III K 191/07

<p> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt III K 191/07</span> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 19 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> w III Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Witold Firkowicz</p> <p>Protokolant Ewelina Doroszkiewicz</p> <p>w obecności Prokuratora Prokuratury Okręgowej we <span class="anon-block">W.</span> – Elżbiety Orzeł</p> <p>po rozpoznaniu w dniach: 22.01, 15.09, 20.10, 14.11, 24.11, 27.11.2008 r., 26.05, 27.05, 4.06, 23.07, 5.08, 13.08, 24.08, 25.08, 24.09, 29.09, 28.10, 19.11.2009 r., 7.01, 13.01, 21.01, 28.01, 18.02, 4.03, 8.04, 23.04, 8.06, 25.06, 23.07, 26.08, 9.09, 17.11, 1.12, 15.12. 2010 r., 21.01, 28.01, 4.02, 7.03, 14.03, 13.05, 23.05, 27.05, 1.06, 6.06, 29.06, 4.07, 11.07, 18.07, 1.08, 12.08, 22.08, 19.09, 26.10, 14.11, 19.12.2011 r., 9.01, 15.02, 13.03, 20.06, 24.08, 29.08, 3.09, 10.10, 9.11, 16.11, 14.12.2012 r., 14.01, 22.02, 18.03, 19.04, 29.05, 19.06, 17.07, 18.09, 25.09, 28.10, 9.12, 18.12.2013 r., 5.02, 5.03, 9.04, 2.06, 4.06, 21.07, 22.07, 11.08, 22.08, 8.10, 13.10, 15.10,19.11, 8.12 i 19 grudnia 2014 r.</p> <p>sprawy:</p> <p>1.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span>, </strong> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>,</p> <p>syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">M.</span> z domu <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>2.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, </strong> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>,</p> <p>syna <span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">W.</span> z domu <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>oskarżonych o to, że :</p> <p> <strong> <!-- -->I.</strong> w okresie od 27 listopada 2001 roku do 29 listopada 2001 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 27 listopada 2001 roku umowę kupna - sprzedaży weksla własnego wystawionego przez <span class="anon-block">S. B.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 8 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy, w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">Z. G. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2000 zł w ten sposób, że w dniu 29 listopada 2001 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla, stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 2000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslową 10 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->II. </strong>w marcu 2002 roku w <span class="anon-block">K.</span> i we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">O. S.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 9 500 zł w ten sposób, że zawierając z nią w marcu 2002 roku ustną umowę kupna - sprzedaży 5 weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, <span class="anon-block">B. W.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span>, wprowadzili sprzedającą w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 9500 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksli wynikającej z postanowień umowy, w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów”, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">O. S.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 52 500 zł w ten sposób, że w dniu 20 marcu 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącej przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">O. S.</span> jako indosanta do zapłaty kwoty 52 500 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslową 62 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jej szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->III. </strong>w dniu 6 marca 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. M. (2)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 6 marca 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty w terminie do 28 marca 2002 kwoty 15 00 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> IV. </strong>w dniu 26 mara 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. P. (1)</span> </strong>do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 13 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 26 marca 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">S. D.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 13 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> V.</strong> w okresie od kwietnia 2002 roku do 11 września 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 260 000 zł <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> </strong> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w ten sposób, iż wyzyskując błąd prezesa Zarządu tej Spółki <span class="anon-block">R. B. (1)</span> wynikającego z przedstawienia mu do podpisania dwóch weksli in blanco zamiast jednego mającego stanowić zabezpieczenie realizacji przez <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> umowy o współpracy z dnia 9 kwietnia 2002 roku zawartej miedzy obu spółkami, uzyskali weksel in blanco, który po wypełnieniu jego treści przez nieustaloną osobę poprzez wskazanie jako jego remitenta osoby <span class="anon-block">K. B. (1)</span>, miejsca jego wystawienia jako <span class="anon-block">K.</span>, daty wystawienia –jako 10 marca 2002 roku, daty płatności weksla jako 28 czerwca 2002 roku, sumy wekslowej opiewającej na kwotę 260 000 zł, miejsca jego płatności jako <span class="anon-block">W.</span> oraz po podrobieniu przez nieustalona osobę podpisu <span class="anon-block">K. B. (1)</span> w celu przeniesienia poprzez indos praw w weksla na rzecz jego posiadacza <span class="anon-block">(...)</span> oraz po fikcyjnym wezwaniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> do jego zapłaty uzyskali w dniu 11 września 2002 roku w Sadzie Okręgowym we <span class="anon-block">W.</span> Wydział X Gospodarczy nakaz zapłaty na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> zobowiązującym <span class="anon-block"> (...) spółkę z o.o.</span> do zapłaty sumy wekslowej, czym działali na szkodę <span class="anon-block"> firmy (...) Spółki z o.o.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> VI. </strong>w okresie od kwietnia 2002 roku do września 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 65 000 złotych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. K.</span> </strong> prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>/7 zł, w ten sposób, iż wprowadzili go w błąd co do faktycznego przeznaczenia złożonego przez niego <span class="anon-block">(...)</span> weksla in blanco mającego stanowić zabezpieczenie realizacji umowy o współpracy z dnia 9 kwietnia 2002 roku zawartej pomiędzy nim, a <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie po wypełnieniu treści weksla przez nieustaloną osobę poprzez wskazanie jako jego remitenta osoby <span class="anon-block">A. N.</span>, miejsca wystawienia jako <span class="anon-block">O.</span>, daty wystawienia jako 9 lutego 2002 roku, daty płatności weksla jako 7 lipca 2002 roku, sumy wekslowej opiewającej na kwotę 65 000 zł, miejsca płatności jako <span class="anon-block">O.</span> oraz po podrobieniu przez nieustaloną osobę podpisu <span class="anon-block">A. N.</span> w celu przeniesienia praw z weksla poprzez indos na okaziciela- <span class="anon-block">(...)</span> Spółkę z o. o zażądali od niego zapłaty kwoty wekslowej lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy przez niego zapłaty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->VII. </strong>w okresie od 5 czerwca 2002 roku do 10 czerwca 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 36 000 zł w ten sposób, że zawierając z <span class="anon-block">W. R.</span>, działającym w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> w dniu 5 czerwca 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">M. R. (1)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 36 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, oraz nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 55 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem w kwocie 33 193,97 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19 000 zł w ten sposób, że w dniu 10.06.2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącej przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 19 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 55 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na szkodę <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->VIII.</strong> w dniu 24 czerwca 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 3400 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 24 czerwca 2002 roku umowę kupna - sprzedaży dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">B. K. (1)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 3400 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksli, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz znając wysokość rzeczywistego zobowiązania nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanych przez niego weksli in blanco na łączną sumę wekslową 6500 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem w kwocie 4000 zł, a następnie pomimo upływu terminu nie zapłacili kwoty 3400 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksli, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->IX. </strong>w okresie od 28 czerwca 2002 roku do 19 sierpnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. S. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 28 czerwca 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla własnego wystawionego przez <span class="anon-block">K. G. (1)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 6000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">S. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 14 000. zł w ten sposób, że w dniu 19 sierpnia 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 14 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 20 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->X. </strong>w okresie od 22 lipca 2002 roku do 20 sierpnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. C.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 116 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 22 lipca 2002 roku umowy kupna – sprzedaży dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">J. J. (2)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 104 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksli wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksli w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">Z. C.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 130 000 zł w ten sposób, że w sierpniu 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksli stanowiących przedmiot umowy sprzedaży weksli skierowali pozew przeciwko <span class="anon-block">Z. C.</span>, jako indosantowi o zapłatę kwoty 130 000 zł, a następnie w zamian za wycofanie pozwu uzyskali od niego kwotę 12 000 zł, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> XI.</strong> w okresie od 24 lipca 2002 roku do 27 sierpnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. H.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 24 lipca 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 10 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz znając wysokość istniejącego zobowiązania nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 50 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem w kwocie 10000 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">M. H.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 40 000 zł w ten sposób, że w dniu 27 sierpnia 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">M. H.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 40 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z suma wekslową w wysokości 50 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> XII.</strong> w okresie od 29 lipca 2002 roku do 20 sierpnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 29 lipca 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">K. S. (1)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 20 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> Spółki zo.o. oraz znając wysokość istniejącego zobowiązania nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 40 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawce weksla z indosantem w kwocie 30 000. zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">Z. G. (4)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 40 000 zł w ten sposób, że w dniu 20 sierpnia 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 40 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XIII.</strong> w okresie od 1 sierpnia 2002 roku do 14 sierpnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">L. G. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 1 sierpnia 2002 roku umowy kupna - sprzedaży dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">E. K. (1)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 50 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksli wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksli w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz znając wysokość istniejącego zobowiązania nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanych przez niego weksli in blanco na łączną sumę wekslową 100 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem w kwocie 40 000 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">L. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50 000 zł w ten sposób, że w dniu 14 sierpnia 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">L. G. (1)</span> jako indosanta do zapłaty kwoty 100 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XIV.</strong> w okresie od 5 sierpnia 2002 roku do 15 sierpnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">O.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 293 500 zł w ten sposób, że zawierając z <span class="anon-block">J. P. (1)</span> i <span class="anon-block">R. B. (2)</span> działającymi w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> w dniu 5 sierpnia 2002 roku umowę kupna - sprzedaży łącznie ośmiu weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">S. M.</span> w ilości sześciu weksli oraz <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">Ł.</span> – <span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">R. K. (2)</span> – w ilości dwóch weksli, wprowadzili sprzedających w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 293 500 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksli wynikających z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 392 850 zł w ten sposób, że w dniu 15 sierpnia 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksli stanowiących przedmiot umowy sprzedaży weksli wezwali <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span>, jako indosanta do zapłaty sumy 392 850 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jej szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XV. </strong>w okresie od 13 sierpnia 2002 roku do 20 sierpnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że zawierając z nimi w dniu 13 sierpnia 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">A. K. (1)</span> wprowadzili sprzedających w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 20 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz znając wysokość istniejącego zobowiązania nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 40 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem z w kwocie 20 000 zł, a następnie działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla w dniu 20 sierpnia 2002 roku zażądali od <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, jako indosantów zapłaty kwoty 40 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na ich szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XVI. </strong>w okresie od 20 sierpnia 2002 roku do 1 września 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że zawierając z nimi w dniu 20 sierpnia 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> wprowadzili sprzedających w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 20 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz znając wysokość istniejącego zobowiązania nakłonili sprzedających do wypełnienia posiadanego przez nich weksla in blanco na sumę wekslową 40 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem w kwocie 20 000 zł, a następnie działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla w dniu 1 września 2002 roku zażądali od <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span>, jako indosantów zapłaty kwoty 40 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na ich szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XVII. </strong>w okresie od 20 sierpnia 2002 roku do 30 sierpnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. B. (1)</span> </strong> prowadzącego działalność pod nazwą <span class="anon-block"> Wytwórnia (...)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8397 zł w ten sposób, że zawierając z <span class="anon-block">R. S. (2)</span> pełnomocnikiem <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span> w dniu 20 sierpnia 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, prezesa Zarządu <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółki z o.o.</span> wprowadził sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 8397 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">M. B. (1)</span> działalność pod nazwą <span class="anon-block"> Wytwórnia (...)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 31 000 zł w ten sposób, że działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block"> Wytwórnię (...)</span> jako indosanta do zapłaty kwoty 31 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na szkodę <span class="anon-block">M. B. (1)</span> <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span>, obecnie<span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XVIII. </strong>w okresie od 12 września 2002 roku do 20 września 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. J.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 70 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dni 12 września 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">S. O.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 70 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego do szło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">W. J.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 130 000 zł w ten sposób, że działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla w dniu 20 września 2002 roku wezwali <span class="anon-block">W. J.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 130 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XIX </strong>w okresie od 30 września 2002 roku do 11 października 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. K. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 23 180 zł w ten sposób, że zawierając z <span class="anon-block">E. C. (1)</span>, pełnomocnikiem <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, w dniu 30 września 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span> prezesa Zarządu <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółki z o.o.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 23 180 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu w klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">T. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 29 820 zł w ten sposób, że w dniu 11 października 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 29 820 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży z sumą wekslową w wysokości 53 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XX</strong> <em> <!-- -->. </em>w okresie od 30 września 2002 roku do 11 października 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">S. W.</span> </strong> oraz reprezentowaną przez niego <span class="anon-block"> W (...) Spółkę z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie łącznej 8700 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 30 września 2002 roku umowy kupna – sprzedaży dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span> prezesa Zarządu <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółki z o.o.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 8 700 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksli wynikającej z postanowień umów w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksli w drodze indosu na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">S. W.</span> oraz reprezentowaną przez niego <span class="anon-block"> W (...) Spółki z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 8 700 zł w ten sposób, że w dniu 11 października 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksli stanowiących przedmiot umowy sprzedaży weksli wezwali <span class="anon-block">S. W.</span> i <span class="anon-block"> W (...) Spółkę z o.o.</span>, jako indosanta do zapłaty łącznej kwoty 8700 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslową w wysokości 17 400 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działał na szkodę <span class="anon-block">S. W.</span> i <span class="anon-block"> W (...) Spółki z o.o.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> XXI. </strong>w dniu 2 października 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz z <span class="anon-block">H. D. (1)</span> pełniącym funkcje prezesa Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 50 000 zł <strong> <!-- --> udziałowców <span class="anon-block"> (...) Przedsiębiorstwa (...)</span> <span class="anon-block"> – (...) Spółki z o.o.</span> </strong>z siedzibą w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> <span class="anon-block">B. J.</span> w kwocie 15 000 zł, <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w kwocie 15 000, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> w kwocie 10 000 zł oraz <span class="anon-block">Z. Ś.</span> w kwocie 10 000 zł wprowadzając ich w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartych w dniu 2 października 2002 roku umów zbycia należących do nich udziałów i zapłaty im ceny sprzedaży należących do nich udziałów Spółki, czym działali na ich szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXII. </strong>w okresie od 7 października 2002 roku do 22 października 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4 000 zł w ten sposób, że zawierając z nimi w dniu 7 października 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">P. P.</span> wprowadzili sprzedających w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 4 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” oraz znając wysokość istniejącego zobowiązania nakłonili sprzedających do wypełnienia posiadanego przez nich weksla in blanco na sumę wekslową 8 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawce weksla z indosantem w kwocie 4000 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4 000 zł w ten sposób, że w dniu 22 października 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span>, jako indosantów do zapłaty kwoty 4 000 zł wynikającej z potrącenia różnicy kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 8 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na ich szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXIII. </strong>w okresie od 17 października 2002 roku do 7 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15 000 zł w ten sposób, że zawierając z nią w dniu 17 października 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">P. T.</span> wprowadzili ją w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 15 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego nastąpiło przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">M. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 15 000 zł w ten sposób, że w dniu 7 listopada 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 15 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z suma wekslową w wysokości 30 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jej szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXIV</strong> w okresie od 17 października 2002 roku do 7 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong>do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 324 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 17 października 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 324 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz znając wysokość istniejącego zobowiązania nakłonili <span class="anon-block">G. G. (1)</span> do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 648 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem w kwocie 324 000 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">G. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 324 000 zł w ten sposób, że w dniu 7 listopada 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 324 000 zł wynikającej z potrącenia różnicy kwoty sprzedaży z sumą wekslową w wysokości 648 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXV. </strong>w okresie od 23 października 2002 roku do 12 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. M.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 38 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 23 października 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (2)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 38 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 65 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawce weksla z indosantem w kwocie 42 106,92 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">Z. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 27 000 zł w ten sposób, że w dniu 12 listopada 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwał <span class="anon-block">Z. M.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 27 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslową w wysokości 65 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXVII. </strong>w okresie od 23 października 2002 roku do 7 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 75 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 23 października 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (2)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 75 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 95 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem w kwocie 75 000 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">Z. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że w dniu 7 listopada 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 20 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslową w wysokości 95 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span> żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> XXVIII. </strong>w okresie od 24 października 2002 roku do 7 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span> </strong> prowadzących działalność pod <span class="anon-block"> firmą,, (...)</span> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block"> (...) Spółka Jawna</span> </strong>do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8 000 zł w ten sposób, że zawierając z nimi w dniu 24 października 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 8 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 16 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawce weksla z indosantem z w kwocie 8176,61 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span> prowadzących działalność pod <span class="anon-block"> firmą,, (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block"> (...) Spółka Jawna</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8 000 zł w ten sposób, że w dniu 7 listopada 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span>, jako indosantów do zapłaty kwoty 8 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 16 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na ich szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXIX. </strong>w okresie od 25 października 2002 roku do 15 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. D. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że zawierając z jej pełnomocnikiem <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, w dniu 25 października 2002 roku umowę kupna – sprzedaży dwóch weksli in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">M. M. (3)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 20 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksli wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">J. D. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20 000 zł w ten sposób, że w dniu 15 listopada 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksli stanowiących przedmiot umowy sprzedaży weksli wezwali <span class="anon-block">J. D. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 20 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslową w wysokości 40 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jej szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> XXX. </strong>w okresie od 4 listopada 2002 roku do 7 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 124 600 zł w ten sposób, że zawierając z <span class="anon-block">M. B. (2)</span>, pełnomocnikiem <span class="anon-block"> (...) SA</span> w dniu 4 listopada 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o. o.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 124 600 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> Spółkę z o.o., a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 124 600 zł w ten sposób, że w dniu 7 listopada 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> do zapłaty kwoty 124 600 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 249 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na szkodę <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXXI.</strong> w okresie od 6 listopada 2002 roku do 15 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> </strong> prowadzących działalność pod <span class="anon-block"> firmą (...) Spółka Jawna</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 86 516 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 6 listopada 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 86 516 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> prowadzących działalność pod <span class="anon-block"> firmą (...) Spółka Jawna</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 86 484 zł w ten sposób, że w dniu 15 listopada 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> prowadzących działalność pod <span class="anon-block"> firmą (...) Spółka Jawna</span>, jako indosantów do zapłaty kwoty 86 484 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 173 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na szkodę <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> prowadzących działalność pod <span class="anon-block"> firmą (...) Spółka Jawna</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXXII.</strong> w okresie od 18 listopada 2002 roku do 27 grudnia 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. F.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 18 listopada 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 200 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">R. F.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 200 000 zł w ten sposób, że w dniu 27 grudnia 2002 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">R. F.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 200 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslową 400 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na szkodę <span class="anon-block">R. F.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXXIII</strong> w okresie od 13 grudnia 2002 roku do 2 stycznia 2003 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 13 grudnia 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">P. S. (1)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 17 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 34 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawce weksla z indosantem z w kwocie 17 000 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">K. C.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17 000 zł w ten sposób, że w dniu 2 stycznia 2003 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">K. C.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 17 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslową w wysokości 34000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXXIV</strong> w okresie od 16 grudnia 2002 roku do 2 stycznia 2003 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 16 grudnia 2002 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">M. K. (3)</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 30 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz nakłonili sprzedającego do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na sumę wekslową 60 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem w kwocie 30 000 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 30 000 zł w ten sposób, że w dniu 2 października 2003 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 30 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslowa w wysokości 60 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty przez <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> żądanej kwoty, czym działali na jego szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXXV. </strong>w okresie od 18 grudnia 2002 roku do 2 stycznia 2003 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. S. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 35 000 zł w ten sposób, że zawierając z nią w dniu 18 grudnia 2002 roku umowę kupna - sprzedaży dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">R. P. (1)</span> wprowadzili sprzedającą w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 35 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> oraz nakłonili sprzedającą do wypełnienia posiadanych przez nią weksli in blanco na sumę wekslową w wysokości 30 000 zł i 40 000 zł przewyższającą wysokość rzeczywistego zobowiązania łączącego wystawcę weksla z indosantem z w kwocie 26 000 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">I. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 35 000 zł w ten sposób, że w dniu 2 stycznia 2003 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwot z weksli stanowiących przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">I. S. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 35 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z suma wekslową w łącznej wysokości 70 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działali na szkodę <span class="anon-block">I. S. (2)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXXVI. </strong>w okresie od 22 stycznia 2003 roku do 11 marca 2003 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. M. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4500 zł w ten sposób, że zawierając z nią w dniu 22 stycznia 2003 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">W. S.</span> wprowadzili sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 4500 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">A. M. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 4500 zł w ten sposób, że w dniu 11 marca 2003 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwali <span class="anon-block">A. M. (1)</span> jako indosanta do zapłaty kwoty 4500 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslowa w wysokości 9000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty przez <span class="anon-block">A. M. (1)</span> żądanej kwoty, czym działali jej na szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXXVII. </strong>w okresie od 22 stycznia 2003 roku do 11 marca 2003 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając wspólnie i w porozumieniu jako Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. D. (2)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1 100 zł w ten sposób, że zawierając z nią w dniu 22 stycznia 2003 roku umowę kupna - sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">W. S.</span> wprowadzili sprzedającą w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 1100 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">M. D. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1100 zł w ten sposób, że w dniu 11 marca 2003 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy wezwali <span class="anon-block">M. D. (2)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 1100 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumą wekslowa w wysokości 2200 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty prze <span class="anon-block">M. D. (2)</span> żądanej kwoty, czym działali na jej szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p>a ponadto<strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong>o to,że:</p> <p> <strong> <!-- -->XXXVIII.</strong> w marcu 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> wypełnił niezgodnie z wolą wystawcy <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, <span class="anon-block">B. W.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span> pięć weksli in blanco wystawionych na zlecenie <span class="anon-block">O. S.</span> działając w ten sposób, że w mając świadomość co do rzeczywistej kwoty do jakiej można było wypełnić przedmiotowe weksle in blanco wpisał łączną kwotę 62 000 zł zawyżając w ten sposób łączną sumę wekslową z 9500 zł do 62 000 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XXXIX. </strong>w okresie od 17 maja 2002 roku do 17 września 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> jako prezes Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> doprowadził <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. Z.</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w dniu 17 maja 2002 roku w czasie zawierania z <span class="anon-block">G. Z.</span> umowy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z wierzytelności wekslowych wprowadził go w błąd co do zamiaru wywiązania się z warunków zawartej umowy dotyczących wzajemnego rozliczenia się, a następnie pomimo uzyskania w okresie od 20 sierpnia 2002 roku do 17 września 2002 roku od <span class="anon-block">R. M. (1)</span> pieniędzy w łącznej kwocie 4400 zł z których nie rozliczył się, czym działał na szkodę <span class="anon-block">G. Z.</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XL. </strong>w okresie od 20 sierpnia 2002 roku do 20 września 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> mając świadomość co do rzeczywistej wysokości zobowiązania w kwocie 8 396,27 zł istniejącego pomiędzy <span class="anon-block">M. B. (1)</span> prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> Wytwórnia (...)</span> ‘’, a <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółka z o.o.</span> wypełnił wystawiony przez tą firmę na zlecenie <span class="anon-block">M. B. (1)</span> weksel in blanco niezgodnie z wolą jego wystawcy zawyżając sumę wekslową z 8 396,27 zł do kwoty 31 000 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XLI.</strong> w okresie od 30 września 2002 roku do 11 października 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> mając świadomość co do rzeczywistej wysokości zobowiązania w kwocie 22 585,99 zł istniejącego pomiędzy <span class="anon-block">T. K. (1)</span> a <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółką z o.o.</span> wypełnił wystawiony przez tą firmę na zlecenie <span class="anon-block">T. K. (1)</span> weksel in blanco niezgodnie z wolą jego wystawcy zawyżając sumę wekslową z 22 582,99 zł do kwoty 53 000 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XLII. </strong>w okresie od 30 września 2002 roku do 11 października 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> mając świadomość co do rzeczywistej wysokości zobowiązania w kwocie 7875,30 zł istniejącego pomiędzy <span class="anon-block">S. W.</span>, a <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółka z o.o.</span> wypełnił wystawiony przez tą firmę na zlecenie <span class="anon-block">S. W.</span> i <span class="anon-block"> W (...) Spółkę z o.o.</span> dwa weksle in blanco niezgodnie z wolą ich wystawcy zawyżając sumę wekslową z kwoty łącznej 7875,30 zł do łącznej kwoty 17 400 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XLIII. </strong>w okresie od 4 października 2002 roku do 31 października 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> pełniąc funkcję prezesa Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłowali doprowadzić <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. W. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 90 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 4 października 2002 roku umowę cesji wierzytelności w kwocie 104 426,69 zł przysługującej <span class="anon-block">W. W. (2)</span> w stosunku do <span class="anon-block">H. K.</span> prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">H. K.</span> wprowadzili cedenta w błąd co do warunków przelewu wierzytelności w zakresie zamiaru zapłaty za nabytą wierzytelność i nie ponoszenia odpowiedzialności cedenta za wypłacalność dłużnika <span class="anon-block">H. K.</span>, w wyniku czego doprowadził do przeniesienia przez <span class="anon-block">W. W. (1)</span> wierzytelności w stosunku do <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">H. K.</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>, a następnie pomimo braku przesłanek uzasadniających wezwanie cedenta do spłaty zobowiązania wezwał <span class="anon-block">W. W. (1)</span> na podstawie § 4 zawartej umowy cesji wierzytelności do zapłaty kwoty 104 426, 69 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działał na szkodę <span class="anon-block">W. W. (1)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XIV </strong>w okresie od 4 listopada 2002 roku do 7 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> mając świadomość co do rzeczywistej wysokości zobowiązania w kwocie 118 889 zł istniejącego pomiędzy <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>,, a <span class="anon-block"> (...) Spółką z o.o.</span> wypełnił wystawiony przez tą firmę na zlecenie <span class="anon-block"> (...) SA</span> weksel in blanco niezgodnie z wolą wystawcy zawyżając sumę wekslową z kwoty 118 889 zł do sumy 249 200 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XLV. </strong>w okresie od 6 listopada 2002 roku do 15 listopada 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> mając świadomość co do rzeczywistej wysokości zobowiązania w kwocie 86 516 zł istniejącego pomiędzy <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> prowadzącymi działalność pod <span class="anon-block"> firmą (...) Spółka Jawna</span>, a <span class="anon-block"> (...) Spółką z o.o.</span> wypełnił wystawiony przez tą Spółkę na zlecenie <span class="anon-block"> (...) Spółkę Jawną</span> weksel in blanco niezgodnie z wolą wystawcy zawyżając sumę wekslową z kwoty 86 516 zł do sumy 173 000 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XLVI. </strong>w okresie od 13 grudnia 2002 roku do 2 stycznia 2003 roku we <span class="anon-block">W.</span> działając jako prezes Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. O. (1)</span> </strong> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10 000 zł w ten sposób, że zawierając z nim w dniu 13 grudnia 2002 roku umowę kupna - sprzedaży dwóch weksli in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">U. O.</span> wprowadził sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 10 000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">K. O. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 97 000 zł tys. zł w ten sposób, że w dniu 2 stycznia 2003 roku działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwał <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 97 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 107 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działał na szkodę <span class="anon-block">K. O. (1)</span>,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->XLVII. </strong>w okresie od 13 grudnia 2006 roku do 2 stycznia 2003 roku we <span class="anon-block">W.</span> mając świadomość co do rzeczywistej wysokości zobowiązania w kwocie 20 000 zł istniejącego pomiędzy <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, a <span class="anon-block">U. O.</span> wypełnił wystawiony przez nią na zlecenie <span class="anon-block">K. O. (1)</span> weksel in blanco niezgodnie z wolą jego wystawcy zawyżając sumę wekslową z kwoty 20 000 zł do sumy 107 000 zł,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> XLVIII. </strong>w okresie od 13 lutego 2003 roku do 15 lipca 2004 roku we <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">O.</span> działając jako prezes Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>, wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">W. P. (2)</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwo (...) Spółkę z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">R.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12 500 zł w ten sposób, że zawierając za pośrednictwem <span class="anon-block">W. P. (2)</span> z <span class="anon-block">A. K. (3)</span> prezesem Zarządu tej spółki w dniu 13 lutego 2003 roku ustną umowę kupna - sprzedaży weksla własnego wystawionego przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span> wprowadził sprzedającego – w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 12 500 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla, stanowiącego przedmiot ustnej umowy sprzedaży weksla skierował do Sądu Rejonowego w Lubaniu Wydział I Cywilny przeciwko <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu (...) Spółka z o.o.</span> pozew o solidarną zapłatę w postępowaniu nakazowym kwoty z weksla uzyskując w dniu 18 maja 2004 roku nakaz zapłaty stanowiący następnie tytuł wykonawczy umożliwiający przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sadzie Rejonowym w Zgorzelcu w toku, którego wyegzekwowano na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> należność główną wraz z odsetkami ustawowymi oraz kosztami postępowania</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>3.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, </strong> <span class="anon-block">urodz. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>,</p> <p>syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">J.</span> z domu <span class="anon-block">K.</span>,</p> <p>oskarżonego o to, że:</p> <p> <strong> <!-- --> XLIX. </strong>w dniu 2 października 2002 roku we <span class="anon-block">W.</span> pełniącym funkcje prezesa Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. H.</span> prezesem Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> oraz <span class="anon-block">R. S. (1)</span> wiceprezesem Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 50 000 zł <strong> <!-- --> udziałowców <span class="anon-block"> (...) Przedsiębiorstwa (...)</span> <span class="anon-block"> – (...) Spółki z o.o.</span> </strong>z siedzibą w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> <span class="anon-block">B. J.</span> w kwocie 15 000 zł, <span class="anon-block">M. J. (2)</span> w kwocie 15 000, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> w kwocie 10 000 zł oraz <span class="anon-block">Z. Ś.</span> w kwocie 10 000 zł wprowadzając ich w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartych w dniu 2 października 2002 roku umów zbycia należących do nich udziałów i zapłaty im ceny sprzedaży należących do nich udziałów Spółki, czym działali na ich szkodę,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>4.  <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. P. (2)</span> </strong>, <span class="anon-block">urodz. (...)</span> w <span class="anon-block">G.</span>,</p> <p>syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">S.</span> z domu <span class="anon-block">S.</span>,</p> <p>oskarżonego o to że:</p> <p> <strong> <!-- --> L. </strong>w okresie od 13 lutego 2003 roku do 15 lipca 2004 roku we <span class="anon-block">W.</span> i <span class="anon-block">O.</span> działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">J. H.</span> prezesem Zarządu <span class="anon-block">(...)</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwo (...) Spółkę z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">R.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 12 500 zł w ten sposób, że zawierając z <span class="anon-block">A. K. (3)</span> prezesem Zarządu tej spółki w dniu 13 lutego 2003 roku ustną umowę kupna - sprzedaży weksla własnego wystawionego przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span> wprowadził sprzedającego – w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 12 500 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla, stanowiącego przedmiot ustnej umowy sprzedaży weksla skierował do Sądu Rejonowego w Lubaniu Wydział I Cywilny przeciwko <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwu (...) Spółka z o.o.</span> pozew o solidarną zapłatę w postępowaniu nakazowym kwoty z weksla uzyskując w dniu 18 maja 2004 roku nakaz zapłaty stanowiący następnie tytuł wykonawczy umożliwiający przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sadzie Rejonowym w Zgorzelcu, w toku którego wyegzekwowano na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> należność główną wraz z odsetkami ustawowymi oraz kosztami postępowania,</p> <p> <strong> <!-- -->to jest o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </strong> </p> <p>* * *</p> <p>I.  oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> uznaje za winnych tego, że w okresie od kwietnia do 11 września 2002 r. we <span class="anon-block">W.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 260.000 zł <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w ten sposób, że posłużyli się podrobionym wekslem wypełnionym na kwotę 260.000 zł z datą wystawienia 10 marca 2002 r. i miejscem wystawienia w <span class="anon-block">K.</span> w celu uzyskania orzeczenia sądowego nakazującego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> zapłatę wskazanej kwoty – nakazu zapłaty z dnia 11 września 2002 r. wydanego przez Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> Wydział X Gospodarczy, jednak zamierzonego celu nie osiągnęli wobec wydania przez Sąd Apelacyjny we <span class="anon-block">W.</span> Wydział I Cywilny w dniu 9 lutego 2006 r. wyroku, którym zmienił on zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> z 1 czerwca 2005 r., uchylając nakaz zapłaty wydany przez ten Sąd w dniu 11 września 2002 r. oraz oddalając powództwo, to jest czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierza im kary po 1 (jednym) roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł;</p> <p>II.  oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> uznaje za winnych tego, że w okresie od 5 do 15 sierpnia 2002 r. w <span class="anon-block">O.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadzili <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 293.500 zł w ten sposób, że doprowadzili <span class="anon-block">J. P. (1)</span> i <span class="anon-block">R. B. (2)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o. w dniu 5 sierpnia 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z łącznie ośmiu weksli in blanco wystawionych przez: <span class="anon-block">S. M.</span> w ilości sześciu oraz <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">Ł.</span>–<span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">R. K. (2)</span> – w ilości dwóch, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 293.500 zł oraz doprowadzili do przeniesienia praw z tych weksli wypełnionych na łączną kwotę 392.850 zł w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o., a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 392.850 zł w ten sposób, że w dniu 15 sierpnia 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwali <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span>, jako indosanta do zapłaty sumy wekslowej w kwocie 392.850 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, to jest czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierza im kary po 1 (jednym) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł;</p> <p>III.  oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> uznaje za winnych tego, że w okresie od 20 sierpnia do 12 listopada 2002 r. we <span class="anon-block">W.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w krótkich odstępach czasu, wprowadzając inne osoby w błąd doprowadzili je do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 219.513 zł i usiłowali doprowadzić je do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 242.084 zł, a w tym:</p> <p>1.  w okresie od dnia 20 do 30 sierpnia 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadzili <span class="anon-block">M. B. (1)</span> prowadzącego działalność pod nazwą <span class="anon-block"> Wytwórnia (...)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 8.397 zł w ten sposób, że doprowadzili pełnomocnika <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span> <span class="anon-block">M. R. (2)</span> <span class="anon-block">S.</span> do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o. w dniu 20 sierpnia 2002 r. umowę sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, prezesa Zarządu <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółki z o.o.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 8.397 zł oraz doprowadzili do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o., a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">M. B. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 31.000 zł w ten sposób, że w dniu 30 sierpnia 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwali <span class="anon-block"> Wytwórnię (...)</span> <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty sumy wekslowej w kwocie 31.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>2.  w okresie od 4 do 7 listopada 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadzili <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 124.600 zł w ten sposób, że doprowadzili do zawarcia przez pełnomocnika <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block">M. B. (2)</span> w dniu 4 listopada 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>, działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 124.600 zł, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 124.600 zł w ten sposób, że w dniu 7 listopada 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwali <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 124.600 zł, wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 249.000 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty;</p> <p>3.  w okresie od 6 do 15 listopada 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadzili <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> prowadzących działalność pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> s.j. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 86.516 zł w ten sposób, że doprowadzili do zawarcia przez <span class="anon-block">M. T.</span> z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 6 listopada 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 86.516 zł oraz doprowadzili do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., przy czym wprowadził <span class="anon-block">M. T.</span> w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów”, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 86.484 zł w ten sposób, że w dniu 15 listopada 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wzywali <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span>, jako indosantów do zapłaty kwoty 86.484 zł, wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 173.000 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>to jest czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierza im kary po 1 (jednym) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 60 (sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł;</p> <p>IV.  oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> uznaje za winnych tego, że w okresie od 23 października do 12 listopada 2002 r. we <span class="anon-block">W.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w krótkich odstępach czasu wprowadzając inne osoby w błąd doprowadzili je do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 121.000 zł i usiłowali doprowadzić je do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 55.000 zł, a w tym:</p> <p>1.  w okresie od dnia 23 października do dnia 12 listopada 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadzili <span class="anon-block">Z. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 38.000 zł w ten sposób, że doprowadzili go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o. w dniu 23 października 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o. o.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 38.000 zł oraz nakłonili <span class="anon-block">Z. M.</span> do wypełnienia przedmiotowego weksla in blanco na kwotę 65.000 zł niezgodną z porozumieniem wekslowym i doprowadzili do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o., a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">Z. M.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 27.000 zł w ten sposób, że w dniu 12 listopada 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwali <span class="anon-block">Z. M.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 27.000 zł, wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 65.000 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>2.  w okresie od 23 października do 7 listopada 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadzili <span class="anon-block">M. J. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 75.000 zł w ten sposób, że doprowadzili go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o. w dniu 23 października 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o. o.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 75.000 zł oraz nakłonili <span class="anon-block">M. J. (1)</span> do wypełnienia przedmiotowego weksla in blanco na kwotę 95.000 zł niezgodną z porozumieniem wekslowym i doprowadzili do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o., przy czym wprowadził <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów”, a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">M. J. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 20.000 zł w ten sposób, że w dniu 7 listopada 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwali <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 20.000 zł, wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 95.000 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>3.  w okresie od 24 października do 7 listopada 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadził <span class="anon-block">I. K. (1)</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span> prowadzących działalność pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block"> (...) Spółka Jawna</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 8.000 zł w ten sposób, że doprowadzili ich do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 24 października 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> działających w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 8.000 zł oraz nakłonili <span class="anon-block">A. K. (2)</span> do wypełnienia przedmiotowego weksla in blanco na kwotę 16.000 zł niezgodną z porozumieniem wekslowym i doprowadzili do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie usiłowali doprowadzić <span class="anon-block">I. K. (1)</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.000 zł w ten sposób, że w dniu 7 listopada 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwali <span class="anon-block">I. K. (1)</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span>, jako indosantów do zapłaty kwoty 8.000 zł, wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 16.000 zł lecz zamierzonego celu nie osiągnęli wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>to jest czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierza im kary po 1 (jednym) roku i 3 (trzy) miesiące pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł;</p> <p>V.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> uznaje za winnego tego, że w okresie od 5 czerwca 2002 r. do 2 stycznia 2003 r. we <span class="anon-block">W.</span>, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w krótkich odstępach czasu, wprowadzając inne osoby w błąd doprowadził je do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 190.880 zł i usiłował doprowadzić je do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 258.520 zł, a w tym:</p> <p>1.  w okresie od 5 do 10 czerwca 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 36.000 zł w ten sposób, że doprowadził do zawarcia przez <span class="anon-block">W. R.</span>, działającego w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> w dniu 5 czerwca 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">M. R. (1)</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny w kwocie 36.000 zł oraz nakłonił <span class="anon-block">W. R.</span> do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na kwotę niezgodną z porozumieniem wekslowym, to jest na kwotę 55.000 zł, a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 19.000 zł w ten sposób, że w dniu 10 czerwca 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 19.000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 55.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>2.  w okresie od 28 czerwca do 19 sierpnia 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził <span class="anon-block">S. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 6.000 zł w ten sposób, że doprowadził go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 28 czerwca 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 6.000 zł oraz nakłonił <span class="anon-block">S. S. (1)</span> do wypełnienia posiadanego przez niego weksla in blanco na kwotę niezgodną z porozumieniem wekslowym, to jest na kwotę 20.000 zł i doprowadził do przeniesienia przez niego praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., przy czym wprowadził <span class="anon-block">S. S. (1)</span> w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów”, a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">S. S. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 14.000 zł w ten sposób, że pismem z dnia 19 sierpnia 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał go jako indosanta do zapłaty kwoty 14.000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 20.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>3.  od dnia 24 lipca do 27 sierpnia 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, doprowadził <span class="anon-block">M. H.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 10.000 zł w ten sposób, że doprowadził go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 24 lipca 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 10.000 zł oraz nakłonił go do wypełnienia przedmiotowego weksla in blanco na kwotę 50.000 zł niezgodną z zawartym porozumieniem wekslowym i doprowadził do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., przy czym wprowadził <span class="anon-block">M. H.</span> w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów”, a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">M. H.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 40.000 zł w ten sposób, że w dniu 27 sierpnia 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał go, jako indosanta do zapłaty kwoty 40.000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 50.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>4.  w okresie od 1 do 14 sierpnia 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadził <span class="anon-block">L. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 50.000 zł w ten sposób, że doprowadził go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 1 sierpnia 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikających z dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">E. K. (2)</span> i <span class="anon-block">T. F.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 50.000 zł oraz nakłonił go do wypełnienia przedmiotowych weksli in blanco na łączną kwotę 100.000 zł, niezgodną z zawartym porozumieniem wekslowym i doprowadził do przeniesienia praw z weksli w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">L. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 50.000 zł w ten sposób, że w dniu 14 sierpnia 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał go, jako indosanta do zapłaty kwoty 50.000 zł, wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksli z sumy wekslowej 100.00 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty;</p> <p>5.  w okresie od 13 do 20 sierpnia 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadził <span class="anon-block">A. K. (4)</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 20.000 zł w ten sposób, że doprowadził ich do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 13 sierpnia 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie oraz nakłonił ich do wypełnienia przedmiotowego weksla in blanco na kwotę 40.000 zł niezgodną z porozumieniem wekslowym, i doprowadził do przeniesienia praw z weksli w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">A. K. (4)</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 40.000 zł w ten sposób, że w dniu 20 sierpnia 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał ich, jako indosantów do zapłaty sumy wekslowej w kwocie 40.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>6.  w okresie od 20 sierpnia do 1 września 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadził <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 20.000 zł w ten sposób, że doprowadził ich do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 20 sierpnia 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">W. Z. (1)</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 20.000 zł oraz doprowadził do przeniesienia praw z weksli w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., przy czym wprowadził <span class="anon-block">Z. S.</span>, reprezentującego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” i nakłonił go do wypełnienia przedmiotowego weksla in blanco na kwotę 40.000 zł niezgodną z porozumieniem wekslowym, a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 40.000 zł, w ten sposób, że w dniu 1 września 2002 r. pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał ich jako indosantów do zapłaty sumy wekslowej 40.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>7.  w okresie od 30 września do 11 października 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadził <span class="anon-block">T. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 23.180 zł w ten sposób, że doprowadził pełnomocnika <span class="anon-block">T. E.</span> <span class="anon-block">C.</span> do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 30 września 2002 r. z umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span> prezesa Zarządu <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółki z o.o.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 23.180 zł oraz doprowadził do przeniesienia praw z tego weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">T. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 29.820 zł w ten sposób, że w dniu 11 października 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 29.820 zł, wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej w kwocie 53.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>8.  w okresie od 30 września do 11 października 2002 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadził <span class="anon-block">S. W.</span> oraz reprezentowaną przez niego <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 8.700 zł w ten sposób, że doprowadził pełnomocnika <span class="anon-block">T. E.</span> <span class="anon-block">C.</span> do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. dniu 30 września 2002 r. dwóch umów sprzedaży wierzytelności wynikających z dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span> prezesa Zarządu <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółki z o.o.</span> dla <span class="anon-block">S. W.</span> oraz <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie odpowiednio 3.400 zł i 5.300 zł oraz doprowadził do przeniesienia praw z tych weksli w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">S. W.</span> oraz reprezentowaną przez niego <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.700 zł w ten sposób, że w dniu 11 października 2002 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał <span class="anon-block">S. W.</span>, jako indosanta weksli do zapłaty kwot 3.400 zł i 5.300 zł, wynikających z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksli z sum wekslowych odpowiednio 6.800 zł i 10.600 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>9.  w okresie od 13 grudnia 2002 r. do 2 stycznia 2003 r., w wykonaniu z góry powziętego zamiaru doprowadził <span class="anon-block">K. C.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 17.000 zł w ten sposób, że doprowadził go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 13 grudnia 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">P. S. (1)</span> nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 17.000 zł oraz nakłonił <span class="anon-block">K. C.</span> do wypełnienia przedmiotowego weksla in blanco na kwotę 34.000 zł niezgodną z porozumieniem wekslowym i doprowadził do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">K. C.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 17.000 zł w ten sposób, że w dniu 2 stycznia 2003 r., pozorując działanie w ramach zwrotnego poszukiwania wezwał <span class="anon-block">K. C.</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 17.000 zł, wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej w kwocie 34.000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty,</p> <p>to jest czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. za <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł;</p> <p>VI.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> uznaje za winnego tego, że w okresie od 22 lipca do sierpnia 2002 r. we <span class="anon-block">W.</span>, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził <span class="anon-block">Z. C.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 104.000 zł w ten sposób, że doprowadził go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 22 lipca 2002 r. dwóch umów sprzedaży wierzytelności wynikających z dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">J. J. (2)</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 104.000 zł oraz doprowadził do przeniesienia przez niego praw z weksli w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., przy czym wprowadził <span class="anon-block">Z. C.</span> w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów”, a następnie doprowadził <span class="anon-block">Z. C.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 12.000 zł, których zażądał w zamian za wycofanie w stosunku do niego pozwów skierowanych przeciwko <span class="anon-block">Z. C.</span> oraz <span class="anon-block">J. J. (3)</span> i poręczycielom wekslowym solidarnie o zapłatę sum wekslowych, wyzyskując błąd <span class="anon-block">Z. C.</span> dotyczący zasadności żądania pozwu w stosunku do niego, to jest czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierza mu karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł;</p> <p>VII.  oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> uznaje za winnego tego, że w okresie od 12 września do 7 października 2002 r. we <span class="anon-block">W.</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i w krótkich odstępach czasu, wprowadzając inne osoby błąd doprowadził je do rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 74.000 zł, a w tym:</p> <p>1.  w dniu 12 września 2002 r. doprowadził <span class="anon-block">W. J.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 70.000 zł w ten sposób, że doprowadził go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 12 września 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">S. O.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 70.000 zł oraz doprowadził do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o.,</p> <p>2.  w dniu 7 października 2002 r. doprowadził <span class="anon-block">I. P.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 4.000 zł w ten sposób, że doprowadził ich do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">P. P.</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 4.000 zł oraz nakłonił ich do wypełnienia przedmiotowego weksla in blanco na kwotę 8.000 zł niezgodną z zawartym porozumieniem wekslowym i doprowadził do przeniesienia przez <span class="anon-block">I. P.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., przy czym wykorzystał pozostawanie przez nich w błędzie co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów”,</p> <p>to jest czynów z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł;</p> <p>VIII.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> uznaje za winnego tego, że w dniu 24 czerwca 2002 r. we <span class="anon-block">W.</span> doprowadził <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem o wartości 3.400 zł w ten sposób, że doprowadził go do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w dniu 24 czerwca 2002 r. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z dwóch weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">B. K. (1)</span>, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży w kwocie 3.400 zł oraz nakłonił <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> do wypełnienia posiadanych przez niego weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">B. K. (1)</span> na kwotę niezgodną z porozumieniem wekslowym, to jest na kwotę 6.500 zł i doprowadził do przeniesienia praw z weksli w drodze indosu, przy czym wprowadził <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów”, to jest czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 1;art. 33 § 2;art. 33 § 3)">art. 33 § 1-3 k.k.</a> wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz grzywny w wymiarze 40 (czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł;</p> <p>IX.  oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong>i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> uniewinnia od popełnienia czynów opisanych w punktach <strong> <!-- -->I-IV, VI, XII, XVII, XXI, XXIII, XXIV, XXIX, XXXII, XXXIV-XXXVII </strong>części wstępnej wyroku, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;</p> <p>X.  oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> uniewinnia od popełnienia czynów opisanych w punktach <strong> <!-- -->VII-XI, XIII, XV, XVI, XVIII-XX, XXII, XXXIII </strong>części wstępnej wyroku, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;</p> <p>XI.  oskarżonego<strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> uniewinnia od popełnienia czynów opisanych w punktach <strong> <!-- -->XXXVIII-XLVIII </strong>części wstępnej wyroku, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;</p> <p>XII.  oskarżonych<strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. D. (1)</span> </strong>i<strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. P. (2)</span> </strong>uniewinnia od popełnienia zarzuconych im czynów, a kosztami procesu w tej części obciąża Skarb Państwa;</p> <p>XIII.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i 2 k.k.</a> oskarżonemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong>wymierza kary łączne <strong> <!-- -->3 (trzech) lat pozbawienia wolności</strong> oraz<strong> <!-- --> grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) zł</strong>;</p> <p>XIV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i 2 k.k.</a> oskarżonemu <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> wymierza kary łączne <strong> <!-- -->1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności </strong>oraz<strong> <!-- --> grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) zł</strong>;</p> <p>XV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2;art. 69 § 3)">art. 69 § 1-3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 73;art. 73 § 1)">art. 73 § 1 k.k.</a> warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong>kary łącznej pozbawienia wolności na okres <strong> <!-- -->4 (czterech) lat</strong> próby, oddając go w tym czasie pod dozór kuratora sądowego;</p> <p>XVI.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong>solidarnie obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej czynami opisanymi w punktach <strong> <!-- -->XVII, XXV, XXVII, XXVIII, XXXI </strong>części wstępnej wyroku poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:</p> <p>1.  <span class="anon-block">M. B. (1)</span> – kwoty 8.397 zł,</p> <p>2.  <span class="anon-block">Z. M.</span> <strong> <!-- --> – </strong>kwoty 31.000 zł,</p> <p>3.  <span class="anon-block">M. J. (1)</span> <strong> <!-- -->– </strong>kwoty 55.000 zł,</p> <p>4.  <span class="anon-block">I. K. (1)</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span> <strong> <!-- -->– </strong>kwoty 8.000 zł,</p> <p>5.  <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> <strong> <!-- -->– </strong>kwoty 86.516 zł;</p> <p>XVII.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzeka wobec oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong>obowiązek naprawienia w części szkody wyrządzonej czynami opisanymi w punktach <strong> <!-- -->VIII, IX, X, XI, XIII, XV, XVIII, XIX, XXII, XXXIII </strong>części wstępnej wyroku poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych:</p> <p>1.  <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> <strong> <!-- -->– </strong>kwoty 3.400 zł,</p> <p>2.  <span class="anon-block">S. S. (1)</span> <strong> <!-- --> – </strong>kwoty 6.000 zł,</p> <p>3.  <span class="anon-block">Z. C.</span> – kwoty 116.000 zł,</p> <p>4.  <span class="anon-block">M. H.</span> <strong> <!-- -->– </strong>kwoty 10.000 zł,</p> <p>5.  <span class="anon-block">L. G. (1)</span> – kwoty 4.000 zł,</p> <p>6.  <span class="anon-block">A. K. (4)</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> – kwoty 20.000 zł,</p> <p>7.  <span class="anon-block">W. J.</span> <strong> <!-- -->– </strong>kwoty 70.000 zł,</p> <p>8.  <span class="anon-block">T. K. (1)</span> – kwoty 23.180 zł,</p> <p>9.  <span class="anon-block">I. P.