczność została zaprzeczona albowiem <br/>w 2013 r. po­zwany zapłacił za wszystkie faktury w terminie, tym samym brak było podstaw do tego, aby nie uznać, że wierzytelność pozwanemu wobec po­wodo­wej spółki przysługi­wała w takiej wysokości, jaką wskazał.</p> <p>Wobec zatem skutecznego potrącenia wzajemnej wierzytelności <span class="anon-block">W. M. (1)</span>, do czego doszło jeszcze przed wniesieniem pozwu poprzez wniesienie zgłoszenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej, która to wierzytelność przewyższała swą wysokością wierzytelność upadłej spółki, której stwierdzenia i zasądzenia domagał się syndyk masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upa­dłości likwidacyjnej, powództwo należało od­dalić.</p> <p>Sąd uznał przy tym, iż nie ma pod­staw do dalszego uzu­pełnienia z u­rzę­du postępowa­nia dowodowego. W tym zakresie sąd nie mógł wyręczać strony <br/>i niejako w za­stępstwie przeprowadzać taki dowód, gdyż takie postępowanie by­łoby sprzeczne z zasadą kontradyktoryjności. Zgodnie ze sta­nowiskiem Sądu Naj­wyższego „od 1 lipca 1996 r. wskutek zmiany treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 KPC</a> oraz skre­śle­nia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3 § 2)">§ 2</a> w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 KPC</a> nastąpiło zniesienie zasady odpo­wie­dzialności sądu za wynik postępowania dowodowego” (tak Sąd Naj­wyższy w wyroku z dnia 07 października 1998 r. sygn. akt II UKN 244/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 20, poz. 662 i w wyroku z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt II UKN 615/99, publ. OSNAP 2002 r., nr 1, poz. 24). Rola sądu w sprawie winna ogra­niczać się jedy­nie do pozostawania obiektywnym arbitrem w sporze stron (za­sada kontradyk­toryjno­ści). Sąd jedynie wyjątkowo może wy­kazywać inicjatywę dowodową, spoczywającą cały czas na stronach pod groźbą przegrania proce­su. Zdanie powyższe pozostaje w pełni zgodne z przy­jętą linią orzecznictwa i wykładnią Sądu Naj­wyższego, w myśl której „możliwość dopuszczenia przez sąd dowodu nie wska­zanego przez strony nie oznacza, że sąd obowiązany jest zastąpić własnym działaniem bezczynność strony. Jedynie w szczególnych sytu­acjach procesowych o wyjątkowym charakterze sąd powi­nien skorzystać ze swojego upraw­nienia do podjęcia inicjatywy dowodowej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a>)” (tak Sąd Najwyż­szy w wyroku z dnia 05 listopada 1997 r., sygn. akt III CKN 244/97, publ. OSNC 1998 r., nr 3, poz. 52). Brak postępowania dowodo­wego prowadzonego z u­rzę­du był przy tym usprawiedliwiony w świetle poglądu Sądu Najwyższego, w myśl któ­re­go „działanie sądu z urzędu i przeprowadzenie dowodu nie wska­za­nego przez stronę jest po uchyleniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3;art. 3 § 2)">art. 3 § 2 kpc</a> dopusz­czalne tylko w wy­jąt­kowych sytu­acjach procesowych oraz musi wypływać z opartego na zobiek­tywi­zowanej oce­nie przekonania o konieczności jego prze­prowadzenia” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 09 września 1998 r., sygn. akt II UKN 182/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 17, poz. 556). Pogląd ten pozostaje tym bardziej ak­tualny w świetle obecnie obowiązującego kodeksu postępowa­nia cywilnego a w szczególności <br/>w kontekście zmian wprowadzonych ustawą z dnia 02 lipca 2004 r. o zmianie u­sta­wy – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeks postępowania cywilnego</a> oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 172 poz. 1804).</p> <p>Wskazać należało, iż fundamentalną zasadą w postępowaniu cywilnym jest to, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a>). Regułę tą potwierdza regulacja zawarta <br/>w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232. k.p.c.</a> Przepis ten stanowił, że strony są obowiązane wska­zywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. <br/>W efekcie, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Należy to rozumieć w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał (<em> <!-- -->vide</em>: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I ACa 1320/11, nie publ., LEX numer 1108777).</p> <p>Z uwagi na to, że sąd oddalił powództwo w całości, zde­cydował – postę­pu­jąc w myśl dyrek­tywy odpowie­dzialnością za wynik postępo­wania – ob­ciążyć stronę powodową kosz­tami postępo­wania wkła­dając na nią obo­wiązek zwrotu na rzecz pozwanego kosz­tów po­stę­po­wa­nia przez niego po­nie­sionych.