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> – kwoty 4.000 zł,</p> <p>10.  <span class="anon-block">K. C.</span> – kwoty 17.000 zł.</p> <p>XVIII.  zwalnia oskarżonych <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> i <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III K 191/07</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> została utworzona na skutek zawarcia w dniu 11 września 2001 r. we <span class="anon-block">W.</span> w formie aktu notarialnego umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pomiędzy <span class="anon-block">J. H.</span> a <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Zgodnie z postanowieniami umowy spółki, kapitał zakładowy wynosił 50.000 zł, który dzielił się na 100 równych i niepodzielnych udziałów po 500 zł każdy i został wniesiony aportem. Każdy ze wspólników objął po 50 udziałów o wartości 500 zł każdy o łącznej wartości 25.000 zł, które zostały pokryte wekslami własnymi z wystawienia <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, którego remitentem była zawiązywana Spółka. Poręczycielem weksla własnego wystawionego przez <span class="anon-block">J. H.</span> był <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, natomiast weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. J. (1)</span> <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>akt notarialny z 11.09.2001 r. – umowa spółki t. LII k. 10519-10522</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">J. H.</span> zawierał w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. umowy o współpracę w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z tytułów egzekucyjnych i wykonawczych, której przedmiotem było pośrednictwo przy obsłudze wierzytelności. Umowy te zawierały postanowienie dotyczące obowiązku zapłaty przez Zleceniodawcę na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. wynagrodzenia prowizyjnego liczonego procentowo od każdej odzyskanej dla Zleceniodawcy kwoty. Następnie sporządzano zlecenie incasso. Należność była dochodzona przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> od dłużników wekslowych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy o współpracę – t. XXXIX k. 7596</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy o współpracę – t. XXX k. 5770-5773, k. 5830-5831, k. 5884, k. 5909-5910, k. 5938-5941;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy o współpracę – t. XXXII k. 6224-6225, k. 6258-6259, k. 6334;</p> </dd> </dl> <p>Stałą obsługą prawną <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> od dnia 6 listopada 2001 roku zajmowała się kancelaria prawna radcy prawnego <span class="anon-block">S. A.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>umowa dot. stałej obsługi prawnej wraz z załącznikami t. XCIX k. 19585-19591</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. A.</span> – protokół rozprawy z dnia 19.06.2013 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">(...)</span> posiadała wykupioną polisę ubezpieczeniową na okoliczność rabunku gotówki lub innych wartości pieniężnych na kwotę 1.000.000 zł na okres od 16 lipca 2002 r. do 15 lipca 2003 r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>polisa ubezpieczeniowa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> – t. XCIX k. 19602</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> </strong> </p> <p>W lecie 2000 roku <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> zamieszkały w <span class="anon-block">K.</span> wykonywał usługi agrotechniczne dla <span class="anon-block">S. B.</span>, polegające na użyciu kombajnu do zbioru zboża. Za usługę tę <span class="anon-block">S. B.</span> obiecał zapłatę kwoty 10.000 zł w terminie do 8 września 2000 r. W terminie tym <span class="anon-block">S. B.</span> nie dokonał zapłaty, wobec czego <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> zaproponował mu podpisanie weksla in blanco. <span class="anon-block">S. B.</span> na blankiecie weksla dostarczonego mu przez <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> własnoręcznie wpisał datę wystawienia „8.09.2000 r.”, kwotę „10.000 zł” oraz słownie „dziesięć tysięcy złotych”, a także słowa: „zapłacę bez protestu”. W rubryce <span class="anon-block"> (...)</span> wpisał datę 8.10.2000r., którą następnie przekreślił. Weksel w takiej formie podpisał czytelnie imieniem i nazwiskiem oraz złożył podpis nieczytelny. Do weksla tego nie została sporządzona deklaracja wekslowa. Po podpisaniu weksla <span class="anon-block">S. B.</span> kilkakrotnie obiecywał <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> dokonanie zapłaty, lecz nie czynił tego i zaprzestał reagowania na ponaglenia ze strony <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 163</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. B.</span> – t. II k. 171-172 i protokół rozprawy z dnia 4.06. 2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – t. II k. 139</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> rozpoczął poszukiwania firmy, która zajęłaby się windykacją jego należności od <span class="anon-block">S. B.</span>. W listopadzie 2001 r. znalazł w <span class="anon-block"> (...)</span> ogłoszenie <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. we <span class="anon-block">W.</span>. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówił się na spotkanie w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 163</p> </dd> </dl> <p>W dniu 27 listopada 2001 r. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> udał się do biura <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Obecnemu tam <span class="anon-block">J. H.</span> okazał weksel podpisany przez <span class="anon-block">S. B.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> oświadczył, że konieczne jest sprawdzenie, czy weksel ten został częściowo wypełniony i podpisany przez <span class="anon-block">S. B.</span>, lecz jednocześnie zaproponował zawarcie umowy kupna-sprzedaży tego weksla. <span class="anon-block">J. H.</span> zapytał <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> o sytuację finansową <span class="anon-block">S. B.</span>. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> powiedział, że <span class="anon-block">S. B.</span> jest właścicielem gospodarstwa rolnego, stolarni i piekarni. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił druk umowy, wpisując imię i nazwisko, adres, numer telefonu <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> oraz numer jego konta w Banku Spółdzielczym w <span class="anon-block">K.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> cenę za weksel 8.000 zł, a termin jej płatności określił na 11 grudnia 2001 r. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> wyraził zgodę na taką cenę i termin jej zapłaty. Ustalone cena sprzedaży i termin zapłaty <span class="anon-block">J. H.</span> wpisał do umowy, którą podpisali: <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, jako sprzedający i <span class="anon-block">J. H.</span> reprezentujący <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w organizacji, jako kupujący.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 163-164</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy – t. II k. 136</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zlecenie inkaso – t. II k. 137</p> </dd> </dl> <p>Przed podpisaniem umowy <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> zapoznał się z jej treścią. Nie znał znaczenia słów „indos” i „indosant”, nie zwracał się do <span class="anon-block">J. H.</span> o wyjaśnienie wyrazów zawartych w umowie. <span class="anon-block">J. H.</span> powiedział mu, że w związku z podpisaniem umowy nie będzie ponosił żadnych kosztów, gdyż koszty postępowania sądowego ponosi <span class="anon-block">(...)</span> we własnym zakresie.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 164</p> </dd> </dl> <p>Po podpisaniu umowy, na polecenie <span class="anon-block">J. H.</span> <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> wpisał na wekslu: datę zapłaty „28 listopada 2001 r.”, swoje imię i nazwisko po słowach „na zlecenie”, a na odwrocie słowa „Ustępuję bez kosztów na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> sp. z o.o. (...)</span>”.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 164</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – t. II k. 139</p> </dd> </dl> <p>Pisząc słowa na odwrocie weksla, <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> zapytał <span class="anon-block">J. H.</span> o ich znaczenie. <span class="anon-block">J. H.</span> odpowiedział, że zapis taki jest wymagany do skutecznego prowadzenia przez <span class="anon-block">(...)</span> windykacji w imieniu <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> sporządził w dwóch egzemplarzach opis weksla, którego oryginał wręczył <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 164</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>opis weksla – t. II k. 136v</p> </dd> </dl> <p>W dniu 1 grudnia 2001 r. <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. zwróciła się do <span class="anon-block">S. B.</span> pismem (z dnia 29 listopada 2001 r.), w którym został on poinformowany o przeniesieniu przez <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> własności weksla na <span class="anon-block">(...)</span>. Podpisany za zarząd spółki <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował <span class="anon-block">S. B.</span> wpłatę na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> do dnia 10 grudnia 2001 r. kwoty 2.000 zł, po czym możliwe będzie negocjowanie spłaty reszty sumy wekslowej w ratach.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. B.</span> – t. II k. 171-172 i protokół rozprawy z dnia 4.06. 2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo – t. II k. 140</p> </dd> </dl> <p>Takie same informacje <span class="anon-block">J. H.</span> przekazał <span class="anon-block">S. B.</span> w rozmowie telefonicznej. <span class="anon-block">S. B.</span> udał się do biura <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, gdzie <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował go, że w przypadku odmowy spłaty należności, skierowana zostanie sprawa do komornika. Uzgodnili, że <span class="anon-block">S. B.</span> będzie spłacał należność w ratach miesięcznych po 500 zł. Tego samego dnia <span class="anon-block">S. B.</span> dokonał wpłaty 1.000 zł. W późniejszym czasie <span class="anon-block">S. B.</span> wpłacił jeszcze 1.000 zł i 500 zł w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. B.</span> – t. II k. 171-172 i protokół rozprawy z dnia 4.06. 2009 r.</p> </dd> </dl> <p>Pismem z 3 grudnia 2001 r. <span class="anon-block">J. H.</span> w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> poinformował <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, że <span class="anon-block">S. B.</span> nie wykupił weksla w terminie, zasłonił się niewypłacalnością, a ponadto oświadczył, że część należności zapłacił <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>. Do <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> zadzwonił przedstawiciel <span class="anon-block">(...)</span>, który oświadczył, że musi on dokonać wpłaty 350 zł tytułem opłat sądowych. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> przelał na konto <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> kwotę 350 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 164</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo – t. II k. 168</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>polecenie przelewu – t. II k. 169</p> </dd> </dl> <p>W dniu 17 grudnia 2001 r. <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. wystąpiła do Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej z pozwem przeciwko <span class="anon-block">S. B.</span> o zapłatę kwoty 10.000 zł z weksla wraz z ustawowymi odsetkami. Sąd Rejonowy w Oławie w dniu 23 stycznia 2002 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym (sygn. akt I Nc 71/01), nakazujący <span class="anon-block">S. B.</span> zapłatę <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. kwoty 10.000 zł z ustawowymi odsetkami od 28 listopada 2001 r. oraz 4.230,30 zł tytułem kosztów procesu, w tym 4.000 zł tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego. Na wniosek <span class="anon-block">(...)</span> w dniu 6 marca 2002 r. Sąd Rejonowy w Oławie nadał nakazowi zapłaty klauzulę wykonalności, po czym <span class="anon-block">(...)</span> wystąpiła do Komornika przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej z wnioskiem o egzekucję przeciwko <span class="anon-block">S. B.</span> z rachunku bankowego lub rzeczy ruchomych. Wniosek egzekucyjny został zwrócony <span class="anon-block">(...)</span> z powodu nie wniesienia opłaty. Z ponownym wnioskiem do komornika tej samej treści <span class="anon-block">(...)</span> wystąpiła w dniu 26 czerwca 2002 r. Również ten wniosek został zwrócony z powodu nie wniesienia opłaty. Trzeci wniosek o egzekucję przeciwko <span class="anon-block">S. B.</span> został złożony w dniu 23 września 2002 r. Komornik Sądowy Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej przekazał sprawę Komornikowi Sądowemu Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej, który wcześniej wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko <span class="anon-block">S. B.</span>. W dniu 21 lutego 2003 r. <span class="anon-block">(...)</span> złożyła do Komornika wniosek o wszczęcie egzekucji z wymienionej w nim nieruchomości, a do Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej, wystąpiła o nadanie nakazowi zapłaty z dnia 23 stycznia 2002 r. klauzuli wykonalności również przeciwko żonie <span class="anon-block">S. B.</span>. Polska Giełd Wekslowa sp. z o.o. została przyłączona, jako wierzyciel do egzekucji z nieruchomości <span class="anon-block">S. B.</span>. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Środzie Śląskiej wezwał <span class="anon-block">S. B.</span> do zapłaty należności głównej 10.000 zł, 2.328,77 zł zaległych odsetek, 4.230,30 zł kosztów procesu, 3.600 zł kosztów zastępstwa adwokackiego i 3.023,86 zł opłaty egzekucyjnej.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>pozew – t. II k. 141</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>nakaz zapłaty – t. II k. 145</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wnioski – t. II k. 146, 147, 152, 155, 157, 158</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zarządzenie – t. II k. 151, 154</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>postanowienie – t. II k. 156</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zawiadomienie – t. II k. 159</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wezwanie do zapłaty – t. II k. 160</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> w 2002 r. przyszedł do biura <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, gdzie <span class="anon-block">J. H.</span> oświadczył mu, że nie mogą wyegzekwować pieniędzy od <span class="anon-block">S. B.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 164</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">S. B.</span> w rozmowie ze <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> powiedział, że zapłacił <span class="anon-block">(...)</span> część należności. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> nie otrzymał od <span class="anon-block">(...)</span> żadnych pieniędzy.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> – t. II k. 164</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. B.</span> – t. II k. 171-172 i protokół rozprawy z dnia 4.06. 2009 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonej <span class="anon-block">O. S.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">O. S.</span> od 11 czerwca 2001r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa kredytowego. Do jej obowiązków należało sprawdzenie zdolności kredytowej klienta. <span class="anon-block">O. S.</span> miała podpisane umowy o współpracę m. in. z <span class="anon-block"> (...) s. c.</span> oraz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zaświadczenia o prowadzeniu działalności gospodarczej i nadaniu nr REGON t. III k. 458-459</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>umowy o współpracę – t. IV k. 508-512</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">E. Ż.</span>, chcąc uzyskać kredyt, złożyła w tym biurze wniosek o udzielenie kredytu, wpłaciła kwotę 150 zł tytułem opłaty manipulacyjnej. W dniu 10 października 2003r. podpisała w biurze prowadzonym przez <span class="anon-block">O. S.</span> umowę o kredyt, podpisała również weksel in blanco jako zabezpieczenie przedmiotowego kredytu. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">E. Ż.</span> podpisała niewypełniony weksel oraz wpisała swój adres i numer PESEL. Na odwrotnej stronie jej mąż <span class="anon-block">A. Ż.</span> podpisał się i wpisał swój adres i numer PESEL. Następnie w dniu 12 października 2001r. <span class="anon-block">E. Ż.</span> zawarła umowę o kredyt w biurze <span class="anon-block"> Towarzystwa (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, składając kolejny podpisany przez siebie weksel in blanco.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">E. Ż.</span> – t. II k. 177-178, 289-290</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">E. Ż.</span> – t. II k. 180</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy kredytu wraz z harmonogramem spłat t. II k. 291-293</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>potwierdzenia wpłat t. II k. 294</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>potwierdzenie uiszczenia opłaty t. II k. 295</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">A. B. (1)</span> poszukując możliwości uzyskania kredytu, trafiła do biura pośrednictwa kredytowego prowadzonego przez <span class="anon-block">O. S.</span>. Złożyła w tym biurze wniosek o udzielenie kredytu, wpłaciła również kwotę 150 zł tytułem opłaty za pośrednictwo. <span class="anon-block">O. S.</span> dała <span class="anon-block">A. B. (1)</span> do podpisania weksel in blanco jako zabezpieczenie przedmiotowego kredytu. <span class="anon-block">A. B. (1)</span> złożyła swój podpis na niewypełnionym wekslu oraz wpisała swój adres i numer PESEL. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. B. (1)</span> – t. II k. 260-261</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">A. B. (1)</span> – t. II k. 186</p> </dd> </dl> <p>Na przełomie sierpnia i września 2001 roku <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> poszukiwała możliwości uzyskania szybkiego kredytu gotówkowego. W gazecie znalazła kontakt do biura pośrednictwa kredytowego prowadzonego przez <span class="anon-block">O. S.</span>. Na początku września przyjechała do <span class="anon-block">K.</span> do biura <span class="anon-block">O. S.</span>. Złożyła wniosek o uzyskanie kredytu w kwocie 2.500 zł. <span class="anon-block">O. S.</span> dała <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> do wypełnienia oświadczenia o zarobkach. <span class="anon-block">O. S.</span> pobrała od <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> opłatę za pośrednictwo w kwocie 150 zł. Dała jej również do podpisania weksel in blanco. <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> złożyła swój podpis na niewypełnionym wekslu oraz wpisała swój adres i numer PESEL. <span class="anon-block">O. S.</span> zapewniał <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, że na pewno dostanie ten kredyt po trzech dniach od złożenia wniosku. Po upływie ustalonego terminu <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> zadzwoniła do biura i uzyskała odpowiedź, że nie ma zdolności kredytowej do uzyskania kredytu. Wówczas <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> za zażądała zwrotu wpłaconej kwoty. <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> kilkakrotnie przyjeżdżała do biura <span class="anon-block">O. S.</span>, jednakże nikogo nie zastała.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> – t. II k. 462-464</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> – t. II k. 201</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dowód wpłaty t. V k. 467</p> </dd> </dl> <p>Jesienią 2001 roku <span class="anon-block">B. Z.</span>, chcąc uzyskać kredyt, namówiła swoją koleżankę <span class="anon-block">M. W.</span>, aby ta poręczyła jej kredyt. <span class="anon-block">B. Z.</span> w dniu 18 października 2001r. przyszła wraz z <span class="anon-block">M. W.</span> do biura, w którym pracowała <span class="anon-block">O. S.</span>. Złożyła wniosek o kredyt gotówkowy w kwocie 3.000 zł. Przy podpisaniu umowy <span class="anon-block">O. S.</span> dała <span class="anon-block">B. Z.</span> weksel do podpisania. Weksel ten był niewypełniony, co <span class="anon-block">O. S.</span> tłumaczyła brakiem czasu. <span class="anon-block">B. Z.</span> złożyła swój podpis na tym wekslu oraz wpisała swój adres i numer PESEL. <span class="anon-block">M. W.</span> napisała na odwrotnej stronie weksla wyraz „poręczam” oraz złożyła swój podpis, wpisując swój adres i numer PESEL. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">O. S.</span> poinformowała <span class="anon-block">B. Z.</span>, że uzyska pieniądze po upływie 5 dni od daty podpisania umowy. Ostatecznie <span class="anon-block">B. Z.</span> nie otrzymała kredytu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">B. Z.</span> – t. II k. 225-226, k. 433-434 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. W.</span> – t. II k. 221-222, t. V k. 445-446</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">B. Z.</span> – t. II k. 211</p> </dd> </dl> <p>W lipcu 2001 roku <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> zgłosił się do Biura pośrednictwa kredytowego w <span class="anon-block">K.</span>, w którym pracowała <span class="anon-block">O. S.</span>, w celu uzyskania kredytu. <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> przyniósł wszystkie wymagane przy zawieraniu umowy kredytu dokumenty. <span class="anon-block">O. S.</span> zażądała od <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> kwoty 150 zł tytułem opłaty manipulacyjnej z tytułu zawarcia umowy, jednak nie wydała pokwitowania, tłumaczą to brakiem odpowiednich druków. Przy podpisaniu umowy <span class="anon-block">O. S.</span> dała <span class="anon-block">A. Z. (2)</span> weksel do podpisania. Weksel ten był niewypełniony. <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> podpisał przedłożone przez <span class="anon-block">O. S.</span> dokumenty, nie czytając. <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> złożył na niewypełnionym wekslu swój podpis, wpisując swój adres i numer PESEL. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. Ostatecznie <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> nie otrzymał kredytu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> – t. II k. 258-259, k. 298v-299, t. V k. 531;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. W.</span> – t. II k. 221-222</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> – t. II k. 304</p> </dd> </dl> <p>W sierpniu 2001 roku <span class="anon-block">T. K. (2)</span> zgłosiła się do biura pośrednictwa kredytowego, które prowadziła <span class="anon-block">O. S.</span> w celu uzyskania kredytu. Za pośrednictwo w udzieleniu kredytu <span class="anon-block">O. S.</span> pobrała od <span class="anon-block">T. K. (2)</span> kwotę 150 zł. <span class="anon-block">T. K. (2)</span> wypełniła dokumenty, które dała jej <span class="anon-block">O. S.</span>. Poinformowała, że na załatwienie formalności należy czekać około trzech tygodni. Następnie poinformowała <span class="anon-block">T. K. (2)</span>, że jest potrzebny poręczyciel do kredytu. <span class="anon-block">T. K. (2)</span> przyjechała do <span class="anon-block">K.</span> wraz <span class="anon-block">E. K. (3)</span>, <span class="anon-block">T. K. (2)</span> wypełniła wówczas weksel in blanco, jako poręczyciel na odwrocie weksla podpisał się <span class="anon-block">E. K. (3)</span>. <span class="anon-block">T. K. (2)</span> nigdy nie uzyskała tego kredytu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">T. K. (2)</span> – t. III k. 425-425v</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">T. K. (2)</span> – t. III k. 427</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dowód wpłaty – t. III k. 429</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">O. S.</span> na początku 2002 roku poszukiwała firmy zajmującej się windykacją należności, żeby uzyskać pieniądze od <span class="anon-block">E. Ż.</span>, <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, posługując się wystawionymi przez te osoby wekslami in blanco dla celów uzyskania kredytów, mimo iż w rzeczywistości osoby te nie posiadały wobec niej żadnych zobowiązań. <span class="anon-block">O. S.</span> przeczytała w <span class="anon-block"> (...)</span> ogłoszenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i postanowiła się tam zwrócić. <span class="anon-block">O. S.</span> zadzwoniła pod podany w gazecie numer telefonu, skontaktowała się z <span class="anon-block">J. H.</span>, który przedstawił się jako prezes <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Sp. z o.o. (...)</span> go, że posiada pięć weksli in blanco należących do jej dłużników. <span class="anon-block">J. H.</span> pytał ją w trakcie rozmowy, czy na wekslach nie ma wpisów oraz o wartość poszczególnych weksli. <span class="anon-block">O. S.</span> umówiła się z <span class="anon-block">J. H.</span> na spotkanie, <span class="anon-block">J. H.</span> miał przyjechać do jej biura przy u <span class="anon-block">W.</span> 7a w <span class="anon-block">K.</span>. W dniu spotkania <span class="anon-block">J. H.</span> przyjechał wraz z <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. W spotkaniu uczestniczył również <span class="anon-block">P. S. (2)</span> – mąż <span class="anon-block">O. S.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował <span class="anon-block">O. S.</span>, że wystawi weksel na kwotę 9.500 zł z datą płatności weksla po dniu 7 marca 2002 r. w terminie 7 dni i z miejscem płatności <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> oddział we <span class="anon-block">W.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił ten sposób pierwszą stronę weksla, podpisał się na wekslu. Podpis na wekslu złożył również <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. <span class="anon-block">O. S.</span> na odwrotnej stronie każdego z weksli dostarczonych przez nią napisała na polecenie <span class="anon-block">J. H.</span> zdanie o treści „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. we <span class="anon-block">W.</span>”. Nie zapytała dodatkowo <span class="anon-block">J. H.</span> o znaczenie tego wyrazu. Umowa pisemna nie została sporządzona. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował <span class="anon-block">O. S.</span>, że zwróci się do wystawców weksli nakazem płatniczym w celu doliczenia innych kosztów takich jak opłaty sądowe oraz wynagrodzenie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Sp. z o.o. (...)</span> zapisał sobie wówczas poszczególne kwoty, na które opiewały weksle.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. S. (2)</span> – protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">E. Ż.</span> – t. II k. 180</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">A. B. (1)</span> – t. II k. 186</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> – t. II k. 201</p> </dd> </dl> <p>Weksle wystawione przez <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, <span class="anon-block">B. W.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span> zostały wypełnione pismem maszynowym na stronie tytułowej, m.in. w zakresie sumy wekslowej, wpisanej liczbowo i słownie odpowiednio na kwoty: 11.000 zł, 12.000 zł, 16.000 zł, 11.000 zł, 16.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. C.</span> – protokół rozprawy z dnia 22.02.2013 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">E. Ż.</span> – t. II k. 180</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">A. B. (1)</span> – t. II k. 186</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> – t. II k. 201</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">B. W.</span> – t. II k. 211</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> – t. II k. 231 i protokół rozprawy z dnia 27.05.2009 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 8 marca <span class="anon-block">O. S.</span> udała się wraz z mężem do <span class="anon-block"> banku (...)</span> w celu wypłaty pieniędzy z weksla, pracownik banku oświadczył jednak, że nie realizują weksli. W rozmowie telefonicznej <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował, że wypłata z weksla będzie mogła zostać zrealizowana po uzyskaniu przez <span class="anon-block">(...)</span> pieniędzy od dłużników i że może to potrwać.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. S. (2)</span> – protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">J. H.</span> kontaktował się z <span class="anon-block">E. Ż.</span>, informując, że jest w posiadaniu weksla opiewającego na kwotę 16.000 zł i wezwał ją do spłaty zobowiązania wynikającego z weksla. Pismem z dnia 4 marca 2002r. <span class="anon-block">E. Ż.</span> i <span class="anon-block">A. Ż.</span> zostali wezwani przez <span class="anon-block">J. H.</span> do zapłaty kwoty 16.000 zł. <span class="anon-block">E. Ż.</span> w piśmie skierowanym do <span class="anon-block">(...)</span> poinformowała, iż nie ma wobec <span class="anon-block">O. S.</span> żadnych zobowiązań.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">E. Ż.</span> – t. II k. 177-178, k. 289v-290</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty – t. II k. 181</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo <span class="anon-block">E. Ż.</span> t. II k. 182</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wykaz sprawy – t. II k. 183</p> </dd> </dl> <p>Pismem z dnia 4 marca 2002r. <span class="anon-block">J. H.</span> w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> wezwał <span class="anon-block">A. B. (1)</span> do zapłaty kwoty 11.000 zł. W dniu 28 marca 2002r. w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> został złożony pozew przeciwko <span class="anon-block">O. S.</span> i <span class="anon-block">A. B. (1)</span> o zapłatę kwoty 11.000 zł. W spisie kosztów wskazano honorarium pełnomocnika w kwocie 8.000 zł. Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2002r. Sąd zarządził zwrot pozwu z uwagi na nieuiszczenie należnej opłaty.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. B. (1)</span> – t. II k. 260-261</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania – t. II k. 187</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zlecenie inkaso t. II k. 185</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wykaz sprawy t. II k. 184</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pozew t. II k. 192</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>spis kosztów t. II k. 196</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zarządzenie t. II k. 198</p> </dd> </dl> <p>Pismem z dnia 4 marca 2002r. <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> została wezwana przez <span class="anon-block">J. H.</span>, działającego w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. do zapłaty kwoty 11.000 zł. W dniu 27 marca 2002r. w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> został złożony pozew przeciwko <span class="anon-block">O. S.</span> i <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> o zapłatę kwoty 11.000 zł. W spisie kosztów wskazano honorarium pełnomocnika w kwocie 8.000 zł. Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2002r. Sąd zarządził zwrot pozwu z uwagi na nieziszczenie należnej opłaty.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> – k. 462-464</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zlecenie inkaso k. 200</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty – k. 202</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pozew k. 204</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>spis kosztów k. 207</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zarządzenie k. 208</p> </dd> </dl> <p>Pismem z dnia 4 marca 2002r. <span class="anon-block">J. H.</span> w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> wezwał <span class="anon-block">B. Z.</span> do zapłaty kwoty 12.000 zł. <span class="anon-block">J. H.</span> kontaktował się również z <span class="anon-block">M. W.</span>, twierdząc, że <span class="anon-block">B. Z.</span> ma zadłużenie z tytułu niespłacanego kredytu w kwocie 12.00 zł plus odsetki. W dniu 28 marca 2002r. w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> został złożony pozew przeciwko <span class="anon-block">O. S.</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span> i <span class="anon-block">M. W.</span> o zapłatę kwoty 12.000 zł. W spisie kosztów wskazano honorarium pełnomocnika w kwocie 8.000 zł. Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2002r. Sąd zarządził zwrot pozwu z uwagi na nieziszczenie należnej opłaty.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">B. Z.</span> – k. 225-226, k. 433-434 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. W.</span> – k. 221-222</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty <span class="anon-block">B. Z.</span> wraz z potwierdzeniem nadania – t. II k. 212</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty <span class="anon-block">M. W.</span> wraz z potwierdzeniem nadania – t. II k. 218</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>spis kosztów t. II k. 219</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zlecenie inkaso t. II k. 210</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wykaz sprawy t. II k. 209</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zarządzenie k. 220</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> również został wezwany do zapłaty kwoty 16.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> wraz z potwierdzeniem nadania – t. II k. 232</p> </dd> </dl> <p>W dniu 8 marca 2002r. <span class="anon-block">O. S.</span> udała się wraz z mężem do <span class="anon-block"> banku (...)</span> w celu wypłaty pieniędzy z weksla, pracownik banku oświadczył jednak, że nie realizują weksli. W rozmowie telefonicznej <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował, że wypłata z weksla będzie mogła zostać zrealizowana po uzyskaniu przez <span class="anon-block">(...)</span> pieniędzy od dłużników i że może to potrwać.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">O. S.</span> – t. II k.266-270, t. III k.350-355, 358-360, t. IV k. 551-553 i protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. S. (2)</span> – protokół rozprawy z dnia 26.05.2009 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 18 marca 2002r. pełnomocnik <span class="anon-block">O. S.</span> wezwał <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. do zapłaty na rzecz <span class="anon-block">O. S.</span> kwoty 9.500 zł tytułem należności z weksla.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z dnia 18.03.2002r. k. 188</p> </dd> </dl> <p>Pismem z dnia 20 marca 2002 r. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował <span class="anon-block">O. S.</span>, że <span class="anon-block">E. Ż.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> oraz <span class="anon-block">A. B. (1)</span> odmówiły zapłaty kwoty z weksli. Jednocześnie wezwał <span class="anon-block">O. S.</span> do zapłaty kwoty 52.500 zł, na którą składają się wszystkie sumy wekslowe po potrąceniu należnej <span class="anon-block">O. S.</span> kwoty 9.500 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z dnia 20.03.2002r. wraz z potwierdzeniem nadania t. II k. 188</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.– t. II k. 190</p> </dd> </dl> <p>Pozew <span class="anon-block">(...)</span> przeciwko <span class="anon-block">A. B. (1)</span> i <span class="anon-block">O. S.</span> został zwrócony powodowi z powodu nieziszczenia wpisu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia t. III k. 335</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">O. S.</span> prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 9 października 2003r. została uznana za winną popełnienia przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> m. in. na szkodę <span class="anon-block">T. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span>. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 10 lutego 2004r. (sygn. akt II K 1350/03) <span class="anon-block">O. S.</span> została skazana za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> popełnione na szkodę <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span>. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>, sygn. akt II K 33/07 skazał <span class="anon-block">O. S.</span> za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 §2 k.k.</a> popełniony na szkodę <span class="anon-block">A. B. (1)</span> na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 2 lat próby.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>odpis wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 9.10.2003r. – t. II k. 272-273</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>odpis wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 10.02.2004r. – t. II k. 274-275</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>odpis wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 19.02.2008 r. t. LXXXIII k.16598</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">O. S.</span> kilkakrotnie była karana za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> oraz za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dane o karalności – t. III k. 386</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>odpisy wyroków skazujących <span class="anon-block">O. S.</span> – t. III k. 388, k. 391, 393-411</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- --> Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. M. (2)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. M. (2)</span> prowadził w 2001-2002 roku działalność gospodarczą pod nazwą „<span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>” <span class="anon-block">M. M. (2)</span> <span class="anon-block"> Usługi (...)</span>. W ramach prowadzonej działalności <span class="anon-block">M. M. (2)</span> w czerwcu i we wrześniu 2001 roku wykonał usługę na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">G.</span>. Zostały wystawione cztery faktury VAT. Wysokość wynagrodzenia ustalona na kwotę 20.000 zł. Tytułem zabezpieczenia zapłaty należności <span class="anon-block">M. M. (2)</span> <span class="anon-block">R. M. (2)</span> – Prezes Zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wystawił weksel in blanco. Do weksla została sporządzona deklaracja wekslowa datowana dniem 7 września 2002r., zgodnie z którą weksel mógł zostać wypełniony na kwotę do 20.000 zł. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła w całości należnego wynagrodzenia na podstawie <span class="anon-block">faktur VAT: nr (...)</span> z 18 października 2001 r. opiewającej na kwotę 4.880 zł i nr <span class="anon-block"> (...)</span> z 18 października 2001 r. opiewającej na kwotę 4.880 zł. <span class="anon-block">M. M. (2)</span> postanowił więc odzyskać pozostałą do spłaty należność w kwocie 9.760 zł. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> <span class="anon-block">M. M. (2)</span> trafił na ogłoszenie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, która oferowała skupywanie weksli. Zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówił się z <span class="anon-block">J. H.</span> na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie faktur VAT t. IV k. 591-592</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia protokołu odbioru t. IV k. 557</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. IV k. 560</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie dowodów wpłaty t. IV k. 563-564</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej t. IV k. 558</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. M. (2)</span> t. IV k. 607-614 i protokół rozprawy z dnia 22.01.2008r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. M. (4)</span> t. IV k. 619-620, i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>W dniu 6 marca 2002 r. <span class="anon-block">M. M. (2)</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W biurze spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>. Okazał mu weksel, wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz kserokopie faktur VAT oraz deklarację wekslową. <span class="anon-block">J. H.</span> po zapoznaniu się z tymi dokumentami zaproponował <span class="anon-block">M. M. (2)</span> sprzedaż weksla za kwotę 15.000 zł, zastrzegł, że prowizja należna <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wyniesie 5.000 zł. <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">M. M. (2)</span> druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla, na którym komputerowo wypełniono datę 6 marca 2002 r., cenę sprzedaży w wysokości 15.000 zł i termin zapłaty przelewem do dnia 28 marca 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązującym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">M. M. (2)</span> przeczytał umowę przed jej podpisaniem, nie prosił <span class="anon-block">J. H.</span> o wyjaśnienie postanowień umowy. Nie posiadał on wiedzy w zakresie obrotu wekslami, nie znał znaczenia słowa „indos”. <span class="anon-block">J. H.</span> nie tłumaczył <span class="anon-block">M. M. (2)</span> znaczenia postanowień umowy. Następnie <span class="anon-block">M. M. (2)</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił weksel, wpisując na awersie weksla m.in. sumę wekslową 20.000 zł, oraz datę płatności sumy wekslowej 7 marca 2002 r., zaś na rewersie – formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” <span class="anon-block">M. M. (2)</span> złożył pod tą formułą czytelny podpis. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> wykonał kserokopię weksla oraz nakazał <span class="anon-block">M. M. (2)</span> podpisać się na kartce zawierającej kserokopię. W tym samym dniu <span class="anon-block">M. M. (2)</span> przekazał <span class="anon-block">J. H.</span> dodatkowe informacje odnośnie adresu dłużnika oraz sytuacji majątkowej <span class="anon-block">R. M. (2)</span>. Na żądanie <span class="anon-block">M. M. (2)</span> <span class="anon-block">J. H.</span> wykonał kserokopię weksla, na którym podpisał się oraz przystawił okrągłą pieczęć <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> tuszem koloru czerwonego.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. IV k. 555</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. IV k. 560</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. M. (2)</span> t. IV k. 607-614 i protokół rozprawy z dnia 22.01.2008r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">M. M. (2)</span> nie uzyskał zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 6 marca 2002 r. nie otrzymał zapłaty za zbyty weksel. Pod koniec marca 2002 roku <span class="anon-block">M. M. (2)</span> zadzwonił do <span class="anon-block">J. H.</span>, który usprawiedliwiał brak zapłaty tym, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> odmówiła zapłaty, dlatego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> musi wystąpić na drogę sądową w celu dochodzenia roszczeń, co w znaczny sposób wydłuży czas wyegzekwowania pieniędzy od wystawcy weksla. Wezwaniem z dnia 7 marca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty sumy wekslowej wynikającej z weksla nabytego od <span class="anon-block">M. M. (2)</span>. Pismem z dnia 11 marca 2002r. <span class="anon-block">R. M. (2)</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformował <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, że zadłużenie zostało uregulowano w zakresie kwoty 7.200 zł, wskazał, że Spółka ma zastrzeżenia do kwoty na <span class="anon-block">fakturze nr (...)</span>. W dniu 19 marca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, reprezentowana przez radcę prawnego <span class="anon-block">S. A.</span> złożyła do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 20.000 zł wynikającej z weksla. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. M. (2)</span>. Zarządzeniem z dnia 12 września 2002 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">G.</span> Wydział VII Gospodarczy zwrócił ten pozew z powodu nieopłacenia wpisu sądowego, sygn. akt VII GNc 1370/02. <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował <span class="anon-block">M. M. (5)</span> zawarcie umowy o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych. W dniu 3 kwietnia 2002 r. doszło do zawarcia umowy o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z tytułu nieuregulowanych przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> należności wynikających faktur VAT. Zgodnie z § 6 umowy, zleceniodawcy należało się wynagrodzenie prowizyjne od każdej uzyskanej od dłużnika kwoty. Pozostałe po potraceniu wynagrodzenia oraz kosztów sądowych kwoty miały zostać przekazane zleceniodawcy. W dniu 23 kwietnia 2002r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, reprezentowana przez radcę prawnego <span class="anon-block">S. A.</span> złożyła do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span> w imieniu <span class="anon-block">M. M. (2)</span> pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 9.760 zł, wynikającej z faktur nr 5/2201 i 6/2001. Zarządzeniem z dnia 11 września 2002 r. pozew ten został zwrócony z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego. Kolejny pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 9.760 zł, wynikającej z <span class="anon-block">faktur nr (...) Sp. z o.o.</span> złożyła w imieniu <span class="anon-block">M. M. (2)</span> w dniu 3 grudnia 2002r. W dniu 11 marca 2003 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">G.</span> wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym, zgodnie z żądaniem pozwu, sygn. akt VII GNc 6237/02. <span class="anon-block">M. M. (2)</span> w ramach zawartej umowy o współpracę zwrócił się do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o dochodzenie należności w kwocie 2.999,99 zł przeciwko <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. M. (6)</span>. Na skutek pozwu wniesionego przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Sąd Rejonowy dla <span class="anon-block">W.</span> wydał w dniu 4 kwietnia 2003r. (sygn. akt I Nc 5431/02) nakaz zapłaty kwoty 2.999,99 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania z dnia 7.03.2002 r. t. IV k. 561</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma (...)<span class="anon-block">T.</span> t. IV k. 562</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu z dnia 19.03.2002r. t. IV, k. 565</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia o zwrocie (VII GNc 1370/02.) t. IV, k. 578</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. IV k. 586</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwu z dnia t. IV, k. 590</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia t. IV, k. 575</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty, sygn. akt VII GNc 6237/02 t. IV k. 618</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty, sygn. akt I Nc 5431/02 t. IV k. 619</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. M. (2)</span> t. IV k. 607-614 i protokół rozprawy z dnia 22.01.2008r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. M. (4)</span> t. IV k. 619-620, i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">W. P. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">W. P. (1)</span> w latach 2000-2002 prowadził działalność gospodarczą - sklep ze sprzętem <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">S. D.</span> prowadził wówczas działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">N.</span> Mechanika Ogólna <span class="anon-block">S. D.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">D.</span>. <span class="anon-block">W. P. (1)</span> był w posiadaniu weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">S. D.</span>, do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">W. P. (1)</span> znalazł w <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta skupuje weksle. <span class="anon-block">W. P. (1)</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówił się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Uzyskał informację, że do dokonania transakcji musi przyjechać do <span class="anon-block">W.</span> z dowodem osobistym.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. IV k. 624</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">W. P. (1)</span> t. IV k. 639-643, 646-647</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. P. (3)</span> t. IV kk. 635 i protokół rozprawy z dnia 27.05.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">K. W. (1)</span> t. IV k. 644-645</p> </dd> </dl> <p>W dniu 26 marca 2002 r. <span class="anon-block">W. P. (1)</span> udał się wraz z <span class="anon-block">K. W. (1)</span> do biura przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Weksel został wypełniony pismem maszynowym. Na awersie weksla jest wpisana miejsce wystawienia weksla – <span class="anon-block">D.</span>, data wstawienia weksla – 15 września 2001r., suma wekslowa – 31.000 zł, data płatności – 27 marca 2002r., miejsce płatności – <span class="anon-block">Ś.</span>. Wówczas spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>. W trakcie rozmowy był obecny również <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">S.</span>, który nie uczestniczył w rozmowie. <span class="anon-block">W. P. (1)</span> okazał weksel in blanco <span class="anon-block">J. H.</span>, który stwierdził, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> musi sprawdzić dłużnika, zapytał o stan jego majątku. <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">W. P. (1)</span> do podpisania druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla, w umowie tej komputerowo wypełniono datę 26 marca 2002 r., cenę sprzedaży w wysokości 13.000 zł i termin zapłaty przelewem do dnia 11 kwietnia 2002 r. Zgodnie z § 2 umowy, przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">W. P. (1)</span> podpisał umowę, nie prosił <span class="anon-block">J. H.</span> o wyjaśnienie któregokolwiek z jej postanowień. <span class="anon-block">J. H.</span> nie tłumaczył <span class="anon-block">W. P. (1)</span> znaczenia postanowień umowy. Na rewersie weksla <span class="anon-block">W. P. (1)</span> wpisał pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożył czytelny podpis.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. IV k. 622-622v</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. IV k. 560</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">W. P. (1)</span> t. IV k. 639-643, 646-647</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">K. W. (1)</span> t. IV k. 644-645</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">W. P. (1)</span> nie otrzymał w terminie wskazanym w umowie z dnia 26 marca 2002r. ceny sprzedaży weksla. W prowadzonych w tej sprawie telefonicznych rozmowach <span class="anon-block">W. P. (1)</span> został poinformowany przez <span class="anon-block">J. H.</span>, że zapłatę kwoty wskazanej w umowie jest uzależniona od sprawdzenia wiarygodności sprzedanego weksla oraz od wytoczenia przeciwko <span class="anon-block">S. D.</span> powództwa. Pismem z dnia 27 marca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">S. D.</span> do zapłaty kwoty 31.000 zł na podstawie wystawionego przez niego weksla na zlecenie <span class="anon-block">W. P. (1)</span>. W dniu 23 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego <span class="anon-block">S. A.</span> wniosła do Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">Ś.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">S. D.</span> o zapłatę sumy wekslowej w wysokości 31.000 zł. W treści pozwu wskazano, że oryginał weksla znajduje się w depozycie sądowym pod sygn. sprawy VI Ng 265/02.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. IV k. 625</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwu t. IV k. 626</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">W. P. (1)</span> t. IV k. 639-643, 646-647</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">K. W. (1)</span> t. IV k. 644-645 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block"> Spółka (...) Sp. z o.o.</span> ma siedzibę w <span class="anon-block">K.</span>, przedmiotem działalności tej Spółki był m.in. kolportaż materiałów reklamowych. Wspólnikami w tej spółce byli <span class="anon-block">R. B. (1)</span> i <span class="anon-block">A. I.</span>. Osoby te wchodzili również w skład zarządu Spółki – <span class="anon-block">R. B. (1)</span> był Prezesem Zarządu, zaś <span class="anon-block">A. I.</span> – Członkiem Zarządu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>odpis z Rejestru Przedsiębiorców t. V k. 708-712</p> </dd> </dl> <p>W dniach od 9 do 10 marca 2002 r. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> uczestniczył w sympozjum, które odbyło się w <span class="anon-block">R.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zaproszenie t. V k. 788</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zaświadczenie t. V k. 789</p> </dd> </dl> <p>Pod koniec marca 2002 r. z <span class="anon-block">R. B. (1)</span> skontaktował się telefonicznie przedstawiciel <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Sp. z o.o. (...)</span>, który wyraził zainteresowanie kolportażem ulotek dla <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> umówił się na spotkanie w dniu 4 kwietnia 2002 r. w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span>. W dniu 4 kwietnia 2002 r. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> przyjechał do <span class="anon-block">W.</span> do biura <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Z <span class="anon-block">J. H.</span> omówił warunki współpracy związanej z kolportażem przez <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> ulotek. Obaj umówili się, że <span class="anon-block">J. H.</span> skontaktuje się z <span class="anon-block">R. B. (1)</span> po podjęciu wiążącej decyzji. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> został telefonicznie poinformowany, że <span class="anon-block">(...)</span> jest zainteresowana kolportażem w kilkunastu miastach. W dniu 9 kwietnia 2002 r. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> ponownie przybył do biura <span class="anon-block">(...)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 9 kwietnia 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. powierzyła <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> dystrybucję materiałów promocyjno-reklamowych. Zgodnie z tą umową płatność za kolportaż miała następować przelewem na wskazany rachunek bankowy w terminie do 21 dni po zakończeniu każdorazowego kolportażu. Do umowy został dodany załącznik nr 1 określający nakład i miejscowości, w których kolportaż miał być prowadzony.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>umowa k. 722-724</p> </dd> </dl> <p>Tytułem zabezpieczenia ewentualnych roszczeń <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> sp. z o.o. (...)</span> podpisał jeden weksel in blanco, opatrując go również pieczęcią firmową <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> Oddając do dyspozycji <span class="anon-block">(...)</span> ten weksel, <span class="anon-block">R. B. (1)</span> podpisał również deklarację wekslową, uprawniającą <span class="anon-block">(...)</span> do wypełnienia weksla wyłącznie w przypadku utraty materiałów reklamowych albo ustalenia kary umownej lub jej części w związku z nieprawidłowym wykonaniem zlecenia lub niedotrzymaniem warunków umowy.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>deklaracja k. 684</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">R. B. (1)</span> podpisał również drugi weksel in blanco, który opatrzył pieczęcią <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span> Oba weksle zostały wręczone <span class="anon-block">J. H.</span>. Transakcja z <span class="anon-block">(...)</span> była jedyną, zawieraną przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, przy której, jako zabezpieczenie zastosowano weksel in blanco.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>weksel k. 1353</p> </dd> </dl> <p>Po wykonaniu w dniach od 18 do 20 kwietnia 2002 r. zlecenia kolportażu materiałów reklamowych, w dniu 23 kwietnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wystawiła <span class="anon-block">fakturę VAT Nr (...)</span> za kolportaż 1.304.800 ulotek na kwotę 74.817,23 zł z 14-dniowym terminem zapłaty. Fakturę tą przyjął w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">J. H.</span>, po czym została ona odesłana bez zastrzeżeń do <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> W dniu 6 maja 2002 r. <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> wystawiła kolejną <span class="anon-block">fakturę VAT Nr (...)</span> za kolportaż 204.00 ulotek na kwotę 11.199,60 zł z terminem zapłaty do dnia 27 maja 2002 r. Również tą fakturę przyjął i podpisał <span class="anon-block">J. H.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Ł. K.</span> t. V k. 860</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>faktura VAT t. V k. 685</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>faktura VAT t. V k. 1279</p> </dd> </dl> <p>W dniu 29 czerwca 2002 r. została przez <span class="anon-block">(...)</span> nadana przesyłka polecona o nr <span class="anon-block"> (...)</span> do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W kopercie było pismo <span class="anon-block">(...)</span> prezentujące najnowszą ofertę tej spółki. W dniu 2 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> udzieliła <span class="anon-block">(...)</span> odpowiedzi, że nie jest zainteresowana współpracą.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo t. V k. 799</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>koperta t. V k. 800</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo t. V k. 801</p> </dd> </dl> <p>Po upływie terminu zapłaty i po bezskutecznym wezwaniu <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. do zapłaty wynikającej z faktur kwoty, w dniu 29 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wystąpiła z pozwem do Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pozew k. 1267</p> </dd> </dl> <p>Nakazem zapłaty z 29 sierpnia 2002 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> nakazał <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o., aby zapłaciła na rzecz <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> kwotę 86.016,83 zł. <span class="anon-block">(...)</span> złożyła zarzuty do nakazu zapłaty, w których podnosiła, że przyczyną braku zapłaty za <span class="anon-block"> usługi (...) sp. z o.o.</span>, gdyż zakupiła wierzytelność wekslową w stosunku do tej spółki na kwotę 260.000 zł. Zarzuty te zostały przez Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> odrzucone z powodu nieuiszczenia w terminie wpisu od zarzutów.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>nakaz zapłaty t. V k. 672, t. VII k. 1286</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zarzuty do nakazu zapłaty t. VII k. 1290</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>postanowienie t. VII k. 1320</p> </dd> </dl> <p>W dniu 3 września 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. złożyła przeciwko <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> pozew o zapłatę w postępowaniu nakazowym kwoty 260.000 zł z weksla wraz z ustawowymi odsetkami od 29 czerwca 2002 r. Do pozwu dołączony został weksel, z którego wynikało, że w dniu 10 marca 2002 r. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> podpisał weksel, którym <span class="anon-block"> spółka (...) Sp. z o.o.</span> zobowiązywała się do zapłaty kwoty 260.000 zł na zlecenie <span class="anon-block">K. B. (1)</span>. Do pozwu dołączone zostało m.in. pismo datowane na 29 czerwca 2002 r. kierowane do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> informujące, że w dniu 28 czerwca 2002 r. minął termin płatności weksla na kwotę 260.000 zł, który jest płatny w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span>. W piśmie tym zawarta była informacja, że w braku zapłaty w terminie trzech dni, sprawa zostanie skierowana do postępowania sądowego. Przedstawiony zostało potwierdzenie nadania przesyłki poleconej nr <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>pozew t.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span> t. V k. 742-744, 865, t. VII k. 1219-1221, t. VII k.1238-1241, t. VII k.1250-1252 i protokół rozprawy z dnia 12.08.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>weksel k. 727</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo k. 761</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>potwierdzenie nadania k. 877</p> </dd> </dl> <p>Nakazem zapłaty z dnia 11 września 2002 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> nakazał <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>, aby zapłaciła <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. kwotę 260.000 zł wraz z odsetkami od 29 czerwca 2002 r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>nakaz zapłaty t. V k. 681, 1332</p> </dd> </dl> <p>W dniu 30 września 2002 r. <span class="anon-block">R. B. (1)</span> i <span class="anon-block">A. I.</span>, działając w imieniu <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span>, przez pełnomocnika złożyli zawiadomienie o popełnieniu przez <span class="anon-block">K. B. (1)</span> i <span class="anon-block">J. H.</span> przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> polegającego na sfałszowaniu weksla przez wypełnienie go niezgodnie z deklaracją wekslową oraz przez <span class="anon-block">J. H.</span> przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zawiadomienie t. V k. 704-706</p> </dd> </dl> <p>W dniu 7 października 2002 r. <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> złożyła zarzuty od nakazu zapłaty z dnia 11 września 2002 r. z wnioskiem o wstrzymanie wykonania go. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2002 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wstrzymał wykonanie nakazu zapłaty z dnia 11 września 2002 r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zarzuty t. V k. 776-782, t. VII 1333-1339</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>postanowienie SO we <span class="anon-block">W.</span> t. V k. 820-821</p> </dd> </dl> <p>Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> utrzymał w mocy nakaz zapłaty wydany w dniu 11 września 2002 r., na podstawie którego <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> zobowiązana została do zapłaty na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. kwoty 260.000 zł. Sąd Apelacyjny we <span class="anon-block">W.</span> wyrokiem z dnia 9 lutego 2006 r. zmienił ten wyrok Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> (sygn. akt X GC 238/02) w ten sposób, że nakaz zapłaty uchylił w całości i oddalił powództwo <span class="anon-block">(...)</span>. Podstawą wyroku było uznanie przez Sąd Apelacyjny, że wystawienie weksla na kwotę 260.000 zł było czynnością nieważną, bowiem brak było uchwały wspólników o zaciągnięciu zobowiązania na kwotę dwukrotnie przewyższająca kapitał zakładowy.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>odpis wyroku t. VII k. 1253-1264</p> </dd> </dl> <p>Wydział Informatyki Komisariatu Policji Wrocław-Śródmieście ustalił, że na terenie Polski jest 85 osób o nazwisku <span class="anon-block">K. B. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>pismo t. V k. 868</p> </dd> </dl> <p>Przesłuchano 34 osoby o nazwisku <span class="anon-block">B.</span> i przynajmniej jednym imieniu <span class="anon-block">K.</span>. Zaprzeczyły one, by znały <span class="anon-block"> spółki (...)</span> lub <span class="anon-block">(...)</span> oraz by wystawiały weksel własny na kwotę 260.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dokumentacja t. V-VI k. 981-<span class="anon-block"> (...)</span> </p> </dd> </dl> <p>Podpisy <span class="anon-block"> (...)</span> na przedniej stronie weksla datowanego na 10 marca 2002 r. i na przedniej stronie weksla in blanco zostały nakreślone przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, a pismo ręczne na pierwszej stronie i podpis <span class="anon-block"> (...)</span> na odwrocie weksla datowanego na 10 marca 2002 r. nie zostały nakreślone przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. H.</span>, <span class="anon-block">R. S. (1)</span> ani też <span class="anon-block">H. D. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>opinia z zakresu pisma i podpisów t. VII k. 1207-1215, t. XVIII k. 5405-5413</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. K.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">J. K.</span> w latach 1999-2002 prowadził działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span>, przedmiotem której był kolportaż ulotek reklamowych. Pełnomocnikiem firmy była jego żona <span class="anon-block">M. K. (4)</span>. W kwietniu 2002 roku <span class="anon-block">J. K.</span> nawiązał kontakt z <span class="anon-block">R. S. (1)</span> który był przedstawicielem handlowym R.S. <span class="anon-block"> Serwis (...)</span>. W toku rozmowy ustalili warunki współpracy i kolportażu. <span class="anon-block">R. S. (1)</span> powiedział, że w celu zabezpieczenia wykonania przez <span class="anon-block">J. K.</span> kolportażu ulotek, potrzebne jest zabezpieczenie w postaci wystawienia przez niego weksla in blanco, który w wypadku niewykonania zobowiązania zostanie wypełniony do kwoty 18.000 zł. Pierwsze zlecenie miało dotyczyć rozprowadzenia na terenie województwa <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> ulotek reklamowych <span class="anon-block"> firmy (...)</span>. <span class="anon-block">R. S. (1)</span> poinformował również, że pełni kierowniczą funkcję w <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> oraz, która jest powiązana z R.S. <span class="anon-block"> Serwis (...)</span>. Tłumaczył, że z tego powodu wszelkie dokumenty dotyczące współpracy, w tym faktury VAT będą sygnowane przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. K.</span> trzymał faksem formularz umowy o współpracy. <span class="anon-block">J. K.</span> upoważnił <span class="anon-block">M. K. (4)</span> do wystawienia w jego imieniu weksla in blanco. <span class="anon-block">M. K. (4)</span> podpisała umowę o współpracę oraz wystawiła weksel in blanco oraz sporządziła deklarację wekslową, zgodnie z którą przedmiotowy weksel in blanco mógł zostać wypełniony w przypadku niewykonania zobowiązania do kwoty 18.000 zł. Następnie <span class="anon-block">M. K. (4)</span> wysłała te dokumenty wraz z upoważnieniem pocztą na adres przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Zgodnie z ustaleniami, umowa o współpracę została podpisana przez przedstawicieli <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. K.</span> oświadczył, że nie rozpocznie wykonywania umowy, dopóki nie otrzyma podpisanej umowy. Umowa o współpracę została przesłana <span class="anon-block">J. K.</span> faksem, nie otrzymał on natomiast oryginału umowy.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zaświadczenia o wpisie do <span class="anon-block"> (...)</span> t. IX k. 1582</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. IX k. 1552</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej t. IX k. 1587</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy o współpracy t. IX k. 1568-1571</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. K.</span> t. IX k.1585-1586, 1609-1613 k. 1618-1621 i protokół rozprawy z dnia 16.11.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (4)</span> t. IX k.1600-1601,1615-1616 i protokół rozprawy z dnia 20.06.2012r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">J. K.</span> wykonał w pełni pierwszy etap umowy i otrzymał następne zlecenie na kolportaż. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie regulowała należności z tytułu zawartej umowy, z tego powodu <span class="anon-block">J. K.</span> zakończył współpracę i w dniu 20 czerwca 20 czerwca 2002r. wezwał <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty kwoty 22.995,52 zł z tytułu wykonanych zleceń, w treści pisma zawarł wykaz faktur VAT, których dotyczyło wezwanie. Kolejnym pismem z dnia 19 lipca 2002r. <span class="anon-block">J. K.</span> wezwał <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty kwoty 19.355,52 zł. W treści pisma zawarł wykaz faktur VAT, których dotyczyło wezwanie. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przekazało przelewem na rachunek bankowy <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">J. K.</span> łącznie kwotę 1600 zł. <span class="anon-block">J. H.</span> przekazał <span class="anon-block">J. K.</span> kwotę 2.000 zł w gotówce. podczas osobistej wizyty Wykonawcy we <span class="anon-block">W.</span>. Kolejne wezwanie do zapłaty kwoty 19.355,52 zł. <span class="anon-block">J. K.</span> wysłał do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w dniu 31 lipca 2002 r. Pismem z dnia 30 września 2002 r. wezwał <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zwrotu wystawionego przez siebie weksla in blanco. Weksel ten nie został u zwrócony. W dniu 10 października 2002 r. <span class="anon-block">J. K.</span> złożył do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">O.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 19.355,52 zł. W dniu 25 listopada 2002 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">O.</span> Wydział I Cywilny wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu (sygn. akt I Nc 4062/02). W dniu 27 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła zarzuty od tego nakazu zapłaty wniosła pozwana spółka, która podnosiła, że brak uregulowania należności wskazanej w pozwie wynika z tego, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przysługuje wierzytelność wobec <span class="anon-block">J. K.</span> w kwocie 65.000 zł wynikająca z weksla nabytego w drodze indosu od <span class="anon-block">A. N.</span>. Zarzuty te zostały odrzucone z powodu nie wniesienia opłaty przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W dniu 30 września 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła do Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">O.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">J. K.</span> o zapłatę z weksla kwoty 65.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawiony przez <span class="anon-block">M. K. (4)</span>. Weksel in blanco wystawiony przez <span class="anon-block">M. K. (4)</span> jako zabezpieczenie wykonania umowy o współpracę zawartej przez <span class="anon-block">J. K.</span> z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> został uzupełniony na kwotę 65.000 zł, wskazano w nim, że weksel został wystawiony na zlecenie <span class="anon-block">A. N.</span>, miejsce wypełnienia – <span class="anon-block">O.</span>, data wypełnienia – 9 lutego 2002 r., data płatności sumy wekslowej – 7 lipca 2002r. Na rewersie weksla zamieszczono formułę „ustępuję bez odpowiedzialności na zlecenie okaziciela” i podpisano <span class="anon-block"> (...)</span>. Pismem z dnia 22 listopada 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> cofnęła pozew. Sad Okręgowy w <span class="anon-block">O.</span> zarządzeniem z dnia 13 listopada 2002r. (V GC 363/02) zwrócił pozew <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z powodu nieziszczenia wpisu sądowego.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. IX k. 1552</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie wezwań t. IX k. 1595-1597</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie faktur VAT t. IX k. 1572-1581</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zwrotu weksla t. IX k. 1584</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu <span class="anon-block">J. K.</span> t. IX k. 1530</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. IX k. 1564</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarzutów t. IX k. 1550-1551</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> t. IX k. 1555-1556</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia o cofnięciu pozwu t. IX k. 1563</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zawiadomienia o zwrocie pozwu t. IX k. 1565</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. K.</span> t. IX k.1585-1586, 1609-1613 k. 1618-1621 i protokół rozprawy z dnia 16.11.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (4)</span> t. IX k.1600-1601,1615-1616 i protokół rozprawy z dnia 20.06.2012r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">W. R.</span> jest wiceprezesem zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>. Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja i transport betonu towarowego. W okresie od sierpnia do października 2001 roku <span class="anon-block"> Spółka (...) Sp. z o.o.</span> wykonała usługę dla <span class="anon-block"> PPHU (...)</span>, prowadzącej działalność gospodarczą w <span class="anon-block">O.</span> na łączną kwotę 33.193,97 zł. Z uwagi na brak zapłaty w terminie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zażądała zabezpieczenia zapłaty, do którego doszło przez wystawienie trzech weksli in blanco. Zgodnie ze sporządzoną do tych weksli deklaracją, ustalono kwotę zapłaty w wysokości do 30.000 zł. Wskazano również, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> może opatrzyć weksle klauzulą ”bez protestu” i uzupełnić datę płatności weksli według uznania. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> odebrała weksle wraz z deklaracją w dniu 30 października 2001r. Mimo upływu terminu zapłaty należności z tytułu wykonanych przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie została uiszczona. Na polecenie <span class="anon-block">W. R.</span> zlecono więc odzyskanie zaległości firmie windykacyjnej <span class="anon-block"> (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>, którą reprezentował <span class="anon-block">J. I.</span>. Z uwagi na bezskuteczną <span class="anon-block"> windykację (...)</span> zaproponował <span class="anon-block">W. R.</span> zwrócić się w sprawie sprzedaży weksli do <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. X k. 1759</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XI k.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>deklaracja wekslowa t. X k.1758;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. R.</span> – t. IX k.1721-1726, t. X k.1902-1904, t. XI k.2103-2106,2107-2112 i protokół rozprawy z dnia 27.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. R. (1)</span> t. X k. 1796 -<span class="anon-block"> (...)</span> </p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. I.</span> t. X k. 1825-<span class="anon-block"> (...)</span> </p> </dd> </dl> <p>Na początku czerwca 2002 roku <span class="anon-block">W. R.</span> udał się wraz z <span class="anon-block">J. I.</span> do biura <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Spotkali się wówczas z <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">W. R.</span> poinformował <span class="anon-block">J. H.</span> o przysługującej mu wierzytelności wobec <span class="anon-block">M. R. (1)</span> i zabezpieczających tę wierzytelność wekslach, okazał mu również weksle in blanco i deklarację wekslową. <span class="anon-block">W. R.</span> poinformował również <span class="anon-block">J. H.</span>, że <span class="anon-block"> PPHU (...)</span> ma kłopoty finansowe i dochodzenie należności z weksla jest utrudnione. Wskazał również, że może pomóc w ustaleniu adresu <span class="anon-block">M. R. (1)</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> oznajmił wówczas, że podejmie decyzję w sprawie nabycia praw z weksla za kilka dni. <span class="anon-block">J. H.</span> skontaktował się z <span class="anon-block">W. R.</span> i ustalono datę kolejnego spotkania. W dniu 5 czerwca 2002 r. <span class="anon-block">J. H.</span> spotkał się z <span class="anon-block">W. R.</span> w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W spotkaniu tym uczestniczył również <span class="anon-block">J. Z. (3)</span> – wiceprezes Zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> na tym spotkaniu złożył propozycję nabycia jednego weksla za kwotę 36.000 zł, okazał również umowę podpisaną in blanco przez <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Zgodnie z postanowieniami umowy o nazwie „umowa kupna-sprzedaży” weksli, <span class="anon-block">W. R.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (3)</span>, działając w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przenieśli prawa z weksla in blanco na <span class="anon-block"> Spółkę (...) Sp. z o.o.</span> za cenę 36.000 zł. Kwota ta w ocenie przedstawicieli <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> pokrywała w całości wierzytelność przysługującą Spółce wobec <span class="anon-block">M. R. (1)</span> wraz z odsetkami. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązującym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. Zapłata ceny miała nastąpić przelewem w terminie do 19 czerwca 2002 r. Umowę tę podpisał <span class="anon-block">J. H.</span>, reprezentujący <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">W. R.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (3)</span>. Po podpisaniu umowy, <span class="anon-block">W. R.</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił rewers weksla wpisując na nim między innymi sumę wekslową w wysokości 55.000 zł, a na rewersie wpisał treść indosu z klauzulą „bez kosztów”. Pod klauzulą tą złożyli podpisy <span class="anon-block">W. R.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (3)</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> uzasadniał wysokość wskazanej sumy wekslowej koniecznością zapewnienia zapłaty kosztów, jakie poniesie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w związku z dochodzeniem roszczenia oraz należnego zysku. <span class="anon-block">W. R.</span> konsultował treść umowy przed jej podpisaniem, a także i treść zapisów, które zaproponował <span class="anon-block">J. H.</span> na wekslu, z radcą prawnym, który stwierdził, że treść umowy i zapisów na wekslu jest prawidłowa i zgodna z prawem. <span class="anon-block">W. R.</span> zapytał <span class="anon-block">J. H.</span> przed dokonaniem zapisu na wekslu, czy proponowany zapis nie narazi <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span> na jakiekolwiek szkody czy komplikację, wówczas <span class="anon-block">J. H.</span> odparł, że nie ma czego się obawiać. Nie wytłumaczył <span class="anon-block">W. R.</span> znaczenia klauzuli „ustępuję bez kosztów”.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XI k. 1761;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy sprzedaży t. XI k. 1937;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. R.</span> – t. IX k.1721-1726, t. X k.1902-1904, t. XI k.2103-2106,2107-2112 i protokół rozprawy z dnia 27.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (3)</span> t. XI k. 1791- 1793 i protokół rozprawy z dnia 4.06.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">D. B. (1)</span> t. XI k. 2097-2098 i protokół rozprawy z dnia 4.06.2009 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 12 czerwca 2002r. <span class="anon-block">W. R.</span> otrzymał wezwanie do zapłaty kwoty 55.000 zł na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, datowane na dzień 10 czerwca 2002 r. W treści wezwania wskazano, że dłużnik wekslowy <span class="anon-block">M. R. (1)</span> nie prowadzi już działalności gospodarczej, co uniemożliwia skuteczne dochodzenie praw z weksla. <span class="anon-block">W. R.</span> skontaktował się telefonicznie z <span class="anon-block">J. H.</span>, który zapewnił go, że wezwanie jest jedynie elementem standardowej procedury i nie spowoduje faktycznego dochodzenia roszczenia. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie otrzymała po upływie terminu zapłaty z tytułu zawartej z <span class="anon-block"> (...) Sp.z o.o.</span> umowy sprzedaży. Pismem z dnia 28 czerwca 2002 r. W dniu 27 czerwca 2002r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła pozew o zapłatę kwoty 33.193,97 zł przeciwko <span class="anon-block">M. R. (1)</span>. W dniu 18 lipca 2002 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał nakaz zapłaty (sygn. akt XI GNc 252/02). <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> skierowała do <span class="anon-block">M. R. (1)</span> wezwanie do zapłaty sumy wekslowej 55.000 zł. W dniu 10 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp.z o.o.</span> złożyła pozew o zapłatę kwoty 55.000 zł z weksla wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 7 czerwca 2002 r. przeciwko <span class="anon-block">M. R. (1)</span> prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółce z o.o.</span> Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> w dniu 14 sierpnia 2002 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym (sygn. akt XGNc 1677/02) tylko przeciwko <span class="anon-block">M. R. (1)</span>. Postanowieniem z dnia 10 października 2002 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> Wydział X Gospodarczy odrzucił wniosek <span class="anon-block">(...)</span> o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie nakazu zapłaty z dnia 14 czerwca 2002 r. poprzez orzeczenie, iż <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span> mają solidarnie zapłacić kwotę 55 000 zł. W wyniku tego <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. wniosła w dniu 4 listopada 2002 roku pozew o zapłatę kwoty 55.000 zł z weksla wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 7 czerwca 2002 r. przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółce z o.o.</span> W dniu 2 stycznia 2003 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> Wydział X Gospodarczy wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym (sygn. akt X GNc 2694/02), zgodnie z którym <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> została zobowiązana do zapłaty kwoty 55.000 zł wraz z odsetkami i kosztami procesu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty z 10.06.2002r. t. X k. 1762</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty 28.06.2002r. t. X k. 1763</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu o zapłatę 27.06. 2002r. t. XI k. 1996</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty z 18.07.2002r. t. XI k. 2000</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu o zapłatę z 10.07.2002r. t. X k. 1800</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty z 14.08.2002r., sygn. akty XGNc1677/02 t. X 1806)</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia z 10.10.2002r. t. X k. 1811</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu o zapłatę z 4.11.2002r. t. X k. 1767</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. IX k. 1769</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. R.</span> – t. IX k.1721-1726, t. X k.1902-1904, t. XI k.2103-2106,2107-2112 i protokół rozprawy z dnia 27.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">D. B. (1)</span> t. XI k. 2097-2098 i protokół rozprawy z dnia 4.06. 2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. R.</span> t. X k. 1808-1809</p> </dd> </dl> <p>Na początku stycznia 2003 roku <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> otrzymała nakaz zapłaty z dnia 2 stycznia 2003 r. W wyniku konsultacji z adwokatem <span class="anon-block">E. S.</span> i spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> <span class="anon-block">W. R.</span> złożył przedstawicielom <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> pisemną propozycję zawarcia ugody wraz z jej pisemnym projektem. <span class="anon-block">J. H.</span> zgodził się na propozycję, zadeklarował, że udzieli pisemnej odpowiedzi do dnia 18 stycznia 2003r. W dniu 17 stycznia 2003 r. Komornik Sądowy Rewiru I przy Sadzie Rejonowym dla <span class="anon-block">W.</span> wszczął na wniosek z dnia 10 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> postępowanie egzekucyjne (sygn. akt I KM 122/03) przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> na podstawie nakazu zapłaty z dnia 2 stycznia 2003 r. W dniu 21 stycznia 2003r. Komornik dokonał zajęcia rachunku bankowego <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span> w <span class="anon-block"> (...) Banku (...) S.A.</span> Na spotkaniu w dniu 18 stycznia 2003r. z <span class="anon-block">W. R.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> nie udzielił odpowiedzi na propozycję <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, tłumacząc brak tej odpowiedzi tym, że nie doszło do uzgodnienia między osobami reprezentującymi <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W dniu 20 stycznia 2003 r. doszło w <span class="anon-block"> Kancelarii Adwokackiej (...)</span> do kolejnego spotkania <span class="anon-block">J. H.</span> z <span class="anon-block">W. R.</span>, podczas którego <span class="anon-block">J. H.</span> zobowiązał się do zawarcia ugody i cofnięcia wniosku egzekucyjnego. Po tych negocjacjach doszło do zwrotu <span class="anon-block">W. R.</span> weksla. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła zarzuty od nakazu zapłaty w dniu 23 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> pismem z dnia 24 stycznia 2003 r. wezwała <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. do zapłaty ceny sprzedaży weksla. Pismem z dnia 28 stycznia 2003 r. <span class="anon-block">J. H.</span> oświadczył, że na skutek dokonania potracenia kwoty 36.000 zł – ceny sprzedaży weksla z wierzytelnością wynikającą z nakazu zapłaty z dnia 2 stycznia 2003 r. zobowiązanie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wynosi kwotę 19.000 zł. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie wyraziła zgody na dokonanie potrącenia. Pismem z dnia 7 lutego 2003 r. skierowanym do pełnomocnika <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> ograniczył roszczenie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do kwoty 19.000 zł. W dniu 3 lutego 2003 r. <span class="anon-block">J. H.</span> skierował do Komornika Sądowego Rewiru IV przy Sądzie Rejonowym dla <span class="anon-block">W.</span> wniosek o ograniczenie egzekucji do kwoty 19.000 zł. W dniu 18 lutego 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span> złożyła do Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">(...)</span> o zapłatę kwoty 36.000 zł wynikającej z umowy sprzedaży weksla zawartej w dniu 5 czerwca 2002 r. W dniu 11 marca 2003 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (sygn. akt X GNc 490/03), w którym nakazał <span class="anon-block">(...)</span> zapłatę kwoty 36.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. W wyniku złożenia w dniu 31 marca 2002 r. sprzeciwu przez <span class="anon-block">(...)</span> Spółkę z o.o. w dniu 1 czerwca 2004 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał wyrok w którym oddalił powództwo <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span>, sygn. akt X Gc 432/03. Po uprawomocnieniu się przedmiotowego nakazu zapłaty, w postępowaniu egzekucyjnym doszło do zajęcia rachunku bankowego <span class="anon-block"> (...) Sp. z.o.o.</span> na kwotę ok. 60.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia propozycji zawarcia ugody t. X k. 1770-1771</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zawiadomienia t. X k. 1772</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia o zajęciu rachunku bankowego t. X k. 1773</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarzutów t. X k. 1776-1778</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> t. X k. 1779</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z 28.01.2003 r. t. X k. 1780</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> t. X k. 1781</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>oświadczenie t. X k. 1785,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dokumentacja w post. egzekucyjnym t. X k. 1862, 1865</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu z 18.02.2003 r. t. X k. 1787-1788</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty z 11.03.2003 r., sygn. X GNc 490/03 t. X k. 1873</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku w sprawie o sygn. akt X Gc 432/03 t. LXVIII k. 13653</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. R.</span> – t. IX k.1721-1726, t. X k.1902-1904, t. XI k.2103-2106,2107-2112 i protokół rozprawy z dnia 27.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. R.</span> t. X k 1794-1795</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">B. K. (1)</span> w dniu 14 grudnia 1999r. i w dniu 5 maja 2000r. pobrał dwa kredyty w Banku Spółdzielczym w <span class="anon-block">W.</span>, których poręczycielem był <span class="anon-block">K. Z. (2)</span>. Z uwagi na brak spłaty kredytów przez <span class="anon-block">B. K. (1)</span>, Bank dokonał zajęcia trzody chlewnej do niego należącej. Do zapłaty pozostawała jednak kwota ok. 6.000 zł, którą musiał spłacać <span class="anon-block">K. Z. (2)</span>. <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> jesienią 2001 r. zapłacił 4.167,65 zł tytułem zobowiązania wynikającego z powyższych umów kredytu. Po dokonaniu zapłaty bank wydał <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> w dniu 12 czerwca 2002r. dwa weksle in blanco, wystawione przez <span class="anon-block">B. K. (1)</span>. Jako poręczyciele na wekslu podpisali się <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> oraz <span class="anon-block">T. D.</span>. <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> chcąc odzyskać zapłacone bankowi pieniądze od <span class="anon-block">B. K. (1)</span>, poszukiwał firmy zajmującej się windykacja wierzytelności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafił na ogłoszenie zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> zadzwonił pod podany w ogłoszeniu numer i został poinformowany, że firma pobiera dla siebie koszty w wysokości 20% należności oraz należność jest płatna od ręki, co skłoniło go do skorzystania z <span class="anon-block"> usług (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XI k. 2133-2135;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>informacja z BS w <span class="anon-block">W.</span> t. XII k. 2168;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> – t. XII k.2153-2154,2170-2171 i protokół rozprawy z dnia 23.06.2009 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 24 czerwca 2002 r. doszło do spotkania <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> z <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował <span class="anon-block">K. Z. (2)</span>, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zatrzyma dla siebie 20 % windykowanej należności tytułem poniesionych kosztów, na co <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> wyraził zgodę. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował go wówczas, że otrzyma on kwotę 3.400 zł z odzyskanej należności. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> napisać na odwrocie każdego weksla formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> nie znał znaczenia powyższego. Zapytał o nie <span class="anon-block">J. H.</span>, ten jednak nie wytłumaczył mu znaczenia tego wyrazu, podając, że chodzi o nieobciążenie <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> kosztami. <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> wpisać na jednym wekslu sumę wekslową 5.000 zł, a na drugim 1.500 zł, mimo, że <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> chciał wpisać rzeczywistą kwotę zadłużenia 4.167.65 zł. Tę zmianę <span class="anon-block">J. H.</span> uzasadnił ustaleniem wysokości kosztów, jakie będzie musiała ponieść Spółka w związku z windykacją przedmiotowych należności. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> sporządził umowę o nazwie „umowa kupna-sprzedaży” weksli. Zgodnie z jej treścią, <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> przeniósł prawa z weksla na <span class="anon-block"> Spółkę (...) Sp. z o.o.</span> za cenę 3.400 zł. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. Zapłata ceny miała nastąpić przelewem w terminie do 17 lipca 2002 r. Na pytanie <span class="anon-block">K. Z. (2)</span>, dlaczego cena nie zostaje wypłacona natychmiast, <span class="anon-block">J. H.</span> stwierdził, że w biurze nie posiadają kas i nie trzymają gotówki, zaś wszystkie operacje finansowe są dokonywane w drodze przelewu. Umowę tę podpisał <span class="anon-block">J. H.</span>, reprezentujący <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">K. Z. (2)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XI k. 2133, 2134;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy sprzedaży t. XI k. 2132;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> – t. XII k.2153-2154,2170-2171 i protokół rozprawy z dnia 23.06.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">B. K. (1)</span> – t. XII k.2159-2160</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> nie otrzymał zapłaty kwoty wynikającej z umowy sprzedaży z dnia 24 czerwca 2002r. Trzykrotnie dzwonił on na znany mu numer telefonu biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, z pytaniem, kiedy dostanie pieniądze, jednak nie uzyskał definitywnej odpowiedzi. Pismem z dnia 26 czerwca 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. wezwała <span class="anon-block">B. K. (1)</span> do zapłaty sumy wekslowej w łącznej kwocie 6.500 zł. Indos dokonany na <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> został skreślony. Pismem z dnia 25 czerwca 2002r., wysłanym do <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> w dniu 27 czerwca 2002r., <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zwróciła się o udzielenie upoważnienia do skreślenia indosów dokonanych przez Bank <span class="anon-block">S.</span> w <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XI k. 2133, 2134;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo wraz z upoważnieniem t. XI k. 2137-2138;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> – t. XII k.2153-2154,2170-2171 i protokół rozprawy z dnia 23.06.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">B. K. (1)</span> – t. XII k.2159-2160</p> </dd> </dl> <p>Po otrzymaniu wezwania <span class="anon-block">B. K. (1)</span> udał się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">B. K. (1)</span> poinformował go, że rzeczywista kwota jego długu wobec <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> jest mniejsza, niż wynikająca z wezwania, zaś weksle bank nie powinien wydawać <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> bez jego wiedzy. <span class="anon-block">J. H.</span> odparł, że w opisanej sytuacji <span class="anon-block">B. K. (1)</span> powinien zgłosić tę okoliczność organom ścigania. Pismem z dnia 14 sierpnia 2002r., nadanym w tym samym dniu, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> powiadomiła <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> o odmowie przez <span class="anon-block">B. K. (1)</span> zapłaty z weksli. W dniu 21 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">K.</span> przeciwko <span class="anon-block">B. K. (1)</span> pozew o zapłatę sumy wekslowej – 6.500 zł. W dniu 13 września 2002 roku Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">K.</span> wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym (sygn. akt I Nc 136/02), zgodnie z którym <span class="anon-block">B. K. (1)</span> został zobowiązany do zapłaty na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kwoty 6.500 zł wraz z kwotą 4.300 zł tytułem kosztów procesu. Nakazowi zapłaty w dniu 25 listopada 2002 r. została na wniosek pełnomocnika <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nadana klauzula wykonalności. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła wniosek o wszczęcie egzekucji wobec <span class="anon-block">B. K. (1)</span>. <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> nie uzyskał ceny sprzedaży przedmiotowych weksli, w wyniku indosu utracił prawa wynikające z tych weksli.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>wezwanie do zapłaty t. XI k. 2139;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XI k. 2141;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. XI k. 2146;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wniosek o nadanie klauzuli wykonalności t. XI k. 2147;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wniosek o wszczęcie egzekucji t. XI k. 2150;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> – t. XII k.2153-2154,2170-2171 i protokół rozprawy z dnia 23.06.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">B. K. (1)</span> – t. XII k.2159-2160</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">S. S. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">K. G. (2)</span> na przełomie 1999/2000 roku uzyskał pożyczkę w <span class="anon-block"> Banku (...) SA Oddział</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwocie 9.216,33 zł. <span class="anon-block">S. S. (1)</span> był poręczycielem tej pożyczki. <span class="anon-block">K. G. (2)</span> wystawił weksel in blanco celem zabezpieczenia spłaty przez niego kredytu. Z uwagi na brak spłaty należności wynikającej z umowy pożyczki, bank skierował żądanie zapłaty do <span class="anon-block">S. S. (1)</span>. Komornik sądowy Rewiru VI przy Sadzie Rejonowym w <span class="anon-block">S.</span> prowadził postępowanie egzekucyjne z wynagrodzenia <span class="anon-block">S. S. (1)</span> za pracę. W wyniku postępowania egzekucyjnego należność banku została spłacona w całości. W tym czasie <span class="anon-block">K. G. (2)</span> na żądanie <span class="anon-block">S. S. (1)</span> wystawił weksel in blanco i przekazał go <span class="anon-block">S. S. (1)</span> tytułem zabezpieczenia jego roszczenia w kwocie 20.000 zł, wynikającego z spłaty za niego należności z umowy pożyczki.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>informacja z banku t. XII k. 2193</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia t. XII k. 2194</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zaświadczenie t. XII k. 2195</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>oświadczenie t. XII k. 2174</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XII k. 2175</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. S. (1)</span> t. XII k. 2188-2189</p> </dd> </dl> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. G. (2)</span>, t. XII k. 2202-2203</p> <p>Z uwagi na nieuregulowanie przez <span class="anon-block">K. G. (2)</span> zobowiązania z tytułu spłaty przez <span class="anon-block">S. S. (1)</span> należności z umowy pożyczki, <span class="anon-block">S. S. (1)</span> rozpoczął poszukiwania firmy zajmującej się windykacja wierzytelności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> znalazł ogłoszenie zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, z którego wynikało, że ta spółka skupuje wierzytelności. <span class="anon-block">S. S. (1)</span> zadzwonił pod podany w ogłoszeniu numer i rozmawiał z mężczyzną, któremu krótko opisał swoją sprawę i umówił się z nim w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W dniu 28 czerwca 2002r. <span class="anon-block">S. S. (1)</span> spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span> w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. <span class="anon-block">S. S. (1)</span> poinformował go o zobowiązaniu, pokazał weksel, po czym <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował sprzedaż weksla za kwotę 6.000 zł po wypełnieniu go sumą wekslową w wysokości 20.000 zł. Powiedział, że <span class="anon-block">S. S. (1)</span> nie poniesie żadnych kosztów w związku z windykacją należności z weksla. <span class="anon-block">S. S. (1)</span> poprzestał na te warunki. Przed podpisaniem umowy, <span class="anon-block">J. H.</span> polecił <span class="anon-block">S. S. (1)</span> na odwrocie weksla wpisać formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">S. S. (1)</span> nie rozumiał znaczenia tego wyrazu. <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, iż zapis ten oznacza, że <span class="anon-block">S. S. (1)</span> nie będzie ponosił żadnych kosztów z tytułu transakcji. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił formularz umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży. przeniósł prawa z weksla na <span class="anon-block"> Spółkę (...) Sp. z o.o.</span> za cenę 6.000 zł. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. Zapłata ceny miała nastąpić przelewem w terminie do 10 lipca 2002 r. Umowa została podpisaną w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> przez <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> oraz przez <span class="anon-block">S. S. (1)</span>. Numer konta bankowego <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, zgodnie z ustaleniami dokonanymi z <span class="anon-block">J. H.</span> podał następnego dnia w rozmowie telefonicznej.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XII k. 2173</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XII k. 2175</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. S. (1)</span> t. XII k. 2188-2189</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. G. (2)</span>, t. XII k. 2202-2203</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">S. S. (1)</span> nie otrzymał we wskazanym w tej umowie terminie ani później kwoty 6.000 zł. <span class="anon-block">S. S. (1)</span> kilkakrotnie dzwonił na numer telefonu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, w celu wyjaśnienia przyczyny braku zapłaty, jednakże był każdorazowo informowany, że <span class="anon-block">J. H.</span> ani <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie ma w biurze, i zapewniany, iż przelew na pewno nastąpi. W sierpniu 2002 roku <span class="anon-block">S. S. (1)</span> otrzymał od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwane do zapłaty kwoty 20.000 zł, datowane dniem 19 sierpnia 2002 r. W piśmie tym poinformowano <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wzywa go jako indosanta do zapłaty z powodu odmowy zapłaty sumy wekslowej przez dłużnika z weksla <span class="anon-block">K. G. (2)</span>. Wezwanie to zostało nadane w dniu 21 sierpnia 2002r. Pismem datowanym dniem 16 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">K. G. (2)</span> do zapłaty sumy wekslowej 20.000 zł. W piśmie tym błędnie podano nazwisko wystawcy weksla jako <span class="anon-block">K. G. (1)</span>. Wezwanie zostało nadane w dniu 16 lipca 2002r. <span class="anon-block">K. G. (2)</span> nie otrzymał przedmiotowego wezwania. W dniu 22 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła pozew o zapłatę do Sądu Rejonowego w Świebodzinie przeciwko <span class="anon-block">K. G. (2)</span> o zapłatę sumy wekslowej wraz z odsetkami. W dniu 30 sierpnia 2002 r. w ślad za wniesionym pozwem do tego Sądu wpłynęło pismo procesowe <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, w którym rozszerzyła ona żądanie pozwu, wskazując <span class="anon-block">S. S. (1)</span> w charakterze drugiego pozwanego. Zarządzeniem Sądu Rejonowego w Świebodzinie Wydział I Cywilny z dnia 6 września 2002r. pozew <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> został zwrócony z powodu nie uiszczenia wpisu sadowego. Po otrzymaniu wezwania do zapłaty <span class="anon-block">S. S. (1)</span> przybył do <span class="anon-block">W.</span> wraz z ojcem. Spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span> w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, który w odpowiedzi na pretensje <span class="anon-block">S. S. (1)</span> z powodu skierowania do niego wezwania, odparł, że osoba wekslami powinna znać przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> i że <span class="anon-block">S. S. (1)</span> będzie musiał zapłacić wskazaną w wezwaniu kwotę wraz z odsetkami. <span class="anon-block">S. S. (1)</span> w dniu 23 lutego 2003 r. skierował do Sądu Rejonowego w Świebodzinie pozew przeciwko <span class="anon-block">K. G. (2)</span> o zapłatę kwoty 9.216,33 zł. Po wydaniu przez Sad nakazu zapłaty złożył wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec pozwanego. Komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w Wolsztynie dokonał zajęcia wynagrodzenia <span class="anon-block">K. G. (2)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty <span class="anon-block">S. S.</span> wraz z potwierdzeniem nadania t.XII k. 2184</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty <span class="anon-block">K. G.</span> wraz z potwierdzeniem nadania t. XII k. 2182</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XII k. 2177</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia o rozszerzeniu żądania t. XII k. 2185</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia o zwrocie pozwu t. XII k. 2187</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. S. (1)</span> t. XII k. 2188-2189</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. G. (1)</span>, t. XII k. 2202-2203</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu skierowanego przez <span class="anon-block">S. S.</span> t. XII k. 2199-2200</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wniosku o nadanie klauzuli t. XII k. 2205</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zajęcia t. XII k. 2201</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. C.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">Z. C.</span> był wspólnikiem <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>. Jesienią 2001 roku <span class="anon-block">Z. C.</span> udzielił kilku <span class="anon-block"> (...)</span>, który działał w imieniu <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">J. J. (2)</span>, na łączną kwotę 130.000 zł. W celu zabezpieczenia udzielonych pożyczek <span class="anon-block">J. J. (2)</span> wystawiła dwa weksle in blanco, do każdego z nich sporządzono deklarację wekslową bez daty – jedna dotycząca zobowiązania w kwocie 80 000 zł, druga dotycząca kwoty 50 000 zł. Zgodnie z treścią deklaracji, jeden z weksli in blanco mógł być wypełniony do kwoty 50.000 zł, drugi zaś – do kwoty 80.000 zł Jeden z weksli poręczyli <span class="anon-block">R. J. (2)</span>, <span class="anon-block">Ł. B.</span> i <span class="anon-block">P. M. (1)</span>, drugi – <span class="anon-block">R. J. (2)</span>. Z uwagi na brak spłaty pożyczek przez <span class="anon-block">J. J. (2)</span>, <span class="anon-block">Z. C.</span> rozpoczął poszukiwania firmy, która byłaby zainteresowana nabyciem obu weksli. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> <span class="anon-block">Z. C.</span> zobaczył ogłoszenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. o nabywaniu wierzytelności. <span class="anon-block">Z. C.</span> postanowił skorzystać z możliwości odzyskania swojej wierzytelności za pośrednictwem tej Spółki i w dniu 22 lipca 2002 r. udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy pożyczki t. XII k. 2290</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XII k. 2260, 2293</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej t. XII k. 2239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. C.</span> t. XII k. 2284-2287,2320-2321 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. J. (3)</span>, t. XII k.2305-2308 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. J. (3)</span>, t. XII 2311-2314 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>W biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">Z. C.</span> spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>, z którym prowadził rozmowę w przedmiocie weksli. W pokoju siedział również <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, który nie uczestniczył w rozmowie. <span class="anon-block">Z. C.</span> poinformował <span class="anon-block">J. H.</span>, że jest w posiadaniu dwóch weksli in blanco wystawionych na jego zlecenie przez <span class="anon-block">J. J. (2)</span> i poręczonych przez inne osoby i okazał je wraz z deklaracjami wekslowymi. Podkreślił, że zobowiązanie, zabezpieczone za pomocą obu weksli wynosi 130.000 zł. Na pytanie <span class="anon-block">Z. C.</span>, czy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nabywa weksle, <span class="anon-block">J. H.</span> potwierdził ten fakt. W trakcie rozmowy <span class="anon-block">J. H.</span> wyraził zadowolenie, że jeden z weksli in blanco jest poręczony przez trzy osoby. Następnie wyszedł z pokoju i wrócił z drukami umowy sprzedaży, na każdej z nich komputerowo była wpisana data 22 lipca 2002r. oraz cena nabycia wierzytelności – 64.000 zł oraz 40.000 zł, a także termin płatności do 7 sierpnia 2002 roku przelewem na konto bankowe. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązującym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">Z. C.</span> podpisał obie umowy, następnie <span class="anon-block">J. H.</span> przyłożył na każdej z nich pieczęć. Po podpisaniu umów <span class="anon-block">J. H.</span> podyktował <span class="anon-block">Z. C.</span> treść obu weksli: datę wystawienia: 15 lipca 2002 roku, miejsce wystawienia: <span class="anon-block">W.</span>, sumy wekslowe 80 000 zł i 50 000 zł, datę zapłaty – 23 lipca 2002 roku. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> polecił <span class="anon-block">Z. C.</span> wpisać datę wypełnienia weksla 15 lipca 2002r., na odwrocie weksla zaś wpisać formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">Z. C.</span> nie rozumiał znaczenia tego wyrazu. <span class="anon-block">J. H.</span> nie poinformował <span class="anon-block">Z. C.</span> o rzeczywistym znaczeniu tego wyrazu i jego skutkach prawnych, zapewnił, że na skutek tego zapisu <span class="anon-block">Z. C.</span> nie będzie ponosił żadnych kosztów z tytułu transakcji.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umów sprzedaży t. XII k. 2288, 2289</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XII k. 2238, 2293</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej t. XII k. 2239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. C.</span> t. XII k. 2284-2287,2320-2321 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>Pismem z dnia 23 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">J. J. (3)</span> do zapłaty sumy wekslowej z tytułu wystawionych na rzecz <span class="anon-block">Z. C.</span> dwóch weksli. Pismem z dnia 30 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">Z. C.</span>, że podjęte czynności w stosunku do <span class="anon-block">J. J. (2)</span> zmierzające do windykacji sumy wekslowej nie pozwoliły na zaspokojenie roszczeń indosatariusza z powodu odmowy zapłaty przez dłużniczkę zaznaczając, że nadal będą podejmowane czynności mające na celu skłonienie dłużniczki do zapłaty sumy wekslowej. <span class="anon-block">Z. C.</span> nie otrzymał ceny sprzedaży weksli w terminie określonym w umowie. Pismem datowanym na dzień 20 sierpnia 2002 r., a wysłanym w dniu 21 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">Z. C.</span> do zapłaty w ciągu trzech dni sumy wekslowej w łącznej kwocie 130.000 zł, z uwagi na odmowę zapłaty przez <span class="anon-block">J. J. (3)</span>. W dniu 22 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wysłała za pośrednictwem poczty do Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> dwa pozwy datowane dniem 19 sierpnia 2002r.: przeciwko <span class="anon-block">J. J. (2)</span> i <span class="anon-block">Z. C.</span> o zapłatę solidarnie kwoty 50.000 zł oraz przeciwko <span class="anon-block">J. J. (3)</span>, <span class="anon-block">Z. C.</span> oraz poręczycielom wekslowym: <span class="anon-block">R. J. (3)</span>, <span class="anon-block">P. M. (1)</span> oraz <span class="anon-block">Ł. B.</span> o zapłatę solidarnie kwoty 80.000 zł. Do pozwów zostały dołączone oryginały weksli wysławionych przez <span class="anon-block">J. J. (3)</span>. <span class="anon-block">Z. C.</span> kontaktował się telefonicznie z <span class="anon-block">J. H.</span>, który tłumaczył mu, że brak zapłaty spowodowany jest przeciągającymi się procedurami związanymi z wyegzekwowaniem należności z obu weksli, nie informując przy tym że pozew został skierowany również przeciwko <span class="anon-block">Z. C.</span>. W dniu 10 września 2002 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym (sygn. akt XI Nc 386/02), w którym nakazał <span class="anon-block">J. J. (3)</span> i <span class="anon-block">Z. C.</span>, aby solidarnie zapłacili sumę wekslową w wysokości 50.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu. W dniu 7 października 2002 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym (sygn. akt XI Nc 387/02), w którym nakazał <span class="anon-block">J. J. (3)</span>, <span class="anon-block">Z. C.</span> i poręczycielom wekslowym, aby solidarnie zapłacili sumę wekslową w wysokości 80.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XII k. 2215</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z 30.07.2002r. t. XII k. 2216</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XII k. 2246</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwów t. XII k. 2213, k. 2267</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie nakazów zapłaty w sprawach o sygn. XI Nc 386/02, XI Nc 387/02 t. XII k. 2223, k. 2275</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. C.</span> t. XII k. 2284-2287,2320-2321 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>Po otrzymaniu przez <span class="anon-block">Z. C.</span> w grudniu 2002 r. nakazu zapłaty z dnia 10 września 2002 r. skontaktował się on telefonicznie z <span class="anon-block">J. H.</span>, który poinformował go, że <span class="anon-block">Z. C.</span> jako indosant jest również zobowiązany wobec nabywcy weksla. Jednocześnie <span class="anon-block">J. H.</span> złożył mu propozycję wycofania pozwu przeciwko niemu pod warunkiem zapłaty przez niego kwoty 12.000 zł, która miała pokryć poniesione przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> koszty i podpisania umowy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych. <span class="anon-block">Z. C.</span> wpłacił wskazaną kwotę w dniu 24 lutego 2002 r. podczas spotkania w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, w którym wzięli udział pełnomocnik <span class="anon-block">Z. C.</span> oraz <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. <span class="anon-block">Z. C.</span> otrzymał pokwitowanie – dowód wpłaty druk <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">KP</a> nr 1/24/02/03 bez daty wpłaty oraz kopie pism procesowych zawierających oświadczenie o cofnięciu pozwów w stosunku do <span class="anon-block">Z. C.</span>. W dniu 24 lutego 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła do Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> dwa pisma procesowe z oświadczeniem o cofnięciu pozwów w stosunku do <span class="anon-block">Z. C.</span> i wnioskiem o uchylenie nakazów zapłaty w stosunku do <span class="anon-block">Z. C.</span>. Sąd Okręgowy w<em> <!-- -->e </em> <span class="anon-block">W.</span> w dniach 25 lutego 2003 r. i 26 lutego 2003 r. wydał postanowienia o uchyleniu nakazów zapłaty z dnia 10 września 2002 r. i z dnia 7 października 2002 r. w stosunku do <span class="anon-block">Z. C.</span> i umorzeniu w tym zakresie postępowania (sygn. akt XI GNc 386/02, XI GNc 387/02). W październiku 2002 roku <span class="anon-block">R. J. (3)</span> po otrzymaniu nakazów zapłaty skontaktował się z <span class="anon-block">J. H.</span> w celu zawarcia ugody w zakresie spłaty należności, deklarując, iż jest zdolny spłacić 50% sumy wekslowej. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował, że zapłacił <span class="anon-block">Z. C.</span> kwotę nie mniejszą od 50% sumy wekslowej, dlatego nie może zaakceptować tej propozycji. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował <span class="anon-block">R. J. (3)</span>, że przygotują porozumienie płatnicze i skontaktują się z nim, jednakże więcej żadna osoba z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie nawiązała ze <span class="anon-block">Z. C.</span> kontaktu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia dowodu wpłaty t. XII k. 2299</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pism procesowych t. XII k. 2300, 2301</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie postanowień w sprawach o sygn. akt XI GNc 386/02, XI GNc 387/02 t. XII k. 2302, 2303</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. C.</span> t. XII k. 2284-2287,2320-2321 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. J. (3)</span>, t. XII 2311-2314 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. H.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. H.</span> w dniu 8 stycznia 1997 r. jako jeden z dwóch poręczycieli poręczył kredyt gotówkowy, uzyskany przez jego kolegę <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Po pewnym czasie Bank ten wezwał <span class="anon-block">M. H.</span> do zapłaty zaległych rat, z uwagi na zaprzestanie spłaty kredytu. Drugi poręczyciel udał się do <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> z propozycją aby ten wystawił na rzecz każdego z poręczycieli po wekslu in blanco, na co <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> się zgodził. Wystawił dwa weksle in blanco, każdy z których zabezpieczał wierzytelność w kwocie 10.000 zł. Do weksli nie zostały sporządzone deklaracje wekslowe. Na początku maja 2001 roku <span class="anon-block">M. H.</span> otrzymał oświadczenie <span class="anon-block"> Banku (...) S.A.</span> o wypowiedzeniu umowy kredytu i wezwanie do spłaty kredytu. <span class="anon-block">M. H.</span> wniósł o rozłożenie kwoty kredytu na raty, na co <span class="anon-block"> Bank (...) S.A.</span> wyraził zgodę. Po odmowie udzielenia <span class="anon-block">M. H.</span> udzielenia kredytu w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z powodu ciążącego na nim niespłaconego kredytu w innym banku, <span class="anon-block">M. H.</span> postanowił zbyć weksel in blanco, wystawiony przez <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> i z uzyskanych w ten sposób spłacić kredyt <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> w całości. Rozpoczął więc poszukiwania firmy, która zajmuje się odzyskiwaniem wierzytelności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> <span class="anon-block">M. H.</span> trafił na ogłoszenie zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, z którego wynikało, że firma ta skupuje weksle. <span class="anon-block">M. H.</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu. Odebrał mężczyzna, który się nie przedstawił. <span class="anon-block">M. H.</span> powiedział mu, że jest zainteresowany zbyciem weksla. Mężczyzna zaprosił go do biura z kompletem dokumentów.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty t. XII k. 2329</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia o wypowiedzeniu kredytu t. XII k. 2330</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia informacji o wysokości rat t. XII k. 2331</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XII k. 2333</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. H.</span> t. XII k.2322-2323,2326-2328, t. XIII k.2383-2384 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span>, t. XIII k. 2371-2372, k. 2392-2394</p> </dd> </dl> <p>W dniu 24 lipca 2002 r. <span class="anon-block">M. H.</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W biurze został poproszony do gabinetu przez <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">M. H.</span> poinformował go, że jest poręczycielem kredytu, który nie został spłacony i potrzebuje środków na jego spłatę. Poinformował <span class="anon-block">J. H.</span>, że <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> posiada samochód marki <span class="anon-block">T.</span>, komputer oraz sprzęt audio. Podał również adres aktualnego zamieszkania <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> oraz jego numer telefonu. Zapytany o cenę sprzedaży, <span class="anon-block">M. H.</span> odpowiedział, że chce go sprzedać za 10.000 zł, gdyż jest to kwota, która pozwoli mu na spłatę kredytu. <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas oświadczył, że windykacja należności może potrwać bardzo długo i może być związana z dużymi kosztami <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, dlatego zaproponował, aby <span class="anon-block">M. H.</span> wypełnił weksel na kwotę 50.000 zł. <span class="anon-block">M. H.</span> nie posiadał wiedzy w zakresie obrotu wekslami, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wydawała mu się wiarygodna i kojarzyła się z instytucją państwową. <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił druk umowy na komputerze i da <span class="anon-block">M. H.</span> do podpisania. Zgodnie z jej postanowieniami, miał on otrzymać cenę sprzedaży w wysokości 10.000 zł przelewem do dnia 7 sierpnia 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. Na umowie <span class="anon-block">J. H.</span> przyłożył czerwonym tuszem okrągła pieczęć z logo <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">M. H.</span>, zapoznając się z treścią z treścią umowy przed jej podpisaniem poprosił <span class="anon-block">J. H.</span> o wyjaśnienie znaczenia słów zawartych w paragrafie 2 tej umowy o treści: „sprzedający przenosi własność tego weksla na kupującego w drodze przeniesienia praw z weksla poprzez indos własnościowy z klauzula bez kosztów”, <span class="anon-block">J. H.</span> nie udzielił jednak odpowiedzi. <span class="anon-block">M. H.</span>, dokonując samodzielnej analizy tego zapisu, zapytał <span class="anon-block">J. H.</span> czy jego treść jest związana jest z kosztami związanymi z wieloletnią windykacją długu, <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas tylko skinął głową. Po podpisaniu umowy, <span class="anon-block">M. H.</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wpisał na wekslu sumę wekslową w wysokości 50.000 zł, datę wystawienia weksla, a na rewersie wpisał formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożył czytelny podpis.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – t. XII k. 2333</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy – t. XII k. 2332</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. H.</span> – t. XII k.2322-2323,2326-2328, t. XIII k.2383-2384 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> </dl> <p>Po podpisaniu umowy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">M. H.</span> udał się do radcy prawnego, aby skonsultować prawidłowość tej umowy. Radca prawny nie dopatrzył się w umowie nieprawidłowości, powiedział tylko, że trzeba czekać na pieniądze.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. H.</span> – t. XII k.2322-2323,2326-2328, t. XIII k.2383-2384 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">M. H.</span> kwoty 10.000 zł w terminie wskazanym w umowie sprzedaży weksla. <span class="anon-block">M. H.</span> kilkakrotnie kontaktował się telefonicznie z biurem <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, próbował uzyskać informację w zakresie terminu zapłaty ceny, a także podał z własnej inicjatywy szczegółowe dane <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span>. W ostatniej rozmowie telefonicznej, którą odbył z <span class="anon-block">J. H.</span>, został przez niego poinformowany, że z momentem indosowania weksla stał się dłużnikiem <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> na kwotę 40.000 zł, która wynikała z różnicy pomiędzy sumą wekslową, a ceną sprzedaży weksla. W piśmie z dnia 22 sierpnia 2002 r. skierowanym do <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Spółki z o.o. (...)</span> złożył oświadczenie o odstąpieniu od umowy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i zażądał zwrotu weksla w terminie 3 dni. Po wysłaniu tego pisma <span class="anon-block">M. H.</span> skontaktował się telefonicznie z <span class="anon-block">J. H.</span>, który oświadczył, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> odstąpi od dochodzenia od niego należności pod warunkiem zapłaty 6.000 zł tytułem poniesionych przez Spółkę kosztów, kwotę tę następnie obniżył do 4.000 zł. Pismem – notyfikacją z dnia 27 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block">M. H.</span> został poinformowany przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, że na skutek czynności zmierzających do inkasa należności, dłużnik odmówił zapłaty kwoty wynikającej z weksla oraz wezwano <span class="anon-block">M. H.</span> jako indosanta do zapłaty sumy wekslowej w wysokości 50.000 zł. W rzeczywistości <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. nie uzyskała jakiegokolwiek oświadczenia wystawcy weksla co do zamiaru zapłaty sum wekslowej. Pismem z dnia 2 września 2002 r., <span class="anon-block">M. H.</span> domagał się unieważnienia umowy sprzedaży weksla, jednocześnie podkreślając, że okoliczności zawarcia przedmiotowej umowy wskazywały na to, iż został on oszukany przez <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Spółkę z o.o. (...)</span> to zostało doręczone w dniu 3 września 2002r. W dniu 24 września 2002r. do Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> Wydział XI wpłynął pozew <span class="anon-block">(...)</span> przeciwko <span class="anon-block">M. Ł. (2)</span> i <span class="anon-block">M. H.</span> o zapłatę solidarnie kwoty 50.000 zł, datowany dniem 6 września 2002r. Sąd Okręgowy Wydział XI Cywilny wydał w dniu 15 października 2002r. nakaz zapłaty (sygn. akt XI Nc 466/02). <span class="anon-block">M. H.</span> wniósł zarzuty od tego nakazu wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Postanowieniem z dnia 21 marca 2003 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wstrzymał wykonanie nakazu zapłaty wobec <span class="anon-block">M. H.</span>. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2003 r. Sad Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> zawiesił postępowanie w sprawie, a następnie postanowieniem z dnia 23 listopada 2006 r. postępowanie to umorzył.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z 27.08.2002r. t. XII k. 2335</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z 2.09.2002r. t. XII k. 2336</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XII k. 2345</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarzutów od nakazu zapłaty t. XIII k. 2352-2356</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty (sygn. akt XI GNc 466/02) t. XII k. 2343</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia t. XIII k. 2357,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. H.</span> t. XII k.2322-2323,2326-2328, t. XIII k.2383-2384 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonej <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> prowadzi działalność w zakresie hurtowego obrotu lekami i materiałami opatrunkowymi. Od 2001 roku <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> współpracowała z <span class="anon-block">G. K. (1)</span>, prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą <span class="anon-block"> Apteka (...) s.c.</span> oraz ze <span class="anon-block">S. M.</span>. <span class="anon-block">H. W.</span> byłą radcą prawnym w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Posiadała pełnomocnictwo do reprezentowania Spółki przed sądami.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">G. K. (1)</span> prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> Apteka (...) s.c.</span> w okresie od 2 października 2001r. do 16 lutego 2002r. nabyła od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> towar na łączną kwotę 82.500,63 zł. Apteka ta wraz z zadłużeniem została nabyta przez <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">Ł.</span>-<span class="anon-block">K.</span>. Tytułem zabezpieczenia należności <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> wystawili dwa weksle in blanco. Została sporządzona deklaracja wekslowa dotycząca wszystkich weksli. Z uwagi na trudności finansowe firmy, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> rozpoczął poszukiwania firmy, która chciałaby przejąć udziały w spółce cywilnej. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> <span class="anon-block">R. K. (1)</span> przeczytał ogłoszenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. o nabywaniu zadłużonych firm. <span class="anon-block">R. K. (1)</span> postanowił skorzystać z możliwości sprzedania zadłużonej firmy i zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu. Umówił się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W biurze rozmawiał z <span class="anon-block">J. H.</span>, który wyraził zainteresowanie ofertą. W czerwcu 2002 roku doszło do podpisania umowy przedwstępnej między <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> a <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">K.</span>. Po sprawdzeniu stanu niektórych pozycji leków z wydrukami komputerowymi <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> podpisali upoważnienie dla <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> do wpisania na wekslach jako wyręczającego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Pismem z dnia 19 lipca 2002 r. <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> powiadomili <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, że wystawione przez nich weksle zostaną wyręczone przez <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span>, która zobowiązała się do zapłaty za weksle do kwoty 88.079,81 zł. W dniu 24 lipca 2002r. <span class="anon-block">R. K. (1)</span> przesłał faksem do biura Polskie Giełdy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> upoważnienie do wpisania na wekslach jako wyręczającego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XVI k. 3135, 3136</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy przedwstępnej sprzedaży apteki t. XIV k. 2673</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia upoważnienia t. XVI k. 3086</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. K. (1)</span> t. XVII k. 3220-3223 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. K. (2)</span> t. XVII k. 3216-3219 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">Ł.</span>-<span class="anon-block">K.</span> t. XVII k. 3213-3215,</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">S. M.</span> prowadziła działalność gospodarczą – <span class="anon-block"> aptekę (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> oraz <span class="anon-block"> aptekę (...)</span> w <span class="anon-block">J.</span>. Zadłużenie <span class="anon-block">S. M.</span> wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wynosiło w 2002 roku 162.970,96 zł. <span class="anon-block">S. M.</span> wystawiła w celu zabezpieczenia należności <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> sześć weksli in blanco. Została sporządzona deklaracja wekslowa obejmująca wszystkie weksle, zgodnie z jej treścią weksle mogły zostać wypełnione do kwoty 162.970,96 zł a nadto powiększona o kwotę tytułem odsetek ustawowych, prowizji i kosztów.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XIV k. 2739, 2740</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej t. XVI k. 3098</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z dnia 19.07.2002r. t. XVI k. 3087</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. M.</span>, t. XVII k. 3225-3228 i protokół rozprawy z dnia 18 lipca 2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. P. (1)</span> t. XVI k.3150-3150, t. XVII k. 3208- 3210 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>W dniu 25 lipca 2002 roku <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przeprowadzili Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Wspólników <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, w którym brali udział tylko we dwóch, podejmując uchwałę o wyrażeniu zgody na zakup od <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> weksli za łączną cenę 293.500 zł w terminie do 15 sierpnia 2002r. Doszło do spotkania <span class="anon-block">J. P. (1)</span> – prezesa zarządu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">B. G.</span> – dyrektora <span class="anon-block">D.</span> ds. kredytów i windykacji z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, którzy przedstawili ogólny zakres działania <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, akcentując, że Spółka ta jest prężnie działającym podmiotem, ma kontakty z różnymi bankami, które udzielają Spółce kredytów na preferencyjnych warunkach, świadczy usługi wielu podmiotom. Sprawiali wrażenie, ze chcą nabyć jak największą ilość weksli. Po tym spotkaniu Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w wyniku konsultacji stwierdził, że możliwość zbycia weksli dłużników, którzy mają problemy ze spłacaniem zadłużenia, w szczególności <span class="anon-block">S. M.</span> oraz wspólników <span class="anon-block"> Apteki (...) s.c.</span> – <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> jest korzystna dla Spółki. Przeprowadzenie transakcji w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zostało powierzone radcy prawnemu <span class="anon-block">H. W.</span>. W dniu 5 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przyjechali do <span class="anon-block">O.</span> na spotkanie w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span>, w którym uczestniczyły <span class="anon-block">H. W.</span> i <span class="anon-block">B. G.</span>. <span class="anon-block">B. G.</span> przygotowała dokumenty rozliczeniowe dłużników, mające służyć w szczególności wyliczeniu należności głównej oraz obliczeniu ustawowych odsetek i doliczeniu wskazanej przez <span class="anon-block">J. H.</span> prowizji dla <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Spółki z o.o. (...)</span> uzupełniła osiem weksli in blanco – sześć weksli wystawionych przez <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">M.</span> oraz dwa weksli wystawione przez <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span>. Na wekslach wystawionych wpisała termin i miejsce płatności zgodnie z sugestią <span class="anon-block">J. H.</span>. Następnie wpisała pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> sumy wekslowe: na wekslach wystawionych przez <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> – kwoty 83.200 zł i 20.650 zł (łącznie na kwotę 103.850 zł), na wekslach wystawionych przez <span class="anon-block">S. M.</span> – 36.000 zł, 50.000 zł, 100.000 zł, 33.000 zł, 20.000 zł, 50.000 zł (łącznie na kwotę 289.000 zł). Kwoty wpisane na wekslach przekraczała rzeczywistą wartość zobowiązania <span class="anon-block">S. M.</span> oraz <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">H. W.</span> zapytała <span class="anon-block">J. H.</span>, w jaki sposób zamierza pozyskać pieniądze na zapłatę <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> ceny nabycia weksli do dnia 12 sierpnia 2002r., mając na uwadze, że dłużnicy mają problemy finansowe. <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas zapewnił ją, że Spółka dysponuje środkami finansowymi, ma dobry kredyt w banku, wskazując że od kilku lat są na rynku i radzą sobie z takimi sprawami. Na odwrocie każdego weksla <span class="anon-block">H. W.</span> wpisała na polecenie <span class="anon-block">J. H.</span> formułę „ustępuję bez kosztów <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. ale nie na jej zlecenie”. Pod tym wyrazem na każdym wekslu złożyli podpisy członkowie zarządu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> – <span class="anon-block">J. P. (1)</span> i <span class="anon-block">R. B. (2)</span>. <span class="anon-block">J. P. (1)</span> zauważył, że kwoty na wekslach są wyższe, niż rzeczywiste zadłużenie, zapytał o to <span class="anon-block">H. W.</span>, która wytłumaczyła, że kwota ta opiewa na kwotę zadłużenia wraz z odsetkami i prowizją należną <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Następnie zostały podpisana umowa nazwana umową sprzedaży weksli. Zgodnie z postanowieniem § 2 tej umowy, przeniesienie własności tych weksli następowało w drodze przeniesienia praw z weksla poprzez indos o treści „ustępujemy bez kosztów <span class="anon-block">(...)</span> ale nie na jej zlecenie” ze skutkami zgodnie z obowiązującym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. Zgodnie z § 4 umowy, cena nabycia wierzytelności wynosiła łącznie 293.500 zł, zaś termin płatności został ustalony na dzień 12 sierpnia 2002 roku, sposób płatności – przelewem na konto bankowe. Umowa została podpisana przez członków zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> – <span class="anon-block">J. P. (1)</span> i <span class="anon-block">R. B. (2)</span>, oraz <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Wraz z zawarciem umowy indosatariuszowi zostały wydane weksle oraz sporządzone uprzednio przez wystawców weksli in blanco deklaracje wekslowe. Mimo porozumienia zawartego pomiędzy <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Spółką z o.o. i (...)</span>, na wekslach wystawionych przez <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> nie został zamieszczony zapis o wyręczeniu przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Jako zabezpieczenie zapłaty ceny sprzedaży weksli Zarząd <span class="anon-block">(...)</span> wystawił weksel własny, który przekazał <span class="anon-block">H. W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia protokołu WZ t. XVI k. 3116</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy sprzedaży t. XVI k. 2995</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XIV k. 2739, 2740, t. XVI k. 3135, 3136</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla własnego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> t. XVI k. 3126</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. P. (1)</span> t. XVI k.3150-3150, t. XVII k. 3208- 3210 i protokół rozprawy z dnia 14.11.2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie otrzymała ceny sprzedaży weksli w terminie określonym w umowie. Pismem datowanym dniem 14 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, że <span class="anon-block">S. M.</span> oraz <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> odmówili zapłaty sumy wekslowej. Na piśmie znajduje się podpis: Kierownik <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block"> Windykacji – (...)</span>. Osoba o takich danych nigdy nie pracowała w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Pismem datowanym dniem 15 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, jako indosanta, do zapłaty sumy wekslowej wraz z ustawowymi odsetkami w terminie 3 dni. Pismo zostało wysłane w dniu 14 sierpnia 2002r. W dniu 8 sierpnia 2002 r. skierowała wezwania do <span class="anon-block">S. M.</span> oraz do wszystkich wspólników <span class="anon-block"> Apteki (...) s.c.</span> W dniu 21 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym w Opolu dwa pozwy przeciwko <span class="anon-block">S. M.</span> i <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>: o zapłatę solidarnie kwoty 33.000 zł i o zapłatę kwoty 36.000 zł. Do każdego z tych pozwów zostały dołączone oryginały weksli wystawionych przez <span class="anon-block">S. M.</span>. W dniu 22 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym w Opolu pozew przeciwko <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R. K. (3)</span> i <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę solidarnie kwoty 83.200 zł. Do pozwu dołączono oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">Ł.</span>-<span class="anon-block">K.</span>. W dniu 22 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym we <span class="anon-block">W.</span> trzy pozwy datowane dniem 21 sierpnia 2002r. przeciwko <span class="anon-block">S. M.</span> i <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę solidarnie kwot: 100.000 zł, 50.000 zł, 50.000 zł. W dniu 22 sierpnia <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła Sądzie Rejonowym w Oławie pozew przeciwko <span class="anon-block">S. M.</span> i <span class="anon-block"> (...) Spółce z o.o.</span> pozew datowany dniem 21 sierpnia 2002r.o zapłatę solidarnie kwoty 20.000 zł. Do każdego z tych pozwów zostały dołączone oryginały weksli wystawionych przez <span class="anon-block">S. M.</span>. W dniu 22 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła pozew w Sądzie Rejonowym w <span class="anon-block">Ś.</span> przeciwko <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R. K. (3)</span> i <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 20.650 zł. Do pozwu dołączono oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">Ł.</span>-<span class="anon-block">K.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> t. XIV, k. 2698</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie wezwań t. XIV k. 2680, 2681, t. XV k. 2909-2911</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwów t. XIV k 2731, 2725, 2726, 2727, 2728, 2731, 2676, 2729, 2730, 2732</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. P. (1)</span> t. XVI k.3150-3150, t. XVII k. 3208- 3210 i protokół rozprawy z dnia 14.11.2011 r.</p> </dd> </dl> <p>Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał w dniach 16 września 2002 r. i 18 września 2002 r. nakazy zapłaty w sprawach o sygn. akt XI Nc 381/02, XI Nc 382/03, XI Nc 383/03, zgodnie z żądaniem pozwu, nakazując <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">S. M.</span> aby zapłacili solidarnie z weksla kwotę: 50.000 zł, 50.000 zł, 100.000 zł wraz z odsetkami oraz kosztami procesu. Na skutek zarzutów <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2004 r. (sygn. akt XI C 3/03) utrzymał w całości w mocy nakazy zapłaty wydane w sprawach XI Nc 381/02, XI Nc 382/03, XI Nc 383/03. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła od tego wyroku apelacje. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego we <span class="anon-block">W.</span> Wydział I Cywilny z dnia 29 września 2004 r. (sygn. akt I A Ca 764/04), apelacja została oddalona. Od wyroku <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła kasacje, jednakże postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2005 roku sygn. akt V CK 153/05 odmówiono przyjęcia kasacji do rozpoznania. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła wniosek o wszczęcie egzekucji do Komornika Sądowego Rewiru II w <span class="anon-block">O.</span>. Komornik ten dokonał zabezpieczenia 200.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie nakazów zapłaty, sygn. akt XI Nc 381/02, XI Nc 382/03, XI Nc 383/03t. XVII k. 3240, 3241, 3242</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SO, sygn. akt XI C 3/03, t. XVII, k. 3243-3256</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SA z uzasadnieniem, sygn. akt I ACa 764/04 t. XVII, k. 3257-3270</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia SN, sygn. akt V CK 153/05, t. XVII, k. 3271</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. P. (1)</span> t. XVI k.3150-3150, t. XVII k. 3208- 3210 i protokół rozprawy z dnia 14.11.2011 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 13 lutego 2003 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał dwa nakazy zapłaty w sprawach o sygn. akt XI Nc 63/03, XI Nc 64/03, nakazując pozwanym <span class="anon-block">S. M.</span> i <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zapłatę na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> solidarnie odpowiednio kwot 36.000 zł i 33.000 zł wraz odsetkami i kosztami zastępstwa procesowego. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła zarzuty od obu nakazów zapłaty. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wyrokiem z dnia 12 maja 2004r. (sygn. akt XI C 176/03) utrzymał w mocy przedmiotowe nakazy zapłaty. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła apelację od tego wyroku. Sąd Apelacyjnego we <span class="anon-block">W.</span> wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r. (sygn. akt I ACa 107/04) oddalił apelację.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie nakazów zapłaty, sygn. akt XI Nc 63/03, XI Nc 64/03t. XVII k. 3272, 3273</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SO z uzasadnieniem, sygn. akt XI C 176/03 t. XVII k. 3274-3283</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SA z uzasadnieniem, sygn. akt I ACa 107/04 t. XVII, k. 3284-3296</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. P. (1)</span> t. XVI k.3150-3150, t. XVII k. 3208- 3210 i protokół rozprawy z dnia 14.11.2011 r.</p> </dd> </dl> <p>Sąd Rejonowy dla Wrocławia Fabrycznej w dniu 30 kwietnia 2004 r. wydał nakaz zapłaty w sprawie o sygn. akt V GNc 1000/03, zobowiązując <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i <span class="anon-block">S. M.</span> zapłaty solidarnie kwoty 20.000 zł wraz z odsetkami i kosztami postępowania na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W wyniku zarzutów od nakazu zapłaty, Sad ten wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2006 r. uchylił przedmiotowy nakaz zapłaty (sygn. akt V Gc 836/04). W sprawie tej <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła apelację od wyroku jednakże do czasu zakończenia niniejszego postępowania przygotowawczego nie nastąpiło rozstrzygnięcie.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty, sygn. akt V GNc 1000/03 t. XVII, k. 3297</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SO z uzasadnieniem, sygn. akt V GC 836/04, t. XVII, k. 3298-3306</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. P. (1)</span> t. XVI k.3150-3150, t. XVII k. 3208- 3210 i protokół rozprawy z dnia 14.11.2011 r.</p> </dd> </dl> <p>Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> w sprawie o sygnaturze akt XI Nc 219/03 wydał w dniu 8 maja 2003 r. nakaz zapłaty, nakazując <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R. K. (3)</span> i <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zapłatę solidarnie kwoty 83.200 zł. Od nakazu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła zarzuty od tego nakazu zapłaty. W dniu 19 kwietnia 2004 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał wyrok, w którym utrzymał w mocy przedmiotowy nakaz zapłaty (sygn. akt XI C 534/03). Na skutek apelacji <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> od tego wyroku Sąd Apelacyjny we <span class="anon-block">W.</span> w wyroku z dnia 7 października 2004 r. (I ACa 881/04) zmienił wyrok z dnia 8 maja 2003 r. i uchylił nakaz zapłaty wydany przez Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz oddalił powództwo wobec tej Spółki. Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. odmówił przyjęcia do rozpoznania kasacji wniesionej przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> (sygn. akt V CK 140/05).</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty, sygn. akt XI Nc 219/03 t. XVII, k. 3309</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SO z uzasadnieniem, sygn. akt XI C 534/03, t. XVII, k. 3310-3319</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SA z uzasadnieniem, sygn. akt I ACa 881/04, t. XVII, k. 3320-3330</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia SN t. XVII, k. 3332</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. P. (1)</span> t. XVI k.3150-3150, t. XVII k. 3208- 3210 i protokół rozprawy z dnia 14.11.2011 r.</p> </dd> </dl> <p>Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">Ś.</span> w dniu 23 września 2002 roku wydał nakaz zapłaty, nakazując solidarnie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">R. K. (2)</span> <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (3)</span> zapłatę kwoty 20.650 zł (sygn. akt I Nc 487/02). Kolejno w sprawie postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2003 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">Ś.</span> odrzucił zarzuty pozwanych <span class="anon-block">R. K. (2)</span> i <span class="anon-block">R. K. (1)</span> od nakazu zapłaty z dnia 23 września 2002 r. oraz wstrzymał wykonanie tego nakazu w stosunku do pozwanej <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span>, sygn. akt I C 761/02. W dniu 14 stycznia 2004 r. Sąd zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Po podjęciu postępowanie sądowe pozostaje w toku. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w dniu złożyła do Sądu Okręgowego w Opolu pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 291.246,39 zł. Do pozwu przedłożyła oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Sąd Okręgowy w Opolu w dniu 21 sierpnia 2002r., sygn. akt VI GNc 949/02 wydał nakaz zapłaty, nakazujący <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zapłacić kwotę wskazaną w pozwie wraz z odsetkami i kosztami procesu. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła zarzuty od przedmiotowego nakazu zapłaty. W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2005r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> uznała roszczenie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do kwoty 190.703,00 zł, wskazując na dokonanie potrącenia ze swoją wierzytelnością.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty, sygn. akt I Nc 487/02 t. XVII k. 3333</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia SR z dnia 14.01.2004r. t. XVII k. 3335</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty, sygn. akt VI GNc 949/02 t. XVI, k. 3148</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zawiadomienia o wszczęciu egzekucji t. XVII k. 3337</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z 9.11.2005r. t. XVII k. 3338-3340</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> t. XVI k.3117-3120, t. XVII k. 3236-3239</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. P. (1)</span> t. XVI k.3150-3150, t. XVII k. 3208- 3210 i protokół rozprawy z dnia 14.11.2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonych <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> w 2001 roku kilkakrotnie udzielili <span class="anon-block">A. K. (1)</span> pożyczek na łączną kwotę 25.000 zł. Tytułem zabezpieczenia należności <span class="anon-block">A. K. (1)</span> wystawiła trzy weksle in blanco, każdy z których mógł być wypełniony na kwotę do 10.000 zł. Poręczycielem tych weksli był <span class="anon-block">M. K. (5)</span>. Do weksli in blanco sporządzona została deklaracja wekslowa dotycząca wszystkich weksli. Deklaracja ta zawierała wskazanie na klauzulę „bez protestu”. Z uwagi na brak spłaty zobowiązania przez <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> postanowili sprzedać posiadane weksle in blanco i rozpoczęli poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> przeczytali ogłoszenie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, która oferowała skupywanie weksli. <span class="anon-block">K. K. (4)</span> zadzwonił na numer telefonu podany w ogłoszeniu i umówił się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XVIII k. 3380</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej t. XVII k. 3553</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (4)</span> t. XVII k. 3341-3344, t. XVIII k. 3452-3451 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. K. (4)</span> t. XVII k. 3347-3351, t. XVIII k. 3431-3433 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, t. XVIII k. 3422-3425 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (5)</span>, t. XVIII k. 3427-3430 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>W dniu 13 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block">A. K. (4)</span> udała się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. W biurze pracowało kilka osób, <span class="anon-block">A. K. (4)</span> została zaproszona do gabinetu, w którym przebywali <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. W rozmowie z nimi <span class="anon-block">A. K. (4)</span> została poinformowana, że przeniesienie praw z weksli wymaga również obecności <span class="anon-block">K. K. (4)</span>. Tego samego dnia ok. godziny 16 <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> udali się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie spotkali się z <span class="anon-block">J. H.</span>. Okazali mu weksle oraz umowę pożyczki i deklarację wekslową, jednak <span class="anon-block">J. H.</span> zainteresowały tylko weksle. <span class="anon-block">J. H.</span> oznajmił, że wierzyciele mogą skorzystać z jednej z opcji odzyskania należnych pieniędzy. Jako pierwszą podał przeniesienie weksla przez indos, jednak zaznaczył, że pieniądze otrzymają dopiero po wyegzekwowaniu należności przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Jako inną możliwość wskazał zawarcie umowy sprzedaży weksli, zgodnie z którą wierzyciele otrzymają 50 % sumy wekslowej w terminie 14 dni od podpisania umowy. Zasugerował, aby na wekslu wpisać kwotę 40.000 zł, uzasadniając to potrzebą otrzymania zysku przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Wówczas <span class="anon-block">K. K. (4)</span> zapytał go, czy można taką kwotę wpisać, jeżeli rzeczywiste zobowiązanie, zabezpieczone wekslem wynosi 10.000 zł, na co <span class="anon-block">J. H.</span> odparł, że nie stanowi to żadnego problemu. <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> zdecydowali się na zawarcie umowy sprzedaży weksla – <span class="anon-block">J. H.</span> wyraził chęć nabycia tylko jednego weksla, tłumacząc, że na znaczek dokleja się znaczek skarbowy na odpowiednią sumę wekslową. <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał <span class="anon-block">A. K. (4)</span> wpisanie na awersie weksla kwoty 40.000 zł, daty 14 sierpnia 2002 r. i miejsca płatności, zaś na rewersie weksla – formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> kilkakrotnie pytali <span class="anon-block">J. H.</span>, czy poniosą w związku ze sprzedażą weksla jakiekolwiek koszty dochodzenia tej należności. <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił wówczas, że ten zapis zwalnia ich od ponoszenia wszelkich kosztów związanych ze sprzedażą weksla. Kwota wpisana na wekslu przekraczała rzeczywistą wysokość zobowiązania <span class="anon-block">A. K. (1)</span> wobec <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> dał im do podpisania umowę nazwaną umową kupna-sprzedaży weksla, komputerowo wypełniono w niej datę 13 sierpnia 2002 r., cenę sprzedaży w wysokości 20.000 zł i termin zapłaty przelewem do dnia 27 sierpnia 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XVIII k. 3355</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XVIII k. 3380</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (4)</span> t. XVII k. 3341-3344, t. XVIII k. 3452-3451 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. K. (4)</span> t. XVII k. 3347-3351, t. XVIII k. 3431-3433 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> nie uzyskali zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 13 sierpnia 2002 r. Pismem datowanym dniem 20 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, że <span class="anon-block">A. K. (1)</span> odmówiła zapłaty sumy wynikającej z weksla, wzywając ich jednocześnie do zapłaty całej sumy wekslowej, to jest 40.000 zł. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> skierowała na adres <span class="anon-block">A. K. (1)</span> wezwanie do zapłaty kwoty 40.000 zł datowane dniem 15 sierpnia 2002 r.<em> <!-- --> , </em>podając nazwisko <span class="anon-block">K.</span> zamiast <span class="anon-block">K.</span>, opatrzone podpisem <span class="anon-block">B. L.</span> – kierownika działu windykacji Osoba podpisana na tym wezwaniu nigdy nie była zatrudniona w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>. Wezwanie zostało wysłane w dniu 14 sierpnia 2002r. W dniu 26 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> skierowała do <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> kolejne wezwanie do zapłaty, opatrzone podpisem <span class="anon-block">B. L.</span> – kierownika działu windykacji. Pismem z dnia 26 sierpnia 2006 r. radca prawny reprezentujący <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> skierował do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> pismo w którym podnosił, iż jego mocodawcy zostali wprowadzeni w błąd, proponując jednocześnie polubowne załatwienie sprawy. Pismem z dnia 28 sierpnia 2002 r. ten sam pełnomocnik <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> wezwał <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty do dnia 30 sierpnia 2002 r. kwoty 20.000 zł wynikającej z umowy kupna sprzedaży. Pismem z dnia 31 sierpnia 2002 r. pełnomocnik <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span> złożył w ich imieniu oświadczenie o odstąpieniu od umowy kupna –sprzedaży weksla, a następnie pismem z dnia 10 września 2002 r. wezwał <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do natychmiastowego zwrotu weksla. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w dniu 3 września 2002 . złożyła w Sądzie Okręgowym we <span class="anon-block">W.</span> przeciwko <span class="anon-block">A. K. (4)</span>, <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, <span class="anon-block">M. K. (5)</span> pozew o zapłatę solidarnie kwoty 40.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">A. K. (1)</span>, który został wypełniony na kwotę 40.000 zł. W dniu 29 października 2002 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu (sygn. akt XI Nc 420/02). W dniu 10 grudnia 2002r. pełnomocnik pozwanych złożył zarzuty. Wyrokiem Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> z dnia 28 października 2003 r. nakaz zapłaty z dnia 29 października 2002 r. został uchylony w stosunku do <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, z jednoczesnym oddaleniem powództwa, sygn. akt XI C 133/03. Na skutek apelacji <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.9o. Sąd Apelacyjny we <span class="anon-block">W.</span> Wydział Cywilny wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004 roku oddalił apelację <span class="anon-block">(...)</span> od wskazanego wyżej wyroku Sądu Okręgowego, sygn. akt I ACa 106/04. Od wyroku z dnia 8 kwietnia 2004 r. powód wniósł kasację do Sądu Najwyższego, który wyrokiem z dnia 12 maja 2005 r. ją oddalił.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma t. XVIII k. 3357</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XVIII k. 3371, 3372</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XVIII k. 3358, 3360</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma t. XVIII k. 3367</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XVIII k. 3368</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia i wezwania do zwrotu weksla t. XVIII k 3395, 3369</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XVIII k. 3370, 3383</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. XVIII k. 3370, 3383</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarzutów t. XVIII k. 3387-3389</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SO we <span class="anon-block">W.</span> z uzasadnieniem t. XVIII k. 3436-3441</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SA we <span class="anon-block">W.</span> t. XVIII 3442</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SN t. XVIII k. 3444-3448</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (4)</span> t. XVII k. 3341-3344, t. XVIII k. 3452-3451 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. K. (4)</span> t. XVII k. 3347-3351, t. XVIII k. 3431-3433 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonych <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> w 2002 roku prowadzili działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą <span class="anon-block"> (...) s.c.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">L.</span>. <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> w dniu 28 maja 2001r. kupił od <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> piec piekarniczy za cenę 29.000 zł. Zgodnie z ustaleniami <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> miał zapłacić cenę w sześciu miesięcznych ratach. W celu zabezpieczenia należności, <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> wystawił weksel in blanco. Do tego weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa, natomiast zgodnie z ustnym porozumieniem weksel in blanco mógł być wypełniony do kwoty faktycznego zadłużenia <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> z tytułu zawarcia umowy sprzedaży. <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> nie zapłacił w całości ceny pieca, <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> postanowili więc odzyskać pozostałą do spłaty należność w kwocie 20.000 zł. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> <span class="anon-block">Z. S.</span> trafił na ogłoszenie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, która oferowała skupywanie weksli. Zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówił się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy sprzedaży t. XVIII k. 3492</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie dowodów wpłaty t. XVIII k. 3493</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XVIII k. 3522</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. S.</span> t. XIX k. 3552-3556 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. N.</span> t. XVIII k. 3500-3502 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> t. XVIII k. 3489-3491 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">B. K. (2)</span> t. XVIII k. 3517-3519, i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">Z. S.</span> na spotkaniu z <span class="anon-block">J. H.</span> przedstawił okoliczności wystawienia weksla i poinformował o wysokości zadłużenia <span class="anon-block">W. Z. (1)</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował go, że w trakcie podpisywania umowy sprzedaży powinien być obecny również drugi wspólnik. Na kolejne spotkanie w dniu 20 sierpnia 2002 r. w celu podpisania umowy sprzedaży weksla udali się <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span>. Na tym spotkaniu dodatkowo poinformowali <span class="anon-block">J.</span> <span class="anon-block">H.</span>, że dłużnik ma ciężką sytuację materialną oraz, że posiada majątek w postaci domu w miejscowości <span class="anon-block">K.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> dał im do podpisania umowę nazwaną umową kupna-sprzedaży weksla, w której komputerowo była wpisana data 20 sierpnia 2002 r. oraz cena nabycia wierzytelności – 20.000 zł, zgodnie z ustaleniami, a także termin płatności do 3 września 2002 r. przelewem na konto bankowe. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> nie rozumieli znaczenia klauzuli „bez kosztów”, zapytali więc <span class="anon-block">J. H.</span>, co oznacza ten zapis. <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas wytłumaczył im, że zapis ten oznacza, że zbywcy weksla nie będą ponosić żadnych kosztów w związku z dochodzeniem roszczenia od dłużnika, ewentualnie koszty korespondencyjne. Twierdził również, że z tego powodu weksel musi zostać wypełniony na kwotę 40.000 zł. <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> po uzyskaniu tej informacji podpisali umowę, umowę podpisał również <span class="anon-block">J. H.</span>. Następnie <span class="anon-block">Z. S.</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wpisał na awersie weksla kwotę 40.000 zł, na rewersie weksla – formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożył czytelny podpis. <span class="anon-block">J. H.</span> tłumaczył, że ten zapis skutkuje przeniesieniem własności weksla na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, co jest istotne, aby mogła ona dochodzić należności z weksla. Nie poinformował natomiast <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> o rzeczywistym znaczeniu tego wyrazu i jego skutkach prawnych. Kwota wpisana na wekslu przekraczała rzeczywistą wartość zobowiązania <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> wobec <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XVIII k. 3458</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XVIII k. 3522</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. S.</span> t. XIX k. 3552-3556 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. N.</span> t. XVIII k. 3500-3502,i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> kwoty 20.000 zł wynikającej z zawartej w dniu 20 sierpnia 2002r. umowy. Pismem z dnia 4 września 2002 r. (datowanym dniem 1 września 2002r.) <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">S. N.</span>, że <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> odmówił zapłaty kwoty wynikającej z weksla i jednocześnie wezwał go do zapłaty kwoty 40.000 zł jako indosanta weksla. Pismo o takiej samej treści zostało wysłane w dniu 4 września 2002r. do <span class="anon-block">Z. S.</span>. Pismem z dnia 21 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> do zapłaty kwoty 40.000 zł wynikającej z weksla. Na pismach tych znajdował się podpis <span class="anon-block">B. L.</span> Kierownik działu Windykacji. Osoba o takich danych osobowych nigdy nie była zatrudniona w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> pismem z dnia 22 sierpnia 2002 r. zakwestionował zasadność wezwania i zażądał przedstawienia pełnej informacji dotyczącej wypełnienia weksla. Po otrzymaniu wezwania do zapłaty <span class="anon-block">Z. S.</span> zadzwonił do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> w trakcie tej rozmowy poinformował go, że nieznajomość prawa nie zwalania od odpowiedzialności na podstawie regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. W tym samym dniu w trakcie kolejnej rozmowy telefonicznej <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował <span class="anon-block">Z. S.</span> podpisanie, w drodze wyjątku, umowy o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z weksla. Doszło do spotkania <span class="anon-block">Z. S.</span> z <span class="anon-block">J. H.</span> w sprawie zawarcia tej umowy, <span class="anon-block">S. N.</span> udzielił <span class="anon-block">Z. S.</span> upoważnienia do jej zawarcia. Umowa o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z weksla została sporządzona z datą 20 sierpnia 2002 r. Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy, zleceniodawcy należało się wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 40 % od każdej uzyskanej od dłużnika kwoty plus 22 % VAT. Zgodnie z § 6 ust. 2, zleceniodawca miał wnieść bezzwrotną opłatę w kwocie 500 zł plus 22 % VAT za każde przekazane zlecenie, która ma pokrywać wydatki ponoszone przez zleceniobiorcę. Zgodnie zaś z § 6 ust. 3 umowy zleceniodawca zrzeka się na rzecz zleceniobiorcy zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, klauzulowego i egzekucyjnego, a także kosztów sądowych i egzekucyjnych, w wypadku gdy pokrywał je zleceniobiorca. Zgodnie z § 6 ust. 5 umowy każdorazowa zapłata dłużnika na konto zleceniobiorcy, która nie stanowi pełnego zaspokojenia należności oraz wszystkich poniesionych kosztów, w pierwszej kolejności zaliczana będzie na pokrycie poniesionych przez zleceniodawcę kosztów (kosztu opłaty jednorazowej, ujętej w ust. 2, koszty zastępstw prawnych, koszty sądowe, koszty zaliczki komorniczej). <span class="anon-block">Z. S.</span> nie zwracał się do <span class="anon-block">J. H.</span> o wyjaśnienie znaczenia tych postanowień umowy. <span class="anon-block">Z. S.</span> czytelnie podpisał tę umowę, następnie umowę podpisał <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował, że umowa sprzedaży weksla w związku z zawarciem nowej umowy została unieważniona. <span class="anon-block">J. H.</span> wskazał, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wycofa pozwy wobec <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> pod warunkiem uiszczenia kwoty 4.725 zł jako połowy kosztów zastępstwa procesowego i wpisu sądowego. W dniu 5 września 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego <span class="anon-block">S. A.</span> wniosła do Sądu Okręgowego w Poznaniu z siedzibą w Lesznie pozew przeciwko <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">Z.</span>, <span class="anon-block">S. N.</span> oraz <span class="anon-block">Z. S.</span> o zapłatę kwoty 40.000 zł wynikającej z weksla. W dniu 14 października 2002 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział XIII Cywilny w <span class="anon-block">L.</span> wydał nakaz zapłaty, zgodnie z żądaniem pozwu (sygn. akt I Nc 98/02/04). Po otrzymaniu nakazu zapłaty <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> zdecydował się na warunki stawiane przez <span class="anon-block">J. H.</span> i podczas spotkania siedzibie Spółki w dniu 22 października 2002 roku przekazał mu kwotę 4.725 zł, otrzymując dowód wpłaty nr 01/10/2002. Po wpłaceniu pieniędzy <span class="anon-block">J. H.</span> w dniu 22 października 2002r. sporządził oświadczenie, że roszczenie objęte tytułem egzekucyjnym wydanym przez Sad Okręgowy w Poznaniu z siedzibą w Lesznie w stosunku do <span class="anon-block">S. N.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span> zostało w całości umorzone ze względu na fakt zamiany umowy kupna-sprzedaży na zlecenie inkaso. Jednocześnie <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> zobowiązali się do zgody na wycofanie roszczeń, a także rezygnacji z roszczeń wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <p>- kserokopie wezwań t. XVIII k. 3468, 3469</p> <p>- kserokopia wezwania z dnia 21.08.2002r. t. XVIII k. 3466</p> <p>- kserokopia pisma t. XVIII k. 3467</p> <p>- kserokopia pozwu t. XVIII k. 3470</p> <p>- kserokopie umowy o współpracy i zlecenia inkaso t. XVIII 3462-3463, 3464</p> <p>- kserokopia nakazu zapłaty t. XVIII k. 3477</p> <p>- kserokopia dowodu wpłaty t. XIX k. 3561</p> <p>- kserokopia oświadczenia t. XVIII 3478</p> <p>- zeznania świadka <span class="anon-block">Z. S.</span> t. XIX k. 3552-3556 i protokół rozprawy</p> <p>- zeznania świadka <span class="anon-block">S. N.</span> t. XVIII k. 3500-3502 i protokół rozprawy</p> <p>- zeznania świadka <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> t. XVIII k. 3489-3491i protokół rozprawy</p> <p>- zeznania świadka <span class="anon-block">B. K. (2)</span> t. XVIII k. 3517-3519, i protokół rozprawy</p> <p> <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> zwrócił <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> piec.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. S.</span> t. XIX k. 3552-3556 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. B. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. B. (1)</span> w latach 2001-2002 prowadził działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> Wytwórnia (...)</span>, następnie przekształconą w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W okresie od lipca 2001 roku do maja 2002 roku <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> dokonała zakupu towarów z <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span> <span class="anon-block">M. B. (1)</span> na łączną kwotę 18.529,86 zł. Po dokonaniu częściowej zapłaty należności, dług <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> wynosił kwotę 8.397 zł. <span class="anon-block">P. C.</span> był kierownikiem działu <span class="anon-block"> windykacji Wytwórni (...)</span> <span class="anon-block">M. B. (1)</span>. Został on poinformowany w rozmowie telefonicznej z przedstawicielem <span class="anon-block"> firmy PPHU (...) Sp. z o.o.</span>, że Spółka ta wystawiła weksel celem zabezpieczenia należności <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span> <span class="anon-block">M. B. (1)</span> i w tej sprawie należy się skontaktować z prezesem <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">P. C.</span> zadzwonił wówczas na podany mu numer telefonu. <span class="anon-block">J. H.</span> w trakcie rozmowy potwierdził informacje o wystawieniu przez <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> i zaproponował, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nabędzie przedmiotowy weksel od przeniesienie na <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span> w drodze indosu. <span class="anon-block">M. B. (1)</span> upoważnił do przeprowadzenia negocjacji i zawarcia umowy przedstawiciela handlowego <span class="anon-block">R. S. (2)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie faktur VAT t. XIX k. 3586-3589</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pełnomocnictwa t. XIX k.3565</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. C.</span> t. XIX k. 3580-3581, k. 3597- 3598, k. 3603- 3605 i protokół rozprawy z dnia 24.08.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. S. (2)</span> t. XIX k. 3582-3583, k. 3584-3585 i protokół rozprawy z dnia 18.07.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">osk. H. D.</span> t. LXXX k. 16125-16128, k. 16129-16132, k. 16136 v, k. 16147-16144, t. LXXXI k. 16214-16219, k. 16231-16233, t. XCVIII k. 19417v-19418</p> </dd> </dl> <p>W dniu 20 sierpnia 2002 roku <span class="anon-block">R. S. (2)</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Oświadczyli oni, że reprezentują zarząd <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">R. S. (2)</span> otrzymał od nich do podpisania umowę nazwaną umową kupna-sprzedaży. Na umowie była wpisana komputerowo data 20 sierpnia 2002r. oraz cena nabycia wierzytelności – 8.397 zł, a także termin płatności do 27 sierpnia 2002 r. przelewem na konto bankowe. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">R. S. (2)</span> podpisał umowę, następnie <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> podpisali się na umowie, po przyłożeniu pieczęci. Następnie <span class="anon-block">R. S. (2)</span> otrzymał do wypełnienia weksel, wystawiony przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span> w imieniu <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span>, na rewersie którego miał wpisać formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">R. S. (2)</span> nie rozumiał znaczenia tego wyrazu. <span class="anon-block">J. H.</span> ani <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie poinformowali <span class="anon-block">Z. C.</span> o rzeczywistym znaczeniu tego wyrazu i jego skutkach prawnych. <span class="anon-block">R. S. (2)</span> nie uzyskał polecenia wypełnienia awersu weksla. Treść umowy oraz zapisu na wekslu <span class="anon-block">R. S. (2)</span> przed podpisaniem konsultował telefonicznie z <span class="anon-block">P. C.</span>, który wydał mu polecenie podpisania umowy oraz weksla. <span class="anon-block">R. S. (2)</span> nie znał znaczenia słowa indos ani wiedzy na temat regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. Następnie <span class="anon-block">R. S. (2)</span> przekazał weksel <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Weksel został następnie wypełniony na maszynie do pisania na kwotę 31.000 zł. Kwota ta przekraczała wysokość zobowiązania <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> wobec <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span> <span class="anon-block">M. B. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pełnomocnictwa t. XIX k.3565</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XIX k. 3564</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XIX k. 3575</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. S. (2)</span> t. XIX k. 3582-3583, k. 3584-3585 i protokół rozprawy z dnia 18.07.2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">M. B. (1)</span> kwoty 8.397 zł wynikającej z zawartej w dniu 20 sierpnia 2002 r. umowy przeniesienia wierzytelności. W piśmie datowanym 28 sierpnia 2002r. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> oświadczył, że <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> nie posiada środków finansowych na zapłatę sumy wekslowej, nie kwestionując zawyżonej kwoty widniejącej na wekslu.Pismem datowanym dniem 30 sierpnia 2002 r., wysłanym w dniu 2 września 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block"> Wytwórnię (...)</span> o odmowie <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> zapłaty sumy wekslowej z powodu braku środków finansowych oraz wezwała ją do zapłaty w ciągu 3 dniu sumy wekslowej w wysokości 31.000 zł. W dniu 9 września 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. złożyła w Sądzie Okręgowym w <span class="anon-block">Ś.</span> pozew o zapłatę kwoty 31.000 zł przeciwko <span class="anon-block">M. B. (1)</span> prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> Wytwórnia (...)</span>, który nie obejmował <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> Do pozwu dołączono oryginał weksla wypełniony na kwotę 31.000 zł. Pismem procesowym z dnia 15 października 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> cofnęła pozew z powodu braku środków finansowych na prowadzenie postępowania. W dniu 15 marca 2003 r. <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. złożyła kolejny pozew o zapłatę 22.603 zł, z ograniczeniem roszczenia na skutek potrącenia. <span class="anon-block"> Wytwórnia (...)</span> nie zapłaciła na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> żadnej kwoty.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma <span class="anon-block">H. D.</span> t. XIX k. 3566</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XIX k. 3576</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XIX k. 3571</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma procesowego t. XIX k. 3567</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XIX k. 3596</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. C.</span> t. XIX k. 3580-3581, k. 3597- 3598, k. 3603- 3605 i protokół rozprawy z dnia 24.08.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. S. (2)</span> t. XIX k. 3582-3583, k. 3584-3585 i protokół rozprawy z dnia 18.07.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">osk. H. D.</span> t. LXXX k. 16125-16128, k. 16129-16132, k. 16136 v., k. 16147-16144, t. LXXXI k. 16214-16219, k. 16231-16233, t. XCVIII k. 19417v-19418</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">W. J.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">W. J.</span> w latach 2001-2002 prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług elektrycznych i ogólnobudowlanych. W 2001 roku <span class="anon-block">W. J.</span> zawarł z <span class="anon-block">S. O.</span> umowę dotyczącą wykonania instalacji elektrycznej w budynku biurowym. W miesiącach październik-grudzień 2001 roku <span class="anon-block">W. J.</span> wystawił trzy faktury na łączną kwotę 130.000 zł. <span class="anon-block">S. O.</span> nie miała środków na zapłatę należności, w dniu 17 stycznia 2002 r. wystawiła więc na prośbę <span class="anon-block">W. J.</span> weksel in blanco w celu zabezpieczenia tej wierzytelności <span class="anon-block">W. J.</span>. Na awersie weksla widniał jedynie podpis <span class="anon-block">S. O.</span>. Weksel został poręczony przez <span class="anon-block">K. O. (2)</span>. <span class="anon-block">S. O.</span> sporządziła również deklarację wekslowa, zgodnie z którą weksel in blanco mógł być wypełniony do kwoty faktycznego zadłużenia powiększonego o odsetki. Termin zapłaty należności został ustalony na dzień 14 września 2002r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XIX k. 3614</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej t. XIX k. 3630</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia poręczyciela t. XIX k. 3629</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. J.</span> t. XIX k. 3621- 3622, k. 3632-3633 i protokół rozprawy z dnia 28.10.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. O.</span> t. XIX k. 3582-3583, k. 3584-3585 i protokół rozprawy z dnia 27.11.2008 r.</p> </dd> </dl> <p>Z uwagi na brak zapłaty należności przez <span class="anon-block">S. O.</span> w ustalonym terminie, <span class="anon-block">W. J.</span> rozpoczął poszukiwania firmy, która byłaby zainteresowana nabyciem weksla, gdyż dowiedział się od swojej ciotki o istnieniu takiej możliwości. Od <span class="anon-block">D. J.</span> <span class="anon-block">W. J.</span> dowiedział się o działalności <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i w dniu 12 września 2002 r. udał się do jej biura wraz z <span class="anon-block">D. J.</span>. W biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">W. J.</span> spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">W. J.</span> okazał mu weksle oraz deklarację i oświadczenie poręczyciela, poinformował również o sytuacji materialnej <span class="anon-block">S. O.</span>, w szczególności, iż posiada ona dom w zabudowie szeregowej w <span class="anon-block">L.</span>, podał także adres i telefon do <span class="anon-block">S. O.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował <span class="anon-block">W. J.</span> 50.000 zł za weksel. <span class="anon-block">W. J.</span> nie chciał się zgodzić na tak niską cenę, w wyniku negocjacji ustalili cenę 70.000 zł. <span class="anon-block">W. J.</span> zapytał <span class="anon-block">J. H.</span>, w jaki sposób <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zamierza odzyskać należność z weksla, na co <span class="anon-block">J. H.</span> powiedział, żeby się nie martwił i czekał na pieniądze, które zostaną przekazane w terminie 14 dni. Wówczas <span class="anon-block">J. H.</span> wydrukował umowę nazwaną umową kupna-sprzedaży, w której komputerowo była wpisana data 12 września 2002 r. oraz cena nabycia wierzytelności – 70.000 zł, a także termin płatności do 26 września 2002 r. przelewem na konto bankowe. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">W. J.</span> podpisał umowę. <span class="anon-block">W. J.</span> nie rozumiał znaczenia wyrazu „indosant”, zapytał więc <span class="anon-block">J. H.</span>, czy może pokazać umowę adwokatowi. <span class="anon-block">J. H.</span> odparł, że dokumentów nie można wynosić poza biuro <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., oznajmił również, że <span class="anon-block">W. J.</span> powinien się pośpieszyć z decyzją, ponieważ weksel niedługo będzie nieważny. Po podpisaniu umów <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał <span class="anon-block">W. J.</span> wpisać rewersie weksla formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">J. H.</span> nie poinformował <span class="anon-block">W. J.</span> o rzeczywistym znaczeniu tego wyrazu i jego skutkach prawnych. Na pytanie <span class="anon-block">W. J.</span>, co oznacza ten zapis, zapewnił, że na skutek tego zapisu <span class="anon-block">W. J.</span> nie będzie ponosił żadnych kosztów związanych z egzekucją należności z weksla. Weksel został następnie wypełniony pismem maszynowym na kwotę 130.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XIX k. 3614</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XIX k. 3625</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. J.</span> t. XIX k. 3621- 3622, k. 3632-3633 i protokół rozprawy z dnia 28.10.2009 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">W. J.</span> kwoty 70.000 zł wynikającej z umowy. W dniu 16 września 2002r. <span class="anon-block">S. O.</span> została zaproszona na rozmowę do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w sprawie wykupu weksla. W trakcie tej rozmowy z <span class="anon-block">J. H.</span> <span class="anon-block">S. O.</span> oświadczyła, że nie ma możliwości wykupu weksla. <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował jej pomoc w zaciągnięciu kredytu na spłatę należności, jednak <span class="anon-block">S. O.</span> nie zgodziła się. Pismem z dnia 18 września 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">S. O.</span> do zapłaty sumy wekslowej w kwocie 130.000 zł. Pismem z dnia 20 września 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">W. J.</span>, że <span class="anon-block">S. O.</span> odmówiła zapłaty kwoty wynikającej z weksla i jednocześnie wezwała go, jako indosanta weksla, do zapłaty w terminie 3 dniu kwoty 130.000 zł. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła do Sądu Okręgowego w Legnicy pozew datowany dniem 20 września 2002r. przeciwko <span class="anon-block">S. O.</span> i <span class="anon-block">W. J.</span>, który wpłynął do Sądu w dniu 26 września 2002 r. Do pozwu dołączono oryginał weksla wypełniony na kwotę130.000 zł. W dniu 8 listopada 2002 r. Sąd Okręgowy w Legnicy zarządził zwrot tego pozwu z uwagi na nie uiszczenie przez powoda opłaty sądowej (sygn. akt I Nc 219/02). Po otrzymaniu wezwania do zapłaty sumy wekslowej wysokości 130.000 zł <span class="anon-block">W. J.</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W rozmowie z nim <span class="anon-block">J. H.</span> oświadczył, że obowiązek zapłaty przez <span class="anon-block">W. J.</span> wynika z zawartej umowy. <span class="anon-block">W. J.</span> oświadczył, że skieruje zawiadomienie o przestępstwie do Prokuratury, wówczas <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował mu zamianę umowy sprzedaży na umowę zlecenia inkaso pod warunkiem pokrycia kosztów w wysokości 2.060 zł. <span class="anon-block">W. J.</span> zgodził się na tę propozycje i podpisał zlecenie inkaso, przekazując <span class="anon-block">J. H.</span> wskazaną kwotę. W wyniku zlecenia inkasa należności <span class="anon-block">W. J.</span> nie odzyskał należności od <span class="anon-block">S. O.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XIX k. 3615</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XIX k. 3608</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XIX k. 3613</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia t. XIX k. 3620</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. J.</span> t. XIX k. 3621- 3622, k. 3632-3633 i protokół rozprawy z dnia 28.10.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. O.</span> t. XIX k. 3582-3583, k. 3584-3585 i protokół rozprawy z dnia 27.11.2008 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">G. Z.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">G. Z.</span> zawarł w dniu 2 lutego 2002r. z <span class="anon-block">R. P. (2)</span> <span class="anon-block"> Fundacji (...)</span> dwie umowy dotyczących organizacji spektaklu oraz recitalu. Należność <span class="anon-block">G. Z.</span> wynikająca z obu umów wyniosła łącznie 8.400 zł. Tytułem zabezpieczenia należności <span class="anon-block">R. M. (1)</span> na żądanie <span class="anon-block">G. Z.</span> wystawił weksel in blanco. <span class="anon-block">G. Z.</span> wpisał na wekslu sumę wekslową 8.100 zł. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">R. M. (1)</span> nie zapłacił należnej <span class="anon-block">G. Z.</span> kwoty. Na przełomie kwietnia i maja 2002 roku <span class="anon-block">G. Z.</span> przechodząc <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> zauważył szyld <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Postanowił odzyskać należność od <span class="anon-block">R. M. (1)</span>, zbywając prawa z weksla. <span class="anon-block">G. Z.</span> zadzwonił na numer telefonu podany na szyldzie i umówił się na spotkanie.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. IX k. 1682</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umów t. IX k. 1685, 1686</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie rachunków t. IX k. 1659,1661</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">G. Z.</span> t. IX k.1675-1679,1713-1716, 1719 i protokół rozprawy z dnia 6.06.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. M. (1)</span> t. IX k.1693-1696 i protokół rozprawy z dnia 20.06.2012 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 20 maja 2002 r. <span class="anon-block">G. Z.</span> stawił się w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował mu zawarcie umowy o współprace w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. M. (1)</span>. Po zapoznaniu się z przedstawionymi przez <span class="anon-block">G. Z.</span> informacjami, poinformował go, że na skutek zawarcia tej umowy <span class="anon-block">G. Z.</span> nie będzie ponosił żadnych kosztów, gdyż <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> bierze je na siebie. Po tym spotkaniu <span class="anon-block">G. Z.</span> spotkał się z <span class="anon-block">R. M. (1)</span> i poinformował, że w przypadku braku zapłaty do dnia 15 maja 2002r., sprawa o zapłatę zostanie skierowana na drogę sądową. <span class="anon-block">G. Z.</span> kolejny raz udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, pytając, od kiedy spółka ta działa na rynku. <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił go, że firma działa od 5 lat, ma duże doświadczenie i jest jedną z pierwszych firm wekslowych. <span class="anon-block">G. Z.</span> oświadczył, że czeka do dnia 15 maja 2002 r., czy <span class="anon-block">R. M. (1)</span> spłaci zadłużenie. W dniu 20 maja 2002 r., z uwagi na brak zapłaty przez <span class="anon-block">R. M. (1)</span>, <span class="anon-block">G. Z.</span> po raz kolejny udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w celu zawarcia umowy. <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił go, że zgodnie z umową <span class="anon-block">G. Z.</span> poniesie jedynie koszty prowizji w wysokości 10 % oraz 22 % podatku VAT od każdej wyegzekwowanej kwoty. <span class="anon-block">G. Z.</span> otrzymał do podpisania umowę o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych. Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy, zleceniodawcy należało się wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 10 % od każdej uzyskanej od dłużnika kwoty. Pozostałe po potraceniu wynagrodzenia oraz kosztów sądowych kwoty miały zostać przekazane zleceniodawcy. Zgodnie zaś z § 6 ust. 3 umowy zleceniodawca zrzeka się na rzecz zleceniobiorcy zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, klauzulowego i egzekucyjnego, a także kosztów sądowych i egzekucyjnych, w wypadku gdy pokrywał je zleceniobiorca. Zgodnie z § 6 ust. 3 umowy każdorazowa zapłata dłużnika na konto zleceniobiorcy, która nie stanowi pełnego zaspokojenia należności oraz wszystkich poniesionych kosztów, w pierwszej kolejności zaliczana będzie na pokrycie poniesionych przez zleceniodawcę kosztów (kosztu opłaty jednorazowej, ujętej w ust. 2, koszty zastępstw prawnych, koszty sądowe, koszty zaliczki komorniczej). <span class="anon-block">G. Z.</span> nie zwracał się do <span class="anon-block">J. H.</span> o wyjaśnienie znaczenia tych postanowień umowy. <span class="anon-block">G. Z.</span> czytelnie podpisał tę umowę, następnie podpisał się <span class="anon-block">J. H.</span> i przyłożył czerwonym tuszem okrągła pieczęć z logo <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> wypisał zlecenie inkaso, które <span class="anon-block">G. Z.</span> również podpisał. Następnie <span class="anon-block">G. Z.</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił awers weksla, wpisując miejsce i datę wypełnienia weksla oraz datę płatności weksla 15 maja 2002r. Na rewersie weksla <span class="anon-block">G. Z.</span> wpisał pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożył czytelny podpis. <span class="anon-block">G. Z.</span> był informowany przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o, że ustalono spotkanie z dłużnikiem, następnie – że ustalono harmonogram spłat. <span class="anon-block">R. M. (1)</span> został pismem datowanym dniem 17 maja 2002r. wezwany przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty należności w kwocie 8.100 zł, wynikającej z weksla. <span class="anon-block">R. M. (1)</span> dokonał wpłaty pieniędzy w łącznej kwocie 4.400 zł na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> – w dniu 17 września 2002 r. przekazał gotówką 1.700 zł <span class="anon-block">W. P. (2)</span>, działającemu jako przedstawiciel <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, zaś kwotę 2.700 zł wpłacił przelewem na konto Spółki. <span class="anon-block">R. M. (1)</span> zapłacił bezpośrednio <span class="anon-block">G. Z.</span> kwotę 2.700 zł. Łącznie <span class="anon-block">R. M. (1)</span> zapłacił z tytułu ciążącego na nim zobowiązania kwotę 7.100 zł. W dniu 22 maja 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego <span class="anon-block">S. A.</span> złożyła pozew do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieście o zapłatę przez <span class="anon-block">R. M. (1)</span> kwoty 8.100 zł wynikającej z weksla.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. IX k. 1647</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy o współpracy t. IX k. 1568-1571</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">G. Z.</span> t. IX k.1675-1679,1713-1716, 1719 i protokół rozprawy z dnia 6.06.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">R. M. (1)</span> t. IX k.1693-1696 i protokół rozprawy z dnia 20.06.2012 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">T. K. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">T. K. (1)</span> od 1997 roku prowadzi w <span class="anon-block">D.</span> działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> Centrum (...)</span> w zakresie sprzedaży hurtowej napojów alkoholowych. W okresie od 18 lipca 2002 r. do 5 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> nabyła od <span class="anon-block">T. K. (1)</span> towar na łączną kwotę 22.582,99 zł. Zakup towarów został potwierdzony fakturami VAT. Mimo wielokrotnych prób <span class="anon-block">M. K. (6)</span>, która zajmowała się odzyskiwaniem należności, nie nawiązała kontaktu ze <span class="anon-block"> Spółką (...)</span>. Na przełomie lipca i sierpnia 2002 roku <span class="anon-block">M. K. (6)</span> skontaktowała się z radcą prawnym <span class="anon-block">E. C. (1)</span> w kwestii skutków zmiany właściciela udziałów spółki dla wierzyciela. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> na zlecenie <span class="anon-block">M. K. (6)</span> zadzwoniła do <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> W wyniku kilku przeprowadzonych rozmów z <span class="anon-block">H. D. (1)</span> ustaliła, że udziały <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> należą do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Rozmówca poinformował ją, że <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> nie ma środków na spłatę zobowiązania wobec <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, jest w trakcie ubiegania się o udzielenie kredytu, który pozwoli na spłatę zadłużenia, zaś za miesiąc będzie dokładnie wiadomo, czy kredyt zostanie udzielony. Po upływie miesiąca <span class="anon-block">E. C. (1)</span> skontaktowała się telefonicznie z <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, numer telefonu którego uzyskała od <span class="anon-block">M. K. (6)</span>. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> poinformował ją, że <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> może wystawić weksel in blanco, który później wykupi <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Zaznaczył, że jest to forma dofinansowania <span class="anon-block"> Spółki (...)</span> oraz, że należy śpieszyć się ze zgłoszeniem się w sprawie sprzedaży weksla, gdyż może nie starczyć środków dla wszystkich wierzycieli. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> przekazała tę informację <span class="anon-block">M. K. (6)</span>, która stwierdziła, że jest zainteresowana dokonaniem transakcji sprzedaży weksla. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> skontaktowała się telefonicznie z <span class="anon-block">J. H.</span>, który w rozmowie sprawiał wrażenie osoby dobrze zorientowanej w sytuacji finansowej <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> Oświadczył, że jest zainteresowany nabyciem weksla za 80 % jego wartości, to jest około 18.000 zł. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> poinformowała o propozycji <span class="anon-block">M. K. (6)</span>, która wyraziła zgodę na sprzedaż weksla za kwotę 18.000 zł. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> po tej rozmowie ponownie skontaktowała się telefonicznie z <span class="anon-block">J. H.</span> i poinformowała go o zgodzie na sprzedaż weksla. Ustalono wówczas termin spotkania w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> na dzień 30 września 2002r., <span class="anon-block">J. H.</span> poprosił o dostarczenie pełnomocnictwa do sprzedaży weksla i wyliczenie odsetek na dzień 30 września 2002r. <span class="anon-block">T. K. (1)</span> udzielił <span class="anon-block">E. C. (1)</span> pełnomocnictwo do dokonania czynności prawnej zbycia praw z weksla w jego imieniu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XIX k. 3725</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie faktur VAT t. XIX k. 3711-3719</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">T. K. (1)</span> t. XIX k. 3634-3635, t. XX k. 3816 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (6)</span> t. XX k 3754- 3757 i protokół rozprawy z dnia 24.08.2009 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">E. C. (1)</span> t. XIX k. 3695-3698 i protokół rozprawy z dnia 24.08.2009 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 30 września 2002r. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> stawiła się w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> i spotkała się z <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> poinformowała <span class="anon-block">J. H.</span> o wysokości zadłużenia <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> wobec <span class="anon-block">T. K. (1)</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży i dał do podpisania <span class="anon-block">E. C. (1)</span>. Na umowie wpisał komputerowo datę 30 września 2002r. oraz cenę nabycia wierzytelności – 23.180 zł, a także termin płatności do 14 października 2002 r. przelewem na konto bankowe. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> zapytała <span class="anon-block">J. H.</span>, dlaczego wpisał on kwotę sprzedaży wyższą od ustalonej i na czym będzie polegał jego zysk. <span class="anon-block">J. H.</span> odparł, że dogadał się z właścicielem <span class="anon-block"> Spółki (...)</span>. <span class="anon-block">E. C. (1)</span> podpisała tę umowę. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">E. C. (1)</span> czysty blankiet weksla, na polecenie <span class="anon-block">J. H.</span> <span class="anon-block">E. C. (1)</span> wpisała na rewersie weksla wyraz: „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyła podpis. Nie dokonywała wpisów na awersie weksla. W trakcie rozmowy z <span class="anon-block">J. H.</span> ustaliła, że weksel zostanie wypełniony na kwotę nie większą od 23.180 zł. Na prośbę <span class="anon-block">E. C. (1)</span> <span class="anon-block">J. H.</span> skserował odwrotną stronę blankietu weksla. Blankiet weksla został w terminie późniejszym podpisany przez <span class="anon-block">H. D. (3)</span>. Weksel został wypełniony na maszynie do pisania, na awersie weksla widnieje kwota 53.000 zł. Wysokość sumy wekslowej wskazana na wekslu przekraczała wysokość należności, zabezpieczonej wekslem.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XIX k. 3725</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy t. XIX, k.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">E. C. (1)</span> t. XIX k. 3695-3698 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">T. K. (1)</span> ceny wynikającej z zawartej w dniu 30 września 2002r. umowy sprzedaży. Pismem z dnia 11 października 2002 r., wysłanym w dniu 14 października 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, że <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> odmówiła zapłaty sumy wekslowe oraz wezwała <span class="anon-block">T. K. (1)</span> jako indosanta wezwała go do zapłaty w terminie 3 dni kwoty 29.820 zł, będącej wynikiem potrącenia sumy wekslowej z ceną sprzedaży weksla. W piśmie z dnia 18 października 2002 r. <span class="anon-block">T. K. (1)</span> odmówił zapłaty żądanej przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kwoty. W dniu 23 października 2002r. <span class="anon-block">J. H.</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożył pozew przeciwko <span class="anon-block">T. K. (1)</span> oraz <span class="anon-block"> PPHU (...) Spółkę z o.o.</span> o zapłatę kwoty 53.000 zł, z ograniczeniem powództwa w stosunku do <span class="anon-block">T. K. (1)</span> do kwoty 29.820 zł. W dniu 18 listopada 2002 r. Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">Ś.</span> wydał w sprawie o sygn. akt VI Ng 896/02 nakaz zapłaty, w którym m.in. nakazał <span class="anon-block">T. K. (1)</span> zapłatę kwoty 29.820 zł. W dniu 2 grudnia 2002 r. Komornik Sądowy Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w Dzierżoniowie wszczął na wniosek <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> postępowanie egzekucyjne wobec <span class="anon-block">T. K. (3)</span> (sygn. akt III Km 609/02), dokonując jednocześnie zajęcia rachunku bankowego <span class="anon-block">T. K. (3)</span>. <span class="anon-block">T. K. (1)</span> w dniu 3 grudnia 2002 r. wniósł zarzuty od nakazu zapłaty z dnia 18 października 2002r. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2003 r. Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">Ś.</span> wstrzymał wykonanie nakazu zapłaty w stosunku do <span class="anon-block">T. K. (1)</span> (VI GC 446/02). Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2003 r. Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">Ś.</span> zawiesił postępowanie (sygn. akt VI GC 446/02). Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">Ś.</span> podjął zawieszone postępowanie w dniu 31 maja 2005 r. Wyrokiem z dnia 15 września 2005 r. w sprawie o sygn. akt VI Gc 90/05 Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">Ś.</span> uchylił nakaz zapłaty wydany w dniu 18 listopada 2002 r. w stosunku do <span class="anon-block">T. K. (1)</span> i oddalił powództwo. Od wyroku tego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła apelację Sąd Apelacyjny we Wrocławia wyrokiem z dnia 20 czerwca 2006 r. (sygn. akt I Aca 312/06) oddalił apelację <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- --> dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie wezwań t. XIX k. 3653</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z t. XIX k. 3654</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XIX k. 3705</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty w sprawie o sygn. VI Ng 896/02 t. XIX 3706</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia dokumentacji w postępowaniu egzekucyjnym t. XIX k. 3731-3732, 3733</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia SO w <span class="anon-block">Ś.</span> t. XX k. 3796</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia SO w <span class="anon-block">Ś.</span> t. XIX k. 3750</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SO w <span class="anon-block">Ś.</span> z 15.09.2005r. z uzasadnieniem, VI C 90/05 t. XX k. 3800-3807</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SA we <span class="anon-block">W.</span> z 20.06.2006r. z uzasadnieniem I Aca 312/06 t. XX k. 3808</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">T. K. (1)</span> t. XIX k. 3634-3635, t. XX k. 3816 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (6)</span> t. XX k 3754- 3757 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">E. C. (1)</span> t. XIX k. 3695-3698 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonych <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">S. W.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">S. W.</span> w 2002 roku był Prezesem Zarządu <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>. Przedmiotem działalności Spółki w 2002 roku było dostarczanie napojów i soków do odbiorców na terenie województwa <span class="anon-block"> (...)</span>. przedstawicielstwa Spółka ta współpracowała m.in. z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W pierwszej połowie 2002 roku powstały zaległości w płatnościach <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> za dostarczany towar na łączną kwotę 7.875,30 zł. <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> skierowała do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwania do zapłaty tej kwoty. Jesienią 2002 roku <span class="anon-block">S. W.</span> dowiedział się, że prezesem zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> jest <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, skontaktował się z nim telefonicznie. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> w trakcie tej rozmowy poinformował <span class="anon-block">S. W.</span>, że <span class="anon-block">(...)</span> udzieliła <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kredytowania na pokrycie zobowiązań wobec wierzycieli, nie podając konkretnej kwoty. W rzeczywistości <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie uzyskała od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> żadnych środków pieniężnych. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> skierował <span class="anon-block">S. W.</span> do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">S. W.</span> zadzwonił na numer telefonu biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W rozmowie z <span class="anon-block">J. H.</span> ustalił termin wizyty w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Następnego dnia <span class="anon-block">S. W.</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. W.</span> t. XX k.3912-3915,i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">osk. H. D.</span> t. LXXX k. 16125-16128, k. 16129-16132, k. 16136 v, k. 16147-16144, t. LXXXI k. 16214-16219, k. 16231-16233</p> </dd> </dl> <p>W biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">S. W.</span> spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>, który prowadził z nim rozmowę. W gabinecie w tym czasie przebywał również <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, który nie uczestniczył w rozmowie. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował <span class="anon-block">S. W.</span>, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> udzieliła kredytu dla <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, nie podał żadnej kwoty. <span class="anon-block">S. W.</span> okazał <span class="anon-block">J. H.</span> wezwania do zapłaty skierowane do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas poinformował, ze przygotuje dokumenty, które będą podstawą wypłacenia należności <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> umówili się na kolejne spotkanie po kilku dniach. W dniu 30 września 2002r. <span class="anon-block">S. W.</span> ponownie spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>, przy rozmowie był obecny, jak poprzednio, <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Nie uczestniczył on w rozmowie. <span class="anon-block">J. H.</span> okazał <span class="anon-block">S. W.</span> dwa weksle in blanco, twierdząc, że zostały one wystawione przez prezesa zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">H. D. (1)</span>. Jeden z nich został wystawiony na zlecenie <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span>, drugi zaś na zlecenie <span class="anon-block">S. W.</span>. Następnie polecił <span class="anon-block">S. W.</span> wypełnienie rewersów obu weksli i wpisanie formuły: „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć podpis, twierdząc, że jest to warunkiem wypłacenia należnej mu kwoty. <span class="anon-block">S. W.</span> nie rozumiał znaczenia tego wyrazu. <span class="anon-block">J. H.</span> nie poinformował <span class="anon-block">S. W.</span> o rzeczywistym znaczeniu tego wyrazu i jego skutkach prawnych. <span class="anon-block">S. W.</span> nie wypełniał awersu obu weksli, pozostawił je w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Weksle zostały wypełnione na maszynie do pisania, na awersie jednego z weksli widnieje kwota 10.600 zł, na awersie drugiego weksla – kwota 6.800 zł. Wysokość sumy wekslowej wskazana na każdym z tych weksli przekraczała wysokość należności, zabezpieczonej wekslem. <span class="anon-block">S. W.</span> informował <span class="anon-block">J. H.</span> o wysokości przysługujących mu należności, przekazał mu również dokumentację, w której wyliczono należność wraz z odsetkami. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">S. W.</span> do podpisania dwie umowy nazwane umowami kupna-sprzedaży. Na każdej z nich komputerowo była wpisana data 30 września 2002 r. oraz cena nabycia wierzytelności – 3.400 zł oraz 5.300 zł, a także termin płatności do 14 października 2002 r. przelewem na konto bankowe. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">S. W.</span> podpisał obie umowy po zapoznaniu się z nimi, następnie <span class="anon-block">J. H.</span> przyłożył na każdej z nich pieczęć. <span class="anon-block">J. H.</span> tłumaczył <span class="anon-block">S. W.</span>, że zgodnie z zapisami tych umów otrzyma on pieniądze bez ponoszenia dodatkowych kosztów. <span class="anon-block">J. H.</span> w rozmowie ze <span class="anon-block">S. W.</span> uzasadniał wypełnienie każdego z weksli na wyższą kwotę niż wskazana w umowie tym, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w ten sposób uzyska dochód z windykacji należności.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XX k. 3875, 3896</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umów t. XX, k. 3874 i 3893</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. W.</span> t. XX k.3912-3915 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> </dl> <p>Pomimo upływu terminu płatności ceny za nabycie weksli <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">S. W.</span> ceny ich sprzedaży. Przed upływem tego terminu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wysłała do <span class="anon-block">S. W.</span> dwa pisma datowane dniem 11 października 2002 r., informujące o odmowie zapłaty sumy wekslowej przez <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> oraz zawierające wezwanie <span class="anon-block">S. W.</span>, jako indosanta weksla do zapłaty kwot 3.400 zł i 5.300 zł, pozostałych w wyniku potrącenia ceny sprzedaży z sumami wekslowymi. Pismem datowanym dniem 4 października 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała do zapłaty <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span>, które <span class="anon-block">H. D. (1)</span> – Prezes zarządu i jedyny wspólnik <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> odebrał w dniu 4 października 2002 r. W dniu 29 października 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła przeciwko <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> do Sądu Rejonowego w Wałbrzychu Wydział Gospodarczy pozew o zapłatę kwoty 10.600 zł, ograniczając powództwo wobec <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> do kwoty 5.300 zł. Do pozwu dołączono weksel wypełniony na kwotę 10.600 zł. W dniu 4 grudnia 2002 r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wydał w tej sprawie (sygn. akt VI Ng 2985/02) nakaz zapłaty. Od nakazu <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> wniosła zarzuty. Na skutek wniesienia zarzutów Sąd Rejonowy w Wałbrzychu w dniu 30 maja 2003 r. wydał w sprawie o sygn. akt VI C 2985/02 wyrok uchylający nakaz zapłaty oraz oddalił powództwo w stosunku do <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span> W dniu 30 października 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego wniosła do Sądu Rejonowego w Wałbrzychu Wydział Cywilny pozew przeciwko <span class="anon-block">S. W.</span> i <span class="anon-block"> PPHU (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę sumy wekslowej w wysokości 6.800 zł z ograniczeniem powództwa wobec <span class="anon-block">S. W.</span> do kwoty 3.400 zł. Zarządzeniem z dnia 22 listopada 2002 r. Sąd Rejonowy w Wałbrzychu zwrócił pozew z powodu nie uzupełnienia przez powoda braków formalnych pozwu (sygn. akt I Nc 757/02). Pismem z dnia 5 grudnia 2002 r. <span class="anon-block">S. W.</span> wezwał <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do uregulowania ceny sprzedaży weksli, a w piśmie z dnia 11 grudnia 2002 r. oświadczył, że odstępuje od umowy kupna sprzedaży weksla na sumę 5.300 zł podpisanej w imieniu <span class="anon-block"> W (...) Spółki z o.o.</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> pozostaje w likwidacji.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie wezwań t. XX k. 3898, 3876</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z t. XX k. 3877</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwów t. XX k. 3878, k. 3895</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty w sprawie o sygn. VI Ng 2985/02, t. XX k.3883</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia t. XX k. 3900</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma t. XX k. 3908</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku z 30.05.2003r., VI C 2985/02 t. XX k. 3924</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. W.</span> t. XX k.3912-3915 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonych <span class="anon-block">B. J.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. Ś.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Z.</span> prowadziła działalność w zakresie wykonawstwa konstrukcji stalowych i antykorozyjnych. <span class="anon-block">W.</span> tej Spółki byli <span class="anon-block">B. J.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. Ś.</span>. Członkami zarządu tej Spółki byli <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. Na przełomie maja i czerwca 2002 roku <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ta miała problemy finansowe w związku z niewielką ilością zleceń oraz długimi terminami płatności zleceń realizowanych na budowie w <span class="anon-block">P.</span>. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zaczęła poszukiwać inwestora, który mógłby doinwestować Spółkę, co umożliwiłoby realizację rozpoczętych kontraktów usługowych, która została wstrzymana z uwagi na brak środków finansowych. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie posiadała zdolności finansowej umożliwiającej zaciągniecie kredytu. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przygotowywała się do złożenia wniosku o upadłość z zawarciem układu. Wówczas <span class="anon-block">B. J.</span> znalazła ogłoszenie prasowe zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w którym oferował „zakup każdego długu lub zadłużonej Spółki”<em> <!-- -->. </em> <span class="anon-block"> Zarząd (...) Sp. z o.o.</span> podjął decyzje o podjęciu rozmów z <span class="anon-block"> (...) SP. z o.o.</span> w przedmiocie nabycia udziałów Spółki. W toku rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span> z <span class="anon-block">R. S. (1)</span> doszło do ustalenia terminu przyjazdu członków Zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do <span class="anon-block">Z.</span>. W trakcie kilku spotkań w okresie lipca-sierpnia 2002 roku, w którym wzięli udział <span class="anon-block">J. H.</span>, <span class="anon-block">R. S. (1)</span> oraz <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> zadeklarowali chęć nabycia udziałów <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, jako warunek dofinansowania działalności tej Spółki. Złożyli deklarację, z której wynikało, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z własnego kapitału pokryje zobowiązania <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wobec ZUS, Urzędu Skarbowego i banku. W toku rozmowy ustalono, że dotychczasowi pracownicy nie stracą pracy, dyrektorem ds. technicznych zostanie <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>. Poinformowali przedstawicieli <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o podjęciu negocjacji z <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">Z.</span> w sprawie zakupu weksli gwarancyjnych, w rzeczywistości skierowali do banku tylko jedno pismo z zapytaniem w sprawie weksli. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> nie uczestniczył w rozmowie.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> t. XXII k. 4203-4207, t. XXIII k. 4528-4531, k. 4550-4556 i protokoły rozpraw z dnia 24.09.2009 r., 28.01.2010r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XX k. 3936-3938, t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> </dl> <p>W trakcie tych spotkań <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span> przekazali <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> dane finansowe Spółki oraz ustalono, że zostanie dokonana analiza sytuacji finansowej. W trakcie kolejnego spotkania, które odbyło się we wrześniu 2002 roku, <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przybyli z główną księgową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">I. L.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> oświadczyli, że chcą zapoznać się z dokumentacją księgową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Do przeglądu przedmiotowej dokumentacji została upoważniona księgowa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">I. L.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożył w dniu 23 września 2002 r. list intencyjny, w którym wyraził zainteresowanie zakupem 100% procent udziałów <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> wraz z wszelkimi obciążeniami.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> t. XXII k. 4203-4207, t. XXIII k. 4528-4531, k. 4550-4556 i protokoły rozpraw z dnia 24.09.2009 r., 28.01.2010r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XX k. 3936-3938, t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy z dnia 03.06.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>list intencyjny z dnia 21.08.2002r. t. XX k. 3928</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">B. J.</span> t. XXII k. 4212-4215, t. XXIII k. 4471-4475, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 28.01.2010r.</p> </dd> </dl> <p>Początkowo ustalono termin zawarcia umowy sprzedaży udziałów na pierwszą połowie września 2002 roku w Kancelarii Notarialnej we <span class="anon-block">W.</span>. Na podpisanie umów stawili się <span class="anon-block">B. J.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. Ś.</span> oraz <span class="anon-block">J. H.</span>, <span class="anon-block">R. S. (1)</span> i <span class="anon-block">H. D. (1)</span>. Na tym spotkaniu <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> poinformowali wspólników <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, że udziały tej Spółki nabędzie <span class="anon-block">H. D. (1)</span> działający w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Zapewnili, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> są powiązane kapitałowo, co powoduje, że transakcją jest całkowicie bezpieczna dla <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> Po uzyskaniu tej informacji wspólnicy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wstrzymali się ze sprzedażą udziałów z powodu braku wcześniejszego uzgodnienia zmiany nabywcy. Po upływie trzech dni podjęto dalsze negocjacje w zakresie sprzedaży udziałów. W trakcie tych negocjacji <span class="anon-block">R. S. (1)</span> i <span class="anon-block">J. H.</span> zapewniali udziałowców między innymi, że reprezentowana przez nich <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> udzieli pożyczki <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w kwocie 200.000 zł, aby Spółka ta mogła wywiązać się z zobowiązań finansowych wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Jednocześnie <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> zaproponowali <span class="anon-block"> Zarządowi (...) Sp. z o.o.</span>, aby Spółka ta wystawiła weksle in blanco w ilości odpowiadającej liczbie wierzycieli Spółki. Przekonywali, że będą wówczas mogli wypłacić należne środki wierzycielom <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdyż weksle <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wykorzysta do obrotu na giełdzie w celu pozyskania tych środków. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> postanowili wystawić weksle w celu zabezpieczenia roszczeń swoich wierzycieli. Nikt ze wspólników Spółki nie posiadał wiedzy w zakresie instytucji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. W dniu 27 września 2002 r. w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> doszło do przekazania <span class="anon-block">J. H.</span> 21 weksli in blanco, wystawionych przez <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wraz z listą wierzycieli tej Spółki. Do weksli nie została sporządzona deklaracja wekslowa. Na liście wierzycieli zostały natomiast wskazane kwoty zadłużenia.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XXIII k. 4482- 4487</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pokwitowanie odbioru weksli t. XXIII k. 4477</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> t. XXII k. 4203-4207, t. XXIII k. 4528-4531, k. 4550-4556 i protokoły rozpraw z dnia 24.09.2009 r., 28.01.2010r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XX k. 3936-3938, t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy z dnia 03.06.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">B. J.</span> t. XXII k. 4212-4215, t. XXIII k. 4471-4475, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 28.01.2010r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 2 października 2002 r. doszło do zawarcia czterech umów sprzedaży 100% udziałów <span class="anon-block"> (...) Spółka z o.o.</span> między <span class="anon-block">Z. Ś.</span>, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>, reprezentującym dodatkowo <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span> a <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowanym przez prezesa Zarządu <span class="anon-block">H. D. (1)</span>. Zgodnie z postanowieniami umów wspólnicy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> mieli uzyskać za 100 % udziałów w Spółce kwotę w łącznej wysokości 50.000 zł. Zgodnie z postanowieniami umów, <span class="anon-block">B. J.</span> miała otrzymać za sprzedaż należących do niej 20 udziałów o wartości po 500 zł każdy cenę 10.000 zł; <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> miał otrzymać za sprzedaż należących do niego 20 udziałów o wartości po 500 zł każdy cenę 10.000 zł; <span class="anon-block">M. J. (1)</span> miał otrzymać za sprzedaż należących do niego 30 udziałów o wartości 500 zł każdy cenę 15.000 zł; <span class="anon-block">Z. Ś.</span> miał otrzymać za sprzedaż należących do niego 30 udziałów o wartości 500 zł każdy cenę 15.000 zł. W każdej z umów <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> zawarli w § 3 postanowienie, że cena sprzedaży udziałów została zapłacona w chwili zawarcia umowy. W rzeczywistości jednak zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez <span class="anon-block">J. H.</span>, <span class="anon-block">R. S. (1)</span> i <span class="anon-block">H. D. (1)</span> z <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">B. J.</span>, zbycie udziałów nastąpić miało za „symboliczną złotówkę”.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umów sprzedaży udziałów t. XX k. 3929,3930-3931,3932-3933</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XX k. 3936-3938, t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy z dnia 03.06.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">B. J.</span> t. XXII k. 4212-4215, t. XXIII k. 4471-4475, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 28.01.2010r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">osk. H. D.</span> t. LXXX k. 16125-16128, k. 16129-16132, k. 16136 v., k. 16147-16144, t. LXXXI k. 16214-16219, k. 16231-16233, t. XCVIII k. 19417v-19418</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dokumentacja w sprawie o sygn. akt V Gc 52/04 SO w Jeleniej Górze – akta o sygn. V Gc 52/04</p> </dd> </dl> <p>W dniu 4 października 2002 r. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> upoważnił <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> do wykonywania wszelkich czynności w imieniu <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span>, w tym do podejmowania uchwał w imieniu Walnego Zgromadzenia Wspólników. W dniu 5 października 2002 roku <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, będący właścicielem 100 % udziałów przeprowadził Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, na którym podjął uchwałę o odwołaniu dotychczasowego zarządu i przeniesieniu siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do <span class="anon-block">O.</span> pod adres <span class="anon-block">ul. (...)</span>.</p> <p>Całe wyposażenie biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zostało następnie przeniesione do lokalu w <span class="anon-block">O.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia upoważnienia t. XXIII k.4478</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia protokołu z <span class="anon-block"> (...)</span> t. XX k. 3942</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XX k. 3936-3938, t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy z dnia 03.06.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">B. J.</span> t. XXII k. 4212-4215, t. XXIII k. 4471-4475, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 28.01.2010r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">osk. H. D.</span> t. LXXX k. 16125-16128, k. 16129-16132, k. 16136 v., k. 16147-16144, t. LXXXI k. 16214-16219, k. 16231-16233, t. XCVIII k. 19417v-19418</p> </dd> </dl> <p>W dniu 20 listopada 2002 r. <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">B. J.</span> wezwali <span class="anon-block"> (...)</span> Fundusz Kapitałowy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty ceny nabycia udziałów. Odpowiedź na to pismo sporządzili <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">S.</span>, którzy dali pismo datowane dniem 26 listopada 2002r. do podpisu <span class="anon-block">H. D. (1)</span>. W piśmie podniesiono, że zarzuty nie uregulowania ceny są bezpodstawne gdyż, jak wynika z umów zbycia udziałów, cena została zapłacona przed ich podpisaniem. Ostatecznie jednak nie doszło do przeniesienia przez <span class="anon-block">B. J.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> oraz <span class="anon-block">Z. Ś.</span> własności udziałów <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>wezwanie t. XXII k. 4518</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XX k. 3936-3938, t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy z dnia 03.06.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">B. J.</span> t. XXII k. 4212-4215, t. XXIII k. 4471-4475, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 28.01.2010r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wypis z KRS nr <span class="anon-block"> (...)</span> t. XCIX k. 19599-19601</p> </dd> </dl> <p>Na przełomie listopada i grudnia 2002 roku <span class="anon-block">B. J.</span> kilkakrotnie przyjeżdżała do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z żądaniem zwrotu wystawionych weksli in blanco. W dniu 17 grudnia 2002 r. przy udziale <span class="anon-block">J. H.</span>, <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">H. D. (1)</span> zostało anulowanych 16 weksli in blanco, które nie zostały jeszcze na ten moment wykupione i sporządzono protokół anulowania weksli. Pięć weksli zostało przeniesionych w drodze indosu przez podmioty: <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span>, <span class="anon-block">A.</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>pismo z dnia 26.11.2002r. t. XXII k. 4520</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie protokołu anulowania oraz weksli t. XXII k. 4481, 4482-4487</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XX k. 3936-3938, t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy z dnia 03.06.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">B. J.</span> t. XXII k. 4212-4215, t. XXIII k. 4471-4475, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 28.01.2010r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo wyjaśnienia <span class="anon-block">osk. H. D.</span> t. LXXX k. 16125-16128, k. 16129-16132, k. 16136 v., k. 16147-16144, t. LXXXI k. 16214-16219, k. 16231-16233, t. XCVIII k. 19417v-19418</p> </dd> </dl> <p>Obecnie udziały w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> posiadają <span class="anon-block">B. J.</span> – 80 udziałów o łącznej wartości 40.000 zł oraz <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> – 20 udziałów o łącznej wartości 10.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>wypis z KRS nr <span class="anon-block"> (...)</span> t. XCIX k. 19599-19601</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonych <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> w kwietniu 2001 roku pożyczyli <span class="anon-block">P. P.</span> kwotę 4.000 zł. Z uwagi na brak spłaty przez <span class="anon-block">P. P.</span> pożyczki w ustalonym terminie, celem zabezpieczenia wierzytelności <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> zażądali wystawienia przez <span class="anon-block">P. P.</span> weksla in blanco. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> wypełnili jedynie nazwę miejsce wystawienia weksla – <span class="anon-block">K.</span>. Z uwagi na brak zapłaty całości należności <span class="anon-block">P. P.</span>, <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> rozpoczęli poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafili na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie weksli.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXII k. 4290</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">I. P.</span> t. XXII k. 4306-4307, k. 4319-4320 i protokół rozprawy z dnia 23.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">F. P.</span> t. XXII k. 4312-4313 i protokół rozprawy z dnia 23.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. P.</span> t. XXII k. 4316-4317,i protokół rozprawy z dnia 14.12.2012 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 7 października 2002 roku <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> udali się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Spotkali się wówczas z <span class="anon-block">J. H.</span>. W pokoju była obecna również inna osoba. <span class="anon-block">J. H.</span> po uzyskaniu od <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> informacji o przysługującej im wierzytelności zaproponował zawarcie umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży. komputerowo wypełniono datę 7 października 2002 r., cenę sprzedaży w wysokości 8.000 zł i termin zapłaty przelewem do dnia 17 października 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> nie zadawali pytań dotyczących znaczenia wyrazów zawartych w umowie. <span class="anon-block">J. H.</span> nie tłumaczył <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> znaczenia postanowień umowy. <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił ich, że w terminie wskazanym w umowie zapłaci kwotę 4.000 zł stanowiącej należność główną bez względu na to, czy wystawca weksla będzie wypłacalny. <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> po przeczytaniu podpisali umowę, podpisał ją również <span class="anon-block">J. H.</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Następnie <span class="anon-block">I. P.</span> wypełniła pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> weksel, wpisując na nim sumę wekslową w wysokości 8.000 zł oraz termin płatności weksla to jest 10 października 2002 r. Na rewersie weksla został wpisany indos z klauzulą ,,bez kosztów’’, a następnie podpisany przez <span class="anon-block">I. P.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span>. Na rewersie weksla <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał <span class="anon-block">I. P.</span> wpisanie formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. Po kilku dniach do <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> zadzwoniła pracownica <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span>, prosząc o podpisanie aneksu do umowy, zgodnie z którym cena miała wynosić 4.000 zł, tłumacząc, że kwota 8.000 zł została wpisana blednie, gdyż nie został uwzględniony zysk <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W dniu 14 października 2002r. został podpisany aneks do umowy kupna-sprzedaży z dnia 7 października 2002r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXII k. 4290</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XXII k. 4287</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia aneksu z 14.10.2002r. t. XXII k. 4289</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">I. P.</span> t. XXII k. 4306-4307, k. 4319-4320 i protokół rozprawy z dnia 23.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">F. P.</span> t. XXII k. 4312-4313 i protokół rozprawy z dnia 23.05.2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> nie uzyskali zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 7 października 2002r. W dniu 22 października 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> do zapłaty sumy wekslowej, dokonując jednocześnie potracenia, informując, że <span class="anon-block">P. P.</span> odmówił zapłaty kwoty 8.000 zł wynikającej z weksla. Po otrzymaniu wezwania <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> w dniu 23 października 2002 r. udali się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, chcąc odstąpić od zawartej umowy sprzedaży weksla. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował ich wówczas o faktycznych skutkach prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą ,,bez kosztów’’. <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> zawarcie, w miejsce umowy kupna – sprzedaży weksla umowy o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z wierzytelności wekslowych, poinformował, że należy wpłacić kwotę 200 zł na poczet wpisu sądowego. Umowa o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych została zawarta na tym spotkaniu, ale z datą 7 października 2002 r. Zgodnie z § 6 umowy, zleceniodawcy należało się wynagrodzenie prowizyjne od każdej uzyskanej od dłużnika kwoty. Pozostałe po potraceniu wynagrodzenia oraz kosztów sądowych kwoty miały zostać przekazane zleceniodawcy. Natomiast umowa kupna-sprzedaży weksla została uznana za niebyłą, dwa egzemplarze tej umowy zostały zniszczone. W dniu 31 października 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego wniosła przeciwko <span class="anon-block">P. P.</span> pozew do Sadu Rejonowego w Nysie o zapłatę kwoty 8.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">P. P.</span>. Sad Rejonowy w Nysie w dniu 5 grudnia 2002 r. wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu (sygn. akt I Nc 774/02). W dniu 25 marca 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> na podstawie nakazu zapłaty wniosła o wszczęcie egzekucji. Z tytułu zawartej umowy o współpracę <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> nie uzyskali żadnych środków.