</p> <p>Na koszty procesu, które w sumie wyniosły 441,00 zł, składały się opłata od pozwu w kwocie 30,00 zł (pokwitowanie wpłaty na okładce akt, k. 6) oraz wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników stron określone we­dług stawki mi­ni­mal­nej obliczonej od warto­ści przedmiotu sprawy, tj. w kwotach po 180,00 zł a także koszty opłaty skar­bo­wej od odpisów dokumentów stwier­dzających u­stanowienie zawodowych pełno­mocników procesowych stron w łącz­nej kwocie 51,00 zł (k. 4 – 5, k. 32 – 33, k. 117 – 118).</p> <p>Powstania innych kosztów postępowania żadna ze stron nie wykazała <br/>i ich zasądzenia nie żądała.</p> <p>Sąd postanowił obciążyć stronę powodową całością kosztów procesu <br/>w łącznej kwocie 441,00 zł związanych z wnie­sieniem pozwu przez zawodo­we­go peł­nomocnika strony powodowej jak i sprzeciwu od nakazu zapłaty przez profesjo­nalnego pełnomocnika pozwanego oraz zasądzić od syndyka masy upadłości <span class="anon-block"> (...) spółki akcyjnej</span> w upadłości likwidacyjnej na rzecz <span class="anon-block">W. M. (1)</span> kwotę 197,00 zł tytułem zwrotu kosz­tów zastępstwa proceso­wego. Koszty procesu zasądzone na rzecz pozwanego obejmo­wały zatem kosz­ty związa­ne z zastęp­stwem procesowym przez za­wodowego peł­no­moc­ni­ka, tj. kosz­ty wynagrodze­nia jak i opłaty skarbowej od odpisu dokumentu peł­nomocnictwa.</p> <p>Jednocze­śnie kwota 441,00 zł wska­zana wyżej od­powiadająca całości kosztów postępowania stanowiła na zasa­dzie unifikacji i koncentracji kosztów po­stę­powa­nia wyraz rozstrzygnięcia o ca­łości kosztów procesu. Wynikało to wprost z zasady unifikacji i zasady koncentracji kosztów postępowania wyrażo­nej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> </p> <p>Wyżej wskazane względy zdecydowały o tym, że orzeczono jak w sen­tencji, uznając powództwo na pod­stawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353^{<!-- -->1}. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 477)">art. 477</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 498)">art. 498. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 499)">art. 499. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 93)">art. 93</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 93 ust. 1)">ust. 1</a>. i art. 96. ustawy Prawo upadłościowe jak i w o­parciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232. k.p.c.</a>, a także na pod­stawie pozostałych po­wołanych w uza­sadnieniu przepisów w całości za bezza­sadne.</p> <p>O kosztach orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3)">§ 3. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99. k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 109)">art. 109</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> jak i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 28)">art. 28</a>. pkt 1) ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosz­tach sądowych w sprawach cywil­nych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1025 z późn. zm.) oraz w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 28 § 6)">§ 6</a>. pkt 2) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 28 § 2)">§ 2</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 28 § 2 ust. 2)">ust. 2</a>. zd. I. roz­porządze­nia Ministra Spra­wiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynno­ści rad­ców prawnych oraz pono­sze­nia przez Skarb Państwa kosztów po­mocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustano­wio­nego z u­rzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490 <br/>z późn. zm.) jak i w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 28 § 6)">§ 6</a>. pkt 2) w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 28 § 2)">§ 2</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 28 § 2 ust. 2)">ust. 2</a>. zd. I. roz­porządze­nia Ministra Spra­wie­dliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynno­ści adwokac­kie oraz pono­sze­nia przez Skarb Państwa kosztów nieopła­conej po­mocy praw­nej u­dzie­lo­nej z u­rzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 461 z późn. zm.) a także art. 1. ust. 1. pkt 2) ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbo­wej (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 783 z późn. zm.).</p> <p> SSR Michał Bień</p> <p> Tarnów, dnia 15 lutego 2016 r.</p> </div>