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie wezwań t. XXII k. k. 4291-4292</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy o współpracę t. XXII k. 4310-4311</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwu t. XXII k. 4293-4295</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. XXII k. 4296</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wniosku o wszczęcie egzekucji t. XXII k. 4303</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">I. P.</span> t. XXII k. 4306-4307, k. 4319-4320 i protokół rozprawy z dnia 23.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">F. P.</span> t. XXII k. 4312-4313 i protokół rozprawy z dnia 23.05.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. P.</span> t. XXII k. 4316-4317,i protokół rozprawy z dnia 14.12.2012 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonej <span class="anon-block">M. K. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> pozostawała w posiadaniu trzech weksli in blanco wystawionych przez <span class="anon-block">P. T.</span>. We wrześniu 2002 roku <span class="anon-block">M. K. (1)</span> trafiła na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta skupuje wierzytelności.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXII k. 4325</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">P. T.</span> t. XXII k. 4345-4348, 4349-4351, 4352-4354 i protokół rozprawy z dnia 24.08.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (1)</span> t. XXII k. 4329-4333, 4349-4351, 4355-4356 i protokół rozprawy z dnia 13 sierpnia 2008 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 17 października 2002 r. <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. K. (2)</span> udali się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Wówczas zostali zaprowadzeni do gabinetu, w którym przebywał <span class="anon-block">J. H.</span> oraz <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, który nie uczestniczył w rozmowie. Na pytanie o warunki nabywania weksli przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował, że Spółka kupuje weksle za 50% ich wartości. Twierdził, że za te weksle Spółka może otrzymać w banku kredyt na dogodnych warunkach, lecz nie podał nazwy banku. <span class="anon-block">M. K. (1)</span> okazała <span class="anon-block">J. H.</span> dwa weksle in blanco. Powiedziała, że <span class="anon-block">P. T.</span> prowadził w 1996 roku hurtownię kosmetyków. W pierwszym półroczu 1996 roku <span class="anon-block">M. K. (1)</span> kilkakrotnie udzieliła mu pożyczki na łączną kwotę 45.000 zł. W celu zabezpieczenia tej pożyczki <span class="anon-block">P. T.</span> wystawił na zlecenie <span class="anon-block">M. K. (1)</span> trzy weksle in blanco. Do weksli nie została sporządzona deklaracja wekslowa, zgodnie jednak z ustnymi ustaleniami, każdy weksel opiewał na kwotę 15.000 zł. <span class="anon-block">J. H.</span> w trakcie tej rozmowy oznajmił, że jest zainteresowany nabyciem jednego weksla, który wystarczy na odzyskanie kwoty 30.000 zł, ustalono również cenę sprzedaży weksla w kwocie 15.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (1)</span> t. XXII k. 4329-4333, 4349-4351, 4355-4356 i protokół rozprawy z dnia 13 sierpnia 2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">G. K. (2)</span> t. XXII k. 4342-4344, 4352-4354 i protokół rozprawy z dnia 29 września 2009 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">J. H.</span> wydrukował z laptopa druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla, na którym komputerowo wypełniono datę 17 października 2002 r., cenę sprzedaży w wysokości 15.000 zł i termin zapłaty przelewem do dnia 31 października 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">M. K. (1)</span> przeczytał umowę przed jej podpisaniem i zapytała o znaczenie słowa „indos”. <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas tłumaczył, że jest to przeniesienie praw z weksla na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> nie miała wiedzy w zakresie instytucji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. Po uzyskaniu tej informacji od <span class="anon-block">J. H.</span> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> podpisała umowę. Następnie umowę podpisał <span class="anon-block">J. H.</span> oraz przebywający w pokoju <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Następnie <span class="anon-block">G. K. (2)</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił weksel, wpisując na awersie weksla datę wystawienia weksla – 4 października 2002r., sumę wekslową 30.000 zł, oraz datę płatności sumy wekslowej 18 października 2002 r., zaś na rewersie – formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” <span class="anon-block">M. K. (1)</span> złożyła pod tą formułą czytelny podpis. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> wykonał kserokopię weksla oraz nakazał <span class="anon-block">M. K. (1)</span> podpisać się na kartce zawierającej kserokopię. Otrzymała ona pokwitowanie w postaci kserokopii weksla z podpisem <span class="anon-block">J. H.</span> i okrągłą pieczęcią <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> odbitej tuszem koloru czerwonego.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXII k. 4325, 4526</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XXII k. 4323</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (1)</span> t. XXII k. 4329-4333, 4349-4351, 4355-4356 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">G. K. (2)</span> t. XXII k. 4342-4344, 4352-4354 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> nie uzyskała od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 17 października 2002 r. <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. K. (2)</span> po upływie terminu zapłaty kilkakrotnie dzwonili do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, byli wówczas informowani przez pracowników, że <span class="anon-block">J. H.</span> jest nieobecny. Pismem datowanym dniem 31 października 2002 r., zatytułowanym „powtórne wezwanie do zapłaty” <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">P. T.</span> do zapłaty 30.000 zł z weksla wystawionego na zlecenie <span class="anon-block">M. K. (1)</span>. Na piśmie znajduje się podpis: Kierownik <span class="anon-block">D.</span> <span class="anon-block"> Windykacji – (...)</span>. Osoba o takich danych nigdy nie pracowała w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kontaktowali się z <span class="anon-block">P. T.</span> celem okazania mu weksla i wezwania do jego wykupu. W dniu 7 listopada 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wysłała do <span class="anon-block">M. K. (1)</span> oświadczenie o potrąceniu, w którym poinformowano ją, że <span class="anon-block">P. T.</span> odmówił zapłaty sumy wekslowej i jednocześnie wezwano do zapłaty sumy wekslowej jako indosanta, ze wskazaniem, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> dokonała potrącenia sumy wekslowej z ceną sprzedaży weksla. <span class="anon-block">M. K. (1)</span> otrzymała to wezwanie w dniu 8 listopada 2002r. Po otrzymaniu przez <span class="anon-block">M. K. (1)</span> tego wezwania, <span class="anon-block">G. K. (2)</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> i spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>, który przekazał dwa druki umowy o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z weksla oraz druk zlecenia inkaso, sugerując zawarcie tej umowy w zamian za unieważnienie umowy kupna-sprzedaży weksla. <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. K. (2)</span> nie zdecydowali się na zawarcie kolejnej umowy, gdyż uzyskali informację od prawnika, że umowa ta jest równie niekorzystna, jak zawarta poprzednio. <span class="anon-block">M. K. (1)</span> pismem z dnia 21 listopada 2002 r. wezwała <span class="anon-block">(...)</span> Spółkę z o.o. do zapłaty ceny za nabyty weksel. W dniu 26 listopada 2002 r. doszło do spotkania <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. K. (2)</span> z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, którzy ostatecznie zgodzili się na rozwiązanie umowy z 17 października 2002 r. po otrzymaniu kwoty 3.000 zł, która zgodnie z ich twierdzeniami miał pokryć koszty poniesione przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kosztów w związku z nabyciem weksla. Na tym spotkaniu zostało sporządzone pisemne porozumienie skutkujące rozwiązaniem umowy kupna sprzedaży weksla. Po podpisaniu tego dokumentu <span class="anon-block">M. K. (1)</span> uiściła w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">(...)</span>. kwotę 3.000 zł otrzymując dowód <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 ()">KP</a> nr 1/26/11/02.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma t. XXII k. 4327</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XXII k. 4328</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia porozumienia t. XXII k. 4340</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia dowodu wpłaty t. XXII k. 4341</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (1)</span> t. XXII k. 4329-4333, 4349-4351, 4355-4356 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">G. K. (2)</span> t. XXII k. 4342-4344, 4352-4354 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">P. T.</span> t. XXII k. 4345-4348, 4349-4351, 4352-4354 i protokół rozprawy z dnia 24.08.2012 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> </p> <p>Zgodnie z umową datowaną dniem 1 marca 1999 r. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> pożyczył <span class="anon-block">M. K. (2)</span> kwotę 216.000 zł. Zgodnie z umową datowaną dniem 11 marca 1999 r., <span class="anon-block">G. G. (1)</span> pożyczył <span class="anon-block">M. K. (2)</span> kwotę 108.000 zł. Sporządzone umowy pożyczki zostały podpisane również przez <span class="anon-block">A. C. (1)</span>, który został wymieniony w treści umowy jako gwarant zwrotu pożyczki. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> otrzymał łącznie od <span class="anon-block">G. G. (1)</span> nie mniej niż 200.000 zł, miał spłacać tę kwotę z odsetkami. Pewną kwotę z pieniędzy wskazanych w umowie pożyczki jako pożyczka dla <span class="anon-block">M. K. (2)</span> otrzymał <span class="anon-block">A. C. (1)</span>, miały być one przeznaczone na prowadzenie prac remontowych, w tym działkę dla <span class="anon-block">A. C. (1)</span>. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wystawił weksel in blanco na zlecenie <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Do tego weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> spłacił zadłużenie wobec <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w części, głównie za pośrednictwem <span class="anon-block">A. C. (1)</span>. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w dniu 29.12.2000r. pokwitował odbiór od <span class="anon-block">A. C. (1)</span> pieniędzy w kwocie 153.500 DM przekazanych przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span>. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w dniu 24.07.2001r. pokwitował odbiór od <span class="anon-block">A. C. (1)</span> pieniędzy w kwocie 106.000 zł przekazanych przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span>. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w dniu 1.06.2002r. pokwitował odbiór od <span class="anon-block">A. C. (1)</span> pieniędzy w kwocie 130.000 zł przekazanych przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span>. Z pokwitowania z dnia 20.09.2001 r., wynika, że <span class="anon-block">A. C. (1)</span> nie jest dłużny <span class="anon-block">G. G. (1)</span> pieniędzy.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XXIII k. 4363-4365</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksla t. XXIII k. 4362</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pokwitowania t. XXIII k.4391-4392</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, t. XXIII k. 4377-4378, 4393-4398, 4412-4413, 4418-4419 i protokół rozprawy z dnia 13.08.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (2)</span> tom XXIII k. 4381-4382, 4383-4386 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">A. C. (1)</span> t. XXIII k. 4398-4390, k. 4410-4411, k. 4412-4413 i protokół rozprawy z dnia 14.12.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. M. (7)</span> t. XXIII k. 4414-4415</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">G. G. (1)</span> rozpoczął poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafił na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie weksli. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu. W rozmowie telefonicznej po przedstawieniu sprawy został poinformowany o konieczności przesłania faksem dokumentów dotyczących wierzytelności. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wysłał faksem żądane dokumenty. Po upływie tygodnia skontaktował się z nim mężczyzna, który przedstawił się jako pracownik <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i poinformował go, że są zainteresowani nabyciem weksla, zaproponował spotkanie w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy t. XXIII k. 4363-4365</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksla t. XXIII k. 4362</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, t. XXIII k. 4377-4378, 4393-4398, 4412-4413, 4418-4419 i protokół rozprawy z dnia 13.08.2008 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 17 października 2002 r. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> i <span class="anon-block">L. G. (2)</span> udali się wraz z oryginałem weksla oraz innymi dokumentami na spotkanie. W biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przyjął go <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> powiedział mu, że w dniu 1 marca 1999 r. pożyczył <span class="anon-block">M. K. (2)</span> kwotę 216.000 zł. Następnie w dniu 11 marca 1999 r. udzielił mu kolejnej pożyczki w kwocie 108.000 zł. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wystawił weksel in blanco tytułem zabezpieczenia tych pożyczek. Zgodnie z ustnymi ustaleniami, weksel mógł zostać wypełniony do kwoty 324.000 zł. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> dał mu do podpisania druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla, ręcznie wypełniono datę c oraz dane osobowe zbywcy, komputerowo zostały wpisane – cena sprzedaży w wysokości 324.000 zł oraz termin zapłaty przelewem do dnia 10 listopada 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> przeczytał umowę przed jej podpisaniem, nie prosił o wyjaśnienie któregokolwiek z jej postanowień. <span class="anon-block">J. H.</span> nie tłumaczył <span class="anon-block">G. G. (1)</span> znaczenia terminu „indos”. Na umowie <span class="anon-block">J. H.</span> przyłożył czerwonym tuszem okrągła pieczęć z logo <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Następnie <span class="anon-block">G. G. (1)</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wpisał na awersie weksla kwotę 648.000 zł, na rewersie weksla – formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożył czytelny podpis. <span class="anon-block">J. H.</span> tłumaczył, że wysokość sumy wekslowej wynika z konieczności pokrycia przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kosztów, które zostaną poniesione w związku z dochodzeniem należności. Twierdził również, że <span class="anon-block">G. G. (1)</span> nie poniesie żadnych kosztów, związanych z zawarciem umowy. Nie poinformował natomiast <span class="anon-block">G. G. (1)</span> o rzeczywistym znaczeniu tego wyrazu „bez kosztów” i jego skutkach prawnych. Kwota wpisana na wekslu przekraczała rzeczywistą wartość zobowiązania <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wobec <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Wraz z wekslem <span class="anon-block">G. G. (2)</span> przekazał także oryginały umów pożyczek, jakie zawarł z <span class="anon-block">M. K. (2)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy t. XXIII k. 4371</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksla t. XXIII k. 4362</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, t. XXIII k. 4377-4378, 4393-4398, 4412-4413, 4418-4419 i protokół rozprawy z dnia 13.08.2008 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ceny wynikającej z zawartej w dniu 17 października 2002 r. umowy. Pismem z dnia 31 października 2002r., zatytułowanym „powtórne wezwanie do zapłaty” <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">M. K. (2)</span> do zapłaty kwoty 648.000 zł z weksla wystawionego na zlecenie <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Po otrzymaniu tego wezwania <span class="anon-block">M. K. (2)</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Wówczas spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, którzy okazali mu kserokopię weksla, na żądanie <span class="anon-block">M. K. (2)</span> nie okazali mu oryginału, twierdząc, że nie pozwalają na to obowiązujące przepisy. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> stwierdził, że jest to próba wyłudzenia pieniędzy o zwrócił się o pomoc w znalezieniu adwokata, który posiada wiedzę w zakresie podobnych spraw. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> odradzali mu jednak konsultację z adwokatem, zaproponowali natomiast podpisanie oświadczenia. Nie zadawali mu pytań odnośnie posiadanego majątku i możliwości finansowych spłaty zadłużenia. Więcej nikt nie kontaktował się w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z <span class="anon-block">M. K. (2)</span>. W dniu 7 listopada 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wysłała do <span class="anon-block">G. G. (2)</span> oświadczenie o potrąceniu, w którym poinformowano go, że <span class="anon-block">M. K. (2)</span> odmówił zapłaty sumy wekslowej i jednocześnie wezwano do zapłaty kwoty 434.000 zł, z uwagi na jego obowiązek jako indosanta zapłaty sumy wekslowej, ze wskazaniem, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> dokonała potrącenia sumy wekslowej z ceną sprzedaży weksla. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> otrzymał to wezwanie w dniu 10 listopada 2002r. Pismem z dnia 14 listopada 2002 r. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> poinformował Spółkę, że odmawia zapłaty żądanej kwoty, żądając jednocześnie zwrotu weksla oraz umów pożyczek. <span class="anon-block">G. G. (1)</span> nie otrzymał odpowiedzi na to wezwanie, nie zwrócono mu również weksla.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania z dnia 31.10.2002r. t. XXIII k. 4366</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia t. XXIII k. 4369</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma z dnia 7.11.2002r. t. XXIII k. 4367</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, t. XXIII k. 4377-4378, 4393-4398, 4412-4413, 4418-4419 i protokół rozprawy z dnia 13.08.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (2)</span> tom XXIII k. 4381-4382, 4383-4386 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> </strong> </p> <p>W latach 1996-2000 <span class="anon-block">D. B. (2)</span> prowadziła w centrum handlowym w <span class="anon-block">L.</span> stoisko z biżuterią, na stanowisku sprzedawczyni była zatrudniona <span class="anon-block">K. S. (1)</span>. <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> zaproponował <span class="anon-block">D. B. (2)</span>, aby nakłoniła ona <span class="anon-block">K. S. (1)</span>, do wystawienia trzech weksli in blanco tytułem zabezpieczenia przyszłych roszczeń z tytułu niedoboru. Na wekslach <span class="anon-block">K. S. (1)</span> złożyła swój podpis, nie wpisała, na czyje zlecenie wystawiony jest weksel. Do weksli nie została sporządzona deklaracja wekslowa. W chwili wystawienia weksli nie istniał żaden dług <span class="anon-block">K. S. (1)</span> wobec <span class="anon-block">D. B. (2)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dokumentacja z akt o sygn. 3Ds 123/01 t. XIII k. 2436-2522</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksli t. XIII k. 2453</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> t. XIII k. 2423-2426</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">D. B. (2)</span> t. XIII k.2432-2433 i protokół rozprawy z dnia 14.12.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. S. (1)</span> tom XIII k.2523-2524 i protokół rozprawy z dnia 11.07.2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">D. B. (2)</span> po zwolnieniu <span class="anon-block">K. S. (1)</span> domagała się od niej pieniędzy z tytułu rzekomego niedoboru towaru. W piśmie z dnia 29 grudnia 2000 r. <span class="anon-block">D. B. (2)</span> oświadczyła, iż dokonuje cesji wierzytelności istniejącej wobec <span class="anon-block">K. S. (2)</span> w kwocie 24.653,92 zł na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W dniu 2 stycznia 2001 r. <span class="anon-block">K. S. (1)</span> została wezwana przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty tej kwoty.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">D. B. (2)</span> t. XIII k.2432-2433 i protokół rozprawy z dnia 14.12.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. S. (1)</span> tom XIII k.2523-2524 i protokół rozprawy z dnia 11.07.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>oświadczenie 29.12.2000 r. t. XIII k. 2525</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wezwanie z dnia 2.01.2001 r. t. XIII k. 2525</p> </dd> </dl> <p>Prokuratura Rejonowa w Lubinie prowadziła dochodzenie w sprawie zawiadomienia przez <span class="anon-block">K. S. (1)</span> o popełnieniu przestępstwa oszustwa przez <span class="anon-block">D. B. (2)</span> (sygn. akt 3Ds 123/01), które zostało umorzone postanowieniem z dnia 25 czerwca 2001 r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. S. (1)</span> tom XIII k.2523-2524 i protokół rozprawy z dnia 11.07.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dokumentacja z akt o sygn. 3Ds 123/01 t. XIII k. 2436-2522</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">D. B. (2)</span> przekazała jeden z weksli <span class="anon-block">Z. G. (4)</span>, celem jego zbycia. <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> rozpoczął poszukiwania firmy, która zajmuje się skupem wierzytelności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafił na ogłoszenie zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, z którego wynikało, że firma ta skupuje weksle. <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu. Odebrał mężczyzna, który się nie przedstawił. <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> powiedział mu, że jest zainteresowany zbyciem weksla. Mężczyzna zaprosił go do biura w godzinach popołudniowych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dokumentacja z akt o sygn. 3Ds 123/01 t. XIII k. 2436-2522</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> t. XIII k. 2423-2426</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">D. B. (2)</span> t. XIII k.2432-2433 i protokół rozprawy z dnia 14.12.2012 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 29 lipca 2002r. <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> wraz z <span class="anon-block">D. B. (2)</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W biurze został poproszony do gabinetu przez <span class="anon-block">J. H.</span>, który przedstawił się jako Prezes Zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W pokoju przebywał również <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, który nie uczestniczył w rozmowie. <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> okazał <span class="anon-block">J. H.</span> weksel, poinformował go również, że <span class="anon-block">K. S. (1)</span> posiada mieszkanie oraz samochód marki <span class="anon-block">F. (...)</span> oraz że jej mąż ma środki finansowe. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> wyraził chęć nabycia weksla, wypełnił na komputerze druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla, wpisując datę 29 lipca 2002r., cenę sprzedaży w wysokości 40.000 zł płatną przelewem do dnia12 sierpnia 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> przeczytał umowę przed jej podpisaniem. Nie posiadał on wiedzy w zakresie obrotu wekslami. <span class="anon-block">J. H.</span> zapewniał go, że zgodnie z tą umową nie będzie on ponosił żadnych kosztów z tytułu dochodzenia należności z weksla. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> wpisać na awersie weksla sumę wekslową w wysokości 40.000 zł, datę wystawienia weksla, a na rewersie – formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">J. H.</span> tłumaczył, że ten zapis zwalniała <span class="anon-block">Z. G. (4)</span> od ponoszenia wszelkich kosztów związanych ze sprzedażą weksla. Po zawarciu umowy <span class="anon-block">J. H.</span> zadzwonił do <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>, stwierdzając, iż pomylił się wpisując w umowie kupna sprzedaży weksla jego cenę wysokości 40.000 zł zamiast 20.000 zł. W dniu 10 sierpnia 2002 r. w siedzibie Spółki został podpisany aneks, który obniżał cenę sprzedaży do kwoty 20.000 zł oraz wydłużał termin jej zapłaty do dnia 20 sierpnia 2002 r. i sposób zapłaty – przekazem pocztowym.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – t. XIII k. 2411</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy – t. XIII k. 2408</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia aneksu – t. XIII k. 2410</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> – t. XIII k. 2423-2426</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> nie uzyskał zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 29 lipca 2002r., wielokrotnie kontaktował się w sprawie z pracownikami biura <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o., wówczas był informowany o nieobecności członków Zarządu w biurze. Wezwaniem z dnia 12 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">K. S. (1)</span> do zapłaty sumy wekslowej 40.000 zł wynikającej z wystawionego na zlecenie <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> weksla. Pismem z dnia 13 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>, iż <span class="anon-block">K. S. (1)</span> odmówiła zapłaty sumy wekslowej. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z dnia z dnia 20 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> został wezwany do zapłaty w ciągu 3 dni całości sumy wekslowej 40.000 zł. W dniu 24 sierpnia 2002 r. pełnomocnik <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniósł w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do Sądu Okręgowego w Legnicy pozew datowany dniem 19 sierpnia 2002 r. przeciwko <span class="anon-block">K. S. (1)</span> i <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> o zapłatę solidarnie kwoty 40.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">K. S. (1)</span>, który został wypełniony na kwotę 40.000 zł. Zarządzeniem z dnia 29 października 2002 r. Sąd Okręgowy w Legnicy zwrócił ten pozew z uwagi na brak uiszczenia opłaty sądowej (sygn. akt I Nc 191/02). <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> po otrzymaniu wezwania do zapłaty kwoty 40.000 zł udał się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, chcąc zapytać <span class="anon-block">J. H.</span>, dlaczego dostał takie wezwanie. <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował go wówczas, że, z uwagi na fakt, że jest indosantem weksla, musi zapłacić całą kwotę wekslową, jednocześnie zapewnił <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>, że mimo iż pozew o zapłatę został skierowany także przeciwko niemu, należność będzie dochodzona tylko od <span class="anon-block">K. S. (1)</span>. Jesienią 2002 roku <span class="anon-block">J. H.</span> zaprosił <span class="anon-block">Z. G. (4)</span> do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, wówczas zaproponował mu odstąpienie od umowy po zapłaceniu kosztów postępowania sądowego wobec <span class="anon-block">K. S. (1)</span>, na co <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> nie wyraził zgody.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania – t. XIII k. 2412</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma – t. XIII k. 2413</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania – t. XIII k. 2414</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu – t. XIII k. 2415-2417</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia t. XIII k.2418</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka – <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> t. XIII k. 2423-2426</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. S. (1)</span> – t. XIII k.2523-2524 i protokół rozprawy z dnia 11.07.2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">L. G. (1)</span> </strong> </p> <p>W dniu 27 maja 2002r. <span class="anon-block">L. G. (1)</span> zawarł z <span class="anon-block">E. K. (2)</span> umowę dotyczącą przeprowadzenia przez <span class="anon-block">E. K. (2)</span> prac remontowych i wyposażenia lokalu restauracji w <span class="anon-block">P.</span> w terminie do dnia 1 lipca 2002r. Prace zostały wycenione na kwotę 40.000 zł, <span class="anon-block">L. G. (1)</span> przekazał <span class="anon-block">E. K. (2)</span> przed wykonaniem umowy 20.000 zł na zakup materiałów. W dniu 4 czerwca 2002r. <span class="anon-block">L. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">E. K. (2)</span> podpisali aneks do przedmiotowej umowy, zgodnie z którym <span class="anon-block">L. G. (1)</span> przekazał dodatkowo 10.000 zł na zakup materiałów. Tytułem zabezpieczenia wykonania przedmiotowej umowy zostały wystawione dwa weksle in blanco – jeden z nich wystawiła <span class="anon-block">T. F.</span>, poręczycielem został <span class="anon-block">E. K. (2)</span>, drugi zaś wystawił <span class="anon-block">E. K. (2)</span>, poręczyła <span class="anon-block">T. F.</span>. Do weksli nie została sporządzona deklaracja wekslowa. Następnie termin wykonania umowy został za zgodą <span class="anon-block">L. G. (1)</span> przesunięty na 2 sierpnia 2002r. Z uwagi na niewykonanie umowy oraz brak zwrotu zapłaconych pieniędzy <span class="anon-block">L. G. (1)</span>, po bezskutecznych wezwaniach do zapłaty <span class="anon-block">T. F.</span> i <span class="anon-block">E. K. (2)</span>, rozpoczął poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafił na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie weksli. <span class="anon-block">L. G. (1)</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówił się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy – t. XIII k. 2533-2535</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli – t. XIII k. 2541, 2554</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">L. G. (1)</span> – t. XIII k. 2531-2532, t. XIV k. 2609-2610</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">E. K. (2)</span> – t. XIII k.2536-2537</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">T. F.</span> – t. XIV k.2570-2572</p> </dd> </dl> <p>W dniu 1 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block">L. G. (1)</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, towarzyszył mu <span class="anon-block">M. Z.</span>. W biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> pracowało kilka osób, <span class="anon-block">L. G. (1)</span> odniósł wrażenie, że zwrócił się do firmy wiarygodnej. <span class="anon-block">J. H.</span> zaprosił <span class="anon-block">L. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. Z.</span> do gabinetu, w którym przebywał również <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, jednak on nie uczestniczył w rozmowie. <span class="anon-block">L. G. (1)</span> okazał <span class="anon-block">J. H.</span> weksle oraz pozostałą dokumentację związaną z jego wierzytelnością. <span class="anon-block">J. H.</span> wyraził chęć nabycia obu weksli, dał <span class="anon-block">L. G. (1)</span> do podpisania dwa druki umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla, komputerowo wypełniono datę 1 sierpnia 2002 r., cenę sprzedaży w wysokości 25.000 zł i termin zapłaty przelewem do dnia 14 sierpnia 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">L. G. (1)</span> przeczytał umowę przed jej podpisaniem. Nie posiadał on wiedzy w zakresie obrotu wekslami, nie znał znaczenia słowa „indos”, nie prosił o wyjaśnienie tego terminu. <span class="anon-block">J. H.</span> nie tłumaczył <span class="anon-block">L. G. (1)</span> znaczenia postanowień umowy. Na umowie <span class="anon-block">J. H.</span> przyłożył czerwonym tuszem okrągła pieczęć z logo <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> ustalił z <span class="anon-block">L. G. (1)</span>, że każdy weksel zostanie wypełnione na kwotę 50.000 zł, uzasadniając to kosztami, które poniesie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Na rewersie weksla <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał <span class="anon-block">L. G. (1)</span> wpisanie formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. Tłumaczył, że ten zapis zwalniała <span class="anon-block">L. G. (1)</span> od ponoszenia wszelkich kosztów związanych ze sprzedażą weksla. Kwota ta przekraczała wysokość zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z <span class="anon-block">E. K. (2)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umów t. XIII k. 2539, 2540</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XIII k. 2541, 2554</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">L. G. (1)</span> t. XIII k. 2531-2532, t. XIV k. 2609-2610</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">L. G. (1)</span> nie uzyskał zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 1 sierpnia 2002 r. Wezwaniami z dnia 12 sierpnia 2002 r. i 14 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">E. K. (2)</span> i poręczyciela – <span class="anon-block">T. F.</span> do zapłaty sumy wekslowej 50.000 zł. Pismem z dnia 14 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">L. G. (1)</span> o tym, iż <span class="anon-block">E. K. (2)</span> i <span class="anon-block">T. F.</span> odmówili zapłaty sumy wynikającej z weksla. <span class="anon-block">L. G. (1)</span> po otrzymaniu tego pisma zadzwonił do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z pytaniem, dlaczego nie otrzymał pieniędzy zgodnie z zawartą umową sprzedaży weksli. Z uwagi na uzyskanie wymijającej odpowiedzi, udał się wraz z <span class="anon-block">M. Z.</span> do siedziby Spółki. Wówczas rozmawiał z <span class="anon-block">J. H.</span>. W trakcie rozmowy <span class="anon-block">J. H.</span> poinformował <span class="anon-block">L. G. (1)</span>, że nie miał obowiązku informować go o skutkach prawnych przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. W dniu 26 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. wezwała <span class="anon-block">L. G. (1)</span> jako indosanta do zapłaty w ciągu 3 dni sumy wekslowej w wysokości 100.000 zł. W dniu 4 września 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym w Jeleniej Górze pozew przeciwko <span class="anon-block">E. K. (2)</span>, <span class="anon-block">T. F.</span> oraz <span class="anon-block">L. G. (1)</span> o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w kwocie 50.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">E. K. (2)</span>, który został wypełniony na kwotę 50.000 zł. Zarządzeniem Sądu z dnia 17 października 2002 r. (sygn. akt I Nc142 /02) pozew ten został zwrócony z uwagi na nie wniesienie wpisu sądowego. W dniu 9 września 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym w <span class="anon-block">Ś.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">L. G. (1)</span>, <span class="anon-block">E. K. (2)</span> i <span class="anon-block">T. F.</span> z pozwem o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w wysokości 50.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">T. F.</span>, wypełniony na kwotę 50.000 zł. W dniu 25 września 2002 r. Sąd Okręgowy w <span class="anon-block">Ś.</span> Wydział I Cywilny (I Nc 190/02) wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma t. XIII k. 2545-2546</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XIII k. k. 2555</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwów t. XIII, k. 2543, t. XIV k. 2559</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia t. XIII, k. 2548</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. XIV k. 2579</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia opinii z akt sprawy o sygn. akt I C 2620/04 t. XIV k. 2645-2655</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kaseta magnetofonowa i protokół oględzin t. XIV k. 2614, 2556-2660</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">L. G. (1)</span> t. XIII k. 2531-2532, t. XIV k. 2609-2610</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonych <span class="anon-block">Z. M.</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">Z. M.</span> prowadził działalność gospodarczą – zakład murarski. W latach 2001-2002 <span class="anon-block">Z. M.</span> na podstawie zawartej ze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowy wykonywał na rzecz tej spółki roboty budowlane w postaci przebudowy rozdzielni na stacji elektroenergetycznej. Roboty te zostały przez niego wykonane w części, z uwagi na brak zapłaty na już wykonane roboty. <span class="anon-block">Z. M.</span> wystawił z tytułu wykonanych robót dwie <span class="anon-block">faktury VAT: nr (...)</span> z dnia 29 października 2001 r. na kwotę 13.100 zł netto oraz nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 2 października 2002r. na kwotę 50.000 zł netto. Niezapłacona należność z tytułu wykonanych robót na dzień 2 października 2001 r. wyniosła łącznie 31.124,92 zł netto.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>umowa t. XXIII k. 4422;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p> <span class="anon-block">faktura VAT nr (...)</span> t. XXIII k. 4423;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. M.</span> t. XXIII k. 4428-4429, k. 4434-4436, k. 4455-4456 i protokół rozprawy z dnia 6.08.2008 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>rozliczenie zaliczek t. XXII k. 4432</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">M. J. (1)</span> prowadził działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwo Usług (...)</span>. Był również wspólnikiem spółki cywilnej o nazwie <span class="anon-block"> (...) s.c.</span> i prokurentem <span class="anon-block"> (...)</span> tytułu udzielonych <span class="anon-block"> Spółce (...) Sp. z o.o.</span> pożyczek <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block">R. S.</span>, miał wobec <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span> wierzytelność w łącznej kwocie 55.000 zł. <span class="anon-block"> Spółka (...)</span> była również winna kwotę 20.000 zł <span class="anon-block"> (...) s.c.</span>, wspólnikami której byli <span class="anon-block">M. J. (1)</span> i <span class="anon-block">B. J.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>rozliczenie t. XXIII k. 4513</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>umowa pożyczki t. XXIII k. 4541-4542;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> t. XX k. 3936-3938XXII k. 4203-<span class="anon-block"> (...)</span>, t. XXIII k. 4528-4531, k. 4550-4556 i protokoły rozprawy z dnia 24.09.2009r., 28.08.2010r.</p> </dd> </dl> <p>Z uwagi na złą sytuację finansową <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span> oraz członkowie zarządu Spółki postanowili, że należy znaleźć dla Spółki inwestora strategicznego, który ją dofinansuje. W <span class="anon-block"> Gazecie (...)</span> w rubryce ogłoszenia <span class="anon-block">M. J. (1)</span> trafił na ogłoszenie zamieszczone przez <span class="anon-block">(...)</span>, z którego treści wynikało, że jest zainteresowana w nabyciu udziałów zadłużonych spółek. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zadzwonił na numer wskazany w ogłoszeniu. W trakcie rozmowy <span class="anon-block">R. S. (1)</span> oświadczył, że są oni zainteresowani nabyciem udziałów zadłużonych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i bez znaczenia jest wysokość zadłużenia oraz fakt prowadzenia postępowania upadłościowego. W wyniku tej rozmowy <span class="anon-block">M. J. (1)</span> umówił się na spotkanie z przedstawicielami <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, które odbyło się w sierpniu 2002 roku. Na tym spotkaniu miały być przedstawione propozycje kupna i dofinansowania spółki. W spotkaniu tym uczestniczyli <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> jako przedstawiciele <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> oraz <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> zadeklarowali na tym spotkaniu chęć nabycia udziałów <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, jako warunek dofinansowania działalności tej Spółki. Złożyli deklarację, z której wynikało, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z własnego kapitału pokryje zobowiązania <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wobec ZUS, Urzędu Skarbowego i banku. W toku rozmowy ustalono, że dotychczasowi pracownicy nie stracą pracy, dyrektorem ds. technicznych zostanie <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>. Poinformowali przedstawicieli <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o podjęciu negocjacji z <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">Z.</span> w sprawie zakupu weksli gwarancyjnych, w rzeczywistości <span class="anon-block">J. H.</span> skierował do banku tylko jedno pismo z zapytaniem w sprawie weksli.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> t. XXII k. 4203-4207, t. XXIII k. 4528-4531, k. 4550-4556 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XX k. 3936-3938, t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>list intencyjny z dnia 23.09.2002r. t. XX k. 3940</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 4.10.2002r. t. XX k. 3941</p> </dd> </dl> <p>W trakcie kolejnego spotkania, które odbyło się we wrześniu 2002 roku, <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przybyli z główną księgową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">I. L.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> oświadczyli, że chcą zapoznać się z dokumentacją księgową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Do przeglądu przedmiotowej dokumentacji została upoważniona księgowa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">I. L.</span>. Na początku października 2012 roku w godzinach popołudniowych doszło do spotkania <span class="anon-block">Z. M.</span> z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, w którym brali udział także <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">B. J.</span> oraz <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w lokalu <span class="anon-block">P.</span> w <span class="anon-block">J.</span>. Na tym spotkaniu <span class="anon-block">J. H.</span> na pytanie <span class="anon-block">M. J. (1)</span> co do propozycji wykupu jego wierzytelności wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, okazał mu pusty druk umowy sprzedaży weksli. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zapytał <span class="anon-block">J. H.</span> o znaczenie zapisu umowy sprzedaży weksli dotyczącego przeniesienia praw z weksla w drodze indosu. <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas oświadczył, że nabywca weksli czyli <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> bierze na siebie całą odpowiedzialność za odzyskanie tych pieniędzy. Poinformował również, że na cele spłacenia weksli <span class="anon-block">E.</span>, który został nabywcą <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> dostanie pożyczkę w wysokości 200.000 zł pod zastaw domu <span class="anon-block">H. D. (1)</span>. <span class="anon-block">Z. M.</span> nie zadawał wówczas żadnych pytań. Po kilku dniach do <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zadzwonił <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zgodził się na sprzedaż swoich wierzytelności wobec <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> Na kolejnym spotkaniu w dniu 23 października 2002 r. w <span class="anon-block"> Hotelu (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> byli obecni <span class="anon-block">Z. M.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">B. J.</span>, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> oraz <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zapytał wówczas, co oznacza słowo indos. <span class="anon-block">J. H.</span> odpowiedział, że oznacza to zarobek, który należy się <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, nie uzasadniał tego szczegółowo. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> poprosili o opuszczenie miejsca transakcji <span class="anon-block">M. J. (1)</span> i jego żony w czasie zawarcia umowy i wypisania weksli przez <span class="anon-block">Z. M.</span>. Podczas podpisywania umowy i wypełnienia weksla przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span> <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> poprosili o wyjście z pokoju <span class="anon-block">Z. M.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> przekazał <span class="anon-block">M. J. (1)</span> niewypełniony druk umowy sprzedaży weksli, nakazał jego wypełnienie i wpisanie kwoty należności 75.000 zł oraz termin płatności należności – 29 października 2002r. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> własnoręcznie wypełnił druk umowy kupna sprzedaży weksla in blanco, wpisując kwotę 75.000 zł odpowiadającą wysokości zobowiązania <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Zgodnie z umową miał uzyskać cenę sprzedaży do dnia 29 października 2002 r. Następnie <span class="anon-block">M. J. (1)</span> wypełnił weksel na kwotę 75.000 zł, lecz <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nakazał mu zmianę tej kwoty na kwotę 95.000 zł. <span class="anon-block">R. S. (1)</span> poinformował <span class="anon-block">M.</span> jedlickiego, że ta różnica stanowić ma zarobek <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i bez zmiany tej kwoty umowa sprzedaży weksla będzie nieważna. Na przedmiotowym wekslu <span class="anon-block">M. J. (1)</span> pod dyktando uzupełnił także miejsce wystawienia – <span class="anon-block">Z.</span> oraz datę wystawienia – 25 września 2002 r. Na rewersie wpisał wyraz cyt. „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.”, podyktowany mu przez <span class="anon-block">J. H.</span>. Przed podpisaniem tej klauzuli <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zapytał, jakie skutki dla niego ma ten zapis. <span class="anon-block">J. H.</span> stwierdził, że dzięki temu zapisowi <span class="anon-block">M. J. (1)</span> nie poniesie żadnych kosztów i konsekwencji finansowych z tytułu sprzedaży weksla.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy sprzedaży t. XXII k. 4459</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXII k.4461</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> t. XXII k. 4203-4207, t. XXIII k. 4528-4531, k. 4550-4556 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. M.</span> t. XXIII k. 4428-4429, k. 4434-4436, k. 4455-4456 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>Podobnie <span class="anon-block">Z. M.</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił przekazany przez niego druk umowy sprzedaży weksli i wpisał cenę sprzedaży w kwocie 38.000 zł i oznaczył termin zapłaty ceny na 2 listopada 2002 r. Następnie <span class="anon-block">R. S. (1)</span> dał <span class="anon-block">Z. M.</span> do podpisania weksel in blanco wystawiony przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i zapytał, czy wraża zgodę na podpisanie weksla na kwotę 65.000 zł. <span class="anon-block">Z. M.</span> wyraził taką zgodę i pod dyktando <span class="anon-block">R. S. (1)</span> wypełnił weksel. Na rewersie weksla wpisał formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.”, podyktowaną mu przez <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> uzasadnił zawyżenie sumy wekslowej, podobnie jak w przypadku weksla in blanco <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, tym, że różnica między należnością <span class="anon-block">Z. M.</span> a sumą wpisaną na wekslu stanowić będzie zysk <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. M.</span> t. XXIII k. 4428-4429, k. 4434-4436, k. 4455-4456 i protokół rozprawy;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> t. XXII k. 4203-4207, t. XXIII k. 4528-4531, k. 4550-4556 i protokół rozprawy;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> t. XXIII k. 4494-4500 i protokół rozprawy;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy sprzedaży t. XXII k. 4441</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXII k.4445</p> </dd> </dl> <p>W dniu 12 listopada 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> skierowała do <span class="anon-block">Z. M.</span> oświadczenie o potrąceniu datowane 12 listopada 2002 r., w którym poinformowany, iż wystawca weksla <span class="anon-block"> – (...) Spółka z o.o.</span> odmówiła zapłaty sumy wekslowej, jednocześnie wzywając go do zapłaty zmniejszonej na skutek potrącenia kwoty 27.000 zł. W dniu 12 listopada 2002r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wysłała wezwanie do zapłaty na adres <span class="anon-block"> spółki (...)</span>, które zostało oznaczone jako ponowne do <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> W dniu 13 listopada 2002 roku <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> skierowała do <span class="anon-block"> (...)</span> wezwanie do zapłaty oznaczone datą 12 listopada 2002r. W pozwie z dnia 14 listopada 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. domagała się zapłaty sumy z weksla przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">Z. M.</span>, z ograniczeniem żądania zapłaty w stosunku do <span class="anon-block">Z. M.</span> do kwoty 27.000 zł. W dniu 5 grudnia 2002 r. pozew wpłynął do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze. Zarządzeniem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze Wydział V Gospodarczy z dnia 31 grudnia 2002 r. pozew ten został zwrócony z uwagi brak wniesienia opłaty od pozwu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">Z. M.</span> t. XXIII k. 4428-4429, k. 4434-4436, k. 4455-4456 i protokół rozprawy;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia o potrąceniu skierowane do <span class="anon-block">Z. M.</span> t. XXII k. 4447;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie wezwań do zapłaty t. XXII k. 4446, k. 4451</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XXII k.4448-4449,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia o zwrocie t. XXII k. 4454</p> </dd> </dl> <p>W listopadzie 2002 roku <span class="anon-block">M. J. (1)</span> otrzymał dwa pisma datowane dniem 7 listopada 2002r. i dniem 15 listopada 2002 roku, wysłane w dniu 13 listopada 2002 r., zgodnie z treścią których <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wzywała <span class="anon-block">M. J. (1)</span> do zapłaty kwoty wekslowej zmniejszonej o kwotę należną mu z tytułu sprzedaży weksla – 20.000 zł. i informowała o odmowie wykupu weksla przez <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> W dniu 12 listopada 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała do zapłaty z weksla <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W dniu 11 marca 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze pozew przeciwko <span class="anon-block">M. J. (1)</span> pozew o zapłatę kwoty 20 000 zł. Pozew ten został zwrócony z powodu nie wniesienia opłaty od pozwu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. J. (1)</span> t. XXII k. 4203-4207, t. XXIII k. 4528-4531, k. 4550-4556 i protokół rozprawy;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia o potrąceniu skierowane do <span class="anon-block">M. J.</span> t. XXII k. 4462,4536;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty t. XXII k. 4463</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XXII 4465-4466;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia o zwrocie t. XXII k. 4454</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonych <span class="anon-block">A. K. (2)</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">A. K. (2)</span> oraz jego żona <span class="anon-block">I. K. (1)</span> prowadzą działalność gospodarczą pod <span class="anon-block"> firmą (...)</span> A.<span class="anon-block">I. K.</span> s.j., obecnie spółka jest w stanie likwidacji. W pierwszej połowie 2002 roku <span class="anon-block"> (...)</span> A.<span class="anon-block">I. K.</span> s.j. współpracowała z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">Z.</span>. W dniach 29 maja 2002 r. oraz 4 lipca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nabyła u <span class="anon-block"> (...)</span> A.<span class="anon-block">I. K.</span> s.j. wyroby lakiernicze na łączną kwotę 8.176,61 zł. <span class="anon-block"> Spółka (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła należności w terminie. Od <span class="anon-block">B. J.</span> <span class="anon-block">A. K. (2)</span> dowiedział się, że spółka ta ma problemy finansowe. <span class="anon-block">B. J.</span> zaoferowała <span class="anon-block">A. K. (2)</span> zadośćuczynienie jego roszczeniu w ten sposób, że nabędzie on od <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. weksel wystawiony przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, który będzie mógł nabyć za kwotę o 5 % mniejszą niż jego wartość.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (2)</span> t. XXIV k. 4566-4567, k. 4569-4571, k. 4644-4645</p> </dd> </dl> <p>W dniu 24 października 2002 r. <span class="anon-block">A. K. (2)</span> wraz z żoną <span class="anon-block">I. K. (1)</span> stawili się w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Spotkali się wówczas z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> , którzy okazali mu weksel in blanco, na którym widniał podpis <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>. <span class="anon-block">A. K. (2)</span> wpisał na żądanie <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> kwotę 16.000 zł i datę – 5 lipca 2002r. oraz miejsce wystawienia weksla – <span class="anon-block">Z.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> sugerowali, że nie odkupią weksla w przypadku niezastosowania się do ich wskazówek w zakresie kwoty. <span class="anon-block">A. K. (2)</span> zapytał ich, jakie będą konsekwencje wpisania wyższej kwoty i takich daty i miejsca wystawienia weksla. Odparli, że nie będzie on ponosił żadnych konsekwencji prawnych z tego tytułu. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> mieli informację o rzeczywistej kwocie zadłużenia <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wobec <span class="anon-block"> (...)</span> A.<span class="anon-block">I. K.</span> s.j. W przekonaniu <span class="anon-block">A. K. (2)</span>, <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> byli fachowcami w obrocie wekslami, wypełnił więc weksel według ich wskazówek. Na rewersie weksla na polecenie <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> napisał „ustępujemy bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>j Sp. z o.o. we <span class="anon-block">W.</span>” i podpisał się. <span class="anon-block">I. K. (1)</span> również podpisała się pod tym oświadczeniem. Na wekslu <span class="anon-block">A. K. (2)</span> przystawił pieczęć <span class="anon-block"> (...)</span> A.<span class="anon-block">I. K.</span> s.j. Po wypełnieniu weksla została zawarta między <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, reprezentującymi <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. a <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> umowa nazwana umową sprzedaży weksla, na mocy której przeniesienie praw z weksla nastąpić miało „poprzez indos własnościowy z klauzulą „bez kosztów”, zgodnie z obowiązującym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>”. <span class="anon-block">A. K. (2)</span> ani <span class="anon-block">I. K. (1)</span> nie pytali o znaczenie tego zapisu, <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie tłumaczyli im, co oznacza powyższy zapis. Zgodnie z umową <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. miała im zapłać do dnia 6 listopada 2002 r. kwotę 8.000 zł. Podpisy na umowie złożyli <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> oraz <span class="anon-block">A. K. (2)</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla z dnia 5 lipca 2002r. – t. XXIV k. 4563;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>umowa sprzedaży weksla t. XXIV k. 4640;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (2)</span> t. XXIV k. 4566-4567, k. 4569-4571, k. 4644-4645</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">I. K. (1)</span> t. XXIV k. 4577-4579;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>notatka t. XXIV k. 4580</p> </dd> </dl> <p>Pismem datowanym dniem 6 listopada 2002r., nadanym w dniu 7 listopada 2002r. <span class="anon-block">(...)</span> wezwała <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty kwoty 16.000 zł jako sumy wekslowej. Pismem datowanym dniem 7 listopada 2002r., nadanym w dniu 7 listopada 2002r. <span class="anon-block">(...)</span> wezwała <span class="anon-block"> (...)</span> A.<span class="anon-block">I. K.</span> s.j. do zapłaty kwoty 16.000 zł z uwagi na odmowę przez dłużnika zapłaty sumy wekslowej, jednocześnie składając oświadczenie o dokonaniu potracenia w kwocie 8.000 zł z uwagi na należność <span class="anon-block"> (...)</span> A.<span class="anon-block">I. K.</span> s.j. z tytułu sprzedaży weksla. Pełnomocnik <span class="anon-block">A. K. (2)</span> w jego imieniu pismem z dnia 16 listopada 2002r. złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych umowy sprzedaży weksla dnia 24 października 2002r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wraz z dowodem nadania t. XXIV k. 4574</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty i oświadczenia o potrąceniu wraz z dowodem nadania t. XXIV k. 4573</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych t. XXIV k. 4575-4576</p> </dd> </dl> <p>W dniu 8 listopada 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. złożyła pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> oraz <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block"> (...) Spółka Jawna</span> o zapłatę sumy wekslowej do Sądu Rejonowego w Zgorzelcu Wydział Gospodarczy ograniczając żądanie w stosunku do <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block"> (...) Spółka Jawna</span> do kwoty 8.000 zł. W dniu 23 grudnia 2002 r. Sąd Rejonowy w Zgorzelcu wydał w sprawie sygn. akt I NC 114/02 nakaz zapłaty uwzględniając żądanie pozwu. W dniu 7 stycznia 2003 r. <span class="anon-block">(...)</span> skierowała wniosek o zajęcie nieruchomości i rachunku bankowego <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Spółki Jawnej</span> do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zduńskiej Woli. W dniu 3 lutego 2003 r. Komornik dokonał zajęcia rachunku bankowego <span class="anon-block">A.</span> A.<span class="anon-block">I. K.</span> s.j., sygn. akt KM 27/03. Na skutek sprzeciwu <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">I. K. (1)</span> z dnia 23 grudnia 2002 r. Sąd zawiesił postępowanie w sprawie do czasu ustalenie w postępowaniu karnym, czy weksel będący dowodem istnienia roszczenia został uzyskany za pomocą przestępstwa. Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2006 r. Sąd Rejonowy w Sieradzu w sprawie o sygn. akt VGC 187/05 uchylił w całości nakaz zapłaty wydany przez Sąd Rejonowy w Zgorzelcu z dnia 23 grudnia 2002 r., sygn. akt I NC 114/02, oddalając w tym zakresie powództwo. Wyrok ten jest już prawomocny.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XXIV k. 4584-4586;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. XXIV k. 4588;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wniosek o zabezpieczenie roszczenia t. XXIV k. 4587;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego t. XXIV k. 4591-4592;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>sprzeciw od nakazu zapłaty t. XXIV k. 4594-4595</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa k. 4599-4605;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wyrok SR w Sieradzu, sygn. akt VGC 187/05 t. XXIV k. 4581, 4646</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonej <span class="anon-block">J. D. (2)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">J. D. (2)</span> prowadziła do 2003 roku działalność pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span>, w której był zatrudniony <span class="anon-block">M. D. (3)</span>. <span class="anon-block">M. M. (3)</span> został zmuszony przez <span class="anon-block">M. D. (3)</span> – syna <span class="anon-block">J. D. (2)</span> i jego znajomego <span class="anon-block">J. P. (2)</span> do wystawienia dwóch weksli in blanco. <span class="anon-block">M. M. (3)</span> wystawił dwa weksle in blanco, na których przystawił pieczęć <span class="anon-block"> PPHU (...)</span> i złożył czytelny podpis. Do weksli nie zostały sporządzone deklaracje wekslowe. <span class="anon-block">J. D. (2)</span> nie wzywała <span class="anon-block">M. M. (3)</span> do zapłaty na podstawie tych weksli. <span class="anon-block">M. D. (1)</span> znalazła w gazecie regionalnej ogłoszenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. dotyczące windykacji należności. <span class="anon-block">M. D. (1)</span> w połowie października 2002 roku zadzwoniła na numer podany w ogłoszeniu i połączono ją z osobą przedstawiającą się jako prezes firmy. <span class="anon-block">M. D. (1)</span> kilkakrotnie kontaktowała się z tą osobą telefonicznie, ostatecznie został ustalony termin spotkania.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>wykaz połączeń t. XXIV k. 4697-4699</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla z dnia 18.06.2002r. – t. XXIV k. 4650</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. M. (3)</span> t. XXIV k. 4746-4747, 4757-4759</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. D. (2)</span> t. XXIV k. 4686-4688</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. D. (1)</span> t. XXIV k. 4690-4691,k. 4751-4752, k. 4760 i protokół rozprawy z dnia 19.12.2011r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. D. (3)</span>, k. 4694-4695, k. 4755-4756 i protokół rozprawy z dnia 19.12.2011r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. O.</span> t. XXIV k. 4757-4759</p> </dd> </dl> <p>W dniu 25 października 2002r. <span class="anon-block">M. D. (1)</span> wraz z mężem – <span class="anon-block">M. D. (3)</span> udała się do <span class="anon-block">W.</span> na spotkanie w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Sp. z o.o. (...)</span> udzieliła <span class="anon-block">M. D. (1)</span> pełnomocnictwa do dokonywania w jej imieniu czynności prawnych. Tam spotkali się z <span class="anon-block">J. H.</span>. Podała, że weksle wystawione na zabezpieczenie należności wynikającej z nabycia przez <span class="anon-block">M. M. (3)</span> sprzętu komputerowego w <span class="anon-block"> firmie (...)</span> na kwotę 40.000 zł. Następnie ustalili kwotę sprzedaży obu weksli na 20.000 zł, to jest po 10.000 zł za jeden weksel. <span class="anon-block">M. D. (1)</span> wypełniła obydwa weksle, wpisując kwotę 20.000 zł na każdym z weksli oraz datę i miejsce wystawienia weksla według wskazówek udzielonych przez <span class="anon-block">J. H.</span>. Na rewersie wpisała formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyła czytelny podpis. <span class="anon-block">J. H.</span> dał im do podpisania druk umowy sprzedaży weksli. Na mocy tej umowy przeniesienie praw z weksla nastąpić miało „poprzez indos własnościowy z klauzulą „bez kosztów”, zgodnie z obowiązującym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>”. <span class="anon-block">M. D. (1)</span> po przeczytaniu tekstu umowy nie zrozumiała znaczenia wyrazów „indos” i „klauzuli „bez kosztów”, nie znała też procedury obrotu wekslami. Nie pytała o ich znaczenie. Zapytała <span class="anon-block">J. H.</span> przed podpisaniem umowy, czy dostaną pieniądze od <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. niezależnie od spieniężenia weksla przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i czy nie będą narażeni na inne koszty. <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił, że nie muszą się o nic martwić. <span class="anon-block">M. D. (3)</span> również nie znał znaczenia wyrazów „indos” i „klauzuli „bez kosztów”, nie znał też procedury obrotu wekslami. Umowę w imieniu <span class="anon-block">J. D. (2)</span> podpisała <span class="anon-block">M. D. (1)</span>. Zgodnie z postanowieniami umowy <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. zobowiązała się do zapłaty <span class="anon-block">J. D. (2)</span> za zakupione dwa weksle in blanco kwotę 20 000 zł, po 10 000 zł za każdy weksel w terminie do 9 listopada 2002 r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>pełnomocnictwo dla <span class="anon-block">M. D. (1)</span> t. XXIV k. 4649,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla z dnia 18.06.2002r. – t. XXIV k. 4650, 4679;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>umowa sprzedaży weksla t. XXIV k.;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. D. (2)</span> t. XXIV k. 4686-4688;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. D. (1)</span> t. XXIV k. 4690-4691,k. 4751-4752, k. 4760 i protokół rozprawy z dnia 19.12.2011r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. D. (3)</span>, k. 4694-4695, k. 4755-4756 i protokół rozprawy z dnia 19.12.2011r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. M. (3)</span> t. XXIV k. 4746-4747, 4757-4759</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. nie zapłaciła <span class="anon-block">J. D. (2)</span> umówionej ceny sprzedaży. Dwoma pismami datowanymi dniem 6 listopada 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> wezwała <span class="anon-block">M. M. (3)</span> do zapłaty sum wekslowych wynikających z obu weksli przekazanych przez <span class="anon-block">M. D. (1)</span> w kwocie po 20.000 zł. Obydwa pisma zostały wysłane w dniu 14 listopada 2002r. Dwoma pismami datowanymi dniem 15 listopada 2002 r., wysłanymi w dniu 14 listopada 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. wezwała <span class="anon-block"> (...)</span> do zapłaty kwot wynikających z weksli, jednocześnie informując o dokonaniu potrącenia należności <span class="anon-block"> (...)</span> w kwocie 20.000 zł wynikającej z umowy sprzedaży weksla, w związku z czym należność od <span class="anon-block"> (...)</span> wynosi po 10.000 zł za każdy weksel. Poinformowała, że wystawca weksli <span class="anon-block">M. M. (3)</span> odmówił zapłaty sum wekslowych.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>wezwania do zapłaty <span class="anon-block">M. M.</span> t. XXIV k. 4651, k. 4702</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>oświadczenia o potrąceniu t. XXIV k. 4652, k. 4703</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. D. (1)</span> t. XXIV k. 4690-4691,k. 4751-4752, k. 4760 i protokół rozprawy z dnia 19.12.2011r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">(...)</span> w dniach 3 grudnia 2002 r. i 5 grudnia 2002 r. złożyła dwa pozwy datowane dniem 15 listopada 2002r. do Sądu Rejonowego w Grodzisku Wielkopolskim, skierowane przeciwko <span class="anon-block">M. M. (3)</span> prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> PPUH (...)</span> prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span>, o zapłatę sum wekslowych po 20.000 zł ograniczając żądanie wobec <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">J. D. (2)</span> do kwot po 10.000 zł. Prawomocnym nakazem zapłaty z dnia 22 lipca 2003r. Sąd Rejonowy w Poznaniu w sprawie o sygn. akt XII GNc 2801/03 zobowiązał <span class="anon-block">J. D. (2)</span> do zapłaty na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> kwoty 10.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>pozwy t. XXIV k. 4653-4654, k. 4671-4672</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>nakaz zapłaty t. XXIV k. 4743;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. D. (1)</span> t. XXIV k. 4690-4691,k. 4751-4752, k. 4760 i protokół rozprawy z dnia 19.12.2011r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> </strong> </p> <p>W 2002 roku <span class="anon-block">W. W. (3)</span> pełnił w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> funkcję wiceprezesa Zarządu. W 2002 roku firma ta nawiązała współpracę z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Z.</span>, reprezentowaną przez <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. Spółka ta realizowała prace budowlane na obiekcie stancji energetycznej w <span class="anon-block">P.</span> koło <span class="anon-block">P.</span> jako podwykonawca <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.</span> W okresie od dnia 20 maja 2002r. do dnia 9 września 2002 r., w ramach tej współpracy <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> sprzedała <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> farby na łączną kwotę 118.889 zł, które zostały dostarczone na teren stancji energetycznej w <span class="anon-block">P.</span>. Wystawiła z tytułu sprzedaży faktury nr: <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> oraz <span class="anon-block">faktura (...)</span>. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> – kierownik działu marketingu w <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> zaproponowała zawarcie porozumienia trójstronnego między <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> <span class="anon-block"> i (...) Sp. z o.o.</span>, zgodnie z którym za zapłatę z tytułu sprzedanego towaru miałaby odpowiadać również <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, na co jednak ta spółka nie wyraziła zgody. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie uiściła należnej kwoty z tytułu nabytego towaru, mimo wielokrotnych wezwań do zapłaty przez <span class="anon-block"> (...) Fabrykę (...)</span>. W połowie 2002 roku <span class="anon-block">W. W. (3)</span> uzyskał wiadomość, iż <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> jest niewypłacalna. W pierwszej połowie października 2002 roku <span class="anon-block">M. B. (2)</span> udała się na teren stancji energetycznej w <span class="anon-block">P.</span>, gdzie miało dojść do spotkania z <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> otrzymała protokół wykonania robót z kwotami należnymi <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z tytułu robót antykorozyjnych. Następnie <span class="anon-block">M. B. (2)</span> udała się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie spotkała się z <span class="anon-block">K. W. (2)</span> – prezesem zarządu a także z wiceprezesem zarządu. Została poinformowana, że wszelkie wierzytelności <span class="anon-block"> Spółki (...)</span> w <span class="anon-block"> spółce (...)</span> zostały zajęte przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">K.</span>. Pismem z dnia 21 października 2002r. <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> wezwała <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty kwoty 118.889 zł. W odpowiedzi na to pismo z dnia 22 2002r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> odmówiła zapłaty, wskazując jednocześnie, że wierzytelności <span class="anon-block"> Spółki (...)</span> w <span class="anon-block"> spółce (...)</span> zostały zajęte przez <span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">K.</span>. <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w rozmowie telefonicznej z <span class="anon-block">M. B. (2)</span> poinformował, że pojawiła się firma, która przejmie <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> i spłaci długi, jednak nie chciał ujawnić jej nazwy. Po tej rozmowie <span class="anon-block">M. B. (2)</span> kontaktowała się z <span class="anon-block">J. Z. (4)</span> – wiceprezesem w <span class="anon-block">A.</span>-<span class="anon-block"> (...) Oddział</span> w <span class="anon-block">Z.</span>, który informował ją, że wszystko jest na dobrej drodze i dojdzie do sprzedaży firmy. W kolejnej rozmowie <span class="anon-block">J. Z. (5)</span> poinformował Marę <span class="anon-block">B.</span>, że nie jest już wiceprezesem, gdyż został odwołany przez nowych właścicieli firmy. Pod koniec października 2002 roku do <span class="anon-block">W. W. (3)</span> zadzwoniła osoba ze <span class="anon-block"> Spółki (...)</span>, która zaproponowała sposób odzyskania pieniędzy, należnych <span class="anon-block"> Fabryce (...)</span>. Powiedziała, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> listę wierzycieli i weksle in blanco, które mają zabezpieczać wskazane wierzytelności. <span class="anon-block">W. W. (3)</span> zadzwonił do <span class="anon-block"> (...) Sp.z o.o.</span>, w toku rozmowy z <span class="anon-block">R. S. (3)</span> uzyskał informację, że <span class="anon-block"> Spółka (...)</span> w październiku 2002 roku złożyła w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp.z o.o.</span> weksel in blanko wystawiony dla <span class="anon-block"> (...) Fabryki (...)</span>. Podjęto więc decyzję o przeniesieniu weksla na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia faktur VAT – k. 4779-4789</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy z dnia 29.05.2002 – k. 4791</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia protokołu odbioru robót – k. 4792-4794</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty – k. 4795</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> – k. 4796</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>odpis z KRS – k. 4797-4799</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>potwierdzenie salda należności – k. 4829</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. W. (3)</span> – k. 4773-4774 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. B. (2)</span> – k. 4775-4778 i protokół rozprawy z dnia 15.02.2012 r.</p> </dd> </dl> <p>Pod koniec października 2002 roku <span class="anon-block">M. B. (2)</span> została upoważniona przez <span class="anon-block">W. W. (3)</span> do podpisania w imieniu <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> umowy sprzedaży i indosowania weksla własnego wystawionego przez <span class="anon-block"> Spółkę (...)</span> na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block"> (...)</span> umowy, przesłany przez <span class="anon-block">(...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> został wypełniony przez sekretarkę <span class="anon-block">E. P.</span>. W druku została zawarta data podpisania umowy - 4 listopada 2002r., cena sprzedaży weksla w kwocie 124.600 zł i termin płatności przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> do dnia 12 listopada 2002r. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi z <span class="anon-block">W. W. (3)</span>, <span class="anon-block">M. B. (2)</span> miała podpisać umowę sprzedaży o takiej treści, jak wypełniony druk po okazaniu pełnomocnictwa. Na odwrocie weksla <span class="anon-block">M. B. (2)</span> miała wpisać oświadczenie o przeniesieniu praw z weksla z klauzulą „bez kosztów”. Po dokonaniu tych czynności <span class="anon-block">M. B. (2)</span> miała przywieźć jeden egzemplarz umowy sprzedaży i kserokopię weksla. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> w dniu spotkania udała się w godzinach przedpołudniowych samochodem służbowym do <span class="anon-block">W.</span> do biura <span class="anon-block">(...)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Przed wejściem do budynku znajdował się duży szyld, który wzbudził u <span class="anon-block">M. B. (2)</span> przekonanie, iż <span class="anon-block">(...)</span> jest podmiotem wiarygodnym. W biurze spotkała się z <span class="anon-block">J. H.</span> oraz <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, którzy przedstawili się jej jako zarząd <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> wręczył <span class="anon-block">M. B. (2)</span> wizytówkę, z której wynikało, że jest on prezesem zarządu, o czym wcześniej <span class="anon-block">M. B. (2)</span> informował <span class="anon-block">W. W. (3)</span>. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> przekazała <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> oryginał pełnomocnictwa oraz wypełniony druk umowy. Była przekonana, że dane z druku zostaną przepisane do umowy właściwej, jednak oskarżeni poinformowali ją, iż nie ma takiej potrzeby. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> nie znała znaczenia słów „indos” i „indosant”, mimo to zdecydowała się na podpisanie umowy. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> podpisała się czytelnie na wypełnionym druku umowy sprzedaży pod pozycją oznaczoną „sprzedający”, zaś obaj oskarżeni złożyli podpisy pod pozycją oznaczoną „kupujący”, następnie przystawiając pieczęć okrągłą. Pieczęć okrągła zawierała wizerunek orła w koronie, co dodatkowo utwierdziło <span class="anon-block">M. B. (2)</span> w przekonaniu, iż <span class="anon-block">(...)</span> jest wiarygodnym kontrahentem. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> otrzymała jeden egzemplarz umowy. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> podał jej weksel in blanco wystawiony przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, opatrzony podpisami <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> – członków zarządu spółki i pieczęcią firmową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">M. B. (2)</span> poprosiła <span class="anon-block">J. H.</span> o wypełnienie weksla w jej obecności. <span class="anon-block">J. H.</span> oświadczył wówczas, że <span class="anon-block">(...)</span> pobiera prowizję w wysokości 2-3% wyłącznie z tytułu ponoszonych przez nią kosztów odzyskania należności, nie pobierają natomiast wynagrodzenia za dokonane czynności. Gdy <span class="anon-block">M. B. (2)</span> zaproponowała wyliczenie tej kwoty, <span class="anon-block">J. H.</span> odparł, że kwota ta została wcześniej ustalona z zarządem <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, podając nazwisko, której <span class="anon-block">M. B. (2)</span> nie znała i tłumacząc, że w tej chwili osoba ta jest nieobecna. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> zadzwoniła do <span class="anon-block">W. W. (3)</span> z zapytaniem, jak ma wypełnić weksel in blanco i opisała całą sytuację podawaną przez <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> w trakcie tej rozmowy zaproponował <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, aby włączył się do rozmowy z <span class="anon-block">W. W. (3)</span>, <span class="anon-block">M. B. (2)</span> na prośbę <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przekazała mu słuchawkę. Po tej rozmowie <span class="anon-block">W. W. (3)</span> polecił <span class="anon-block">M. B. (2)</span>, aby wpisała na wekslu on blanco treść podyktowaną przez <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Pod dyktando <span class="anon-block">R. S. (1)</span> <span class="anon-block">M. B. (2)</span> wpisała na rewersie weksla formułę: „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. we <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">M. B. (2)</span> pełnomocnik <span class="anon-block"> (...) Fabryki (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span>”. Nie pytała go o prawne znaczenie tego sformułowania. Strona tytułowa weksla pozostała niewypełniona. Następnie zwróciła się o wydanie jej kserokopii weksla. <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przekazał <span class="anon-block">M. B. (2)</span> kserokopię odwrotnej strony weksla. Na jej pytanie, dlaczego nie skserował również tytułowej strony weksla, odpowiedział, że z uwagi na to, iż strona tytułowa nie jest wypełniona, nie ma ona większego znaczenia dla firmy reprezentowanej przez <span class="anon-block">M. B. (2)</span>. Mimo to <span class="anon-block">M. B. (2)</span> domagała się wydania ksera strony tytułowej weksla, jednak oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> odmówili jej, twierdząc, że śpieszą się na spotkanie i nie mają więcej czasu. <span class="anon-block">M. B. (2)</span> opuściła zatem biuro <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Po powrocie do firmy, przekazała kserokopie umowy i odwrotnej strony weksla <span class="anon-block">W. W. (3)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. W. (3)</span> – t. XXV k. 4773-4774 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. B. (2)</span> – t. XXV k. 4775-4778 i protokół rozprawy z dnia 15.02.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pełnomocnictwa – t. XXV k. 4800</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy sprzedaży weksla – t. XXV k. 4801</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia odwrotnej strony weksla – t. XXV k. 4802</p> </dd> </dl> <p>W dniu 13 listopada 2002r. nie doszło do zapłaty przez <span class="anon-block">(...)</span> zgodnie z ustalonym terminem kwoty z weksla, do <span class="anon-block"> (...) Fabryki (...)</span> doręczono natomiast wezwanie <span class="anon-block"> (...) Fabryki (...)</span> przez <span class="anon-block">(...)</span> do zapłaty kwoty 249.200 zł datowane 4 listopada 2002r. oraz oświadczenie <span class="anon-block">(...)</span> datowane 7 listopada 2002r. o dokonaniu potrącenia należności <span class="anon-block"> (...) Fabryki (...)</span> w kwocie 124.600 zł ze swoją należnością wynikającą z weksla i wezwanie do zapłaty pozostałej kwoty 124.600 zł. W piśmie tym wskazano, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> odmówiła zapłaty z weksla. Próby skontaktowania się z członkami zarządu <span class="anon-block">(...)</span> się nie powiodły – nie odpowiadali oni na wezwania telefoniczne, ani pisemne. Weksel został wypełniony na maszynie do pisania niezgodnie z porozumieniem wekslowym między <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> a <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> Strona tytułowa weksla posiadała maszynowe wpisy: daty wypełnienia 28 września 2002 r., miejsca wypełnienia – <span class="anon-block">Z.</span>, sumy podanej słownie– 249.200 zł, daty wykupienia weksla – 6 listopada 2002r., podmiotu, na czyje zlecenie jest wystawiony weksel – <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">R.</span>. W piśmie z dnia 14 listopada 2002r. skierowanym do <span class="anon-block">(...)</span> zarząd <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> oświadczył, że uchyla się od skutków prawnych oświadczeń woli zawartych w umowie sprzedaży weksla. <span class="anon-block">(...)</span> nie ustosunkowała się do tego pisma. W dniu 20 grudnia 2002r. do <span class="anon-block"> (...) Fabryki (...)</span> wpłynął nakaz zapłaty z dnia 16 grudnia 2002r., zgodnie z treścią którego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> zostały zobowiązane solidarnie do zapłaty na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> kwoty 124.000 zł (sygn. akt V GNc 427/02). W dniu 23 grudnia 2002r. <span class="anon-block"> Fabryka (...)</span> wniosła zarzuty od tego nakazu zapłaty. W dniu 31 grudnia 2002r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze na skutek wniosku powoda o uzupełnienie wydał nakaz zapłaty przez w/w pozwanych odsetek na rzecz <span class="anon-block">(...)</span>. Na wniosek <span class="anon-block">(...)</span> zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne tylko wobec <span class="anon-block"> (...) Fabryki (...)</span>. W dniu 7 stycznia 2003r.na podstawie przedmiotowego nakazu zapłaty został zajęty rachunek bankowy <span class="anon-block"> Fabryki (...)</span>. Na skutek wniesienia zarzutów przez <span class="anon-block"> Fabrykę (...)</span> Sąd wydał w dniu 8 stycznia 2003 r. postanowienie o wstrzymaniu natychmiastowej wykonalności nakazu zapłaty. Postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone. <span class="anon-block"> (...) Fabryka (...)</span> nie otrzymała od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> należnej z tytułu sprzedanego towaru kwoty. W dniu 17 grudnia 2002r. <span class="anon-block"> (...) Fabryka (...)</span> złożyła zawiadomienie o popełnieniu przez <span class="anon-block">(...)</span> przestępstwa czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 310)">art. 310 k.k.</a> W dniu 17 marca 2003r. <span class="anon-block">J. H.</span>, działając w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> złożył zawiadomienie o popełnieniu przez osoby reprezentujące <span class="anon-block"> (...) Fabrykę (...)</span> czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 238)">art. 238 k.k.</a> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia koperty z adnotacją t. XXV k. 4790</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia tytułowej strony weksla t. XXV k. 4803</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty i oświadczenia o potrąceniu wraz z dowodem nadania – t. XXV k. 4804-4805</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu – t. XXV k. 4869-4870</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pism <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 13.11.2002r. i 14.11.2002r. wraz z potwierdzeniem nadania – t. XXV k. 4807-4810</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zawiadomienia przez <span class="anon-block"> (...)</span> o popełnieniu przestępstwa t. XXV k. 4811-4813</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty z dnia 16.12.2002r. t. XXV k. 4830</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty z dnia 31.12.2002r. t. XXV k. 4845</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarzutów – t. XXV k. 4838-4843;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego t. XXV k. 4847</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wniosku o uzupełnienie wniosku o zabezpieczenie t. XXV k. 4895</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia z dnia 8.01.2003r. t. XXV k. 4851-4853;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego t. XXV k. 4898</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności t. XXV k. 4900-4901</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia odpowiedzi na zarzuty t. XXV k. 4908-4910</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zawiadomienia przez <span class="anon-block">(...)</span> o popełnieniu przestępstwa wraz z dowodem nadania t. XXV 4911-4913</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. W. (3)</span> t. XXV k. 4773-4774 i protokół rozprawy z dnia 10.10.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. B. (2)</span> t. XXV k. 4775-4778 i protokół rozprawy z dnia 15.02.2012r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j.</strong> </p> <p> <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwo (...)</span> Sp. j. prowadzi działalność w zakresie sprzedaży wyrobów hutniczych. <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span> są wspólnikami tej spółki. Spółka współpracowała m. in. z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Z.</span>. Z tytułu zawartych umów <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> od 16 czerwca 2001r. jest winna <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j. kwotę 57.344,47 zł. Kwota wraz z odsetkami i kosztami zastępstwa procesowego na dzień 6 listopada 2002r. wynosiła 86.516 zł. W dniu 28 stycznia 2003r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał nakaz zapłaty w/w kwoty przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j. Nakaz nie został skierowany do egzekucji, gdyż zarząd <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przekonywał, że należność zostanie zapłacona bez potrzeby wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Na początku listopada 2002 roku <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> zadzwonił do <span class="anon-block">M. T.</span> i poinformował go, że udziały <span class="anon-block"> firmy (...) Sp. z o.o.</span> zostaną sprzedane <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>. Poinformował również, że nowy właściciel firmy skontaktuje się z <span class="anon-block">M. T.</span> telefonicznie, podając nazwisko <span class="anon-block">J. H.</span>. Podał, że wszystkie należności wobec <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j. zostaną uregulowane przez nowego właściciela. Poinformował również, że przekazał <span class="anon-block"> (...) Sp.z o.o.</span> weksle in blanco, które mają zabezpieczać należność <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. T.</span> k. 4919-4921 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> k. XXXIII k. 4491- 4500 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia faktur VAT k. 4948-4952;</p> </dd> </dl> <p>W dniu 5 listopada 2002 r. do <span class="anon-block">M. T.</span> zadzwonił mężczyzna, który się przedstawił nazwiskiem <span class="anon-block">K.</span> i oświadczył, że dzwoni w imieniu <span class="anon-block">(...)</span> i jest prezesem nowego zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Podał mu numer <span class="anon-block"> (...)</span> do <span class="anon-block">J. H.</span> i oświadczył, że <span class="anon-block">(...)</span> zapłaci należność <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">M. T.</span> zadzwonił pod podany numer i rozmawiał z <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> w rozmowie telefonicznej poinformował <span class="anon-block">M. T.</span>, że należy zawrzeć umowę sprzedaży weksla. Ostatecznie umówili się na spotkanie w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. W dniu 6 listopada 2002r. o godzinie 14:30 <span class="anon-block">M. T.</span> udał się pod wskazany adres i spotkał się z <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, który przedstawił się jako wiceprezes <span class="anon-block">(...)</span>. Zaproponował podpisanie umowy sprzedaży weksla wystawionego przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Twierdził, że pieniądze na spłatę weksla <span class="anon-block"> Spółka (...)</span> pozyska z kredytu. Na tym spotkaniu doszło do podpisania przez <span class="anon-block">M. T.</span> umowy sprzedaży weksla in blanco wystawionego przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Przed podpisaniem <span class="anon-block">M. T.</span> zapoznał się z treścią umowy. Zgodnie z treścią proponowanej umowy termin zapłaty kwoty 86.516 zł został ustalony na dzień 13 listopada 2002r. <span class="anon-block">M. T.</span> nie znał znaczenia wymienionych w umowie słów „indos” i „indosant”, „bez kosztów” mimo to zdecydował się na podpisanie umowy, gdyż <span class="anon-block">J. H.</span> zapewniał go, że w związku z podpisaniem umowy firma nie poniesie żadnych kosztów, gdyż koszty postępowania sądowego ponosi <span class="anon-block">(...)</span> we własnym zakresie. <span class="anon-block">M. T.</span> podpisał również weksel in blanco wystawiony przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, opatrzony podpisami <span class="anon-block">B. J.</span> i <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> – członków zarządu spółki i pieczęcią firmową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">M. T.</span> nie wypełnił strony tytułowej weksla in blanco. Na odwrocie weksla wpisał cyt. „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>” i podpisał się oraz przystawił pieczęć firmową.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. T.</span> – k. 4919-4921 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – k. 4939</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>umowa sprzedaży weksla – k. 4937;</p> </dd> </dl> <p>Weksel został następnie wypełniony pismem maszynowym na sumę 173.000 zł, podaną numerycznie i słownie, opatrzony datą 24 września 2002r., ze wskazaniem miejsca wypełnienia – <span class="anon-block">Z.</span>, daty wykupienia weksla – 9 listopada 2002r., podmiotu, na czyje zlecenie jest wystawiony weksel <span class="anon-block"> – (...)</span> Sp. j. <span class="anon-block">S. R.</span>, <span class="anon-block">M. T.</span>. Weksel został wypełniony niezgodnie z porozumieniem wekslowym między <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> a <span class="anon-block">M. T.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – k. 4956;</p> </dd> </dl> <p>Wezwaniem datowanym dniem 12 listopada 2002 r. <span class="anon-block">J. H.</span> wezwał <span class="anon-block"> (...) Spółkę z o.o.</span> do zapłaty sumy wekslowej. <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j. nie otrzymała w wyznaczonym terminie od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> należnej z tytułu przeniesienia praw z weksla kwoty. W dniu 14 listopada 2002 r. <span class="anon-block">(...)</span> z o.o. skierowała do <span class="anon-block"> (...) Spółki Jawnej</span> oświadczenie o potraceniu opatrzone datą 15 listopada 2002 r., w którym poinformowała o odmowie zapłaty sumy wekslowej w wysokości 173.000 zł, wzywając jednocześnie do zapłaty w ciągu 3 dni sumy wekslowej, pomniejszonej w wyniku potrącenia z ceną sprzedaży weksla do sumy 86.484 zł. <span class="anon-block">M. T.</span> w dniu 15 listopada 2002r. udał się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w celu uzyskania informacji w tym zakresie. <span class="anon-block">J. H.</span> powiedział mu, że z uwagi na brak spłaty przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> należności z weksla <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j. stała się gwarantem uzyskania należnej sumy. Poinformował go również, że weksel został wypełniony na kwotę 173.000 zł, w związku z czym <span class="anon-block">(...)</span> dokonuje potrącenia należności <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j. wynikającej z umowy sprzedaży weksla. Podał, że <span class="anon-block"> (...)</span> Sp. j. jest winna zapłacić pozostałą kwotę 86.484 zł. <span class="anon-block">M. T.</span> zaprzeczył, jakoby był winien <span class="anon-block">(...)</span> pieniądze. <span class="anon-block">M. T.</span> bardzo się przejął powstałą sytuacją, zapytał <span class="anon-block">J. H.</span>, czy może w jakiś sposób rozwiązać ten problem. <span class="anon-block">J. H.</span> odparł, że jeżeli <span class="anon-block">M. T.</span> zapłaci kwotę 40.000 zł, <span class="anon-block">(...)</span> odstąpi od dochodzenia kwoty z weksla. <span class="anon-block">M. T.</span> się nie zgodził. Pozwem datowanym dniem 15 listopada 2002r. <span class="anon-block">(...)</span> z o.o. domagała się zapłaty przez <span class="anon-block"> (...) Spółce z o.o.</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> s.j. o sumy wekslowej ograniczonej w stosunku do <span class="anon-block"> (...)</span> s.j. do kwoty 86.486 zł. W dniu 3 grudnia 2002 r. pozew został złożony do Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze. W dniu 20 grudnia 2002 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze Wydział V Gospodarczy wydał w tej sprawie (sygn. akt V GNc 452/02) nakaz zapłaty. <span class="anon-block">M. T.</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...)</span> s.j. złożył w dniu 3 stycznia 2003 r. zarzuty od tego nakazu zapłaty. Po uzyskaniu klauzuli wykonalności w dniu 23 stycznia 2003 r. Komornik Sądowy Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w <span class="anon-block">Ś.</span> (III KM 26/03) dokonał na wniosek wierzyciela <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zajęcia rachunku bankowego <span class="anon-block"> (...)</span> s.j. w celu zabezpieczenia należności. Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2004 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze (sygn. akt V GC 52/04) uchylił nakaz zapłaty z dnia 20 grudnia 2002 r. w stosunku do <span class="anon-block"> (...) Spółka Jawna</span> oraz oddalił w tym zakresie powództwo, Od wyroku tego <span class="anon-block">(...)</span> S p.z o.o. wniosła apelację, która postanowieniem Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze z dnia 3 lutego 2005 r. została odrzucona z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej..</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty z dnia 28.01.2003r.– k. 4928</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pismo – k. 4929</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia odpisu z KRS – k. 4930-4935</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>pokwitowanie – k. 4936</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia o potrąceniu – t. XXV k. 4940</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty z dnia 20.12.2002r.– k. 4928</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wycinek ogłoszenia z gazety – k. 4942</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia formularza – k. 4954</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania do zapłaty – k. 4957</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu o zapłatę w postępowaniu nakazowym – k. 4959-4960</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zawiadomienia o dokonanie cesji – k. 4965</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zażalenie – k. 4967</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wniosku o zabezpieczenie – t. XXVI k. 4968</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wniosku o nadanie klauzuli wykonalności – t. XXVI k. 4970</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wniosku o zabezpieczenie – t. XXVI k. 4971</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego i zakazie wypłat – t. XXVI k. 4972-4975</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dokumentacja w sprawie o sygn. V GC 52/04 – t. XXVI k. 4996-5147</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>prośba o anulowanie umowy sprzedaży weksla – t. XXVI k. 5150</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>wezwanie – t. XXVI k. 5154</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. T.</span> – k. 4919-4921, k. 4943-4946 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>W dniu 28 listopada 2002r. <span class="anon-block">M. T.</span> złożył zawiadomienie o popełnieniu przez <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. przestępstwa oszustwa.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zawiadomienie przez <span class="anon-block">M. T.</span> o popełnieniu przestępstwa – k. 4924-4926</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">J. H.</span> złożył zawiadomienie o popełnieniu przez <span class="anon-block">M. T.</span> przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 1)">art. 191 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zawiadomienie przez <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. o popełnieniu przestępstwa – k. 5045-5049</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">W. W. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">W. W. (1)</span> od 1999 roku prowadził we <span class="anon-block">W.</span> działalność gospodarczą w zakresie handlu metalami instalacyjnymi pod nazwą <span class="anon-block"> PPHU (...)</span>. W okresie od 4 grudnia 2001r. do 23 maja 2002 r. <span class="anon-block">W. W. (1)</span> sprzedał <span class="anon-block">H. K.</span>, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span> materiały instalacyjne na łączną kwotę 104.426,69 zł, wystawił siedem faktur VAT z odroczonym terminem płatności. Wobec nie uregulowania zobowiązania przez <span class="anon-block">H. K.</span> i żądania zapłaty przez producentów materiałów sprzedanych <span class="anon-block">H. K.</span>, <span class="anon-block">W. W. (1)</span> postanowił odzyskać swoją należność. Po przeczytaniu ogłoszenia <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block"> (...) Giełdzie (...)</span> oferującej skup wierzytelności i telefonicznym umówieniu się na spotkanie z <span class="anon-block">J. H.</span>, udał się w dniu 2 października 2002 r. do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span> t. XXII k. k. 4269-4272,k. 4282-4284, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 01.06.2011 r.</p> </dd> </dl> <p>W biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">W. W. (1)</span> spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>. Poinformował go, że <span class="anon-block">H. K.</span> jest mu winny 104.426,69 zł oraz, że chce sprzedać tę wierzytelność za 90.000 zł i uzyskać pieniądze w terminie 14 dni, okazał mu również dokumenty dotyczące tej wierzytelności. <span class="anon-block">J. H.</span> przejrzał faktury i wyraził chęć nabycia wierzytelności od <span class="anon-block">W. W. (1)</span>. Pytał, jakie są możliwości wyegzekwowania długu od <span class="anon-block">H. K.</span>. Wówczas <span class="anon-block">W. W. (1)</span> poinformował go, że <span class="anon-block">H. K.</span> posiada majątek, w szczególności dwie koparki i bazę sprzętową. Umówili się na spotkanie w dniu 4 października 2002 r. w celu zawarcia umowy cesji wierzytelności. <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">W. W. (1)</span> do podpisana umowę cesji wierzytelności. Na podstawie § 2 tej umowy <span class="anon-block">(...)</span> z o.o. zobowiązała się zapłacić <span class="anon-block">W. W. (1)</span> przelewem kwotę 90.000 zł w terminie 14 dni. Zgodnie zaś z § 4 umowy: „spłata zobowiązania wynikającego ze sprzedanej wierzytelności obciąża dłużnika. Cedent ponosi odpowiedzialność za wypłacalność dłużnika”. <span class="anon-block">J. H.</span> nie wyjaśniał <span class="anon-block">W. W. (1)</span> znaczenia tego zapisu. Przed podpisaniem umowy cesji wierzytelności <span class="anon-block">W. W. (1)</span> otrzymał natomiast od <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnienie zapłaty ceny w terminie wskazanym w umowie. Po podpisaniu umowy <span class="anon-block">J. H.</span> otrzymał od <span class="anon-block">W. W. (1)</span> faktury VAT potwierdzające istnienie wierzytelności oraz potwierdzenie salda.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy cesji t. XXII k. 4275</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span> t. XXII k. k. 4269-4272,k. 4282-4284, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 01.06.2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">W. W. (1)</span> nie uzyskał zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 4 października 2002 r. Po upływie tego terminu zadzwonił do biura <span class="anon-block">(...)</span> z o.o., z pytaniem, dlaczego nie uzyskał zapłaty. <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas tłumaczył mu, że Spółka nie zdążyła jeszcze sprawdzić <span class="anon-block">H. K.</span>. Kolejne próby nawiązania kontaktu telefonicznego z <span class="anon-block">J. H.</span> nie przyniosły rezultatu. Pod koniec października 2002 roku <span class="anon-block">W. W. (1)</span> otrzymał od <span class="anon-block">(...)</span> Sp. zo.o. wezwanie do zapłaty kwoty 14.426,96 zł na podstawie §4 umowy cesji kwoty wierzytelności, w którym wskazano jednocześnie, że <span class="anon-block">(...)</span> Sp. zo.o. dokonała potracenia swojej wierzytelności z ceną zbycia wierzytelności <span class="anon-block">W. W. (1)</span>. Po otrzymaniu tego wezwania <span class="anon-block">W. W. (1)</span> udał się do siedziby <span class="anon-block">(...)</span> z o.o., został wówczas poinformowany przez <span class="anon-block">J. H.</span>, że ten nie może mu zapłacić ceny z tytułu cesji wierzytelności z uwagi na to, że <span class="anon-block">H. K.</span> nie posiada majątku. <span class="anon-block">W. W. (1)</span> w trakcie tej rozmowy wskazał, że dłużnik jest właścicielem koparko-ładowarki <span class="anon-block">C.</span>. W dniu 23 października 2002r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zawarła z <span class="anon-block">H. K.</span> porozumienie w sprawie przewłaszczenia koparko-ładowarki w celu zabezpieczenia wierzytelności <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w kwocie 104.426,69 zł. Mimo zawarcia tego porozumienia <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">W. W. (1)</span> kwoty 90.000 zł. <span class="anon-block">W. W. (1)</span> po usłyszeniu po raz kolejny, że nie dostanie należnemu ceny oświadczył <span class="anon-block">J. H.</span>, że wypowiada zawartą z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. zo.o. umowę cesji wierzytelności. W październiku 2002 roku <span class="anon-block">W. W. (1)</span> złożył w Sądzie Okręgowym we <span class="anon-block">W.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">H. K.</span> o zapłatę kwoty 104.426,69 zł. Pismem z dnia 30 grudnia 2002 r. <span class="anon-block">W. W. (1)</span> poinformował <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o unieważnieniu umowy cesji z dnia 4 października 2002 r. W wysłanym do <span class="anon-block">W. W. (1)</span> faksem piśmie datowanym dniem 9 stycznia 2003. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wzywała go do wyjaśnienia przyczyn podjętych przez niego działań sprowadzających się do skierowania pozwu przeciwko <span class="anon-block">H. K.</span> mimo zawartej umowy cesji. <span class="anon-block">W. W. (1)</span> w piśmie datowanym dniem 16 stycznia 2003r. oświadczył, iż nieważność umowy wynika z nieuregulowania przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ceny za dokonaną cesję wierzytelności. Po otrzymaniu tego pisma <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie nawiązała więcej jakiegokolwiek kontaktu z <span class="anon-block">W. W. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia porozumienia t. XXII k. 4276</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia <span class="anon-block">W. W.</span> o unieważnieniu umowy t. XXII k. 4277</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z 9.01.2003r. t. XXII k. 4278</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma <span class="anon-block">W. W.</span> z 16.01.2003r. t. XXII k. 4279</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span> t. XXII k. k. 4269-4272,k. 4282-4284, t. XXIII k.4544-4549 i protokół rozprawy z dnia 01.06.2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">R. F.</span> </strong> </p> <p>Na przełomie czerwca i lipca 2002 roku <span class="anon-block">D. G. (1)</span> pożyczyła od <span class="anon-block">M. P. (1)</span> łącznie kwotę 7.500 zł, kwota 1.500 zł pochodziła od <span class="anon-block">R. F.</span>, zaś kwota 6.000 zł od innych osób, które trudniły się pożyczaniem na wysoki procent. Z uwagi na poważną operację serca męża <span class="anon-block">D. G. (1)</span> przebywała w <span class="anon-block">(...)</span> Kontaktował się z nią <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, który poinformował ją, że jest ścigany przez osoby, które dały mu pieniądze na jej pożyczkę. Następnie <span class="anon-block">M. P. (1)</span> poinformował ją, że spłacił zadłużenie wobec tych osób za pomocą pożyczki udzielonej mu przez <span class="anon-block">R. F.</span>, powiedział, że <span class="anon-block">D. G. (1)</span> powinna rozliczyć się bezpośrednio z <span class="anon-block">R. F.</span>. Zgodnie z ustaleniami poczynionymi z <span class="anon-block">R. F.</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> miała zapłacić mu kwotę 15.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. F.</span> – t. XXVII k. 5179-5180, k. 5190-5191 i protokół rozprawy z dnia 21.01.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">D. G. (1)</span> – t. XXVII k. 5171-5173</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – k. 5167;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. P. (1)</span> t. XXVII k.5186-5188</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>oświadczenie z dnia 06.02.2003 r. k. 5176</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">R. F.</span> posiadał weksel in blanco wystawiony przez <span class="anon-block">D. G. (1)</span>. Do weksla nie została wystawiona deklaracja wekslowa. Na wekslu zostało zapisane zdanie: „bez protestu”. <span class="anon-block">R. F.</span> chcąc sprzedać weksel, znalazł w ogłoszeniu prasowym informację o <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i umówił się na spotkanie w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. F.</span> – t. XXVII k. 5179-5180, k. 5190-5191 i protokół rozprawy z dnia 21.01.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">D. G. (1)</span> – t. XXVII k. 5171-5173</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – k. 5167;</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">R. F.</span> nie posiadał dochodów pozwalających na zgromadzenie kwoty 200.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>informacja z Urzędów Skarbowych t. XCV k. 18875, 18906, 18914, 18924 oraz informacja objęta tajemnicą skarbową</p> </dd> </dl> <p>W dniu 18 listopada 2002 r. <span class="anon-block">R. F.</span> przyszedł do biura <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Sp. z o.o. (...)</span>, że chce zbyć weksel in blanco wystawiony przez <span class="anon-block">D. G. (1)</span> jako zabezpieczenie spłaty przez nią pożyczki w kwocie 400.000 zł, jakiej miał jej udzielić <span class="anon-block">R. F.</span>, pożyczka ta nie została spłacona. <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">R. F.</span> do podpisania umowę sprzedaży weksla, zgodnie z którą <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. miała zapłacić sprzedającemu za zakupiony weksel kwotę 200.000 zł, stanowiącym według niego 50 % procent faktycznego zobowiązania wystawcy weksla, w terminie do 2 grudnia 2002 roku. Po podpisaniu umowy <span class="anon-block"> (...)</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił treść weksla in blanco wpisując na nim w szczególności sumę wekslową w wysokości 400.000 zł, a na rewersie weksla wpisał formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span>”, pod którą się czytelnie podpisał. Nie pytał, co oznacza ten wpis. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> jako zabezpieczenie uregulowania ceny sprzedaży weksla wystawili na zlecenie <span class="anon-block">R. F.</span> weksel zupełny wypełniony na sumę wekslową w wysokości 200.000 zł. Mimo upływu terminu płatności ceny sprzedaży weksla <span class="anon-block">R. F.</span> nie uzyskał tej kwoty, a jego próby nawiązania jakiekolwiek kontaktu telefonicznego z Zarządem <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. nie przyniosły żadnego rezultatu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. F.</span> – t. XXVII k. 5179-5180, k. 5190-5191 i protokół rozprawy z dnia 21.01.2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – k. 5167;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>umowa kupna sprzedaży weksla z dnia 18.11.2002 r. – k. 5161, k. 5183,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zlecenie inkaso – k. 5162;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla - k. 5163, 5185,</p> </dd> </dl> <p>Przedstawiciel <span class="anon-block">(...)</span> skontaktował się z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, informując ją, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> jest nabywcą weksla, wystawionego przez nią, wypełnionego na kwotę 400.000 zł. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> zaprzeczyła, jakoby pożyczała od <span class="anon-block">R. F.</span> taką kwotę. W dniu 22 listopada 2002 r. udała się również osobiście do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie rozmawiała z <span class="anon-block"> Prezesem (...) Sp. z o.o.</span>, który powiedział, że <span class="anon-block">R. F.</span> sprzedał wystawiony przez nią weksel za połowę wartości deklarowanego przez niego zadłużenia, tj za 200.000 zł. Poinformował ich, że <span class="anon-block">D. G. (1)</span> ma majątek, jest udziałowcem w firmie produkującej toalety. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wówczas oświadczyła, że to jest nieprawda, jej mąż jest na zasiłku dla bezrobotnych, ona sama już nie prowadzi działalności gospodarczej a jej nieruchomość w <span class="anon-block">G.</span> jest zajęta przez komornika. Uzgodniła z rozmówcą, że zapłaci kwotę 15.000 zł do końca roku, otrzymała numer konta bankowego. Kilkakrotnie po tym spotkaniem przedstawiciel <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. kontaktował się z nią, pytając, kiedy będzie ona w stanie zapłacić pieniądze. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> była wówczas w szpitalu. Na początku 2003 roku <span class="anon-block">D. G. (2)</span> uzbierała kwotę 15.000 zl, zamierzała ją przekazać na podany numer rachunku bankowego. Uzyskała wówczas informację, że przeciwko przedstawicielom <span class="anon-block">(...)</span> toczy się postępowanie karne. Na spotkaniu z Prokuratorem, poinformował on ją, że powinna kwotę 15.000 zł zapłacić i dopilnować, by weksle zostały jej zwrócone. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> skierowała do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oświadczenie, że weksel będący w posiadaniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> został wystawiony pod przymusem, a rzeczywista wysokość zobowiązania wobec <span class="anon-block">R. F.</span> wynosi kwotę 15.000 zł i zobowiązała się ją zapłacić do dnia 12 grudnia 2002 r.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">D. G. (1)</span> – t. XXVII k. 5171-5173</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>oświadczenie z dnia 22.11.2002 r. t. XXVII k. 5175</p> </dd> </dl> <p>Oświadczenie datowane 15 maja 2003 r. o zobowiązaniu do zapłaty kwoty 7.500 zł wraz z umówionymi odsetkami pod warunkiem zwrotu weksli <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wysłała do <span class="anon-block">R. F.</span>, zostało ono odebrane przez <span class="anon-block">M. P. (2)</span>. <span class="anon-block">R. F.</span> nie ustosunkował się do tego pisma.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">D. G. (1)</span> – t. XXVII k. 5171-5173</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. F.</span> – protokół rozprawy z dnia 21.01.2011r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia z dnia 15.05.2003 r. oraz potwierdzenie odbioru t. XXVII k. 5177-5178</p> </dd> </dl> <p>Pismem z dnia 28 grudnia 2002 r. <span class="anon-block">R. F.</span> został wezwany przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty sumy wekslowej, która po dokonaniu potrąceniu z jego wierzytelnością wyniosła 200.000 zł. W dniu 7 stycznia 2003 r. <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z o.o. złożyła w Sądzie Okręgowym w Gorzowie Wielkopolskim pozew o zapłatę sumy wekslowej w wysokości 400 000 zł przeciwko <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">R. F.</span>, ograniczając żądaną kwotę w stosunku do <span class="anon-block">R. F.</span> do sumy 200 000 zł. Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2003 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim Wydział I Cywilny zwrócił pozew z uwagi na nie uiszczenie wpisu przez powoda.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. F.</span> – t. XXVII k. 5179-5180, k. 5190-5191 i protokół rozprawy z dnia 21.01.2011r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla – k. 5167;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy sprzedaży weksla – k. 5155;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia o potrąceniu – k. 5156;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu o zapłatę w postępowaniu nakazowym – k.5157-5158;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>notatka – k. 5160;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>umowa kupna sprzedaży weksla z dnia 18.11.2002 r. – k. 5161, k. 5183,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zlecenie inkaso – k. 5162;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla - k. 5163, 5185,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>oświadczenie o potraceniu z 27.12.2002 r. – k. 5164</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu o zapłatę w postępowaniu nakazowym – k. 5165-5166,</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. C.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">K. C.</span> udzielił swojemu znajomemu <span class="anon-block">P. S. (1)</span> pożyczki w kwocie 17.000 zł. Tytułem zabezpieczenia spłaty pożyczki <span class="anon-block">P. S. (1)</span> wystawił dwa weksle in blanco. Do weksli nie została sporządzona deklaracja wekslowa, jednak z ustnych ustaleń wynikało, że każdy weksel może zostać wypełniony na kwotę do 10.000 zł. Z uwagi na brak spłaty przez <span class="anon-block">P. S. (1)</span> pożyczki w terminie ustalonym na koniec grudnia 2002 roku, <span class="anon-block">K. C.</span> rozpoczął poszukiwania firmy zajmującej się windykacją należności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafił na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie weksli. <span class="anon-block">K. C.</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówił się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXVII k. 5198</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. C.</span> t. XXVII k. 5192-5193, 5213-5214, 5290-5293 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. S. (1)</span> t. XXVII k. 5240-5241 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>W dniu 13 grudnia 2002 r. <span class="anon-block">K. C.</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block">K. C.</span> na podstawie wyglądu biura i jego pracowników odniósł wrażenie, że zwrócił się do firmy rzetelnej i wiarygodnej. <span class="anon-block">J. H.</span> zaprosił <span class="anon-block">K. C.</span> do swojego gabinetu. W trakcie rozmowy <span class="anon-block">J. H.</span> zapewniał <span class="anon-block">K. C.</span>, że odzyska od <span class="anon-block">P. S. (1)</span> należność. <span class="anon-block">K. C.</span> okazał <span class="anon-block">J. H.</span> weksle, <span class="anon-block">J. H.</span> wyraził chęć nabycia jednego z tych weksli. Dał <span class="anon-block">K. C.</span> do podpisania umowę nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla. <span class="anon-block">J. H.</span> w umowie nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla komputerowo wypełnił datę 13 grudnia 2002r., cenę sprzedaży w wysokości 17.000 zł i termin zapłaty ceny przelewem do dnia 23 grudnia 2002r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">K. C.</span> przeczytał umowę przed jej podpisaniem. Nie posiadał on wiedzy w zakresie obrotu wekslami, nie znał znaczenia słowa „indos”, nie prosił o wyjaśnienie tego terminu. <span class="anon-block">J. H.</span> nie tłumaczył <span class="anon-block">K. C.</span> znaczenia postanowień umowy. Na umowie podpisał się również <span class="anon-block">J. H.</span> i przyłożył pieczęć firmową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał mu wpisanie na awersie weksla daty wypełnienia weksla oraz kwoty 34.000 zł. Tłumaczył, że z tej kwoty 17.000 zł dostanie <span class="anon-block">K. C.</span>, natomiast pozostała kwota będzie stanowiła wynagrodzenie dla <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> tytułem poniesionych kosztów związanych z dochodzeniem długu. Na rewersie weksla <span class="anon-block">J. H.</span> nakazał <span class="anon-block">K. C.</span> wpisanie formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. Kwota ta przekraczała wysokość zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z <span class="anon-block">P. S. (1)</span>. Na żądanie <span class="anon-block">K. C.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> wydał mu kserokopię weksla z podpisem. W tym samym dniu <span class="anon-block">K. C.</span> podpisał umowę o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z weksla w zakresie długu <span class="anon-block">J. S.</span>. Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych z dnia 13 grudnia 2002r. zleceniodawcy należało się wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 10 % od każdej uzyskanej od dłużnika kwoty plus 22 % VAT. Zgodnie z § 6 ust. 5 umowy każdorazowa zapłata dłużnika na konto zleceniobiorcy, która nie stanowi pełnego zaspokojenia należności oraz wszystkich poniesionych kosztów, w pierwszej kolejności zaliczana będzie na pokrycie poniesionych przez zleceniodawcę kosztów.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy o współpracy oraz zlecenie inkaso t. XXVII k. 5195-5196, k. 5279</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy sprzedaży t. XXVII k. 5197</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXVII k. 5238</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. C.</span> t. XXVII k. 5192-5193, 5213-5214, 5290-5293 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">K. C.</span> nie uzyskał zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 13 grudnia 2002 r. Po upływie terminu ceny <span class="anon-block">K. C.</span> udał się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Został wówczas poinformowany przez <span class="anon-block">J. H.</span>, że nie otrzymał pieniędzy, gdyż <span class="anon-block">P. S. (1)</span> kwestionuje autentyczność swojego podpisu na wekslu i konieczne jest uzyskanie nakazu zapłaty. W rzeczywistości nikt z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie kontaktował się z <span class="anon-block">P. S. (1)</span>, który w okresie od 17 dnia grudnia 2002 r. do dnia 17 marca 2003 r. przebywał w Areszcie Śledczym we <span class="anon-block">W.</span>. Pismem z dnia 2 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">K. C.</span>, że <span class="anon-block">P. S. (1)</span> odmówił zapłaty kwoty wynikającej z weksla i jednocześnie wezwał go do zapłaty kwoty 17.000 zł jako indosanta weksla, ze wskazaniem, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> dokonała potrącenia sumy wekslowej z cena sprzedaży weksla. W dniu 10 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym we <span class="anon-block">W.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">K. C.</span> i <span class="anon-block">P. S. (1)</span> o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w kwocie 34.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">P. S. (1)</span>, z ograniczeniem żądania pozwu wobec indosanta do kwoty 17 000 zł. Po otrzymaniu wezwania do zapłaty <span class="anon-block">K. C.</span>, zaniepokojony jego niezrozumiała dla niego treścią, udał się ponownie do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił go, iż przedmiotowe wezwane jest tylko formą zabezpieczenia i nie musi on dokonywać jakiejkolwiek wpłaty. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> Wydział XI Cywilny wydał w dniu 29 stycznia 2003 r. (sygn. akt XI Nc 8/03) nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>informacja t. XXVII k. 5239,</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">P. S. (1)</span> t. XXVII k. 5240-5241 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XXVII k. 5208</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwu t. XXVII k. 5209-5210</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. XXVII k. k. 5211</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">K. C.</span> t. XXVII k. 5192-5193, 5213-5214, 5290-5293 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">K. O. (1)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">K. O. (1)</span> był w posiadaniu dwóch weksli in blanko, z których jeden został wystawiony przez jego synową <span class="anon-block">U. O.</span> (wcześniej <span class="anon-block">M.</span>), podpisany <span class="anon-block"> (...)</span> oraz deklaracji wekslowej – sporządzonej na maszynie i wypełnionej pismem ręcznym przez <span class="anon-block">R. O.</span> a podpisanej przez nieznaną osobę, zgodnie z którymi każdy z weksli mógł zostać wypełniony na kwotę do 10.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXVII k. 5334</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej z dnia 1.05.1997r. t. XXVII k. 5333</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>opinia z zakresu pisma i podpisów t. XVIII k. 5405-5413</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span> t. XXVII k. 5326-5329, t. XXVIII k. 5374-5376 k. 5425 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. O.</span> t. XXVII k. 5336-5338, t. XXVIII k. 5379-5380, i protokół rozprawy z dnia 29 czerwca 2011 r.</p> </dd> </dl> <p>W połowie lat 90-ch <span class="anon-block">U. O.</span> (wówczas <span class="anon-block">M.</span>) poręczyła weksel in blanco, wystawiony przez <span class="anon-block">K. O. (1)</span> dla <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> tytułem zabezpieczenia zapłaty za dostawę spirytusu. Weksel ten został anulowany i zwrócony <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. Po zawarciu związku małżeńskiego z synem <span class="anon-block">K. O. (1)</span> – <span class="anon-block">R. O.</span> <span class="anon-block">U. M.</span> dokonała zmiany nazwiska na <span class="anon-block">O.</span>. W 2002 roku <span class="anon-block">U. O.</span> pozostawała w separacji z <span class="anon-block">R. O.</span>. We wzajemnych relacjach między <span class="anon-block">U. O.</span> i <span class="anon-block">K. O. (1)</span> było praktykowane podpisywanie przez nią blankietów wekslowych. Miało to służyć, według pomysłu <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, uniknięciu zlicytowania gruntów rolnych należących do <span class="anon-block">U. O.</span>, stanowiących zabezpieczenie kredytu bankowego.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">U. O.</span> t. XXVII k. 5339-5341, t. XXVIII k. 5366-5367 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> </dl> <p>W imieniu <span class="anon-block">K. O. (1)</span> radca prawny wezwał <span class="anon-block">U. O.</span> do zapłaty kwoty 42.192 zł wynikającej z weksli. Powiadomił <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, że <span class="anon-block">U. O.</span> kwestionuje istnienie należności i nie zapłaci wskazanej kwoty. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> rozpoczął więc poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafił na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie weksli. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówił się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXVII k. 5334</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia deklaracji wekslowej z dnia 1.05.1997r. t. XXVII k. 5333</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>opinia z zakresu pisma i podpisów t. XVIII k. 5405-5413</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span> t. XXVII k. 5326-5329, t. XXVIII k. 5374-5376 k. 5425 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. O.</span> t. XXVII k. 5336-5338, t. XXVIII k. 5379-5380, i protokół rozprawy z dnia 29 czerwca 2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">U. O.</span> t. XXVII k. 5339-5341, t. XXVIII k. 5366-5367 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> </dl> <p>W dniu 13 grudnia 2002 r. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> wraz z <span class="anon-block">R. O.</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie spotkał <span class="anon-block">J. H.</span>. Na podstawie wyglądu biura, jego wyposażenia <span class="anon-block">K. O. (1)</span> powziął przekonanie, że zwrócił się do firmy rzetelnej i wiarygodnej. <span class="anon-block">J. H.</span> zaprosił ich do gabinetu, gdzie okazał <span class="anon-block">J. H.</span> dwa weksle oraz deklarację wekslową. <span class="anon-block">J. H.</span> wyraził chęć nabycia weksli za 10.000 zł, na tę propozycję zgodził się <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. <span class="anon-block">J. H.</span> pytał <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, jaka jest sytuacja finansowa <span class="anon-block">U. O.</span>. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> poinformował go wówczas, że posiada ona dwa sklepy, samochód ciężarowy, oraz gospodarstwo rolne o powierzchni 10 hektarów. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> uzgodnił z <span class="anon-block">J. H.</span>, że w razie trudności z odzyskaniem od <span class="anon-block">U. O.</span> należności, zwrócił mu weksle w stanie nieuszkodzonym. Z tego powodu, data płatności z weksla została ustalona na dzień 27 grudnia 2002r. <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">K. O. (1)</span> do podpisania druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży weksla, komputerowo wypełniono datę 13 grudnia 2002 r., cenę sprzedaży w wysokości 10.000 zł i termin zapłaty przelewem do dnia 27 grudnia 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> przeczytał umowę przed jej podpisaniem. Nie posiadał on wiedzy w zakresie obrotu wekslami, nie znał znaczenia słowa „indos”. Prosił <span class="anon-block">J. H.</span> o wyjaśnienie poszczególnych postanowień umowy, <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas stwierdził, że umowa nie zawiera żadnych postanowień niekorzystnych dla <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. Na umowie podpisał się również <span class="anon-block">J. H.</span> i przyłożył pieczęć firmową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Następnie <span class="anon-block">K. O. (1)</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wpisał na rewersie weksla formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożył czytelny podpis. Nie poinformował natomiast <span class="anon-block">K. O. (1)</span> o rzeczywistym znaczeniu tego wyrazu i jego skutkach prawnych. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> przekazał <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnione weksle oraz deklarację wekslową, poprosił go jedynie o kserokopie tych dokumentów. <span class="anon-block">J. H.</span> wykonał kserokopie dokumentów i przekazał <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. Obydwa weksle zostały wypełnione na maszynie do pisania. Na awersie jednego z weksli jest wpisana miejsce wystawienia weksla – <span class="anon-block">S.</span>, data wstawienia weksla – 1 maja 1997r., suma wekslowa – 107.000 zł, data płatności – 16 grudnia 2002r., miejsce płatności – <span class="anon-block">K.</span>. Drugi weksel został wypełniony na kwotę 113.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy t. XXVII k. 5332</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXVII k. 5334, 5348</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span> t. XXVII k. 5326-5329, t. XXVIII k. 5374-5376 k. 5425 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. O.</span> t. XXVII k. 5336-5338, t. XXVIII k. 5379-5380, i protokół rozprawy z dnia 29 czerwca 2011 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">K. O. (1)</span> nie uzyskał zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 13 grudnia 2002 r. <span class="anon-block">J. H.</span> kontaktował się telefonicznie z <span class="anon-block">U. O.</span>, żądając wykupu dwóch weksli o wartości 107.000 zł i 113.000 zł. <span class="anon-block">U. O.</span> zaprzeczyła autentyczności zarówno weksli jak i deklaracji wekslowej. Poprosiła go natomiast o wysłanie kserokopii weksli w celu złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. W styczniu 2003 roku otrzymała wezwanie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> datowane dniem 18 grudnia 2002 r., którym wezwano <span class="anon-block">U. O.</span> do zapłaty kwoty 107.000 zł wynikającej z weksla. Do pisma dołączono kserokopię weksla.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span> t. XXVII k. 5326-5329, t. XXVIII k. 5374-5376 k. 5425 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. O.</span> t. XXVII k. 5336-5338, t. XXVIII k. 5379-5380, i protokół rozprawy z dnia 29 czerwca 2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">U. O.</span> t. XXVII k. 5339-5341, t. XXVIII k. 5366-5367 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> </dl> <p>Podczas rozmowy telefonicznej z <span class="anon-block">J. H.</span>, który proponował <span class="anon-block">U. O.</span>, aby wykupiła weksle wystawione przez nią dla <span class="anon-block">K. O. (1)</span> za 107.000 i za 113.000 zł, <span class="anon-block">U. O.</span> odmówiła zapłaty z weksli, powiedziała, że weksle są fałszywe.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">U. O.</span> t. XXVII k. 5339-5341, t. XXVIII k. 5366-5367 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>Pismem z dnia 2 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, że <span class="anon-block">U. O.</span> odmówiła zapłaty kwoty wynikającej z weksla i jednocześnie wezwał go do zapłaty kwoty 97.000 zł jako indosanta weksla, zmniejszonej o 10.000 zł w wyniku dokonanego potracenia. Po otrzymaniu przedmiotowego pisma <span class="anon-block">K. O. (1)</span> niezwłocznie zadzwonił do <span class="anon-block">J. H.</span>, który poinformował go, iż musi zapłacić te pieniądze w ciągu 3 dniu, gdyż <span class="anon-block">J. H.</span> nie może ściągnąć tych pieniędzy od <span class="anon-block">U. O.</span>. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> zdenerwował się podczas rozmowy, <span class="anon-block">J. H.</span> zaś odłożył słuchawkę. Kolejne próby nawiązania przez niego kontaktu z <span class="anon-block">J. H.</span> nie przyniosły rezultatu. Pismami z dnia 12 i 13 stycznia 2003 r. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> wezwał do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty, jednak nie przynosiły one skutku. W dniu 9 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego <span class="anon-block">S. A.</span> wniosła do Sądu Okręgowego w Poznaniu Wydział Zamiejscowy w <span class="anon-block">L.</span> pozew o zapłatę kwoty 107.000 zł wynikającej z weksla przeciwko, <span class="anon-block">U. O.</span> i <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, ograniczając żądanie pozwu wobec <span class="anon-block">K. O. (1)</span> do kwoty 97.000 zł. Postanowieniem z dnia 27 września 2005 r. do odrębnego prowadzenia zakończonego zostały materiały dotyczące działania przez <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span> na szkodę <span class="anon-block">U. O.</span>. Ostatecznie został skierowany aktu oskarżenia przeciwko <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span> o popełnienie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> na szkodę <span class="anon-block">U. O.</span> oraz ponadto przeciwko <span class="anon-block">R. O.</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270§1 k.k.</a> Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 30 maja 2007r. (sygn. akt II K 283/06) <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span> zostali skazani za wypełnienie weksla in blanco podpisanego przez <span class="anon-block">U. O.</span> na kwotę 107.000 zł, wiedząc, że zobowiązanie w takiej kwocie nie istnieje, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> <span class="anon-block">R. O.</span> został nadto skazany za podrobienie deklaracji wekslowej do dwóch weksli in blanco na szkodę <span class="anon-block">U. O.</span>, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie wezwań t. XXVII k. 5344, 5350</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pism t. XXVII k. k. 5307-5308</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XXVII k. 5352-5353</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. XVIII k. 3477</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SR o sygn. akt II K 283/06 wraz z uzasadnieniem t. XCII k. 18237-18247</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span> t. XXVII k. 5326-5329, t. XXVIII k. 5374-5376 k. 5425 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">R. O.</span> t. XXVII k. 5336-5338, t. XXVIII k. 5379-5380, i protokół rozprawy z dnia 29 czerwca 2011 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">U. O.</span> t. XXVII k. 5339-5341, t. XXVIII k. 5366-5367 i protokół przesłuchania w sprawie II Ko 649/11</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> w 1999 roku prowadził lombard we <span class="anon-block">W.</span>. W lecie 1999 roku udzielił on pożyczki <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">K.</span>, który deklarował przeznaczenie pieniędzy na leczenie dziecka, kwota pożyczki nie przekraczała 1.000 zł. Tytułem zabezpieczenia wykonania przedmiotowej umowy <span class="anon-block">M. K. (7)</span> na żądanie <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> wystawił weksel in blanco. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. Zgodnie z ustnymi ustaleniami wekslem mógł zostać wypełniony na kwotę nie wyższą niż kwota pożyczki. Na wekslu zostały wpisane dane osobowe <span class="anon-block">M. K. (7)</span>, adres i nr karty stałego pobytu. <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> zatrzymał u siebie kserokopię dyplomu doktorskiego <span class="anon-block">M. K. (7)</span>. <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> w listopadzie 2002 roku rozpoczął poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafił na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie weksli.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXVIII k. 5434</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> t. XXVIII k. 5430-5431, k. 5471-5474, k. 5480-5482 i protokoły rozpraw z dnia 27.02.2008r. i 08.10.2014</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (3)</span> t. XXVIII k. 5437-5439 i protokół rozprawy z dnia 08.07.2008 r.</p> </dd> </dl> <p>Pod koniec listopada 2002 roku <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> udał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, którzy przedstawili się odpowiednio jako prezes i wiceprezes Spółki. Poinformował ich, że posiada weksel in blanco wystawiony tytułem zabezpieczenia pożyczki w kwocie 30.000 zł, która nie została zwrócona, i jest zainteresowany jego sprzedażą. Ustalono termin kolejnego spotkania, na którym miało dojść do omówienia warunków sprzedaży. W dniu 16 grudnia 2002 r. <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> zjawił się w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w celu podpisania umowy. Rozmowa była nagrywana. <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> okazał wówczas weksel in blanco, informując jednocześnie, że weksel został wystawiony tytułem zabezpieczenia pożyczki w kwocie 30.000 zł oraz, że dłużnik nie spłacił zadłużenia, mimo wezwania do zapłaty pismem. <span class="anon-block">J. H.</span> powiedział <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, że suma wekslowa powinna wynosić 60.000 zł. gdyż <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> płaci 50% kwoty należnej z weksla. <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> podpisał przygotowaną przez <span class="anon-block">J. H.</span> umowę kupna – sprzedaży weksla Umowa został wypełniona komputerowa w zakresie daty – 16 grudnia 2002 r., ceny sprzedaży – 30.000 zł i terminu zapłaty przelewem – 30 grudnia 2002 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> przeczytał umowę przed jej podpisaniem. Nie prosił o wyjaśnienie wyrazów „indos” oraz „bez kosztów”. <span class="anon-block">J. H.</span> ani <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie tłumaczyli <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> znaczenia postanowień umowy. Na umowie podpisał się <span class="anon-block">J. H.</span> i przyłożył pieczęć firmową <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Następnie <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wpisał na awersie weksla datę wystawienia i wypełnienia weksla oraz kwotę 60.000 zł. <span class="anon-block">J. H.</span> tłumaczył mu, że wysokość sumy wekslowej pokrywa również koszty, które poniesie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w związku z dochodzeniem należności. Kwota ta przekraczała wysokość zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki zawartej z <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">K.</span>. Na rewersie weksla <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wpisał formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożył czytelny podpis. <span class="anon-block">J. H.</span> nie informował <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> o rzeczywistym znaczeniu tego wyrazu i jego skutkach prawnych. Podczas rozmowy ze <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> na pytanie o termin wypłaty pieniędzy <span class="anon-block">J. H.</span> powiedział, że jeżeli będą podstawy do wcześniejszej wypłaty ceny z zawartej umowy, to <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ma jego dane.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy oraz zlecenie inkaso t. XXVIII k. 5441, 5442</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXVIII k. 5434</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> t. XXVIII k. 5430-5431, k. 5471-5474, k. 5480-5482 i protokoły rozpraw z dnia 27.02.2008r. i 08.10.2014</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>płyta CD ścieżka A.<span class="anon-block"> (...)</span> od stanu 10:50 (drugie nagranie) t. XCVIII k. 19552</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>opinia fonoskopijna t. XCVIII k. 19496-19539</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> nie uzyskał zapłaty ceny ustalonej w umowie z dnia 16 grudnia 2002 r. Po upływie terminu zapłaty <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> wielokrotnie bezskutecznie próbował skontaktować się telefonicznie z <span class="anon-block">J. H.</span> czy <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, był wówczas informowany, że są oni zajęci. Na początku stycznia 2003 roku <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> przeprowadził rozmowę z <span class="anon-block">J. H.</span>, który poinformował go, że <span class="anon-block">M. K. (3)</span> odmówił zapłaty kwoty z weksla. Kilka dni później <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> otrzymał pismo <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> datowane na dzień 2 stycznia 2003 r. zatytułowane jako oświadczenie o potrąceniu, Pismem z dnia 14 sierpnia 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformowała <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> o tym, że <span class="anon-block">M. K. (3)</span> odmówił zapłaty sumy wynikającej z weksla. W dniu 16 stycznia 2003 r. <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> udał się do siedziby <span class="anon-block">(...)</span> i spotkał się z <span class="anon-block">J. H.</span> w sprawie otrzymanego pisma. <span class="anon-block">J. H.</span> przekonywał go, aby nie przejmował się wezwaniem do zapłaty stanowiącym tylko formalny wymóg dla dochodzenia roszczeń wobec <span class="anon-block">M. K. (3)</span>, jednocześnie poinformował go o skutkach prawnych indosu. Tego samego dnia <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> chciał rozwiązania zawartej z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowy sprzedaży, na co <span class="anon-block">J. H.</span> nie wyraził zgody. <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> pismem z dnia 16 stycznia 2003 r. wezwał <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty ceny, w tym piśmie którym podważył oświadczenie <span class="anon-block">J. H.</span> co do odmowy zapłaty przez <span class="anon-block">M. K. (3)</span>. W dniu 9 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym w Gorzowie Wielkopolskim pozew przeciwko <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">K.</span> i <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w kwocie 60.000 zł, z tym że kwotę roszczenia w stosunku do <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> ograniczono do sumy 30.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">K.</span>. W dniu 16 czerwca 2004 r. Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> Wydział XI Cywilny wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu (sygn. akt XI Nc 792/03). Na skutek złożenia przez <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> sprzeciwu od nakazu zapłaty Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r. (sygn. akt XI C 785/04) uchylił wobec niego nakaz zapłaty oddalając w tym zakresie powództwo. Od tego wyroku wniosła apelację <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Wyrokiem z dnia 6 października 2005 r. Sąd Apelacyjny we <span class="anon-block">W.</span> Wydział I Cywilny zmienił zaskarżony wyrok utrzymując w mocy uchylony nakaz zapłaty z 16 czerwca 2004 r. (sygn. akt I ACa 814/05). Postanowieniem z dnia 26 października 2005r., wyrokowi temu nadano klauzulę wykonalności. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła wniosek do Komornika Sądowego Rewiru IV przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia Krzyków, który wszczął egzekucję, dokonując potracenia świadczeń z emerytury <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, sygn. akt IV KM 3564/04. W dniu 1 czerwca 2005r. <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, jako przedstawiciele <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zawarli umowę cesji wierzytelności z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowaną przez pełnomocnika <span class="anon-block">R. S. (1)</span> m.in. co do wierzytelności wynikającej z wyroku IX Nz 792/03.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pisma t. XXVIII k. 5435</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XIII k. k. 2555</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwu t. XXVIII k. 5445-5446</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty sygn. akt XI Nc 792/03 t. XXVIII k. 5453</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SO sygn. akt XI C 785/04 t. XXVIII k. 5453</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SA k. 5460-5463</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia postanowienia SA t. XXVIII k. 5463</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dokumentacja komornicza t. XXVIII k. 5464-5468</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy cesji wierzytelności t. XXVIII k. 5470</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> t. XXVIII k. 5430-5431, k. 5471-5474, k. 5480-5482 i protokoły rozpraw z dnia 27.02.2008r. i 08.10.2014</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonej <span class="anon-block">I. S. (2)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">I. S. (1)</span> była w posiadaniu dwóch weksli in blanco, wystawionych przez <span class="anon-block">R. P. (3)</span>. Do weksli tych nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">R. P. (3)</span> w drugiej połowie 2002 roku przebywał za granicą, <span class="anon-block">I. S. (1)</span> o tym wiedziała. W grudniu 2002 roku <span class="anon-block">I. S. (1)</span> trafiła w <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie weksli.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XXVIII k. 5502</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">I. S. (2)</span> t. XXVIII k. 5510-5513, k. 5519-5521 i protokoły rozprawy z dnia 13.01.2010r. i z dnia 18.10.2014r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">I. S. (1)</span> w dniu 18 grudnia 2002r. udała się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. W biurze spotkała się z <span class="anon-block">J. H.</span>, któremu okazała weksle oraz powiedziała, że wysokość zobowiązania zabezpieczonych wekslami wynosi 26.000 zł, oświadczyła, że nie jest w stanie polubownie odzyskać należności, że dłużnik nie odbiera od niej telefonów. <span class="anon-block">J. H.</span> powiedział, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> płaci za weksle 50 % sumy wekslowej. Oznajmił, że nie wie, jak wyglądała umowa <span class="anon-block">I. S. (2)</span> z dłużnikiem, w szczególności, czy weksle mogą zostać wypełnione tylko na kwotę pożyczki, czy obejmują też odsetki i inne koszty. Zapytał, czy <span class="anon-block">I. S. (1)</span> ma deklarację do weksli, na co ona odpowiedziała, że były ustalenia ustne, nie wykluczały kosztów związanych z dochodzeniem należności. Podała, że dłużnik mieszka we <span class="anon-block">W.</span>, ma udziały w firmie holenderskiej. Odpowiadając na pytania <span class="anon-block">J. H.</span> dotyczące możliwości spłaty zadłużenia przez dłużnika zapewniła, że dłużnik nie mieszka na dworcu, ma nieruchomość i prowadzi w Polsce działalność gospodarczą. <span class="anon-block">J. H.</span> powiedział <span class="anon-block">I. S. (2)</span>, że ona decyduje, jaką kwotę wskazać na wekslu, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zapłaci nie więcej niż 50 % sumy wekslowej. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> pytała go wówczas, jakimi innymi środkami dłużnik może udowodnić, że weksle zostały wypełnione niezgodnie z jego wolą. Podczas kolejnego spotkania w dniu następnym przed wypełnieniem weksli <span class="anon-block">J. H.</span> powiedział <span class="anon-block">I. S. (2)</span>, że nie może uzupełnić weksel na kwotę wyższą, niż się umówiłam z wystawcą weksla. Następnie <span class="anon-block">I. S. (1)</span> wypełniła pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> obydwa weksle, wpisując na awersie jednego z weksli weksla datę wystawienia weksla – 19 lipca 2002r., sumę wekslową 30.000 zł, oraz datę płatności sumy wekslowej 18 grudnia 2002 r., zaś na rewersie – formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i podpisała się czytelnie. W ten sam sposób wypełniła drugi weksel, z tym że wpisała sumę wekslową 40.000 zł. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">I. S. (2)</span> do podpisania druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży, z komputerowo wypełnioną datą 18 grudnia 2002 r., ceną sprzedaży w wysokości 35.000 zł i terminem zapłaty przelewem do dnia 2 stycznia 2003 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> pytał <span class="anon-block">I. S. (1)</span> o numery kontaktowe dłużnika, i miejsce jego zamieszkania, pytał również o siedzibę i nazwę spółki, w której dłużnik posiada udziały. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> odparła, że nie zna nazwy tej spółki, podała, że chyba ma siedzibę we <span class="anon-block">W.</span>, a <span class="anon-block">R. P. (3)</span> czasem jeździ do <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block">Ł.</span> czy <span class="anon-block">W.</span>. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> chciała zapłaty pieniędzy gotówką. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> nie pytała <span class="anon-block">J. H.</span> o znaczenie słowa „indos” oraz wyrazu „bez kosztów”.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XXVIII k. 5502</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy oraz zlecenia inkaso t. XXVIII k. 5483-5484</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">I. S. (2)</span> t. XXVIII k. 5510-5513, k. 5519-5521 i protokoły rozprawy z dnia 13.01.2010r. i z dnia 18.10.2014r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>płyta CD ścieżka A.<span class="anon-block"> (...)</span> od stanu 10:50 (piąte nagranie) t. XCVIII k. 19552</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>opinia fonoskopijna t. XCVIII k. 19496-19539</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block">I. S. (2)</span> kwoty 35.000 zł wynikającej z zawartej w dniu 18 grudnia 2002 r. umowy. Pismem datowanym dniem 19 grudnia 2002r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wezwała <span class="anon-block">R. P. (3)</span> do zapłaty sumy wekslowej. W dniu 20 grudnia 2002r. pismo zostało nadane w placówce pocztowej. Na początku stycznia 2003 roku <span class="anon-block">I. S. (1)</span> otrzymała pismo <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> datowane dniem 2 stycznia 2003 r. zatytułowane jako oświadczenie o potrąceniu którym poinformowano ją, że <span class="anon-block">R. P. (3)</span> odmówił zapłaty sumy wynikającej z weksla. Jednocześnie wezwano ją jako indosanta do zapłaty w ciągu 3 dni sumy wekslowej, zmniejszonej w wyniku potracenia do wysokości 35.000 zł. Po otrzymaniu tego pisma <span class="anon-block">I. S. (1)</span> udała się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w celu wyjaśnienia treści pisma. W rozmowie z <span class="anon-block">J. H.</span> została zapewniona, że pismo to jest tylko formalnością i że <span class="anon-block">I. S. (1)</span> nie jest zobligowana do zapłaty jakiejkolwiek kwoty. Jednocześnie powiedział jej, że cena zostanie zapłacona dopiero po wyegzekwowaniu należności od <span class="anon-block">R. P. (3)</span>. W dniu 6 stycznia 2003 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Rejonowym dla <span class="anon-block">W.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">R. P. (3)</span> i <span class="anon-block">I. S. (2)</span> o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w kwocie 30.000 zł, z tym że roszczenie w stosunku do <span class="anon-block">I. S. (2)</span> ograniczono do kwoty 15.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. P. (3)</span>. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Krzyków wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu (sygn. akt I Nc 184/03), który na skutek wniesienia zarzutów przez <span class="anon-block">I. S. (1)</span> został utrzymany w mocy. W dniu 19 marca 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym we <span class="anon-block">W.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">R. P. (3)</span> i <span class="anon-block">I. S. (2)</span> o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w kwocie 40.000 zł, z tym że roszczenie w stosunku do <span class="anon-block">I. S. (2)</span> ograniczono do kwoty 20.000 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. P. (3)</span>. Zarządzeniem z dnia 4 marca 2003 r. (sygn. akt XI Nc 15/03) Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> zarządził zwrot pozwu z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ponownie wniosła pozew, na podstawie którego Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu (sygn. akt XI Nc 174/03), który na skutek wniesienia zarzutów przez <span class="anon-block">I. S. (1)</span> został utrzymany w mocy. Ostatecznie doszło do zawarcia ugody między <span class="anon-block">I. S. (1)</span> a <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, z treści której wynikało, że <span class="anon-block">I. S. (1)</span> zapłaci na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kwotę 35.000 zł. Z tytułu zawartej ugody <span class="anon-block">I. S. (1)</span> zapłaciła <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kwotę 18.750 zł. Następnie <span class="anon-block">J. H.</span> stwierdził, że ugoda powinna obejmować kwotę 35.000 zł a nadto odsetki.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia t. XXVIII k. 5488</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wezwania t. XXVIII k. 5503</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu t. XXVIII k. 5498-5500</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwu z dnia 19.03.2002 r. t. XXVIII k. k. 5489- 5490</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia zarządzenia, sygn. akt XI Nc 15/03 t. XXVIII k.5492</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">I. S. (2)</span> t. XXVIII k. 5510-5513, k. 5519-5521 i protokoły rozprawy z dnia 13.01.2010r. i z dnia 18.10.2014r.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonych <span class="anon-block">A. M. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. D. (2)</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block">A. M. (1)</span> w 2002 roku postanowiła nabyć samochód osobowy. Nawiązała kontakt z <span class="anon-block">W. S.</span>, który według relacji trudnił się sprowadzaniem samochodów z <span class="anon-block">N.</span>. <span class="anon-block">A. M. (1)</span> początkowo przekazała mu w dniu 4 września 2002r. zaliczkę w kwocie 4.000 zł, na tę okoliczność sporządzono oświadczenie, które zostało podpisane przez <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">W. S.</span>. Poczyniono ustne ustalenia, że <span class="anon-block">W. S.</span> sprzeda <span class="anon-block">A. M. (1)</span> <span class="anon-block">V. (...)</span> rocznik produkcji 1995, za kwotę do 24.000 zł. W dniu 16 września 2002 r. <span class="anon-block">W. S.</span> przyszedł do mieszkania <span class="anon-block">A. M. (1)</span>, prosząc o dopłacenie kwoty 5.000 zł w celu wykupienia samochodu, który został przez nią zamówiony. Na sporządzonym wcześniej oświadczeniu dopisał wówczas, że otrzymał drugą zaliczkę w kwocie 5.000 zł. Ostatecznie <span class="anon-block">W. S.</span> nie sprowadził samochodu, za który otrzymał zaliczkę. W dniu 27 listopada 2002r., na żądanie <span class="anon-block">A. M. (1)</span> <span class="anon-block">W. S.</span> na piśmie zobowiązał się do zwrotu <span class="anon-block">A. M. (1)</span> kwoty 9.000 zł, tytułem zabezpieczenia wystawił weksel in blanco, wpisując w rubryce zapłac. klauzulę „bez protestu”. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. Z uwagi na brak zwrotu pieniędzy przez <span class="anon-block">W. S.</span> w ustalonym terminie 6 grudnia 2002r. oraz unikanie przez niego kontaktu, <span class="anon-block">A. M. (1)</span> rozpoczęła poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. W <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> trafiła na zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie weksli. <span class="anon-block">A. M. (1)</span> zadzwoniła na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówiła się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. <span class="anon-block">M. D. (2)</span> chciała nabyć od <span class="anon-block">W. S.</span> przyczepę towarową, sprowadzoną z <span class="anon-block">N.</span>, wcześniej nabyła od niego samochód marki <span class="anon-block">F. (...)</span>. Zgodnie z ustaleniami, zapłaciła mu kwotę 2.200 zł na sprowadzenie przyczepy oraz opłat rejestracyjnych. Kwota ta została przekazana w ramach umowy pożyczki z dnia 27 października 2002r. Zgodnie z postanowieniami tej umowy <span class="anon-block">W. S.</span> miał zwrócić przedmiotową pożyczkę do dnia 20 listopada 2002 r. bądź przekazać zamówioną przyczepę. Tytułem zabezpieczenia wykonania przedmiotowej umowy <span class="anon-block">W. S.</span> wystawił weksel in blanco, wpisując w rubryce zapłac. klauzulę „bez protestu”. Do weksla nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">M. D. (2)</span> nie otrzymała zamówionej przyczepy ani niw odzyskała przekazanych <span class="anon-block">W. S.</span> pieniędzy, z tego powodu <span class="anon-block">M. D. (2)</span> rozpoczęła poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. <span class="anon-block">J. W.</span> – partner <span class="anon-block">M. D. (2)</span> przeczytał w <span class="anon-block"> gazecie (...)</span> zamieszczone przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ogłoszenie, z którego wynikało, że firma ta oferuje skupywanie długów za dobrą cenę. <span class="anon-block">J. W.</span> zadzwonił na podany w ogłoszeniu numer telefonu i umówił się na spotkanie w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy z dnia 27.10.2002r. t. XXVIII k. 5556</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia umowy z dnia 7.09.2002r. t. XXVIII k. 5528-5529</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XXVIII k. 5536, 5564</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. M. (1)</span> t. XXVIII k. 5522-5525, k. 5547- 5548 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. D. (2)</span> t. XXVIII k. 5549-5551, k. 5587-5589 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. W.</span> t. XXIX k. 5582-5583 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>częściowo zeznania świadka <span class="anon-block">W. S.</span> t. XXIX k. 5584-5585</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">M. D. (2)</span> wraz z <span class="anon-block">A. M. (1)</span> udały się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> pracowało kilka osób. W biurze przyjął ich <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> – pracownik <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, któremu oni oświadczyli, że są zainteresowani zbyciem weksli i okazali dokumenty potwierdzające istnienie zobowiązania. <span class="anon-block">J. W.</span> dodatkowo poinformował o majątku posiadanym przez <span class="anon-block">W. S.</span>. <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> wykonał kserokopie dokumentów i polecił zadzwonić za kilka dni, gdyż sprawa zostanie przedstawiona szefowi, który podejmie decyzję. W dniu 22 stycznia 2003 r. po uprzednim kontakcie telefonicznym z <span class="anon-block">J. H.</span> <span class="anon-block">J. W.</span>, <span class="anon-block">M. D. (2)</span> oraz <span class="anon-block">A. M. (1)</span> ponownie udali się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W biurze zostali przyjęci przez <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span>. <span class="anon-block">J. W.</span> przedstawił okoliczności wystawienia weksli i poinformował o wysokości zadłużenia <span class="anon-block">W. S.</span>. Zostali poinformowani, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w razie zawarcia umowy wypłaca „zbywcy” weksli 50 % sumy wekslowej. <span class="anon-block">M. D. (2)</span> oraz <span class="anon-block">A. M. (1)</span> wyraziły chęć zbycia weksli na wskazanych warunkach. Wówczas <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> przekazał <span class="anon-block">M. D. (2)</span> oraz <span class="anon-block">A. M. (1)</span> odpowiednie druki umów, nazwanych umowami kupna-sprzedaży, które zostały częściowo wypełnione komputerowo w zakresie daty oraz danych osobowych. Zgodnie z treścią obu umów przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">M. D. (2)</span> i <span class="anon-block">A. M. (1)</span> przeczytały umowę przed jej podpisaniem. Nie posiadały one wiedzy w zakresie obrotu wekslami, nie znały znaczenia słowa „indos”, nie prosiły o wyjaśnienie tego terminu. W § 4 każdej z umów wskazano, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zapłaci <span class="anon-block">A. M. (1)</span> za nabycie weksli kwotę 4.500 zł, zaś <span class="anon-block">M. D. (2)</span> – kwotę 1.100 zł w terminie do 10 lutego 2003 r. <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> poinformował, iż wyniku zawarcia umów nie będą ponosić żadnych dodatkowych kosztów. Umowy zostały przez <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> zaniesione do innego pokoju, gdzie zostały podpisane przez <span class="anon-block">J. H.</span>. Po podpisaniu umowy <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> zgodnie z poleceniem <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> uzupełniły weksle in blanco. <span class="anon-block">A. M. (1)</span> wpisała na awersie weksla sumę wekslową w wysokości 9.000 zł, na rewersie weksla – formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyła czytelny podpis. <span class="anon-block">M. D. (2)</span> wpisała na awersie weksla sumę wekslową w wysokości 2.200 zł, na rewersie weksla – formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyła czytelny podpis.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie umowy t. XXVIII k. 5530, 5554</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. XXVIII k. 5536, 5564</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. M. (1)</span> t. XXVIII k. 5522-5525, k. 5547- 5548 i protokół rozprawy z dnia 13.01.2010 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">M. D. (2)</span> t. XXVIII k. 5549-5551, k. 5587-5589 i protokół rozprawy z dnia 03.09.2012 r.</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. W.</span> t. XXIX k. 5582-5583 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> t. LXXIV k. 14926-14930, 14933-14934 i protokół rozprawy z dnia 15.12.2010 r.</p> </dd> </dl> <p> <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> nie uzyskały zapłaty ceny ustalonej zawartych w dniu 22 stycznia 2003 r. umowach. W marcu 2003 roku <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> otrzymały od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> datowane na dzień 11 marca 2003 r. oświadczenia o potraceniu sum wekslowych z cenami sprzedaży weksli, w którym zostały poinformowane, że <span class="anon-block">W. S.</span> odmówił zapłaty sumy wynikającej z weksla. Otrzymały również datowane na dzień 13 marca 2003 r. wezwania do zapłaty. Po otrzymaniu wezwań przez <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> <span class="anon-block">J. W.</span> próbował uzyskać wyjaśnienie sprawy telefonicznie, jednak był zbywany tłumaczeniami, że w biurze jest remont, zaś radca prawny jest bardzo zajęty i nie miał czasu sprawdzić dłużnika, a jest to czynność niezbędna dla wypłacenia środków. Następnie <span class="anon-block">A. M. (1)</span> kilkakrotnie bez skutku próbowała się skontaktować z osobą, która udzieliłaby wyjaśnień odnośnie otrzymanych wezwań, następnie udała się do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, spotkała się wówczas z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Poinformowali ją wówczas, że <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawo wekslowe</a> obowiązuje od dłuższego czasu i powinna ona była zapoznać się z istotą instytucji indosu, odpierając podnoszone przez <span class="anon-block">A. M. (1)</span> zarzuty oszustwa stwierdzili, że zwróciła się do nich dobrowolnie i zgodnie z zawartą umową kupna-sprzedaży weksla musi zapłacić kwotę 4.500 zł. Jednocześnie zaproponowali jej, że sprawę można także załatwić polubownie po uregulowaniu przez <span class="anon-block">A. M. (1)</span> kosztów w wysokości około 3.500 zł. W dniu 20 marca 2003 r. doszło do kolejnego spotkania w czasie którego <span class="anon-block">A. M. (1)</span> napisała podyktowaną jej przez <span class="anon-block">J. H.</span> treść oświadczenia o zrzeczeniu się praw do weksla stanowiącego przedmiot umowy. Następnie na tym dokumencie <span class="anon-block">J. H.</span> złożył w imieniu Spółki oświadczenie o zrzeczeniu się roszczeń wobec <span class="anon-block">A. M. (1)</span> jako indosanta. W dniu 19 marca 2003r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Rejonowego dla <span class="anon-block">W.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">A. M. (1)</span> oraz <span class="anon-block">W. S.</span> o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w kwocie 9.000 zł ograniczając żądanie wobec <span class="anon-block">A. M. (1)</span> do kwoty 4.500 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">W. S.</span>. <span class="anon-block">A. M. (1)</span> skierowała do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> dwa pisma z dnia 20 marca 2003 r., w tym wezwanie do zapłaty kwoty 1.100 zł, nie uzyskała jednak żadnej odpowiedzi. W dniu 14 marca 2003r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Rejonowego dla <span class="anon-block">W.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">M. D. (2)</span> oraz <span class="anon-block">W. S.</span> o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w kwocie 2.200 zł ograniczając żądanie wobec <span class="anon-block">M. D. (2)</span> do kwoty 1.100 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">W. S.</span>. Nie doszło do zasądzenia roszczenia od <span class="anon-block">M. D. (2)</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie weksli t. IX k. 1552</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie oświadczeń t. XXVIII k. 5532, 5557</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie wezwań t. XXVIII k. 5539, 5558</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia <span class="anon-block">A. M.</span> t. XXVIII k. 5533</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia pozwów t. XXVIII k. 5540-5541, t. XXIX k. 5572-5575</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pism t. XXVIII k. 5561, 5562</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Ustalenia, dot. pokrzywdzonej <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </strong> </p> <p> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">R.</span> zajmowało się przerobem drewna. <span class="anon-block">A. K. (3)</span> zajmował stanowisko dyrektora przedsiębiorstwa. W okresie do 2002 roku <span class="anon-block">J. B. (1)</span> był wspólnikiem <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">O.</span>. W 2001 roku <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nabyła od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> towar na łączną kwotę 8.000 zł z odroczonym terminem płatności. W 2002 roku udziały w <span class="anon-block"> Spółce (...)</span> zostały nabyte przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, zaś nieruchomości i wyposażenie biura – przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła pozew o zapłatę kwoty 8.000 zł przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, w wyniku postępowania został wydany nakaz zapłaty. Komornik Sądowy w <span class="anon-block">L.</span> na wniosek <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wszczął postępowanie egzekucyjne. Po ogłoszeniu upadłości <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i przejęciu mienia Spółki przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> został zatrudniony w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i faktycznie dalej prowadził <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. B. (1)</span> rozmawiał z <span class="anon-block">J. H.</span> na temat zadłużenia <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował mu, aby wystawił weksel dla <span class="anon-block"> (...)</span>, zapewniając, że należność z weksla zostanie wówczas uregulowana przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, będzie ona stopniowo potrącana z wynagrodzenia <span class="anon-block">J. B. (1)</span>.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. B. (1)</span> t. XXIX k. 5626-5527, k. 5744-5746 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>W dniu 13 lutego 2003 r. doszło do spotkania w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. P. (2)</span>, który działał jako przedstawiciel <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">A. K. (3)</span> i <span class="anon-block">A. B. (2)</span>. W trakcie tego spotkania <span class="anon-block">W. P. (4)</span> zaproponował wystawienie przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span> weksla na kwotę 12.500 zł, która to kwota miała obejmować kwotę długu wraz z kosztami postępowania w zamian za odstąpienie od wszczęcia postępowania karnego. <span class="anon-block">W. P. (4)</span> oznajmił, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zapłaci za ten weksel w terminie dwóch tygodni, gdyż <span class="anon-block">J. B. (1)</span> jest pracownikiem tej Spółki. <span class="anon-block">A. K. (3)</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zgodził się na przyjęcie weksla. <span class="anon-block">J. B. (1)</span> wystawił wówczas weksel zupełny na kwotę 12.500 zł na zlecenie <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.</span> z terminem płatności do dnia 27 lutego 2002 r. Na rewersie weksla <span class="anon-block">W. P. (4)</span> nakazał <span class="anon-block">A. K. (3)</span> wpisanie formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">A. K. (3)</span> nie posiadał wiedzy w zakresie obrotu wekslami, nie znał znaczenia tego wyrazu. <span class="anon-block">W. P. (4)</span> nie mówił <span class="anon-block">A. K. (3)</span> o skutkach prawnych indosu weksla. W tym dniu <span class="anon-block">A. K. (3)</span> nie otrzymał zapłaty należności w całości bądź w części.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia weksla t. XXIX k. 5609-5610</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. B. (1)</span> t. XXIX k. 5626-5527, k. 5744-5746 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (3)</span> t. XXIX k. 5598-5600, k. 5607-5608, k. 5633-5635, k. 5636-5638 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. B. (2)</span> t. XXIX k. 5642-5643 i protokół rozprawy z dnia 14.11.2011 r.</p> </dd> </dl> <p>W dniu 27 lutego 2003 r. <span class="anon-block">J. B. (1)</span> złożył pisemne oświadczenie, iż przedstawiono mu wystawiony przez niego weksel do wykupu, jednakże odmawia on zapłaty z powodu braku środków. Mimo upływu terminu zapłaty ustalonego w chwili wystawienia weksla <span class="anon-block"> (...) Sp. z o .o.</span> nie zapłaciła <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kwoty 12.500 zł. <span class="anon-block">A. K. (3)</span> wielokrotnie dzwonił do <span class="anon-block">W. P. (2)</span> w celu uzyskania informacji, kiedy pieniądze zostaną zapłacone. W marcu 2004 roku <span class="anon-block">W. P. (4)</span> oświadczył, że szefowie firmy zostali aresztowani i uregulowanie zobowiązania nastąpi po ich powrocie. W dniu 26 lutego 2004 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w Sądzie Okręgowym w Lubaniu pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i <span class="anon-block">J. B. (1)</span> o zapłatę solidarnie sumy wekslowej w wysokości 12.500 zł. Do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawionego przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, wypełniony na kwotę 12.500 zł. Sąd Rejonowy w Lubaniu w dniu 18 maja 2004 r. wydał nakaz zapłaty w sprawie o sygn. akt Nc 66/04 zgodnie z żądaniem pozwu. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła w dniu 3 czerwca zarzuty od nakazu zapłaty. Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział I Cywilny wyrokiem z dnia 23 listopada 2004r. utrzymał w mocy nakaz zapłaty, sygn. akt IC 72/04. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła od tego wyroku apelację. Wyrokiem z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt II Ca 31/05 Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze oddalił apelację. W wyniku wszczęcia postępowania egzekucyjnego na wniosek ramach przeprowadzonego na wniosek <span class="anon-block"> (...) Sp. z o .o.</span> Komornik Sądowy Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w Zgorzelcu dokonał w dniu 6 lipca 2004r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w wyniku postępowania egzekucyjnego straciło ok. 23.000 zł.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia oświadczenia t. XXIX k. 5610</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopie pozwu t. XXIX, k. 5617</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia nakazu zapłaty t. XXIX, k. 5619</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SR w Lubaniu z uzasadnieniem, sygn. akt IC 72/04 t. XXIX k. 5721-5727</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>kserokopia wyroku SO w Lubaniu z uzasadnieniem, sygn. akt II Ca 31/05 t. XXIX k. 5736-5739</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">J. B. (1)</span> t. XXIX k. 5626-5527, k. 5744-5746 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. K. (3)</span> t. XXIX k. 5598-5600, k. 5607-5608, k. 5633-5635, k. 5636-5638 i protokół rozprawy</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>zeznania świadka <span class="anon-block">A. B. (2)</span> t. XXIX k. 5642-5643 i protokół rozprawy</p> </dd> </dl> <p>Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2001 r. (sygn. akt II K 1168/00) Sąd Rejonowy dla <span class="anon-block">W.</span> umorzył postępowanie karne w sprawie przeciwko <span class="anon-block">J. H.</span> z zawiadomienia zarządcy <span class="anon-block"> Zakładów (...)</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, uznając, że pełnomocnik zarządcy <span class="anon-block">J. T.</span> nie mogła się powołać na nieznajomość prawa co do czynności zrzeczenia się praw do weksla. Wskazał, że skoro <span class="anon-block">J. T.</span> nie posiadała wiedzy podstawowej z zakresu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>, powinna była się zwrocić do fachowych doradców w zakresie prawa. Postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej dla <span class="anon-block">W.</span> z dnia 28 grudnia 2001 r. (sygn. akt Ds. 6201/01) postępowanie karne w sprawie przeciwko <span class="anon-block">J. H.</span> z zawiadomienia <span class="anon-block">M. G. (1)</span> o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> zostało umorzone. W uzasadnieniu Prokurator wskazał, że <span class="anon-block">M. G. (1)</span> przysługiwała wobec <span class="anon-block">E. C. (2)</span> wierzytelność w kwocie 67.030 zł, cena umowy sprzedaży została ustalona na kwotę 20.000 zł. Po zawarciu umowy przenoszącej prawa z weksla oraz indosie weksla na <span class="anon-block"> firmę (...)</span> reprezentowanej przez <span class="anon-block">J. H.</span>, <span class="anon-block">J. H.</span> udał się do dłużniczki <span class="anon-block">E. C. (2)</span> i domagał się zapłaty z weksla, dłużniczka jednak odmówiła zapłaty. Stwierdził, że opisane zachowanie <span class="anon-block">J. H.</span> nie nosi znamion czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>postanowienie SR dla Wrocławia-Fabrycznej z dnia 23.04.2001 r. t. XCVI k. 19024</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>postanowienie Prokuratury Rejonowej dla <span class="anon-block">W.</span> z dnia 28.12.2001 r. t. XCVI k. 19025-19026</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> <span class="anon-block">(...)</span> jest żonaty, ma <span class="anon-block">(...)</span>. Ma wykształcenie wyższe, z zawodu jest <span class="anon-block">(...)</span>. Oskarżony nie pracuje. Oskarżony był już wcześniej dwukrotnie karany za czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 k.k.</a> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowody:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dane osobopoznawcze t. LXXX k. 16010-16011;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dane o karalności t. XCIX k. 19649</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> ma <span class="anon-block">(...)</span>, jest bezdzietnym kawalerem. Ma on wykształcenie średnie, z zawodu <span class="anon-block">(...)</span>. Oskarżony był już kilkakrotnie wcześniej karany za czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 191;art. 191 § 2)">art. 191 § 2 k.k.</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 56)">art. 56</a> i inne <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19990830930" title="Ustawa z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy - Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 930 ()">k.k.s.</a>, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dane osobopoznawcze t. LXXX k. 16010-16011;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dane o karalności t. XCIX k. 19646-19647</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>odpis wyroku t. LXXXIII k. 16475-16476</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">H. D. (1)</span> </strong> ma <span class="anon-block">(...)</span>, jest bezdzietnym kawalerem. Oskarżony ma wykształcenie wyższe, z zawodu <span class="anon-block">(...)</span>. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Uzyskuje dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Oskarżony nie był dotychczas karany.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->dowód:</span> </p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dane osobopoznawcze t. LXXX k. 16010-16011;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dane o karalności t. XCIX k. 19642</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. P. (4)</span> </strong> ma <span class="anon-block">(...)</span>, jest bezdzietnym kawalerem. Ma wykształcenie zawodowe, z zawodu jest <span class="anon-block">(...)</span>. Oskarżony był już wcześniej karany za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 178 a;art. 178 a § 1)">art. 178a §1 k.k.</a> Oskarżony nie jest chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. W czasie krytycznym nie miał on z przyczyn chorobowych zniesionej ani w stopniu znacznym ograniczonej zdolności zrozumienia znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Jest zdolny do udziału w postępowaniu karnym.</p> <p>dowód:</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>dane osobopoznawcze t. LXXXI k. 16256-16257;</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>dane o karalności t. XCIX k. 19644</p> </dd> <dt></dt> <dd> <p>opinia sądowo-psychiatryczna t. LXXXI k. 16266-16268</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> </strong> w postępowaniu przygotowawczym nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Wyjaśnił, że <span class="anon-block">(...)</span> prowadziła działalność zgodną z prawem. Podał, że w wielu przypadkach wysłane do sądów oryginały weksli mogły pozostać w aktach sprawy. Podczas kolejnych przesłuchań opisał zasady zawierania umów o współpracę m.in. w zakresie należnego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wynagrodzenia oraz współpracy z <span class="anon-block">G. Z.</span>, <span class="anon-block">O. S.</span> oraz pozostałymi osobami. Oskarżony podał, że weksle dostarczone przez <span class="anon-block">O. S.</span> były już wypełnione. Podał również, że <span class="anon-block">O. S.</span> mogła złożyć protest w przypadku odmowy banku realizacji czeku. Zaprzeczył, jakoby dyktował <span class="anon-block">O. S.</span> treść klauzuli indosu. Wyjaśniając w zakresie okoliczności współpracy z <span class="anon-block"> firmą (...)</span> oskarżony podał, że nie pamięta jak wyglądała osoba, która przeniosła na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> prawa z weksla, nie wie, czy był to faktycznie <span class="anon-block">A. N.</span>. Wyjaśniając w zakresie okoliczności współpracy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oskarżony zaprzeczył, jakoby brał udział w zakupie weksla wystawionego przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, podając, że osobą upoważnioną do prowadzenia tej transakcji był <span class="anon-block">W. P. (4)</span>. Opisał swoją wersję nabycia weksla od <span class="anon-block">J. B. (1)</span> weksla i dochodzenia należności przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Oskarżony wskazał, że <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> nie zawierały umowę sprzedaży weksla z oskarżonym, nie zna on okoliczności przedstawionych przez nie pracownikowi <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p>W postępowaniu przed Sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Dodatkowo wyjaśnił, że w przypadku <span class="anon-block"> spółki (...)</span> zaproponował <span class="anon-block">D.</span> zakup udziałów od udziałowców, którzy chcą sprzedać udziały ale nie chcą za to pieniędzy, bo są zadłużeni a jeden z członków zarządu chce utrzymać stanowisko. Podał, że nie uważa, by zachęcał <span class="anon-block">H. D. (1)</span> do zakupu udziałów. Oskarżony wskazał, że z ponad 400 osób, które zdecydowały się zbyć weksle na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> tylko kilka osób zapytały o znaczenie wyrazów zawartych w umowie oraz na wekslach. Podczas uzupełniającego przesłuchania wyjaśnił, że przed czasem chronologicznie pierwszego z czynów objętych aktem oskarżenia w niniejszej sprawie prokurator Prokuratury Rejonowej dla Wrocławia - Krzyków we <span class="anon-block">W.</span> wydał postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie o przestępstwo na szkodę <span class="anon-block">M. G. (1)</span> z uwagi na brak znamion czynu zabronionego, sprawa nie została wszczęta przeciwko osobie. W uzasadnieniu prokurator wskazał, że <span class="anon-block">M. G. (1)</span> powinien był znać przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>, że wynika to z zasady ignorantia iuris nocet i że właściwą drogą do rozpoznania tej sprawy jest droga cywilna. Po tej sytuacji oskarżony miał prawo pozostawać w przekonaniu, że działalność, którą prowadzi <span class="anon-block"> spółka (...) Sp. z o.o.</span> jest zgodna z prawem. Wskazał, że dochodzenie w tej sprawie, co prawda, zostało podjęte na nowo, ale doszło do tego po czasie ostatniego z czynów objętych aktem oskarżenia w niniejszej sprawie. Podkreślił, że zdecydowana większość z tych czynów miała dokładnie taki sam przebieg, jak sytuacja związana z osobą <span class="anon-block">M. G. (1)</span>. Dodał, że w sprawie z zawiadomienia <span class="anon-block"> Zakładów (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span> z dnia 11 kwietnia 2000 r., czyli również sprzed daty każdego z czynów objętych aktem oskarżenia w tej sprawie, Sąd Rejonowy dla <span class="anon-block">W.</span>, prawomocnym postanowieniem z 23 kwietnia 2001r. umorzył postępowanie, stwierdzając, że nie można mówić o przestępstwie, ponieważ rzekomo wprowadzony przeze oskarżonego w błąd co do treści i rozumienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> jeśli go nie znał, to powinien był zwrócić się o stosowną poradę do prawnika. Zdaniem oskarżonego, nie powinien on ponosić negatywnych skutków pozostawania w usprawiedliwionym błędzie, który wynikał z prawomocnego postanowienia prokuratora i prawomocnego postanowienia Sądu. Wyjaśnił, że klienci <span class="anon-block">(...)</span>, podpisując umowy oraz wcześniej, przed ich podpisaniem, nie pytali o szczegóły, w szczególności nie pytali o znaczenie klauzuli "bez kosztów" oraz o znaczenie indosu. Nie dziwiło go to, bo wiele z tych osób przychodziło z deklaracjami wekslowymi, w których widniała klauzula „bez protestu”, a to jest przecież inna nazwa klauzuli „bez kosztów”. Poza tym oskarżony uważał, że nie miał prawnego obowiązku wyjaśniania treści umowy w sytuacji, w której klient nie pytał o tę treść, nie domagał się wyjaśnienia wątpliwości. Wskazał, że klienci nie mogli uznać, że klauzula bez kosztów oznacza nieponoszenie przez nich kosztów związanych z indosowaniem weksla, ponieważ jeden z punktów każdej umowy sprzedaży wprost wskazywał na to, że to właśnie klient ponosi wszystkie te koszty. Wzory umów, którymi posługiwała się <span class="anon-block">(...)</span>, były przygotowane przez radcę prawnego <span class="anon-block">A.</span>, który również udzielił oaskarżonemu takiej porady. Oskarżony oświadczył, że gdy np. w banku podpisuje się umowę kredytu, to pracownik banku również nie ma prawnego obowiązku wyjaśniania poszczególnych jej punktów i bez pytania o konkretne z nich tego nie czyni. Podał, że w umowie sprzedaży była mowa o skutkach wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. Nie były one zatem w jakikolwiek sposób ukryte. Podał, że klient nie musiał podpisywać umowy w danej chwili. Mógł się zastanowić, a nawet skonsultować treść umowy z prawnikiem, co niektórzy klienci czynili, np. Ustronianka, <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...) Grupa (...)</span>. Klient w dowolnym czasie mógł się skonsultować z osobą mającą wiedzę specjalistyczną. Oznajmił, że niemała część klientów <span class="anon-block">(...)</span> to były osoby, które już wcześniej obracały wekslami. Czasami byli też tacy, którzy dysponowali deklaracją wekslową. W takiej sytuacji już w ogóle nie miał jakichkolwiek podstaw do zakładania, że miał do czynienia z klientem nie znającym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>, czy też po prostu nie znającym się na wekslach, a zwłaszcza nie miał podstaw do tego, aby wypytywać klienta o to, czy zna się na wekslach. Podał, że wszędzie tam, gdzie klient nie miał deklaracji wekslowej lub jej nie okazał, oskarżony nie miał realnych możliwości zweryfikowania sumy wekslowej. Oznacza to, że musiał zaufać klientowi, gdy podawał określoną sumę wekslową. Wskazał, że miał wiedzę o odpowiedzialności za niezgodne z prawdą wypełnienie blankietu wekslowego i nigdy by takiego blankietu świadomie niezgodnie z prawdą nie wypełnił ani nikomu nie wskazałby na zasadność takiego postępowania. Wskazał, że klienci <span class="anon-block">(...)</span> często chcieli nieuczciwie zarobić i wykorzystując opisany brak możliwości weryfikacji podanej przez nich sumy wekslowej oraz weryfikacji tego, co się na nią składa, podawali jej zawyżoną wysokość, co potwierdził świadek <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span>. Dodał, że klienci <span class="anon-block">(...)</span> często podawali nieprawdę w jeszcze jednym, bardzo ważnym aspekcie - zakresie opisu sytuacji finansowej ich dłużnika, czyli wystawcy weksla. Gdy klient przychodził do <span class="anon-block">(...)</span> to przecież oskarżony nie miał możliwości sprawdzenia tej sytuacji majątkowej jego dłużnika, musiał polegać wyłącznie na zapewnieniach klienta. Klienci natomiast często mijali się z prawdą, przykładowo podawali, że dłużnik ma nieruchomość, gdy potem okazywało się, że nie należy ona do niego. Mówili, że ma samochód, że pracuje, gdy potem okazywało się, że jest to nieprawdą. W takiej sytuacji pojawiający się w <span class="anon-block">(...)</span> klienci od samego początku wiedzieli, że odzyskanie przez <span class="anon-block">(...)</span> pieniędzy od ich dłużnika będzie niemożliwe. Niestety takich informacji nie przedstawiali, tylko mówili zupełnie co innego, narażając <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w ten sposób na koszty związane z próbą windykacji, którą <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przecież zawsze podejmowała. Podkreślił, że pieczęć <span class="anon-block">(...)</span> zawsze była przystawiana na dokumentach dopiero po ich podpisaniu przez strony. Nigdy więc nie mogło być tak, że treść lub wygląd tej pieczątki mógł kogoś zasugerować przed podpisaniem umowy. Nazwa firmy zawsze była podawana z oznaczeniem formy prawnej, brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, iż działali w celu wprowadzenia kogokolwiek w błąd w tym zakresie. Podał, że <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> sam przed Sądem zeznał, że wcześniej, przed wizytą w <span class="anon-block">(...)</span>, wiedział, iż w wekslu wpisuje się klauzulę "bez protestu", a wręcz podkreślił, że fakt jej tam wpisania był dla niego oczywisty. Oskarżony nie mógł mieć wiedzy domyślać się, jak on rozumie znaczenie tej klauzuli. Wskazał, że z przesłuchania świadka <span class="anon-block">M. C.</span> – policjanta – wynika niezbicie, że <span class="anon-block">O. S.</span> sama wypełniała przekazane jej blankiety wekslowe. Wskazał, że <span class="anon-block">M. M. (2)</span> sam potwierdził, że zapoznał się z treścią umowy i nie pytał o jakiekolwiek elementy jej treści. Wskazał, że z zeznań <span class="anon-block">M. P. (3)</span> poprzednio <span class="anon-block">K.</span> wynikało, że przed podpisaniem kwestionowanej umowy i nakreśleniem kwestionowanego indosu przez <span class="anon-block">J. K.</span> nie miał on kontaktu z <span class="anon-block">J. H.</span>. Wskazał, że świadek <span class="anon-block">J. Z. (3)</span> przyznał, iż przed podpisaniem umowy w <span class="anon-block"> (...)</span> rozmawiano na temat klauzuli "bez protestu" (czyli "bez kosztów") i nawet uzyskano pozytywną opinię na ten temat od mec. <span class="anon-block">B.</span>, pokrzywdzony do początku więc wszystko wiedział, rozumiał i się na to godził. Bezspornie <span class="anon-block"> (...)</span> przed pojawieniem się ich przedstawicieli w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span> dysponowało deklaracją wekslową wystawioną do spornych weksli. Podał, że <span class="anon-block">L. G. (1)</span> nagrał rozmowę przeprowadzoną z którymś z oskarżonych, a nagranie to znajduje się w aktach sprawy i z niego jednoznacznie wynika, że <span class="anon-block">L. G. (1)</span> nie oponował, gdy rozmówca powiedział, że nie miał prawa udzielać mu porady prawnej i informować o całym <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawie wekslowym</a>. Podał, że z zeznań świadka <span class="anon-block">H. W.</span> wynika, że znaczenie klauzuli "bez kosztów” było przez nią konsultowane z prawnikiem w banku, ona sama jest i była radcą prawnym. Wskazał, że z zeznań przesłuchanego przed Sądem świadka <span class="anon-block">R. S. (2)</span> wynika, że wszelkie czynności, które podjął on w siedzibie <span class="anon-block">(...)</span> na bieżąco konsultował telefonicznie, a także, że od firmy, dla której pracował usłyszał, że w wekslu indosowanym na <span class="anon-block">(...)</span> miała się znaleźć klauzula „bez mojego obligu”, co wskazuje, iż pokrzywdzony znał instytucję zwrotnego poszukiwania. Wskazał, że w wekslu, który zbywał <span class="anon-block">W. J.</span>, z którym pojawił się w <span class="anon-block">(...)</span>, była klauzula „bez protestu”, była ona umieszczona również na deklaracji wekslowej, którą, zgodnie z zeznaniami świadka <span class="anon-block">S. O.</span>, przygotował właśnie <span class="anon-block">W. J.</span>. Wskazał, że mimo iż <span class="anon-block">W. J.</span> wiedział o zupełnej niewypłacalności swojej dłużniczki, czyli <span class="anon-block">S. O.</span> oraz o tym, że ta niewypłacalność wynikała z jej ciężkiej choroby, nie uprzedził o tym <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Podał, że małżonkowie <span class="anon-block">K.</span> przygotowali deklarację wekslową, która znajduje się w aktach sprawy i wprost jest w niej mowa o klauzuli „bez protestu”. Podał, że <span class="anon-block">E. C. (1)</span>, reprezentująca pokrzywdzonego <span class="anon-block">K.</span>, była radcą prawnym, zakładać więc mógł, że posiada ona wiedzę prawniczą niezbędną dla obrotu wekslem. Wskazał, że <span class="anon-block">S. W.</span> już podczas śledztwa nie wskazywał na to, że miał mieć jakiekolwiek pytania odnoszące się do podpisanej umowy lub do podpisanych weksli i zawartej w nich klauzuli.</p> <p>W toku postępowania przygotowawczego <strong> <!-- -->oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> </strong> nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Podniósł, że działanie osób, które sprzedały weksle polegające na złożeniu zawiadomień o popełnieniu przestępstw ma na celu wymuszenie na zarządzie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> korzystnych dla siebie ustępstw. Zaprzeczył, jakoby uczestniczył w wyłudzaniu pieniędzy od klientów <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Odnośnie zdarzeń związanych ze <span class="anon-block"> spółką (...)</span> podkreślił, że ostatecznie nie doszło do porozumienia między zarządem tej Spółki a <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdyż zarząd <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zaniepokoił stan dokumentów finansowych przedsiębiorstwa podlegającego zbyciu. Podkreślił, że <span class="anon-block">H. D. (1)</span> uczestniczył w sporze sądowym przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, jego twierdzenia odnośnie działalności <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie sposób zatem uznać za prawdziwe. Podał, że <span class="anon-block">B. J.</span> zaproponowała, że zarząd <span class="anon-block"> (...)</span> wystawi weksle celem zabezpieczenia spłaty należności swoich wierzycieli – wówczas zadłużenie <span class="anon-block"> (...)</span>u sięgało 2.000.000 zł. Zgodnie z ustaleniami, suma wekslowa nie mogła być większa, niż dwukrotność zadłużenia. Do zadań <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> należało negocjacje z wierzycielami i ustalenie terminów płatności. <span class="anon-block"> Zarząd (...)</span> zobowiązał się wykupić weksle w terminie. <span class="anon-block">B. J.</span> podała, że z otrzymanych przez nią informacji wynika, że wkrótce spółka otrzyma pieniądze w kwocie 1.600.000 zł tytułem zadłużenia innych firm wobec <span class="anon-block"> (...)</span>u. Twierdziła, że nie może dopuścić, aby wierzyciele złożyli wniosek o upadłość <span class="anon-block"> (...)</span>, gdyż może ona zostać posądzona o niegospodarność, m.in. z powodu tego, że jej mąż <span class="anon-block">M. J. (1)</span> prowadzi konkurencyjną firmę i przejmuje lepsze kontrakty. Opisał okoliczności związane z nabyciem weksli od wierzycieli <span class="anon-block"> (...)</span>. Podał, że zarząd <span class="anon-block"> (...)</span>u ostatecznie nie zapłacił za weksle, które nabyła <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Zaprzeczył jakoby brał udział w podpisaniu umowy z <span class="anon-block">K. C.</span>, <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. Podał, iż <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> przychodził do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z 20 razy, twierdził, że jest w posiadaniu wielu weksli, które chciałby zbyć na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Podał, że <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> twierdził, że skonsultował warunki umowy przedstawionej mu przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w Okręgowej Izbie Radców Prawnych. Oskarżony szczegółowo opisał strukturę i zasady funkcjonowania <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span>, jak również podział zadań w tej Spółce. Opisał okoliczności nabycia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, jego funkcję w strukturze <span class="anon-block">(...)</span> Sp. o.o., wskazał, że przy podpisywaniu przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span> umowy o sprzedaży udziałów <span class="anon-block"> (...)</span>u nie był obecny żaden z członków zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Wskazał, że kontakt z klientami Spółki w ostatecznej fazie negocjacji o nabyciu weksli przeprowadzał <span class="anon-block">J. H.</span>. Zaprzeczył jakoby podpisywał umowy z klientami <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, jego podpis mógł się znaleźć na umowach później, gdyż jako członek zarządu miał obowiązek podpisywać niektóre dokumenty.</p> <p>W postępowaniu przed Sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia i początkowo odmówił składania wyjaśnień, podtrzymując wyjaśnienia złożone w postępowaniu przygotowawczym. Następnie w wyjaśnieniach uzupełniających podał, że <span class="anon-block"> Spółka (...)</span>, w której jest wiceprezesem, powstała z inicjatywy <span class="anon-block">A. S.</span>, który prowadził bieżącą obsługę prawną jego ówczesnej działalności gospodarczej pod nazwą R.S. <span class="anon-block"> Serwis (...)</span>. <span class="anon-block">A. S.</span> poznał go ze swoim znajomym <span class="anon-block">J. H.</span>. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> miała polegać na szeroko pojmowanej obsłudze prawnej, w tym windykacji. <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie znał się na tej branży, dlatego jego rola była ograniczona do finansowania prowadzonej działalności – w praktyce oznaczało to pokrycie udziałów oraz koordynowanie działalności Spółki w aspekcie administracyjno- technicznym. Podał, że obsługą prawną prowadzonych przez Spółkę spraw zajmował się <span class="anon-block">J. H.</span>, któremu za pracę było przyznane wynagrodzenie od Spółki. Miały miejsce sytuacje, w których <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span>, <span class="anon-block">S. A.</span>, czy <span class="anon-block">J. H.</span> relacjonowali mu swoje podejmowane działania w imieniu Spółki, niemniej jednak niewiele z tego przyswajał, ponieważ do końca nie rozumiał zagadnień, poza tym nie leżało to w jego kompetencji. W Spółce zostały stworzone wyspecjalizowane działy zajmujące się obsługą prawną i windykacją oraz pozyskiwaniem klientów. W działach tych były zatrudnione osoby najczęściej z wykształceniem prawniczym, była też zatrudniona osoba po aplikacji prokuratorskiej. Zasadniczo koszty prowadzonych postępowań, wywołanych na zlecenie klientów były finansowane przez <span class="anon-block">(...)</span>, zaliczki pobierane były wyjątkowo, w przypadkach określonych w umowie. Spółka miała bardzo dobrą kondycję finansową. Swoje środki inwestowała poza działalnością typowo windykacyjną w udzielanie pożyczek pieniężnych dla osób trzecich. Podał, że z tego co mu wiadomo, przy transakcjach zakupu weksla z indosem własnościowym, termin zapłaty za weksel dla indosanta przypadał po terminie wykupu weksla przez wystawcę, a weksle były nabywane z dyskontem, mającym stanowić potencjalny zarobek <span class="anon-block">(...)</span>. Osoby oferujące weksel do zbycia, ręczyły słownie za wypłacalność wystawcy zapewniając, iż nie jest im nic wiadomo, na temat okoliczności uniemożliwiających zapłatę za weksel. W przeciwnym wypadku Spółka nie byłaby zainteresowana zakupem weksla, którego nie byłby można zrealizować. Spółka nigdy nie zakupywała weksli niezupełnych lub weksli z indosem in blanco. Zaprzeczył jakoby kontaktowała się z osobami zbywającymi weksle, wskazując, że z zeznań tych osób wynika, że rozmowę w przedmiocie zbycia weksli przeprowadzali oni z <span class="anon-block">J. H.</span>, on też uczestniczył w sporządzeniu umów sprzedaży weksli. Podał, że mógł być tak, że był obecny w gabinecie podczas takich rozmów, natomiast z całą pewnością nie zawierał jakąkolwiek umowy związanej ze sprzedażą weksli ani nie zobowiązywał się do zapłaty ceny sprzedaży. Podniósł też, że większość osób sprzedających weksle nie zwracała się do osób, z którymi zawierały umowy o wyjaśnienie klauzul wekslowych zamieszczonych na indosowanym wekslu. Podał, że jeżeli chodzi o <span class="anon-block"> Spółkę (...) Sp. z o.o.</span>, wie on jedynie, że Spółka ta zabezpieczyła umowę współpracy z <span class="anon-block">(...)</span> wekslem in blanco, natomiast szczegółów nabycia drugiego weksla nie zna, ponieważ nie brał udziału w umowie sprzedaży weksla przez <span class="anon-block">K. B. (2)</span>, podkreślił także, że z opinii grafologicznej wynika, że ani on ani <span class="anon-block">J. H.</span> nie wypełnili tego weksla. Odnośnie umowy z zawartej z <span class="anon-block"> (...)</span>, wskazał, iż nie przeczy, że formalnie jego podpis znalazł się na tej umowie, z czego wynika, iż mógł brać udział w rozmowie dotyczącej zakupu weksli od <span class="anon-block"> (...)</span>, niemniej jednak ze względu na upływ czasu nie kojarzy takiego faktu. Nie przypomina sobie, żeby zobowiązywał się do zapłaty za weksel zakupiony od <span class="anon-block"> (...)</span>, co potwierdza w zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym r.pr. <span class="anon-block"> (...)</span>, wskazując na <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">(...)</span>W. Podał, że z zeznań r.pr. <span class="anon-block"> (...)</span> wynika, że wypełniła ona weksle samodzielnie doliczając kwotę prowizji <span class="anon-block">(...)</span>. <span class="anon-block"> (...)</span> nie mogła więc zostać wprowadzona w błąd co do klauzuli „bez kosztów”, bowiem korzystała z fachowej pomocy prawnika i to ewentualnie do niego <span class="anon-block"> (...)</span> powinna kierować swoje pretensje, gdyż tylko klauzula „bez obliga” lub równoznaczna mogła wyłączyć odpowiedzialność <span class="anon-block"> (...)</span> za skutki indosowania weksla, na co zresztą słusznie wskazała Prokuratura Rejonowa w Opolu w postanowieniu z dnia 28.10.2002 r., sygn. akt 4Ds 385/02. Oskarżony wskazał, że <span class="anon-block">J. H.</span> początkowo chciał nabyć od wspólników <span class="anon-block"> (...) Przedsiębiorstwa (...)</span> <span class="anon-block"> – (...) sp. z o.o.</span> udziały , jednak po zapoznaniu się z sytuacją majątkową spółki, w szczególności wątpliwościami, co do deklaracji zarządu <span class="anon-block"> A- (...)</span> dotyczących wpłat od kontrahentów, <span class="anon-block">J. H.</span> wycofał się z zakupu tych udziałów. Oświadczył, że nie składał udziałowcom tej Spółki żadnych deklaracji, ani zapewnień. Dodał, że wystawione przez <span class="anon-block"> (...)</span> weksle zostały komisyjnie anulowane, co wynika nie tylko z załączonych dokumentów, ale i zeznań pokrzywdzonej <span class="anon-block">B. J.</span>, złożonych w postępowaniu przygotowawczym. Dodał, że z zeznań <span class="anon-block">B. J.</span> złożonych przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze Wydział V Gospodarczy w sprawie o sygn. akt Vgc 52/04 prowadzonej z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">Ś.</span> wynika, że udziały miały być faktycznie zbyte za przysłowiową złotówkę w zamian za zaspokojenie wierzycieli <span class="anon-block"> spółki (...)</span>, jednak do ich zbycia nawet nie doszło. Wskazał, że z zeznań <span class="anon-block">B. B. (4)</span> wynika, że przed zawarciem umowy <span class="anon-block">(...)</span> wysłała formularz umowy reprezentantowi <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>, stwarzając tym samym możliwość pokrzywdzonemu zapoznania się z treścią umowy, a także, że była możliwość skonsultowania umowy z zatrudnionym w Spółce prawnikiem. Podał, że w przypadku <span class="anon-block"> (...)</span> sp.j. prawdą jest, że jego podpis formalnie znalazł się na umowie, jednak nigdy nie kierował do pokrzywdzonego żądania wykupu weksla czy oświadczenia o potrąceniu. Spotkanie zostało zaaranżowanie przez <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> lub <span class="anon-block">J. H.</span>, zaś oskarżony działał na jego polecenie, było tylko przypadkiem, ze względu na nieobecność prezesa <span class="anon-block">(...)</span> w biurze, że to oskarżony podpisywał tę umowę. Podał, że całość dokumentów przekazał radcy prawnemu <span class="anon-block">S. A.</span>, który wspólnie z prezesem <span class="anon-block">(...)</span> osobiście kontaktował się ze wspólnikami pokrzywdzonego. Zawarcie umowy poprzedzały zaś konsultacje z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">S. A.</span>. Podał, że nie zawierałem umowy ze <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, podniósł, iż z zeznań wystawcy weksla wynika, że <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> nie miał podstaw prawnych do wypełnienia weksla wystawionego przez <span class="anon-block">M. K. (7)</span>, podkreślił także, że z uwagi na charakter działalności <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> powinien on posiadać wiedzę w zakresie finansów oraz zagadnień <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>.</p> <p>W toku postępowania przygotowawczego <strong> <!-- -->oskarżony <span class="anon-block">H. D. (1)</span> </strong> początkowo przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnił, że na początku 2002 roku <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował mu zarobienie pieniędzy. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> miał nabyć 178 udziałów w <span class="anon-block"> Spółce (...)</span>. Oskarżony <span class="anon-block">H. D. (1)</span> zaakceptował tę propozycję. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zajmowała się pośrednictwem finansowym, wcześniej wśród udziałowców tej Spółki była żona <span class="anon-block">J. H.</span>. Na początku 2002 roku oskarżony <span class="anon-block">H. D. (1)</span> złożył wniosek o restrukturyzację długów, od tego czasu Spółka zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej na czas nieokreślony. W lipcu 2002 roku <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> zaproponowali mu nabycie w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> udziałów w <span class="anon-block"> spółkach (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">H. D. (1)</span> nie badał kondycji finansowej tych firm ani nie prowadził negocjacji, jego rolą było jedynie złożenie podpisu pod umową sprzedaży udziałów. Oskarżony opisał również szczegółowo okoliczności nabycia udziałów w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Wskazał, że o tym, że nabywa w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> udziały w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> dowiedział się parę dni przed zawarciem tej umowy, <span class="anon-block">J. H.</span> obiecał, że <span class="anon-block">H. D. (1)</span> dobrze zarobi na tej transakcji. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> stawił się u notariusza. Umowę zbycia udziałów wypełnił <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Podał, że prawdopodobnie <span class="anon-block">J. H.</span> nie uczestniczył w zawarciu tej umowy przed notariuszem. Oskarżony podał, że <span class="anon-block">R. S. (1)</span> obiecał <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>, iż pieniądze za udziały zostaną zapłacone w terminie tygodniowym. Następnie oskarżony <span class="anon-block">H. D. (1)</span> wydał <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> pisemne upoważnienie do reprezentowania <span class="anon-block"> Spółki (...)</span>. Gdy <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">B. J.</span> wezwali <span class="anon-block">H. D. (1)</span> do zapłaty kwoty 50.000 tytułem ceny udziałów, <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> bez udziału <span class="anon-block">H. D. (1)</span> sporządzili odpowiedź na to pismo, <span class="anon-block">H. D. (1)</span> miał jedynie złożyć podpis na tym piśmie. Ostatecznie <span class="anon-block">H. D. (1)</span> nigdy nie uzyskał obiecanego mu wynagrodzenia, jako prezes zarządu Spółki <span class="anon-block"> (...)</span>. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> po nabyciu udziałów <span class="anon-block"> Spółki (...)</span> nie prowadził żadnej faktycznej działalności. Podał, że <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> zabrali z biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> znajdujący się tam sprzęt biurowy. W swoich dalszych wyjaśnieniach oskarżony podał, że <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> działali niezgodnie z treścią udzielonego im pisemnego upoważnienia w zakresie czynności prawnych i <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Oskarżony wyjaśnił również szczegółowo, jaki był zakres upoważnienia, jakie udzielił on <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Zostali oni upoważnieni do dokonywania czynności prawnych i faktycznych w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Oskarżony oświadczył, że nie wiedział o 21 wekslu, które zostały przekazane <span class="anon-block">J. H.</span> przez członków dotychczasowego zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> przekazał następnie jemu 16 weksli w dniu 17 grudnia 2002r. w obecności <span class="anon-block">B. J.</span>. Oskarżony podał, że rozmawiał z członkami zarządu po nabyciu udziałów w sprawie wypłaty wynagrodzenia pracownikom – <span class="anon-block">H. D. (1)</span> wskazywał wówczas, że tym zajmuje się nowy prezes zarządu <span class="anon-block">W. P. (4)</span>. Oskarżony podał również, że na przełomie kwietnia i maja 2002 r. oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> zaproponował mu odkupienie od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> bazy danych zawierającej informacje na temat podmiotów gospodarczych, które współpracowały ze <span class="anon-block"> Spółką (...)</span> w czasie prowadzenia przez nią działalności gospodarczej. <span class="anon-block">J. H.</span> twierdził, że faktycznie posiadał tę bazę już wcześniej, od czasu gdy pełnił w tej Spółce funkcję prezesa zarządu. Zadaniem <span class="anon-block">H. D. (1)</span> było wystawienie faktury VAT. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> nie uzyskał fizycznie tej bazy, gdy został prezesem zarządu Spółki <span class="anon-block"> (...)</span>, jednak wiedział o jej istnieniu we wcześniejszym okresie. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> wystawił wówczas dwie faktury VAT – na kwotę 206.000 zł i na kwotę 430.000 zł z terminem płatności 60 dni. Nie została sporządzona umowa na piśmie. W dniu 20 września 2003 r. <span class="anon-block">H. D. (1)</span> wystawił również fakturę z tytułu sprzedaży kolejnej bazy danych <span class="anon-block"> Spółki (...)</span> na kwotę 403.000 zł, której również nie przejął, obejmując stanowisko prezesa zarządu w tej Spółce. W toku kolejnego przesłuchania oskarżony oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Złożył wyjaśnienia, w których oświadczył, że zapłata za udziały <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie miała miejsca z powodu uzgodnień między zarządem tej Spółki a <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> – wie to ze słów tych oskarżonych. Kwota nabycia udziałów przypuszczalnie była równa wysokości kapitału zakładowego Spółki. Podał, że rzeczy z biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zostały przekazane przez <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> z powodu ustania umowy najmu pomieszczeń przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span>, rzeczy te zostały przewiezione do siedziby <span class="anon-block"> Spółki (...)</span>. Zaprzeczył prawdziwości swoich wcześniejszych wyjaśnień w tym zakresie. W zakresie nabycia udziałów <span class="anon-block"> spółki (...)</span> wskazał, że według wcześniejszych uzgodnień z dotychczasowym zarządem zapłata wskazanej w umowie kwoty miała nigdy nie nastąpić. Oskarżony złożył również wyjaśnienia w zakresie dotyczącym bazy danych <span class="anon-block"> Spółki (...)</span>. Podał, że gdy został prezesem zarządu tej Spółki, była ona w posiadaniu tej bazy danych w postaci kilkudziesięciu płyt CD. Bazę tę przekazał w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span>. Celem sprzedaży było nabycie przez <span class="anon-block"> Spółkę (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span>, zaprzeczając w tym zakresie swoim wcześniejszym wyjaśnieniom. Oskarżony zaprzeczył jakoby wystawił weksel na zlecenie <span class="anon-block">L. B.</span> na kwotę 1.200.000 zł, twierdząc, że podpis został sfałszowany. W toku kolejnego przesłuchania oskarżony oświadczył, że nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.</p> <p>W postępowaniu przed Sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i podtrzymał dotychczas złożone wyjaśnienia. Dodatkowo wyjaśnił, że działając jako prezes zarządu spółki <span class="anon-block">M.</span> udzielił pełnomocnictwa panu <span class="anon-block">J. H.</span> do prowadzenia rozmów z wierzycielami spółki oraz do ustalania sposobu rozliczeń z wierzycielami. W szczególności <span class="anon-block">J. H.</span> miał uprawnienie do uzupełnienia weksli „in blanco” wystawionych przez <span class="anon-block"> spółkę (...)</span> i wręczonych <span class="anon-block">J. H.</span> do dyspozycji dla wierzycieli a także miał prawo ustalać z wierzycielami kwotę zadłużenia. Miał też prawo ustalić dla wierzycieli w dowolny sposób terminy płatności oraz sumę wekslową z zastrzeżeniem, aby wpisana suma wekslowa nie przekraczała dwukrotności całkowitej kwoty zadłużenia <span class="anon-block"> spółki (...)</span> względem danego wierzyciela, ale pod warunkiem, że wierzyciele zechcą tak wystawione weksle przyjąć w ramach rozliczenia zadłużenia celem umorzenia należności fakturowych oraz łącznie przy drugim warunku, że wierzyciele zechcą taki weksel zbyć <span class="anon-block">(...)</span> sp. z o.o. na warunkach ustalonych pomiędzy wierzycielem a <span class="anon-block">(...)</span>. Z powyższych zadań <span class="anon-block">J. H.</span> wywiązał się całkowicie. Z tej opcji rozliczenia skorzystało trzy firmy z kilkunastu, którym taką ofertę przedstawiono a pozostałe weksle zostały zwrócone oskarżonemu. Ani wówczas, ani w chwili obecnej, ani spółka ani bezpośrednio ja reprezentujący jedynego udziałowca <span class="anon-block"> spółki (...)</span>, ani jako ówczesny prezes zarządu tej spółki nie miał żadnych pretensji i zastrzeżeń, co do sposobu wykonania wskazanych powyżej czynności wekslowych. Oskarżony oświadczył, że w jego ocenie ani Spółka ani osobiście oskarżony nigdy tymi działaniami nie zostali w żaden sposób pokrzywdzeni czy narażeni na jakikolwiek straty. Wręcz przeciwnie, takie działania porządkowały sprawy zadłużenia <span class="anon-block"> spółki (...)</span> redukując ilość jej wierzycieli. W wyniku tej operacji <span class="anon-block">M.</span> stawał się dłużnikiem <span class="anon-block">(...)</span>, z którą oskarżony ten zamierzał współpracować zakładając, że zobowiązania wobec tej spółki będzie mógł rozłożyć na długoterminowe raty i je spłacić kontynuując działalność gospodarczą <span class="anon-block"> firmy (...)</span>.</p> <dl> <dt></dt> <dd> <p>Oskarżony <span class="anon-block">W. P. (4)</span> nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień.</p> </dd> </dl> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Sąd dokonał ustaleń w zakresie okoliczności faktycznych sprawy w oparciu o całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, na który – oprócz wyjaśnień oskarżonych i zeznań świadków – składały się również inne dowody, w szczególności oryginały i kserokopie weksli, dokumentacja z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> dotycząca nabytych weksli, opinie z zakresu badań grafologicznych, opinia z zakresu fonoskopie, nagrania rozmów przeprowadzonych w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, odpisy wyroków skazujących oraz informacja z Krajowego Rejestru Karnego.</p> <p>W opinii z zakresu badań porównawczych pisma ręcznego, podpisów i odcisków pieczątek z dnia 5 lipca 2004 r. biegły stwierdził, że podpisy <span class="anon-block"> (...)</span> na przedniej stronie weksla datowanego na 10 marca 2002 r. i na przedniej stronie weksla in blanco zostały nakreślone przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, a pismo ręczne na pierwszej stronie i podpis <span class="anon-block"> (...)</span> na odwrocie weksla datowanego na 10 marca 2002 r. nie zostały nakreślone przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. H.</span>, <span class="anon-block">R. S. (1)</span> ani też <span class="anon-block">H. D. (1)</span>.</p> <p>W opinii z dnia z zakresu badań graficzno-porównawczych z dnia 3 czerwca 2004 r. poddano badaniom m.in. pismo ręczne oraz czytelne podpisy <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> na wekslu z dnia 10 marca 2002 r. wystawionym na zlecenie <span class="anon-block">K. B. (1)</span>, pismo ręczne oraz czytelny podpis <span class="anon-block"> (...)</span> na deklaracji do weksla in blanco z dnia 1 maja 1997 r. W wyniku badań materiału porównawczego biegły stwierdził, że pismo ręczne oraz czytelne podpisy <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> na wekslu z dnia 10 marca 2002 r. wystawionym na zlecenie <span class="anon-block">K. B. (1)</span> nie kwalifikują się do badań porównawczych z powodu braku możliwości oceny cech identyfikacyjnych pisma. Natomiast w stosunku do pisma ręcznego oraz czytelnego podpisu <span class="anon-block"> (...)</span> na deklaracji do weksla in blanco z dnia 1 maja 1997 r., stwierdził, że wyodrębnione cechy indywidualne pisma dają podstawę do identyfikacji. Wskazał, w oparciu o wzory grafizmu <span class="anon-block">R. O.</span>, że pismo ręczne na deklaracji do weksla in blanco z dnia 1 maja 1997 r. zostało nakreślone przez <span class="anon-block">R. O.</span>. Natomiast co do czytelnego podpisu <span class="anon-block"> (...)</span> na deklaracji do weksla in blanco z dnia 1 maja 1997 r., stwierdził, że nie został on nakreślony przez <span class="anon-block">U. O.</span> ani przez <span class="anon-block">R. O.</span> czy <span class="anon-block">K. O. (1)</span>.</p> <p>Z opinii grafologicznej z dnia 17 stycznia 2007 r. sporządzonej w sprawie o sygn. akt II K 283/06 Sądu Rejonowego w Kościanie biegły wskazał, że czytelny podpis <span class="anon-block"> (...)</span> oraz czytelny podpis <span class="anon-block"> (...)</span> na wekslu in blanco z dnia 1 maja 1997 r. zostały nakreślone przez <span class="anon-block">U. O.</span>.</p> <p>W opinii z dnia 31 lipca 2014 r. z zakresu badań fonoskopijnych biegły poddał badaniom zapis magnetofonowy rozmów bezpośrednich prowadzonych w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, stwierdzając, że rozmowy te nadają się do odtworzenia, jak również, że nagrania zawarte na taśmach stanowią autentyczny zapis przedmiotowych rozmów, który nie został poddany żadnym modyfikacjom.</p> <p>Opinie tych biegłych zostały przez Sąd ocenione pod względem wszechstronności analizy materiału dowodowego, jasności i logiczności wniosków opinii, a także szczegółowości i czytelności argumentacji zawartej w uzasadnieniu opinii. Sąd w wyniku dokonanej analizy pod względem wymienionych kryteriów stwierdził, że spełniają one powyższe warunki i mogą służyć źródłem wiadomości specjalnych niezbędnych przy rozpoznaniu danej sprawy.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków<strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> i <span class="anon-block">S. B.</span>.</strong> Świadek <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> sposób bardzo spójny i szczegółowy zrelacjonował okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block">S. B.</span> wobec niego, wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez dłużnika weksla. Zrelacjonował on także przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> oraz wydarzenia, które miały miejsce po zawarciu umowy sprzedaży weksla. <span class="anon-block">Z.</span> te korelują one również z zeznaniami świadka <span class="anon-block">S. B.</span>. Świadek <span class="anon-block">S. B.</span> w swoich zeznaniach podał, że tak że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> była tą firmą, która miała od niego ściągnąć wierzytelność <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, miał spotkania w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Sąd natomiast nie traktował wypowiedzi świadka <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> co do jego odczuć, dotyczących zamiaru zapłaty przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kwoty wynikającej z umowy sprzedaży weksla, jako relacji o faktach, gdyż dotyczą one przemyśleń świadka po upływie długiego czasu od zdarzeń, będących przedmiotem analizy, jak również w aspekcie toczącego się postępowania karnego.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, <span class="anon-block">B. W.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span> oraz <span class="anon-block">T. K. (2)</span> </strong>. Świadkowie ci szczegółowo i konsekwentnie opisali okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">O. S.</span> i ubiegania się o udzielenie kredytu, a także wystawienia weksli in blanco, które zostały przez tych świadków przekazane <span class="anon-block">O. S.</span>. Świadkowie ci podali, że nigdy nie uzyskali kredytów, o które się ubiegali, a także, że poinformowali w odpowiedzi na wezwanie do zapłaty z weksla <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, iż nie mają wobec <span class="anon-block">O. S.</span> żadnych zobowiązań. <span class="anon-block">Z.</span> tych świadków potwierdzają wyniki postępowań karnych prowadzonych przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>, w wyniku których <span class="anon-block">O. S.</span> została uznana za winną przestępstw oszustwa na szkodę <span class="anon-block">T. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span>.</p> <p>Sąd uznał <strong> <!-- -->zeznania <span class="anon-block">O. S.</span> </strong>za wiarygodne jedynie w części. Sąd mianowicie nie dał wiary zeznaniom tego świadka w zakresie wyjaśnień złożonych w toku postępowania przygotowawczego, dotyczących zrelacjonowania okoliczności uzyskania weksli wystawionych przez <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, <span class="anon-block">B. W.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span>. <span class="anon-block">Z.</span> świadka w szczególności w zakresie otrzymania przez wymienionych świadków pożyczek nie znajdują potwierdzenia w stosownej dokumentacji finansowej i pozostają w sprzeczności z zeznaniami wymienionych świadków, a także zeznaniami świadka <span class="anon-block">P. S. (2)</span>, złożonymi na rozprawie. Nadto na rozprawie świadek <span class="anon-block">O. S.</span> przyznała, że część weksli, które nie zostały zwrócone klientom sprzedała <span class="anon-block">(...)</span>, do czego nie miała prawa. Przyznała, że chciała oszukać wymienionych świadków, dlatego to zrobiła. Świadek <span class="anon-block">O. S.</span> zrelacjonowała również przebieg spotkania w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, podała, że oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie zadawał jej pytań skąd posiada weksle i nie zadawał pytań na temat osób, które je wystawiły. Wskazała, że <span class="anon-block">J. H.</span> podczas spotkania siedział przy biurku, a <span class="anon-block">R. S. (1)</span> stał obok. Nie powiedziała im wówczas, że osoby, które są podpisane na wekslach nie są w rzeczywistości jej dłużnikami Podała też, że w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> powiedziano jej odnośnie weksla, który otrzymała od tej Spółki, że dopóki nie ściągną pieniędzy od tych 5 osób, nie dostanie ona pieniędzy. Sąd nie dał oskarżonej wiary, iż nie wypełniła ona przedmiotowych weksli. W ocenie Sądu, bardzo prawdopodobnym jest, że po rozmowie z przedstawicielem <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">O. S.</span> wypełniła weksle, wskazując dowolne kwoty. Kwoty te w żaden sposób bowiem nie korelowały z kwotami pożyczek, o które ubiegali się <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, <span class="anon-block">B. W.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span>. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka <span class="anon-block">P. S. (2)</span>, który potwierdził zeznania swojej żony <span class="anon-block">O. S.</span>, złożone na rozprawie, w szczególności fakt, iż posłużyła się ona wekslami in blanco, będącymi częścią dokumentacji kredytowej w celu uzyskania korzyści majątkowej kosztem osób, które żadnych kredytów nie otrzymały, ani nie posiadały zobowiązań wobec <span class="anon-block">O. S.</span>. Istotną jest również dla oceny zeznań świadka <span class="anon-block">O. S.</span> okoliczność, iż świadek <span class="anon-block">O. S.</span> została skazana prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> za przestępstwa oszustwa popełnione na szkodę <span class="anon-block">T. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span>. <span class="anon-block">Z.</span> <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">M. C.</span> </strong> Sąd uznał za wiarygodne w całości. Świadek – funkcjonariusz Policji, który prowadził postępowanie w sprawie przeciwko <span class="anon-block">O. S.</span> opisał okoliczności prowadzenie dochodzenia w sprawie o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> przeciwko <span class="anon-block">O. S.</span>, podał, że co najmniej na jednym wekslu <span class="anon-block">O. S.</span> wypisała jakąś kwotę, która była niewielka. W ocenie Sądu, nie zasługuje na wiarę twierdzenie <span class="anon-block">O. S.</span>, że weksle przekazane <span class="anon-block">J. H.</span> były wekslami in blanco. W ocenie Sądu, mając na uwadze, iż zgodnie z przyjętą praktyką weksle przyjmowane przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> miały zostać wypełnione przez indosanta, jak również zeznania świadka <span class="anon-block">M. C.</span>, wysoce prawdopodobnym jest, iż przedmiotowe weksle zostały wypełnione weksle przez <span class="anon-block">O. S.</span>.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">M. M. (2)</span> </strong> Sąd uznał za wiarygodne w części. Sąd mianowicie nie dał wiary twierdzeniom tego świadka, iż pytał on <span class="anon-block">J. H.</span> co to jest indos, i że mówił mu, że nie zna <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka pozostają w sprzeczności w szczególności z treścią zeznań świadka <span class="anon-block">R. M. (2)</span> – dłużnika <span class="anon-block">M. M. (2)</span>, który wskazał, że ten zaproponował mu wystawienie weksla, dobrze się orientował w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawie wekslowym</a>. Sąd dał wiarę natomiast zeznaniom tego świadka w pozostałym zakresie, w szczególności co do przebiegu współpracy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka <span class="anon-block">R. M. (2)</span> Sąd uznał zaś za wiarygodne w całości, zeznał on konsekwentnie i spójnie zarówno co do okoliczności powstania jego zobowiązania wobec <span class="anon-block">M. M. (2)</span> jak również w zakresie okoliczności w jakich doszło do wystawienia przez niego weksla. Brak jest podstaw aby uznać zeznania tego świadka za nieobiektywne.</p> <p>Sąd uznał zeznania <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">W. P. (1)</span> </strong> za wiarygodne jedynie w części. W ocenie Sądu, twierdzenia tego świadka o istnieniu zobowiązania <span class="anon-block">S. D.</span> nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Okoliczność udzielenia pożyczki przez świadka <span class="anon-block">S. D.</span>, jak również jej wysokość nie znajduje pokrycia w pozostałym materiale dowodowym. W ocenie Sądu, przedstawiany przez świadka <span class="anon-block">W. P. (1)</span> przebieg zdarzeń, mianowicie, iż udzielił on pożyczki <span class="anon-block">S. D.</span> w kwocie 13.000 zł, która to kwota w latach 2000-2002 – według danych GUS – stanowiła niemal siedmiokrotność przeciętnego wynagrodzenia, nie spisując umowy pożyczki, osobie, z którą nie pozostawał w szczególnie zażyłych relacjach, a następnie, przyjmując weksel in blanco od <span class="anon-block">S. D.</span> nie zażądał wypełnienia deklaracji wekslowej, jest sprzeczny z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, dlatego również powyższe twierdzenia nie zasługują na wiarę. W ocenie Sądu, zeznania <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">K. W. (1)</span> </strong> zasługują na wiarę również częściowo. W szczególności, w ocenie Sądu zasługują na wiarę twierdzenia tego świadka, że weksel był już wypełniony przez <span class="anon-block">W. P. (1)</span> zanim udał się on do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, w tym zakresie zeznania świadka należy uznać za obiektywny przekaz dotyczący rzeczywistości. W pozostałym zakresie zaś zeznania tego świadka Sąd uznał za niewiarygodne, w szczególności mając na uwadze, że twierdzenia tego świadka o istnieniu zobowiązania <span class="anon-block">S. D.</span> wynikały jedynie z relacji <span class="anon-block">W. Z. (2)</span> świadka <span class="anon-block">W. P. (3)</span> zasługiwały w ocenie Sądu na wiarę, świadek ta podała w szczególności, że <span class="anon-block">W. P. (1)</span> został deportowany ze Szwajcarii, następnie wyjechał do USA i tam przebywa. Podała, że nie słyszała nazwiska <span class="anon-block">D.</span>, nie słyszała też nic o wekslach ani o <span class="anon-block"> firmach (...)</span> czy <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Sąd dał wiarę w pełni zeznaniom <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> </strong>. Świadek ten w sposób bardzo szczegółowy zrelacjonował okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block">B. K. (1)</span> wobec niego z tytułu zapłaty poręczonego przez <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> kredytu, wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez dłużnika weksla. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka w tym znajdują poparcie w zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji. Zrelacjonował on także przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> oraz wydarzenia, które miały miejsce po zawarciu umowy. W ocenie Sądu, zeznania tego świadka cechują się spójnością i konsekwencją, prezentują one obiektywne odbicie rzeczywistości. W toku postępowania przygotowawczego świadek ten podał, że zapytał o nie <span class="anon-block">J. H.</span>, ten jednak nie wytłumaczył mu znaczenia tego wyrazu, podając, że chodzi o nieobciążenie <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> kosztami. Tę okoliczność świadek również potwierdził na rozprawie – w ocenie Sądu, chwilowe wątpliwości świadka co do tej okoliczności podczas składania zeznań na rozprawie wynikają prawdopodobnie z upływu znacznego okresu czasu od daty zdarzenia. Świadek wskazał, że nie zna <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. <span class="anon-block">Z.</span> świadka <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> korelują również z zeznaniami świadka <span class="anon-block">B. K. (1)</span>, który również złożył szczegółowe zeznania dotyczące przebiegu wydarzeń po otrzymaniu przez niego zawiadomienia o wezwaniu do zapłaty kwoty wpisanej na wystawionym przez niego wekslu. Wskazał on, że kwota ta przekraczała rzeczywistą wysokość zobowiązania.</p> <p>Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom <strong> <!-- -->świadków <span class="anon-block">S. S. (1)</span> i <span class="anon-block">K. G. (1)</span> </strong>. Świadek <span class="anon-block">S. S. (1)</span> opisał szczegółowo i konsekwentnie, w jaki sposób doszło do powstania zobowiązania wobec niego <span class="anon-block">K. G. (1)</span> oraz określił wysokość zobowiązania, a także opisał okoliczności wystawienia przez dłużnika weksla. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka korelują z zeznaniami świadka <span class="anon-block">K. G. (1)</span>. Zrelacjonował on także przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span>. Wskazał, że <span class="anon-block">J. H.</span> na pytanie co do znaczenia wpisywanej przez niego klauzuli „bez kosztów” zapewnił, iż zapis ten oznacza, że <span class="anon-block">S. S. (1)</span> nie będzie ponosił żadnych kosztów z tytułu transakcji. Świadek wskazał, że nie zna <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. Świadek również opisał wydarzenia, które miały miejsce po dacie zawarcia umowy sprzedaży. <span class="anon-block">Z.</span> świadków <span class="anon-block">S. S. (1)</span> i <span class="anon-block">K. G. (1)</span> – jako spójnym, konsekwentnym i znajdującym oparcie w materiale dowodowym należało dać w pełni wiarę.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- -->świadków <span class="anon-block">I. P.</span>, <span class="anon-block">F. P.</span> i <span class="anon-block">P. P.</span>. </strong>Świadkowie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">F. P.</span> i <span class="anon-block">I. P.</span> </strong> opisali bardzo szczegółowo okoliczności powstania i wysokości zobowiązania <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. P.</span> </strong> wobec<strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. P.</span> </strong>, jak również przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span>, prowadzącego do przeniesienia praw z weksla. Opisali również wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. Świadek <span class="anon-block">I. P.</span> w szczególności podała, że <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił ich, że w terminie wskazanym w umowie zapłaci kwotę 4.000 zł stanowiącej należność główną bez względu na to, czy wystawca weksla będzie wypłacalny. Wskazała, że o wekslu wiedziała tyle, że stanowi on zabezpieczenie spłaty długu, z zeznań obu świadków wynika, że nie zadawali oni pytań, dotyczących znaczenia wyrazów zawartych w umowie. Podali oni, że początkowo w umowie wskazano, iż cena z tytułu przeniesienia praw z weksla wynosi 8.000 zł. W ocenie Sądu, zeznania tych świadków zasługują w pełni na wiarę, nie zawierają one sprzeczności, stanowią konsekwentny i spójny przekaz informacji.</p> <p>W zakresie istnienia wierzytelności zeznania świadków znajdują pełne potwierdzenie w treści zeznań świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. P.</span> </strong>, którego zeznania w tym zakresie Sąd uznał za spójne i konsekwentne. Rozbieżności w twierdzeniach świadków <span class="anon-block">I. P.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> oraz <span class="anon-block">P. P.</span> na rozprawie co do wysokości zadłużenia – mianowicie <span class="anon-block">I. P.</span> wskazała, iż zadłużenie wynosiło 5.000 zł. wynikły w ocenie Sądu z okoliczności upływu znacznego okresu czasu od momentu zdarzenia, Sąd miał na uwadze, że w toku postępowania przygotowawczego świadek <span class="anon-block">I. P.</span> podawała, że wysokość zadłużenia <span class="anon-block">P. P.</span> wynosiła 4.000 zł. Świadek podał, iż nie pamięta, czy porozumienie ustne co do sumy wekslowej obejmowało również odsetki czy inne koszty. Świadek podał, że w jego odczuciu <span class="anon-block">I. P.</span> mieli obeznanie w zakresie weksli.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- -->świadków <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S.</span> <span class="anon-block">N.</span> </strong>. Świadkowie ci opisali bardzo szczegółowo okoliczności powstania i wysokości zobowiązania <span class="anon-block">W. Z. (1)</span>, jak również przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span>, prowadzącego do przeniesienia praw z weksla. Opisali również wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. <span class="anon-block">Z.</span> te korelują z zeznaniami <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> </strong>, które także należy uznać za wiarygodne.</p> <p>Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom świadków<strong> <!-- --> <span class="anon-block">I. K. (1)</span>, <span class="anon-block">A. K. (2)</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (2)</span> <span class="anon-block">M. T.</span>, <span class="anon-block">S. R.</span> </strong>. Świadkowie ci opisali okoliczności nawiązania współpracy ze <span class="anon-block"> Spółką (...) Sp. z o.o.</span> oraz powstania i wysokości zobowiązania tej spółki wynikającego z zakupu towaru. Świadkowie ci opisali również bardzo rzetelnie przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z oskarżonymi <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> oraz wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. Świadkowie <span class="anon-block">M. B. (2)</span>, <span class="anon-block">M. T.</span> podali, że przekazali do dyspozycji <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> niewypełnione weksle. W zakresie istnienia wierzytelności oraz okoliczności powzięcia decyzji o wystawieniu weksli przez osoby reprezentujące <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zeznania świadków znajdują potwierdzenie w treści zeznań świadka <span class="anon-block">B. J.</span>, której zeznania w tym zakresie Sąd uznał za wiarygodne. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tych świadków są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, z całą pewnością nie są one dotknięte subiektywnym zniekształceniem rzeczywistości. Świadkowie ci opisali wyłącznie zdarzenia, w których sami uczestniczyli.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">B. J.</span> </strong> Sąd dał wiarę w części.</p> <p>Sąd nie uznał za wiarygodne zeznania tego świadka mianowicie w zakresie twierdzeń, iż zgodnie z rzeczywistymi ustaleniami poczynionymi z oskarżonymi <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> miało dojść do sprzedaży udziałów za łączną kwotę 50.000 zł – <span class="anon-block">B. J.</span> miała otrzymać za sprzedaż należących do niej 20 udziałów o wartości po 500 zł każdy cenę 10.000 zł, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> miał otrzymać za sprzedaż należących do niego 20 udziałów o wartości po 500 zł każdy cenę 10.000 zł, <span class="anon-block">M. J. (1)</span> miał otrzymać za sprzedaż należących do niego 30 udziałów o wartości 500 zł każdy cenę 15.000 zł, <span class="anon-block">Z. Ś.</span> miał otrzymać za sprzedaż należących do niego 30 udziałów o wartości 500 zł każdy cenę 15.000 zł. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka pozostają w sprzeczności z twierdzeniami w toku innego postępowania w sprawie o sygn. akt V Gc 52/04 przed Sądem Okręgowym w Jeleniej Górze, świadek nie potrafiła na rozprawie wyjaśnić tej sprzeczności w swoich twierdzeniach. Argumentacja świadka, że protokół rozprawy w sprawie o sygn. akt V Gc 52/04 zawiera niewłaściwą interpretację jej wypowiedzi nie jest przekonywująca. W toku tego postępowania świadek nie wnosiła o sprostowanie protokołu z powodu niewłaściwego odzwierciedlenia jej wypowiedzi, konsekwencją czego jest przyjęcie, iż zawarta w protokole rozprawy wypowiedź pochodzi od osoby przesłuchiwanej. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka zawierały inne jeszcze rozbieżności – m.in. w toku postępowania przygotowawczego świadek podała, że oskarżonego <span class="anon-block">H. D. (1)</span> widziała na spotkaniu, na którym byli obecnie oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> w sprawie anulowania weksli, wówczas <span class="anon-block">H. D. (1)</span> zaproponował jej po cichu, aby się spotkali pod Operą we <span class="anon-block">W.</span>, wówczas przekaże jej oryginały umów sprzedaży udziałów. Następnie doszło do tego spotkania. Na rozprawie zaś świadek podała, że z oskarżonym <span class="anon-block">H. D. (1)</span> spotkała się dwukrotnie – jeden raz pod Operą – nie wiedziała wówczas kim jest, stamtąd pojechała razem z nim do mecenasa <span class="anon-block">J.</span>. O tym pan <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">S.</span> nie wiedzieli. Wtedy nie były kasowane weksle. Drugi raz spotkała się z <span class="anon-block">H.</span> <span class="anon-block">D.</span>, jak przyjechała do <span class="anon-block">(...)</span>, wówczas <span class="anon-block">H. D. (1)</span> tam już był i wtedy anulowane te weksle. Podała, że w postępowaniu przygotowawczym prawdopodobnie się pogubiła, nie była w stanie w sposób przekonywujący wyjaśnić tej sprzeczności. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka zasługują natomiast na wiarę w zakresie, w jakim opisała ona funkcjonowanie <span class="anon-block"> firmy (...) Sp. z o.o.</span>, okoliczności powstania zobowiązań Spółki wobec <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span>, <span class="anon-block"> firm (...)</span>. Wbrew twierdzeniom świadka, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> była w okresie objętym zarzutem w nie najgorszej kondycji finansowej, zarówno z zeznań świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span>, jak również dokumentacji finansowej wynika, iż finansowa kondycja Spółki była zła.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> świadka <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części. Świadek ten podawał, że miał on wraz z innymi udziałowcami <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span> otrzymać zapłatę z tytułu sprzedaży udziałów Spółki, tymczasem zeznania te pozostają w sprzeczności z twierdzeniami <span class="anon-block">B. J.</span> w sprawie V Gc 52/04, logicznym jest przyjęcie, że świadek <span class="anon-block">B. J.</span> jako prezes zarządu Spółki posiada z pewnością najbardziej pełne informacje co do decyzji podejmowanych w sprawach Spółki.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span> </strong> za wiarygodne. Świadek ten opisał szczegółowo okoliczności powstania wobec niego zobowiązania <span class="anon-block">H. K.</span>, jak również wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia weksla przez <span class="anon-block">H. K.</span>. Zrelacjonował on również okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i opisał przebieg spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> i zawarcia umowy o współprace w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych, jak również wydarzenia, które miały miejsce po dacie zawarcia tej umowy, w szczególności na rozprawie podał, że był informowany przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o, że ustalono spotkanie z dłużnikiem, następnie – że ustalono harmonogram spłat. Wskazał również, że kwotę należności na wekslu wpisał jeszcze przed zawarciem przedmiotowej umowy. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tego świadka są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, z całą pewnością nie są one dotknięte subiektywnym zniekształceniem rzeczywistości, korelują one również z zeznaniami świadka <span class="anon-block">H. K.</span>, które Sąd uznał za wiarygodne w całości.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka<strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. C.</span> </strong>. Świadek ten w sposób bardzo szczegółowy zrelacjonował okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block">P. S. (1)</span> wobec niego, wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez dłużnika weksla. Zrelacjonował on także przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> oraz wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tego świadka są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, z całą pewnością nie są one dotknięte subiektywnym zniekształceniem rzeczywistości, korelują one również z zeznaniami świadka <span class="anon-block">P. S. (1)</span>, które Sąd uznał za wiarygodne w całości.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- -->świadków <span class="anon-block">P. C.</span> i <span class="anon-block">R. S. (2)</span> </strong> – pracowników <span class="anon-block"> firmy (...)</span>. Świadkowie ci w toku postępowania przedstawili szczegółowo przebieg zdarzeń, w szczególności okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wobec <span class="anon-block"> Wytwórni (...)</span>, wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia weksla przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span>. Świadek <span class="anon-block">R. S. (2)</span> zrelacjonował także okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., przebieg spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, jak również wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. Świadek <span class="anon-block">A. C. (2)</span> podał na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2009r., że według jego odczucia <span class="anon-block">R. S. (2)</span> miał jedynie podstawową wiedzę na temat weksli. Z zeznań obu świadków nie wynika, czy weksel w chwili przekazania był już wypełniony. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tych świadków są spójne, logiczne oraz konsekwentne, z całą pewnością nie są one dotknięte subiektywnym zniekształceniem rzeczywistości. Korelują one również z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, którym Sąd częściowo dał wiarę.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- --> świadków <span class="anon-block">R. B. (1)</span>.</strong> <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka – prezesa zarządu Spółki <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> korelują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadka <span class="anon-block">Ł. K.</span> oraz wnioskami opinii biegłego z zakresu badań porównawczych pisma ręcznego. Z opinii z zakresu badań porównawczych pisma ręcznego, podpisów i odcisków pieczątek z dnia 5 lipca 2004 r. wynika, że podpisy <span class="anon-block"> (...)</span> na przedniej stronie weksla datowanego na 10 marca 2002 r. i na przedniej stronie weksla in blanco zostały nakreślone przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, a pismo ręczne na pierwszej stronie i podpis <span class="anon-block"> (...)</span> na odwrocie weksla datowanego na 10 marca 2002 r. nie zostały nakreślone przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, <span class="anon-block">J. H.</span>, <span class="anon-block">R. S. (1)</span> ani też <span class="anon-block">H. D. (1)</span>. W dalszych opiniach nie ustalono, do kogo należało pismo ręczne na pierwszej stronie i podpis <span class="anon-block"> (...)</span> na powyższym wekslu, z uwagi na brak materiału porównawczego. Świadek <span class="anon-block">R. B. (1)</span> w toku postępowania przygotowawczego i na rozprawie szczegółowo oraz konsekwentnie zrelacjonował okoliczności nawiązania współpracy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w zakresie kolportażu materiałów reklamowych, okoliczności podpisania na spotkaniu z <span class="anon-block">J. H.</span> weksla zabezpieczającego prawidłowe wykonanie usługi kolportażu, a także wskazał, że w dniu rzekomego wystawienia przez niego weksla był na szkoleniu w <span class="anon-block">K.</span>, przedstawił na tę okoliczność dowody. Podał, że usługa kolportażu była wykonywana prawidłowo, o czym świadczy w szczególności przyjmowanie bez zastrzeżeń wystawionych przez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> faktur VAT z tytułu wykonania tej usługi. Świadek wskazał też, że nie zna osoby o nazwisku <span class="anon-block">B. K. (3)</span>, podał, że nigdy nie wystawił na zlecenie osoby o takich danych weksla. Wskazał, że <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span> nigdy nie otrzymała wezwania do zapłaty kwoty 260.000 zł z weksla, jednak pewnego razu do Spółki dostarczono przesyłkę poleconą od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, w której znajdowało się pismo <span class="anon-block">(...)</span> prezentujące najnowszą ofertę tej spółki. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tego świadka są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, znajdują one poparcie w przeprowadzonych w toku postępowania dowodach. W szczególności należy mieć na uwadze fakt, iż przedstawiciele <span class="anon-block">(...)</span> Sp z.o.o. nie udowodnili w toku postępowania twierdzeń, iż wypełniony weksel wystawiony przez <span class="anon-block">K. B. (1)</span> nie został uzyskany od niego w drodze podstępu, lecz na skutek nabycia weksla przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> od niejakiego <span class="anon-block">K. B. (1)</span>. Twierdzenia te nie opierają się na żadnych dowodach, w szczególności brak jest wśród dokumentacji <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> dokumentacji dotyczącej nabycia przedmiotowego weksla, w szczególności identyfikującej zbywcę weksla i potwierdzającej zawarcie tzw.„umowy sprzedaży” weksla. Osoby o danych osobowych <span class="anon-block">K. B. (1)</span>, przesłuchane w toku niniejszego postępowania, wskazały, że nie znają <span class="anon-block">R. B. (1)</span> i nigdy nie otrzymały od niego weksla w okolicznościach wskazywanych przez oskarżonych <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>.</p> <p>Sad uznał za wiarygodne zeznania świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">J. K.</span> </strong> w całej rozciągłości. Świadek ten opisał w swoich zeznaniach w sposób konsekwentny i skrupulatny okoliczności nawiązania współpracy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz wystawienia przez świadka weksla zabezpieczającego prawidłowe wykonanie usługi kolportażu. Opisał również okoliczności zaprzestania współpracy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i wystąpienia przeciwko tej Spółce o zapłatę z tytułu wykonanej usługi kolportażu, podał, że w trakcie trwania postępowania przed sądem pojawili się prawnicy z <span class="anon-block">W.</span>, którzy przedstawili weksel podpisany wystawiony przez tego świadka na kwotę około 60.000 zł na nazwisko <span class="anon-block">N.</span>. Wskazał, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> spłaciła w części należność z faktur VAT, podał, że pewnego razu udali się wraz z żoną do siedziby <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, rozmawiali tam z panem <span class="anon-block">H.</span>, który dał mu 2.000 zł, tytułem częściowej zapłaty, mówił, że kontrahenci im nie płacą. Świadek podał, że nikt nie występował do sądu o zapłatę weksla wystawionego przez <span class="anon-block">J. K.</span>, na którym widnieje jako przyjmujący weksel niejaki <span class="anon-block">A. N.</span>. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka korelują z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. K. (4)</span>, która szczegółowo opisała okoliczności podjęcia współpracy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i dokonywane przez nią czynności. Świadek podała, iż nie zna osoby o nazwisku <span class="anon-block">A. N.</span>. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka są w ocenie Sądu logiczne i spójne, nie pozostają w sprzeczności z pozostałymi dowodami w sprawie, a zatem należało dać im wiarę.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- --> świadków <span class="anon-block">W. R.</span>, <span class="anon-block">J. I.</span>, <span class="anon-block">D. B. (1)</span> oraz <span class="anon-block">J. Z. (3)</span> </strong>. Świadek <span class="anon-block">W. R.</span> szczegółowo zrelacjonował okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block">M. R. (1)</span> wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, wysokości zobowiązania, jak również okoliczności wystawienia przez nią weksla oraz sporządzenia do niego deklaracji wekslowej. <span class="anon-block">Z.</span> świadka znajdują potwierdzenie w treści zeznań świadków <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. R. (1)</span> i <span class="anon-block">J. R.</span> </strong>, które w pełni potwierdzają podane przez tych świadków okoliczności powstania zadłużenia <span class="anon-block">M. R. (1)</span> wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tego świadka są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, z całą pewnością nie są one dotknięte subiektywnym zniekształceniem rzeczywistości. Nadto świadek <span class="anon-block">W. R.</span> opisał przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebieg spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span>, jak również wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. W szczególności, wskazał on, że treść wpisu na odwrocie weksla została podyktowana mu przez <span class="anon-block">H.</span>, wskazał, że <span class="anon-block">J. H.</span> znał treść deklaracji wekslowej do weksla wystawionego przez <span class="anon-block">M. R. (1)</span>. Podał on, że umowę odczytał prawnikowi w obecności <span class="anon-block">J. H.</span>, na umowie kupna-sprzedaży weksla był już podpis innej osoby z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> – <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Z zeznań świadka <span class="anon-block">J. Z. (3)</span> i <span class="anon-block">D. B. (1)</span> wynika zaś, że podczas konsultacji z <span class="anon-block">D. B. (1)</span> prawdopodobnie nie padło pytanie o możliwości wypełnienia weksla na kwotę wyższą niż wskazana w deklaracji wekslowej. <span class="anon-block">Z.</span> świadka korelują z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadków <span class="anon-block">J. I.</span>, <span class="anon-block">J. Z. (3)</span> oraz <span class="anon-block">D. B. (1)</span> – radcy prawnego. Świadek <span class="anon-block">W. R.</span> wskazał, że po wniesieniu pozwu przez <span class="anon-block">(...)</span> Sp z. o.o. przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i zapadnięciu wyroku zasądzającego, dążył przede wszystkim do wyeliminowania tego wyroku z obrotu prawnego, anulowania umowy i odzyskania weksla, chciał odzyskany weksel zniszczyć. Nie rozważał wraz z pełnomocnikiem <span class="anon-block">E. S.</span> możliwości wykorzystania odzyskanego weksla, potwierdził on, że weksel został zwrócony. W ocenie Sądu, drobne rozbieżności w zeznaniach świadków złożonych w toku postępowania przygotowawczego a sądowego nie umożliwiają prawidłowej oceny materiału dowodowego, prawdopodobnie mogą one wynikać z upływu znacznego okresu czasu od momentu opisywanych zdarzeń. Z zeznań świadków <span class="anon-block">M. R. (1)</span> i <span class="anon-block">J. R.</span> wynika, że o zbyciu weksla dowiedzieli się oni dopiero po wniesieniu pozwu do sądu o zapłatę.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. K. (2)</span> </strong> Sąd dał wiarę jedynie w części. Świadek ta podała, że <span class="anon-block">P. T.</span> prowadził w 1996 roku hurtownię kosmetyków. W pierwszym półroczu 1996 roku <span class="anon-block">M. K. (1)</span> kilkakrotnie udzieliła mu pożyczki na łączną kwotę 45.000 zł. W celu zabezpieczenia tej pożyczki <span class="anon-block">P. T.</span> wystawił na zlecenie <span class="anon-block">M. K. (1)</span> trzy weksle in blanko. Do weksli nie została sporządzona deklaracja wekslowa, zgodnie jednak z ustnymi ustaleniami, każdy weksel opiewał na kwotę 15.000 zł. <span class="anon-block">Z.</span> te pozostają jednak w sprzeczności z twierdzeniami świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. T.</span> </strong>, który zaprzeczył twierdzeniu <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, iż weksle te zostały przez niego wystawione tytułem zabezpieczenia udzielonej pożyczki. Wskazał, że owe weksle zostały wniesione do spółki tytułem pokrycia udziałów w spółce cywilnej, którą prowadził wraz z <span class="anon-block">G. K. (2)</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Spółka zajmowała się sprowadzaniem pasty do zębów z <span class="anon-block">N.</span>. Świadek podał, że w 2002 r. przyjechało do niego do firmy 3 lub 4 mężczyzn, powiedzieli, że mają wypełniony weksel na 30.000 zł i chcą od niego te pieniądze jako od wystawcy. Nie okazali mu tego weksla. Wówczas <span class="anon-block">P. T.</span> zaprzeczył, że jest winny <span class="anon-block">G. K. (2)</span> czy <span class="anon-block">M. K. (1)</span> pieniądze. Podał, że rozmowa odbyła się na osobności. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka są spójne, konsekwentne i bardzo szczegółowe. Brak jest podstaw do odmówienia wiary zeznaniom tego świadka. W ocenie Sądu, w świetle zasad doświadczenia życiowego budzi wątpliwości twierdzenie świadka <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, iż udzieliła ona pożyczki w kwocie 45.000 zł, która to kwota w roku 1996 – według danych GUS – stanowiła ponad pięćdziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia – nie spisując umowy pożyczki, a następnie, przyjmując weksel in blanco od <span class="anon-block">P. T.</span> nie zażądała wypełnienia deklaracji wekslowej. Sąd dał natomiast wiarę świadkom <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. K. (2)</span> w pozostałym zakresie. Świadkowie ci opisali przebieg rozmowy z <span class="anon-block">J. H.</span> w biurze <span class="anon-block">(...)</span>. Wskazali też, że ich pytania dotyczyły znaczenia słowa „indos”, na które to pytanie <span class="anon-block">J. H.</span> udzielił odpowiedzi.</p> <p>Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">G. Z.</span> </strong>. Świadek ten opisał szczegółowo okoliczności powstania wobec niego zobowiązania <span class="anon-block">R. M. (1)</span>, jak również wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez <span class="anon-block">R. M. (1)</span> weksla. Zrelacjonował on również okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i opisał przebieg spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> i zawarcia umowy o współprace w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych, jak również wydarzenia, które miały miejsce po dacie zawarcia tej umowy, w szczególności na rozprawie podał, że był informowany przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o, że ustalono spotkanie z dłużnikiem, następnie – że ustalono harmonogram spłat. Wskazał również, że kwotę należności na wekslu wpisał jeszcze przed zawarciem przedmiotowej umowy. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tego świadka są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, z całą pewnością nie są one dotknięte subiektywnym zniekształceniem rzeczywistości, korelują one również z zeznaniami świadka <span class="anon-block">R. M. (1)</span>, które Sąd uznał za wiarygodne w całości.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- -->świadków <span class="anon-block">Z. C.</span>, <span class="anon-block">J. J. (2)</span> i <span class="anon-block">R. J. (2)</span> </strong>. Świadek <span class="anon-block">Z. C.</span> opisał w sposób szczegółowy okoliczności powstania wobec niego zobowiązania <span class="anon-block">J. J. (2)</span> z tytułu pożyczek, jak również wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez <span class="anon-block">J. J. (2)</span> dwóch weksli oraz poręczenia weksli m.in. przez <span class="anon-block">R. J. (2)</span>. <span class="anon-block">Z.</span> te w pełni korelują z zeznaniami świadków <span class="anon-block">J. J. (2)</span> i <span class="anon-block">R. J. (2)</span>, jak również z posiadaną dokumentacją. Świadek opisał także okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. oraz przebieg spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> i zawarcia umowy sprzedaży weksla, jak również wydarzenia, które miały miejsce po dacie zawarcia tej umowy. Podał, że oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> podczas spotkania siedział w pokoju, ale nie włączał się do rozmowy. Świadek wskazał, że nie rozumiał znaczenia tego wyrazu. <span class="anon-block">J. H.</span> nie poinformował go zaś o rzeczywistym znaczeniu wyrazu „bez kosztów” i jego skutkach prawnych, zapewnił jedynie, że na skutek tego zapisu <span class="anon-block">Z. C.</span> nie będzie ponosił żadnych kosztów z tytułu transakcji. Świadek również opisał wydarzenia, które miały miejsce po dacie zawarcia umowy sprzedaży. <span class="anon-block">Z.</span> świadków <span class="anon-block">Z. C.</span>, <span class="anon-block">J. J. (2)</span> i <span class="anon-block">R. J. (2)</span> Sąd są spójne, znajdują one oparcia w pozostałym materiale dowodowym, co przemawiało za uznaniem ich za wiarygodne.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- -->świadków <span class="anon-block">M. H.</span> i <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> </strong>. Świadek <span class="anon-block">M. H.</span> szczegółowo przedstawił okoliczności powstania wobec niego zobowiązania <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span>, wysokości tego zobowiązania, jak również okoliczności wystawienia przez <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> dwóch weksli. <span class="anon-block">Z.</span> te w pełni korelują z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span>, potwierdza je również posiadana dokumentacja. Świadek opisał także okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. oraz przebieg spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> i zawarcia umowy sprzedaży weksla, jak również wydarzenia, które miały miejsce po dacie zawarcia tej umowy. Podał, że oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> podczas spotkania siedział w pokoju, ale nie włączał się do rozmowy. Świadek wskazał, że nie rozumiał znaczenia tego wyrazu. <span class="anon-block">J. H.</span> nie poinformował go zaś o rzeczywistym znaczeniu wyrazu „bez kosztów” i jego skutkach prawnych, zapewnił jedynie, że <span class="anon-block">M. H.</span> na skutek tego zapisu nie poniesie żadnych kosztów z tytułu transakcji. Świadek opisał nadto wydarzenia, które miały miejsce po dacie zawarcia umowy sprzedaży. Wskazał, że po podpisaniu umowy z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> mając wątpliwości co do prawidłowości umowy, udał się do radcy prawnego, aby się skonsultować. Radca prawny nie dopatrzył się w umowie nieprawidłowości, powiedział tylko, że trzeba czekać na pieniądze. Świadek <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> wskazał, że nie został wezwany do zapłaty sumy wekslowej. <span class="anon-block">Z.</span> świadków <span class="anon-block">M. H.</span> i <span class="anon-block">M. Ł. (1)</span> jako spójne, konsekwentne należało uznać za wiarygodne.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> </strong> Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części. Twierdzenia tego świadka są niespójne, nie znajdują one oparcia w materiale dowodowym, w szczególności pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadka <span class="anon-block">K. S. (1)</span>.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> twierdził mianowicie, że dług <span class="anon-block">K. S. (1)</span> zabezpieczony trzema wekslami in blanco powstał na skutek spowodowania niedoboru w towarze na stoisku z biżuterią podczas czteroletniego zatrudnienia w sklepie prowadzonym przez <span class="anon-block">D. B. (2)</span> – wówczas <span class="anon-block">O.</span>. Podał, że wysokość niedoboru wyniosła około 30.000 zł. Opisał następnie okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span>. Podał, że był na tym spotkaniu sam. <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> należy uznać za wiarygodne w części. Sąd mianowicie nie dał wiary twierdzeniom tego świadka, że <span class="anon-block">K. S. (1)</span> spowodowała powstanie niedoboru w kwocie 30.000 zł. W ocenie Sądu, twierdzenia te nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, pozostają również w sprzeczności z twierdzeniami świadka <span class="anon-block">D. B. (2)</span>, która wskazała, iż kwota rzekomego niedoboru wyniosła 25.000 zł. Nadmienić należy, że świadek <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> nie posiada w tym zakresie bezpośredniej wiedzy, pochodzi ona bowiem od <span class="anon-block">D. B. (2)</span>.</p> <p>Z zeznań świadka <span class="anon-block">D. B. (2)</span> wynika natomiast, że <span class="anon-block">K. S. (1)</span> wystawiła łącznie dwa weksle in blanco, następnie wskazała, że wystawiono jednak trzy weksle. Świadek podała, że nie pamięta kwoty niedoboru, choć podała, że wynikała ona z przeprowadzonej inwentaryzacji. Podała, że była wraz z <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> na spotkaniu w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Podała również, że spotkanie w sprawie sprzedaży weksle było z <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. W ocenie Sądu, zeznaniom tego świadka nie sposób dać wiarę w całości. Zawierają one wiele sprzeczności w zakresie przebiegu zdarzeń z zeznaniami świadka <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>, istotne jest przy tym, że to <span class="anon-block">D. B. (2)</span> prowadziła stoisko z biżuterią, u niej była zatrudniona <span class="anon-block">K. S. (1)</span>, zgodne zatem z zasadami logicznego rozumowania, jej wiedza na temat zdarzeń związanych z tym stoiskiem, w szczególności na temat wysokości niedoboru powinna być większa niż u <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>. Tymczasem już podczas przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego świadek powołała się na niepamięć, jeżeli chodzi o wysokość niedoboru spowodowanego rzekomo przez <span class="anon-block">K. S. (1)</span>. Na rozprawie świadek podała, że <span class="anon-block">K. S. (1)</span> wystawiła dwa weksle in blanco, wskazała, że kwota jakiej domagali się od <span class="anon-block">K. S. (1)</span> z powodu niedoboru to 25.000 zł.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">K. S. (1)</span> w swoich zeznaniach natomiast stanowczo zaprzeczyła, jakoby weksle zostały przez nią wystawione w okolicznościach podawanych przez <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> i <span class="anon-block">D. B. (2)</span>. Podała, że pracowała u <span class="anon-block">D. B. (2)</span> – wówczas <span class="anon-block">O.</span> w sklepie. Pewnego razu <span class="anon-block">D. O.</span> powiedziała jej, że wyjeżdża za granicę i musi zabezpieczyć towar i namówiła <span class="anon-block">K. S. (1)</span> do podpisania blankietu wekslowego, nie pamięta, żeby było ich więcej. <span class="anon-block">D. O.</span> powiedziała, że w razie braków w towarze <span class="anon-block">K. S. (1)</span> będzie obciążona i że to jest zabezpieczenie, bo ona nie ma średniego wykształcenia. Podała, że <span class="anon-block">D. O.</span> prosiła ją, żebym nie wszystko nabijała na kasę fiskalną, ale zapisywała w zeszycie, tak też robiła, nie wedziała, że to jest nieprawidłowe. Wskazała, że <span class="anon-block">D. O.</span> zarzucał jej spowodowanie niedoboru, ale nie udowodniono jej tego. Zaprzeczyła, jakoby istniały podstawy do wypełnienia weksli. Podała, że przed zwolnieniem jej z pracy z powodu likwidacji sklepu najpierw <span class="anon-block">D. O.</span> wskazała, iż powstał niedobór na kasie fiskalnej w kwocie 150 zł oraz zniknęły dwa biurka. Następnie kontaktował się z nią mężczyzna, który okazał jej trzy podpisane przez nią weksle i żądał zapłaty kwoty 10.000 zł, podał, że może je spłacić w ratach. Po pewnym czasie w 2002 roku <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>, przyjaciel pani <span class="anon-block">O.</span> też żądał od niej pieniędzy w kwocie 40.000 zł, wskazując, ze kwota ta obejmuje odsetki. W ocenie Sądu zeznaniom tego świadka należy dać wiarę. Brak jest jakiegokolwiek dowodu, iż <span class="anon-block">K. S. (1)</span> rzeczywiście spowodowała niedobór towaru w jakiejkolwiek wysokości.</p> <p>Dla oceny zeznań świadków nie była obojętna okoliczność, iż na skutek zawiadomienia <span class="anon-block">K. S. (1)</span> Prokuratura Rejonowa w Lubinie prowadziła dochodzenie w sprawie popełnienia przez <span class="anon-block">D. B. (2)</span> przestępstwa oszustwa o sygn. akt 3Ds 123/01. Istotnym jest również, że <span class="anon-block">D. B. (2)</span> dokonała cesji wierzytelności w kwocie 24.653,92 zł, która – jak twierdziła <span class="anon-block">D. B. (2)</span> przysługiwała jej wobec <span class="anon-block">K. S. (1)</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p>Sąd dał w pełni wiarę zeznaniom <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">L. G. (1)</span> </strong>. Świadek ten w sposób bardzo szczegółowy zrelacjonował okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block">E. K. (2)</span> wobec niego, wysokości tego zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez <span class="anon-block">E. K. (2)</span> i <span class="anon-block">T. F.</span> ośmiu weksli in blanco. Zrelacjonował on także przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> oraz wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. Wskazał on, że w pokoju podczas spotkania przebywał również oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, ale nie uczestniczył on w rozmowie, nie wykazywał zainteresowania tą rozmową. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tego świadka są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, z całą pewnością nie są one dotknięte subiektywnym zniekształceniem rzeczywistości, korelują one również z zeznaniami <strong> <!-- -->świadków <span class="anon-block">T. F.</span> i <span class="anon-block">E. K. (2)</span> </strong>.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- -->świadków <span class="anon-block">H. W.</span>, <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R. K. (2)</span>, <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">Ł.</span>-<span class="anon-block">K.</span>, <span class="anon-block">S. M.</span> oraz <span class="anon-block">J. P. (1)</span> </strong>. Świadkowie <span class="anon-block">J. P. (1)</span> – członek zarządu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> opisał bardzo szczegółowo okoliczności powstania zobowiązania wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zobowiązań <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. K. (1)</span> i <span class="anon-block">R. K. (2)</span> </strong>– jako nabywców apteki po <span class="anon-block">G. K. (1)</span> <strong> <!-- -->, <span class="anon-block">S. M.</span> </strong>, wysokości tego zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez dłużników weksli in blanco. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka znajdują potwierdzenie w dokumentacji oraz treści zeznań dłużników – świadków <span class="anon-block">R. K. (1)</span>, <span class="anon-block">R. K. (2)</span> i <span class="anon-block">S. M.</span>, które Sąd uznał za wiarygodne, jak również świadka <span class="anon-block">H. W.</span>. Zrelacjonował on także okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., przebieg spotkań z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> we <span class="anon-block">W.</span> oraz w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> w <span class="anon-block">O.</span> – na którym doszło do zawarcia umów w przedmiocie zbycia wierzytelności oraz wypełnienia i indosu weksli przez <span class="anon-block">H. W.</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Podał, że zauważywszy, iż kwoty na wekslach są wyższe od kwot zadłużenia, zapytał o to <span class="anon-block">H. W.</span>, która wytłumaczyła mu, że kwoty te opiewają na kwotę zadłużenia wraz z odsetkami i prowizją należną <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Świadek opisał również wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tego świadka są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, jak również obiektywne. Sąd uznał również za wiarygodne zeznania świadka <span class="anon-block">H. W.</span> – radcy prawnego zatrudnionego w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka zawierają szczegółową relację dotyczącą przebiegu spotkania z oskarżonymi <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> w siedzibie <span class="anon-block"> (...) Spółki z o.o.</span> w <span class="anon-block">O.</span>, zawarcia umów w przedmiocie zbycia wierzytelności oraz wypełnienia i indosu weksli przez <span class="anon-block">H. W.</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> jak również zdarzeń, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty z umów.</p> <p>Sąd uznał zeznania świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, <span class="anon-block">E. C. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. K. (6)</span> </strong> za wiarygodne. Świadkowie <span class="anon-block">T. K. (1)</span> i <span class="anon-block">M. K. (6)</span> w sposób bardzo szczegółowy zrelacjonował okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wobec <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia weksla przez przedstawiciela <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Zrelacjonowali także przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> Sp. z o.o. (...)</span> podała, że radca prawny <span class="anon-block">E. C. (1)</span>, która została upoważniona przez <span class="anon-block">T. K. (1)</span> do zbycia weksla, informowała ich w trakcie spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> o przebiegu rozmów. Sąd stwierdził, że zeznania tego świadka są spójne, obiektywne i zgodne z logiką, korelują one ze sobą, jak również z pozostałymi dowodami w sprawie, w szczególności z zeznaniami świadka <span class="anon-block">E. C. (1)</span>, które Sąd uznał za wiarygodne w całości. Świadek <span class="anon-block">E. C. (1)</span> opisała szczegółowo okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz przebieg spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span>. Podała, że zapoznała się z umową, wypełniając odwrotną stronę weksli nie zamierzała wyłączyć odpowiedzialności <span class="anon-block">T. K. (1)</span> z tytułu indosu, nie miała wówczas świadomości, że należy taką odpowiedzialność wyłączyć. Wskazała, że zostało ustalone, iż weksle nie zostaną wypełnione na kwotę większą niż 23.180 zł. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka stanowią w ocenie Sądu ścisły, spójny i obiektywny przekaz zdarzenia.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne w pełni zeznania świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. J.</span> </strong>. Świadek ten zrelacjonował szczegółowo okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block">S. O.</span> wobec niego, wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez <span class="anon-block">S. O.</span> weksla oraz sporządzenia do weksla deklaracji wekslowej, która przewidywała możliwość wypełnienia weksla do kwoty faktycznego zadłużenia powiększonego o odsetki. Zrelacjonował on także okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebieg spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span>. Podał, że nie rozumiał znaczenia wyrazu „indosant”, zapytał więc <span class="anon-block">J. H.</span>, czy może pokazać umowę adwokatowi. <span class="anon-block">J. H.</span> wówczas odparł, że dokumentów nie można wynosić poza biuro <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., oznajmił, że <span class="anon-block">W. J.</span> powinien się pośpieszyć z decyzją, ponieważ weksel niedługo będzie nieważny. <span class="anon-block">W. J.</span> nie zadawał <span class="anon-block">J. H.</span> pytań o znaczeniu wyrazów zawartych w umowie, jak również na wekslu. Na rozprawie świadek podał, że suma 130.000 to była kwota należności <span class="anon-block">S. O.</span> wraz z odsetkami. Świadek opisał również wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka są, w ocenie Sądu, spójne, konsekwentne i stanowią obiektywny przekaz informacji o zdarzeniach, korelują one również z zeznaniami <strong> <!-- --> świadka <span class="anon-block">S. O.</span> </strong>, które Sąd uznał za wiarygodne w całości oraz zgromadzoną w toku postępowania dokumentacją.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">S. W.</span> </strong> Sąd dał wiarę w pełni. Świadek ten zrelacjonował szczegółowo okoliczności powstania długu <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span> wobec <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span>, wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez <span class="anon-block">H. D. (1)</span> weksla. Zrelacjonował on także okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebieg spotkania i rozmowy z <span class="anon-block">J. H.</span>. Podał, że w gabinecie w tym czasie przebywał również oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, który nie uczestniczył w rozmowie. Świadek zeznał, że nie rozumiał znaczenia wyrazu „indosant”, nie zadawał <span class="anon-block">J. H.</span> pytań o znaczeniu wyrazów zawartych w umowie, jak również na wekslu. Podał, że nie miał wówczas wiedzy w zakresie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. Wskazał, że do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przyszedł z niewypełnionymi wekslami. Świadek opisał również wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka jako spójne i konsekwentne, zasługują, w ocenie Sądu, na wiarę.</p> <p>Sąd uznał zeznania <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">G. G. (1)</span> </strong> za wiarygodne jedynie w części. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka zawierają liczne sprzeczności, a nadto nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Świadek w toku postępowania przygotowawczego podał, że pożyczył <span class="anon-block">M. K. (2)</span> dwukrotnie pieniądze – w kwocie 216.000 zł i następnie – w kwocie 108.000 zł, <span class="anon-block">A. C. (1)</span> był gwarantem transakcji, zostały sporządzone dwa dokumenty potwierdzające pożyczkę. Wskazał, że został wystawiony jeden weksel in blanco na zabezpieczenia spłaty obu pożyczek. Podczas kolejnego przesłuchania świadek ten podał, że zostało wystawionych kilka weksli in blanco zabezpieczających pożyczki, a pożyczki te były przeznaczone na udzielanie korzyści majątkowych dyrektorom kopalni. Podał też, że w 2/3 pożyczone pieniądze miały być przeznaczone na prowadzenie prac remontowych, w tym działkę dla <span class="anon-block">A. C. (1)</span>. Podał, że działalność, którą faktycznie prowadził w latach 1999-2001 była zarejestrowana na <span class="anon-block">L. G. (3)</span>. Wskazał, że <span class="anon-block">A. C. (1)</span> posiadał czyste kartki papieru z podpisami <span class="anon-block">G. G. (1)</span> i to na nich wpisał pokwitowania rzekomego odbioru kwot. Podał, że <span class="anon-block">A. C. (1)</span> zrobił to, aby się zabezpieczyć przed spłatą pobranych od niego i <span class="anon-block">L. G. (3)</span> pieniędzy. Na rozprawie w dniu 13.08.2008 r. świadek ten wskazał, że <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wystawił jeden weksel na zabezpieczenie spłaty pożyczki w kwocie 324.000 zł. Wskazał, że w 2002 roku przedłużał termin do spłaty pożyczki <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, on zaś przesuwał te terminy co pół roku i nie płacił, przedłużenia terminów były tylko ustne. Wskazał, że <span class="anon-block">M. K. (2)</span> nie oddał mu żadnych pieniędzy. Podał, że nie wie, czy <span class="anon-block">(...)</span> występowała do sądu przeciwko <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, a także przeciwko niemu, nie otrzymał żadnych powiadomień. Wskazał, że pożyczkę od niego zainicjował <span class="anon-block">A. C. (1)</span>, zaproponował, że będzie gwarantem, <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wówczas z nim współpracował. Znał sytuację finansową <span class="anon-block">A. C. (1)</span>, była bardzo dobra. <span class="anon-block">M. K. (2)</span> w tym czasie nie miał zadłużeń. Świadek wówczas podał, iż nie pamięta, jaka kwota miała być przeznaczona na działkę na rzecz <span class="anon-block">A. C. (1)</span>. Następnie wskazał, że nie myślał o tym, że część pieniędzy była przeznaczona dla <span class="anon-block">A. C. (1)</span>. Podał, że zniszczył kilka weksli in blanco przekazanych mu przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span>. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka zawierają wiele sprzeczności. W szczególności, początkowo świadek twierdzi, że <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wystawił na jego polecenie jeden weksel in blanco, następnie wskazał, że tych weksli było kilka, podczas jednego z przesłuchań wskazał, że mogło ich być około sześciu. Kolejna sprzeczność ukazuje się w twierdzeniach świadka, że udzielił on pożyczki <span class="anon-block">M. K. (2)</span> w kwocie łącznej 324.000 zł. Podczas kolejnego przesłuchania wskazał natomiast, że pieniądze te w części były przeznaczone dla <span class="anon-block">A. C. (1)</span>, na działkę i remont.</p> <p>W szczególności, analizując zeznania tego świadka należy mieć na uwadze zeznania świadka <span class="anon-block">L. G. (2)</span> – żony <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Z zeznań świadka <span class="anon-block">L. G. (2)</span> wynika, iż <span class="anon-block">G. G. (1)</span> poręczył kredyt zaciągnięty przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span>. Według jej wiedzy kredyt ten nie został spłacony przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span> w całości, dlatego <span class="anon-block">G. G. (1)</span> musiał go w części spłacić, wydał ok. 200.000 zł. <span class="anon-block">L. G. (2)</span> podała, iż nie pożyczała pieniędzy <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, ani nie odbierała od niego pieniędzy. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka zasługują na wiarę, są one jasne i konsekwentne, świadek nie relacjonuje wydarzeń, o których nie ma wiedzy.</p> <p>Sąd uznał zeznania świadka <span class="anon-block">M. K. (2)</span> za wiarygodne w części. Świadek ten wskazał, że weksel został wystawiony na zabezpieczenie spłaty pożyczki w kwocie 45.000 zł udzielonej mu przez <span class="anon-block">L. G. (2)</span>, weksel zgodnie z ustaleniami mógł zostać wypełniony do kwoty 50.000 zł. Wskazał, że w latach 1999-2000 pożyczył łącznie ok. 150.000 zł, podał, że spłacił 100.000 zł <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, za pośrednictwem <span class="anon-block">A. C. (1)</span>. Wskazał, że kilkakrotnie dokonywał przelewy na konto <span class="anon-block"> firmy (...)</span>. Na kwotę 45.000 zł pozostałą do spłaty została sporządzona umowa na piśmie z <span class="anon-block">L. G. (2)</span>, <span class="anon-block">M. K. (2)</span> i <span class="anon-block">L. G. (2)</span> złożyli na niej podpisy. Podał, że <span class="anon-block">G. G. (1)</span> nie dawał mu pokwitowań odbioru pieniędzy. Zaprzeczył, jakoby <span class="anon-block">G. G. (1)</span> ponaglał go ze spłatą pożyczki. Podał, że dał <span class="anon-block">G. G. (1)</span> dwie lub trzy czyste kartki ze swoim podpisem i pieczątką. Na rozprawie w dniu 10.10.2012r. świadek wskazał, że pożyczył od <span class="anon-block">G. G. (1)</span> kilkakrotnie kwoty w wysokości 10-15 tysięcy zł, spłacał je w miarę regularnie. Podał, że <span class="anon-block">G. G. (1)</span> odmawiał wręczenia mi pokwitowań spłaty długu, naliczał duże odsetki. Podał, że w pewnym momencie przestał panować nad odsetkami naliczanymi przez <span class="anon-block">G.</span>. Nie pamięta, jaka była łączna kwota pożyczki od <span class="anon-block">G.</span>, nie wie też, w jakiej wysokości dokonał spłaty długu. Podał, że nie wiedział, ile był dłużny <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, dlatego podpisał weksel in blanko. Wskazał, że <span class="anon-block">G. G. (1)</span> wiedział, że <span class="anon-block">M. K. (2)</span> nie ma środków żeby spłacić wierzyciela. Świadek ten wskazał, że mógł pożyczyć około 200 tys. zł, bez odsetek, zaś zapłaty łącznie mógł dokonać w kwocie 300-350 tys. zł. Wskazał, że w momencie podpisania weksla dług wynosił 50 tys. zł, wystawiony został tylko jeden weksel. W swoich zeznaniach świadek wskazał, że gdy dostał wezwanie od <span class="anon-block">(...)</span> do wykupu weksla w kwocie 300.000 zł, wówczas przyjechał do <span class="anon-block"> firmy (...)</span> z tym pismem i prosił o okazanie mu weksla. Któryś z pracowników firmy pokazał mu weksel, na nim znajdował się podpis <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, ale wypełniony innym pismem. Podał, że wystawił tylko jeden weksel, to było przy pożyczce od <span class="anon-block">L. G. (2)</span>. <span class="anon-block">Z.</span> świadka <span class="anon-block">M. K. (2)</span> Sąd uznał za częściowo wiarygodne, świadek ten zrelacjonował okoliczności udzielenia mu pożyczek przez <span class="anon-block">G. G. (1)</span> i dokonywania spłat na poczet tych pożyczek, która to okoliczność znajduje potwierdzenie w pokwitowaniach przekazanych organowi ścigania przez świadka <span class="anon-block">A. C. (1)</span>. Sąd ostrożnie odniósł się do zeznań tego świadka, analizując je szczególnie wnikliwie, mając na uwadze, iż świadek ten może w swoich relacjach zniekształcać rzeczywisty przebieg zdarzeń, działając, jako dłużnik <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, na swoją korzyść. W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby dać wiar świadkowi, iż pożyczył on od <span class="anon-block">L. G. (3)</span> kwotę 50.000 zł, nie przedstawił on sporządzonej między nimi umowy, na którą się powoływał, zaś świadek <span class="anon-block">L. G. (2)</span> zaprzeczyła jakoby zawierała umowę pożyczki z <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, żadne inne dowody nie potwierdzają również tych twierdzeń świadka <span class="anon-block">M. K. (2)</span>. Brak jest też jakichkolwiek dowodów potwierdzających twierdzenia świadka <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, iż umowy przedłożone przez świadka <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zostały przez niego sfałszowane na pustych kartkach z podpisami <span class="anon-block">M. K. (2)</span>. Świadek nie przedstawił przekonywującej argumentacji, dlaczego puste kartki z jego podpisami miałyby się znaleźć w posiadaniu <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Sąd dał natomiast wiarę świadkowi w zakresie twierdzeń, iż dokonywał on częściowo spłat na rzecz zadłużenia za pośrednictwem <span class="anon-block">A. C. (1)</span>. Okoliczność ta została podniesiona przez niego, potwierdził ją również świadek <span class="anon-block">A. C. (1)</span> i świadek <span class="anon-block">M. M. (7)</span>, a także znajduje ona potwierdzenie w pokwitowaniach przekazanych przez świadka <span class="anon-block">A. C. (1)</span>.</p> <p>Sad uznał zeznania świadka <span class="anon-block">A. C. (1)</span> za wiarygodne jedynie w części. Świadek ten wskazał na przebieg spłaty zobowiązania <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wobec <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, a także wskazał, że nie posiada zadłużenia wobec <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, na dowód czego przedłożył oświadczenie opatrzone podpisem <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Na rozprawie w dniu 14.12.2012 r. świadek ten zeznał, że po jakimś czasie dowiedział się o pożyczce pieniędzy. Z tego co mówił <span class="anon-block">G.</span> było to około 100.000 zł, podał, że <span class="anon-block">M. K. (2)</span> i <span class="anon-block">G. G. (1)</span> znali się niezależnie ode mnie. Podał, że mogła być taka sytuacja, że <span class="anon-block">K.</span> dawał mu pieniądze żebym ja je zwrócił <span class="anon-block">G.</span>. Przyznał, że miedzy nim a <span class="anon-block">G. G. (1)</span> były jakieś rozliczenia. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka w zakresie, w jakim wskazał on na okoliczność przekazywania przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span> pieniędzy na spłatę swojego zadłużenia wobec <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. Sąd nie dał wiary natomiast świadkowi, w zakresie zaprzeczenia w postępowaniu przygotowawczym istnieniu jakichkolwiek powiązań finansowych między nim, <span class="anon-block">M. K. (2)</span> a <span class="anon-block">G. G. (1)</span>. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka we wskazanym zakresie pozostają w sprzeczności z zeznaniami świadka <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, jak również treścią umów pożyczki, a także z zeznań świadka <span class="anon-block">A. C. (1)</span>, złożonych na rozprawie.</p> <p>Reasumując, w ocenie Sądu, zeznania świadków <span class="anon-block">G. G. (1)</span>, <span class="anon-block">M. K. (2)</span> i <span class="anon-block">A. C. (1)</span> zawierają w swojej treści elementy nieprawdziwe, jednoznaczne ustalenie przebiegu relacji między tymi osobami jest utrudnione, każdy z nich bowiem w sposób subiektywny i stronniczy ocenia swoją sytuację, i w swoich zeznaniach podaje liczne okoliczności mające świadczyć na jego korzyść, a brak jest innych źródeł wiedzy o rzeczywistym przebiegu zdarzeń. Tym niemniej na podstawie tych zeznań możliwe jest ustalenie fragmentów nie budzących wątpliwości. W szczególności, Sąd ustalił, że istniało zadłużenie <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wobec <span class="anon-block">G. G. (1)</span> w kwocie około 200.000 zł – na zadłużenie w takiej wysokości wskazał zarówno świadek <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, jak również świadek <span class="anon-block">L. G. (3)</span>. W ocenie Sądu, fakt spłacenia zadłużenia przez <span class="anon-block">M. K. (2)</span> w części również nie budzi wątpliwości – mając na uwadze zeznania świadków <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, <span class="anon-block">A. C. (1)</span> jak również <span class="anon-block">M. M. (7)</span>.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom <strong> <!-- -->świadkom <span class="anon-block">M. D. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (3)</span> </strong> jedynie w części. <span class="anon-block">Z.</span> obu świadków są niespójne – zeznania złożone w toku postępowania przygotowawczego w zasadniczej części nie znalazły potwierdzenia w toku postępowania przed Sądem. W szczególności, twierdzenia tych świadków, iż <span class="anon-block">J. H.</span> został poinformowany, że dłużnik ukrywa się i nie można wyegzekwować jego należności i z tego powodu nie jest wypłacalny, nie zostało potwierdzone w toku postępowania sądowego. Podobnie, w przypadku twierdzenia świadka <span class="anon-block">M. D. (1)</span> w toku postępowania przygotowawczego, że zapytała ona <span class="anon-block">H.</span> przed podpisaniem umowy, czy w przypadku, gdy dłużnik wekslowy będzie niewypłacalny, dostanie pieniądze od <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., mając na uwadze zeznania tego świadka złożone przed Sądem, należało stwierdzić, iż pytanie tego świadka miało inny wydźwięk, a mianowicie – czy uzyskanie pieniędzy z tzw. umowy sprzedaży jest niezależne od wyegzekwowania kwoty z weksla. Brak jest podstaw do stwierdzenia, iż oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> został poinformowany o niewypłacalności dłużnika, ani świadek <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, ani świadek <span class="anon-block">M. D. (3)</span>, zeznając przed Sądem, nie wskazali, iż ta informacja rzeczywiście została przekazana oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span>, co pozostaje w sprzeczności z twierdzeniami tych świadków zawartych w zeznaniach złożonych w toku postępowania przygotowawczego. W toku postępowania przygotowawczego świadek <span class="anon-block">M. D. (1)</span> wskazała, że <span class="anon-block">M. M. (3)</span> zakupił sprzęt komputerowy w <span class="anon-block"> firmie (...)</span> za kwotę 30.000 zł, za który nie zapłacił. Wówczas <span class="anon-block">M. D. (3)</span> udał się do niego wraz ze swoim znajomym, <span class="anon-block">M. M. (3)</span> wówczas wystawił dwa weksle tytułem zabezpieczenia długu z tytuł tego zakupu w wysokości 30.000 zł. Natomiast świadek <span class="anon-block">M. D. (3)</span> wskazał, że <span class="anon-block">M. M. (3)</span> nabył u <span class="anon-block">J. D. (2)</span> sprzęt komputerowy o łącznej wartości 12.000 zł. Znamiennym jest, że świadkowie ci nie przedstawili dowodów zakupu przez <span class="anon-block">M. M. (3)</span> przedmiotowego sprzętu. Świadek <span class="anon-block">M. M. (3)</span> zaś stanowczo zaprzeczył temu, że miał do spłacenia dług z tytułu zakupu sprzętu komputerowego.</p> <p>Sąd dal wiarę zeznaniom świadka <span class="anon-block">M. M. (3)</span>. Przedstawiony przez tego świadka opis okoliczności uzyskania przez <span class="anon-block">G. D.</span> weksli in blanco jest spójny, konsekwentny, a także znajduje potwierdzenie w treści zeznań świadków <span class="anon-block">M. D. (1)</span>, <span class="anon-block">M. D. (3)</span>, a także <span class="anon-block">A. O.</span>. W szczególności świadek wskazał na zaplanowanie doprowadzenia do wystawienia przez świadka <span class="anon-block">M. M. (3)</span> weksli in blanco – <span class="anon-block">M. D. (3)</span>, jak wynika z zeznań świadków <span class="anon-block">M. D. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (3)</span>, przyszedł do <span class="anon-block">M. M. (3)</span> z przygotowanymi do wypełnienia blankietami weksli. Świadek <span class="anon-block">M. M. (3)</span> zeznał w toku postępowania przygotowawczego, że został zmuszony do wypełnienia weksli in blanco, wskazał, że do jego biura zjawiło się czterech mężczyzn, którzy dali mu do podpisania dwa weksle oraz dwie faktury VAT, zawiadomił o tym zdarzeniu Policję. Podał, że zakupił sprzęt komputerowy u <span class="anon-block">J. D. (2)</span>, za który zapłacił gotówką.</p> <p>Sąd dał również wiarę zeznaniom <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">A. O.</span> </strong>. Świadek ta zrelacjonowała, że do jej mieszkania przyszło dwóch nieznanych jej mężczyzn, którzy szukali jej partnera <span class="anon-block">M. M. (3)</span>. Próbowali wepchnąć się do mieszkania, gdy świadek nie chciała ich wpuścić. Zawołała <span class="anon-block">M. M. (3)</span>, a ci mężczyźni zaczęli na niego krzyczeć, nie wie, jaki był tego powód. Zostawili wizytówkę firmy windykacyjnej z <span class="anon-block">W.</span>, jednak podany na niej numer telefonu nie istniał. Świadek zawiadomiła Policję, która przyjechała na miejsce zdarzenia. Świadek opisała tych mężczyzn, wskazała, że byli oni w wieku 30-40 lat, jeden z nich był szczuplejszej budowy ciała, miał tatuaż na ramieniu, wzrostu ok. 175 cm. Policjanci nazywali tę osobę nazwiskiem <span class="anon-block">D.</span>, sprawdzili dokumenty tożsamości obu mężczyzn i nakazali im opuszczenie klatki schodowej. Mężczyźni wówczas oddalili się, jednak jeszcze dwukrotnie pojawiali się koło domu świadka. Jeden z mężczyzn groził <span class="anon-block">M. M. (3)</span>, że dopadną jego dziewczynę. Podała, że z jej wiedzy wynika, że mężczyźni ci przychodzili do <span class="anon-block"> firmy (...)</span>, z jeszcze dwoma mężczyznami. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka zawierają spójny i jasny przekaz informacji o zdarzeniu, w którym uczestniczył <span class="anon-block">M. D. (3)</span>, w ocenie Sądu, zeznania tego świadka nie cechują się subiektywnym zniekształceniem przekazywanych informacji.</p> <p>Z zeznań <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">J. D. (2)</span> </strong> wynika, iż sprawą odzyskania pieniędzy za sprzęt zajmowała się <span class="anon-block">M. D. (1)</span> – jej synowa. Przesłuchanie przed Sądem świadka <span class="anon-block">J. D. (2)</span> nie było natomiast możliwe, z uwagi na jej zgon.</p> <p>W ocenie Sądu, brak jest podstaw, aby dać wiarę świadkom <span class="anon-block">M. D. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (3)</span> co do rzeczywistego istnienia zobowiązania <span class="anon-block">M. M. (3)</span> wobec <span class="anon-block">J. D. (2)</span> z tytułu nabycia przez niego sprzętu komputerowego. <span class="anon-block">Z.</span> tych świadków zawierają przede wszystkim sprzeczności dotyczące kwoty, którą rzekomo <span class="anon-block">M. M. (3)</span> miał zapłacić za ten sprzęt, a nadto świadkowie ci nie wykazali istnienia zobowiązania inną dokumentacją, niż weksle in blanco, co do których istnieją wszelkie podstawy aby przypuszczać, iż zostały one wystawione pod przymusem.</p> <p>Sąd nie dał wiary <strong> <!-- -->świadkowi <span class="anon-block">R. F.</span> </strong> w zakresie twierdzeń, iż pożyczył on <span class="anon-block">D. G. (1)</span> kwotę 200.000 zł. Świadek <span class="anon-block">D. G. (1)</span> w swoich zeznaniach stanowczo zaprzeczyła, jakoby pożyczyła od <span class="anon-block">R. F.</span> taką kwotę, wskazując, iż kwota pożyczki nie przekroczyła 2.000 zł. Istotnym jest, iż w świetle informacji pochodzącej z Urzędów Skarbowych, <span class="anon-block">R. F.</span> nie posiadał dochodów pozwalających na uzyskanie takiej sumy, jaką rzekomo miał on pożyczyć <span class="anon-block">D. G. (1)</span>. Świadek nie przedstawił innych dowodów, wskazujących na fakt posiadania przez niego tak znacznej kwoty pieniędzy, jaką jest kwota 200.000 zł. W ocenie Sądu, przedstawiany przez świadka <span class="anon-block">R. F.</span> przebieg zdarzeń, mianowicie, iż udzielił on pożyczki w kwocie 200.000 zł – kwocie znacznej – nie spisując umowy pożyczki, osobie mało znanej – podał bowiem na rozprawie, iż o <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wiedział tyle, że prowadzi firmę i nic więcej – a następnie, przyjmując weksel in blanco od <span class="anon-block">D. G. (1)</span> nie zażądał wypełnienia deklaracji wekslowej, jest sprzeczny z logiką i zasadami doświadczenia życiowego, dlatego również powyższe twierdzenia nie zasługują na wiarę. Świadek <span class="anon-block">R. F.</span> podał, że pożyczał kilkakrotnie <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wyłącznie gotówkę, początkowo podawał, że wszystkie pieniądze przekazał bezpośrednio <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, następnie zaś stwierdził, że przekazywał je również za pośrednictwem <span class="anon-block">M. P. (1)</span>. Podając początkowo, że nie pamięta, czy <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wystawiła na jego rzecz tylko jeden weksel, następnie przyznał, że <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wystawiła na jego rzecz kilka weksli. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka pozostają nadto w sprzeczności z zeznaniami świadków <span class="anon-block">D. G. (1)</span> oraz <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, które zostały przez Sąd uznane za wiarygodne.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> <strong> <!-- --> świadka <span class="anon-block">D. G. (1)</span> </strong> Sąd uznał za wiarygodne. Świadek ta opisała okoliczności nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">R. F.</span> i zaciągnięcia u niego zobowiązania oraz wskazała na wysokość długu. Podała, że kontakt rozmowę o pożyczce w kwocie 6.000 zł na wykończenie biura przeprowadziła z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, który powiedział jej, że może jej pożyczyć jego kolega - <span class="anon-block">R. F.</span>. <span class="anon-block">R. F.</span> pożyczył jej 1.500 zł, umowa pożyczki nie została sporządzona na piśmie. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> proponowała <span class="anon-block">R. F.</span> wejście w działalność polegającą na stawianiu toalet wolnostojących, czym się on zainteresował, chciał się spotkać z producentem. Podała, że po upływie kilku dni od spotkania dowiedziała się, że jej mąż oczekuje na operację serca, chciała ja najszybciej wykończyć biuro i poprosiła <span class="anon-block">M. P. (1)</span> o pożyczkę w kwocie 6.000 zł. <span class="anon-block">M. P. (1)</span> przekazał jej taką kwotę bez pokwitowania, wskazał, że pieniądze pochodzą od <span class="anon-block">R. F.</span>. Zaznaczył, że termin oddania pieniędzy przypada na 1.10.2002 r., miała oddać 9.000 zł. Z uwagi na poważną operację serca męża przebywała w <span class="anon-block">(...)</span> Wielokrotnie kontaktował się z nią <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, mówiąc, że jest zastraszany, że żądają od niego zwrotu pieniędzy. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> mówiła mu wówczas, że z uwagi na operację męża nie pracuje i nie ma w tym momencie środków, aby spłacić dług. Ostatecznie, <span class="anon-block">M. P. (1)</span> powiedział jej, że pożyczy pieniądze na spłatę m.in. od <span class="anon-block">R. F.</span> i, żeby <span class="anon-block">D. G. (1)</span> rozliczyła się z nim, a nie z <span class="anon-block">M. P. (1)</span>. Następnie doszło do spotkania z <span class="anon-block">R. F.</span>, <span class="anon-block">D. G. (1)</span> prosiła, aby dał jej czas do końca roku na spłatę długu ze 100 % odsetek, czyli obliczyła, iż wyniesie on łącznie 15.000 zł. <span class="anon-block">R. F.</span> nie zgodził się na taki termin spłaty, oznajmił jej, że oczekuje zapłaty pieniędzy do 1 listopada 2002 r., zaznaczył, że w innym wypadku coś może się stać jej rodzinie, bo on może sprzedaż zadłużenie <span class="anon-block">D. G. (1)</span> ludziom, którzy wiedzą jak odzyskać pieniądze. Zażądał, aby <span class="anon-block">D. G. (1)</span> podpisała czystą kartkę A4, co też ona uczyniła, obawiając się jego gróźb. Chciała wpisać kwotę zadłużenia, na co <span class="anon-block">R. F.</span> nie wyraził zgody. Nadto <span class="anon-block">R. F.</span> dał jej do podpisu 6 weksli. Podała, że <span class="anon-block">R. F.</span> w dniu 18 listopada 2002 r. dzwonił do niej, żądając zapłaty pieniędzy, powiedział, że jest w <span class="anon-block">(...)</span>, i jak ona nie wpłaci pieniędzy do godziny 12, sprzeda ten weksel. Następnie przedstawiciel <span class="anon-block">(...)</span> skontaktował się z <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, informując ją, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> jest nabywcą weksla, wystawionego przez nią, wypełnionego na kwotę 400.000 zł. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> zaprzeczyła, jakoby pożyczała od <span class="anon-block">R. F.</span> taką kwotę. W dniu 22 listopada 2002 r. udała się również osobiście do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, gdzie rozmawiała z <span class="anon-block"> Prezesem (...) Sp. z o.o.</span>, który powiedział, że <span class="anon-block">R. F.</span> sprzedał wystawiony przez nią weksel za połowę wartości deklarowanego przez niego zadłużenia, tj za 200.000 zł. Poinformował ich, że <span class="anon-block">D. G. (1)</span> ma majątek, jest udziałowcem w firmie produkującej toalety. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wówczas oświadczyła, że to jest nieprawda, jej mąż jest na zasiłku dla bezrobotnych, ona sama już nie prowadzi działalności gospodarczej a jej nieruchomość w <span class="anon-block">G.</span> jest zajęta przez komornika. Uzgodniła z rozmówcą, że zapłaci kwotę 15.000 zł do końca roku, otrzymała numer konta bankowego. Kilkakrotnie po tym spotkaniem przedstawiciel <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. kontaktował się z nią, pytając, kiedy będzie ona w stanie zapłacić pieniądze. Na początku 2003 roku <span class="anon-block">D. G. (2)</span> uzbierała kwotę 15.000 zl, zamierzała ją przekazać na podany numer rachunku bankowego. Uzyskała wówczas informację, że przeciwko przedstawicielom <span class="anon-block">(...)</span> toczy się postępowanie karne. Na spotkaniu z Prokuratorem, poinformował on ją, że powinna kwotę 15.000 zł zapłacić i dopilnować, by weksle zostały jej zwrócone. Oświadczenie o zapłacie kwoty 15.000 zł pod warunkiem zwrotu weksli <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wysłała do <span class="anon-block">R. F.</span>, zostało ono odebrane przez <span class="anon-block">M. P. (2)</span>. <span class="anon-block">R. F.</span> nie ustosunkował się do tego pisma. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka zawierają, w ocenie Sądu, szczegółowy, spójny i logiczny przekaz informacji, nadto korelują one z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. P. (1)</span>, a także dokumentacją, w szczególności oświadczeniami z dnia 22 listopada 2002 r., z dnia 6 lutego 2003 r. oraz z dnia 15.05.2003 r. wraz z potwierdzeniem odbioru.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">M. F.</span> </strong>. Świadek rozpoznała swój podpis na piśmie wysłanym przez <span class="anon-block">D. G. (1)</span> do <span class="anon-block">R. F.</span>.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">M. P. (1)</span> </strong>. Świadek ten potwierdził okoliczności udzielenia pożyczki <span class="anon-block">D. G. (1)</span> przez niego oraz przez <span class="anon-block">R. F.</span>. Nieznaczne rozbieżności w zakresie kwoty pożyczki, pochodzącej od tego świadka wynikać mogą, w ocenie Sądu, z niepamięci spowodowanej upływem znacznego okresu czasu od daty zdarzenia.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom świadka <strong> <!-- --> <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> </strong>jedynie w części. Twierdzenia tego świadka są niespójne, a nadto pozostają one w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadka <span class="anon-block">M. K. (7)</span> oraz nagraniem zawartym na płycie CD, które to nagranie stanowiło przedmiot badania opinii fonoskopijnej. Nagranie to (ścieżka A.<span class="anon-block"> (...)</span> od stanu 10:50 (drugie nagranie) ponad wszelką wątpliwość zawiera zapis rozmowy <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">G.</span> z <span class="anon-block">J. H.</span> na spotkaniu w sprawie sprzedaży weksla.</p> <p>Świadek <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">G.</span> twierdził mianowicie, że <span class="anon-block">M. K. (7)</span> pożyczył od niego 30.000 zł, których nie zwrócił. W toku postępowania świadek <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">G.</span> podawał, że do udzielenia pożyczki doszło w lombardzie, natomiast słuchany po raz pierwszy na rozprawie w dniu 27.02.2008 r. świadek ten oznajmił, że pożyczka została udzielona w domu u <span class="anon-block">M. K. (7)</span>, świadek <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">G.</span> podkreślił, że <span class="anon-block">M. K. (7)</span> prezentował mu diamenty, które miały przekonać świadka <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">G.</span> o celowości udzielenia pożyczki. Świadek podał, że pożyczki tej udzielił przed rozpoczęciem prowadzenia działalności lombardowej – twierdzenie to, mając na uwadze, iż <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">G.</span> prowadzi lombard od 1999 roku, zaś do udzielenia pożyczki – jak sam zresztą świadek ten podał podczas rozmowy z <span class="anon-block">J. H.</span> (co jest utrwalone na nagraniu) – doszło w lecie 1999 roku, nie zasługuje na wiarę. Tymczasem świadek <span class="anon-block">M. K. (7)</span> stanowczo zaprzeczył, jakoby pożyczył od <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">G.</span> pieniądze w takiej kwocie. Świadek <span class="anon-block">M. K. (7)</span> podał też, że do udzielenia pożyczki doszło w lombardzie <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, w ocenie Sądu, nie sposób przyjąć, że <span class="anon-block">M. K. (7)</span> wymyślił, że <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> prowadził lombard. Następnie, należy mieć również na uwadze, iż świadek <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> nie okazał umowy pożyczki zawartej z <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">K.</span>, ani nie sporządził deklaracji wekslowej, dając <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">K.</span> weksel do podpisania, co wynika wprost z jego zeznań. Mając na uwadze rodzaj działalności, prowadzonej wówczas przez świadka <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> – prowadził on lombard – są natomiast podstawy, aby przypuszczać, iż mechanizmy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> były mu znane w pewnym choćby zakresie. Nadto, świadek <span class="anon-block">Z.</span> <span class="anon-block">G.</span> sygnalizował, że poinformował <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> o tym, że dochodzenie należności od <span class="anon-block">M. K. (7)</span> może sprawiać trudności. Tymczasem przedmiotowe nagranie nie zawiera wzmianki w tym przedmiocie.</p> <p>Sąd dał wiarę <strong> <!-- -->świadkowi <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">K.</span> </strong> w zakresie w jakim zrelacjonował on okoliczności uzyskania pożyczki od <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, a także wysokości kwoty pożyczki. W ocenie Sądu, zeznania tego świadka cechują się w tym zakresie spójnością i są prawdopodobne w świetle zasad doświadczenia życiowego. Udzielenie w lombardzie pożyczki w kwocie 30.000 zł wyłącznie na podstawie wystawienia weksla in blanco jest, w ocenie Sądu mało prawdopodobne. Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że udzielona <span class="anon-block">M.</span> <span class="anon-block">K.</span>-<span class="anon-block">K.</span> przez <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> pożyczka nie przewyższała kwoty 1.000 zł. W ocenie Sądu, również twierdzenie tego świadka o zwrocie udzielonej pożyczki polega na prawdzie. Mając na uwadze, iż do udzielenia przedmiotowej pożyczki doszło w połowie 1999 roku, wydaje się mało prawdopodobnym, aby <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, w braku uzyskania zapłaty, nie podjął żadnych kroków w celu odzyskania należności, w tym nie złożył pozwu o zapłatę aż do 2002 roku. W ocenie Sądu, mogło być tak, że <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> zatrzymał weksel in blanco mimo uzyskania zapłaty – w całości czy w części – a następnie postanowił wykorzystać ten weksel przy nadarzającej się okazji.</p> <p>Sąd uznał, że zeznania <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span> </strong> są wiarygodne jedynie w części. Świadek ten zeznał, że w dniu 1 maja 1997 r. udzielił <span class="anon-block">U. M.</span> pożyczki w kwocie 10.000 zł przeznaczonej na wydatki weselne. Tytułem zabezpieczenia wykonania przedmiotowej umowy został wystawiony weksel in blanko. Po zawarciu związku małżeńskiego z synem <span class="anon-block">K. O. (1)</span> – <span class="anon-block">R. O.</span> <span class="anon-block">U. M.</span> dokonała zmiany nazwiska na <span class="anon-block">O.</span>. Kolejnej pożyczki <span class="anon-block">K. O. (1)</span> udzielił <span class="anon-block">U. O.</span> w dniu 1 września 1997 r. na dokonanie obmiaru ziemi przeznaczonej na działki budowlanej. Do obu tych weksli została sporządzona deklaracja wekslowa, zgodnie z którą każdy weksel mógł zostać wypełniony na kwotę do 10.000 zł, termin zwrotu został ustalony na koniec grudnia 1997 roku. Mimo wielokrotnych wezwań do zapłaty <span class="anon-block">U. O.</span> nie zwróciła pożyczonych pieniędzy. Pozostawała wówczas w separacji z <span class="anon-block">R. O.</span>. W imieniu <span class="anon-block">K. O. (1)</span> radca prawny wezwał <span class="anon-block">U. O.</span> do zapłaty kwoty wynikającej z weksli. Powiadomił <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, że <span class="anon-block">U. O.</span> kwestionuje istnienie należności i nie zapłaci wskazanej kwoty. <span class="anon-block">K. O. (1)</span> rozpoczął więc poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. Następnie świadek opisał przebieg rozmowy z <span class="anon-block">J. H.</span>, wskazał, że ten powiedział mu, że w związku ze zbyciem weksli nie poniesie żadnych kosztów. Przy tym, początkowo świadek podawał, że spotkał się z <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, jednak następnie twierdził, że <span class="anon-block">R. S. (1)</span> widział kilka razy w sądzie w <span class="anon-block">K.</span>. W ocenie Sądu, nie zasługują na wiarę twierdzenia tego świadka, że <span class="anon-block">U. O.</span> pożyczała pieniądze od niego, okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w jakiejkolwiek dokumentacji finansowej, ani zeznaniach <span class="anon-block">U. O.</span>, jak również nie da się logicznie uzasadnić takiej potrzeby finansowej w okresie, w którym rzekomo miało nastąpić udzielenie tych pożyczek. Z materiału dowodowego wynika natomiast, że zdarzało się, że <span class="anon-block">U. O.</span> podpisywała dla teścia blankiety wekslowe. W ocenie Sądu, twierdzenia przez świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, z jednej strony, iż nie przypuszczał on, że <span class="anon-block">U. O.</span> nie spłaci zadłużenie, z drugiej strony zaś – zabezpieczenie spłaty rzekomego długu przez uzyskanie weksla in blanco od <span class="anon-block">U. O.</span> są sprzeczne z logiką. Odnosząc się do twierdzeń świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, że przekazał oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> niewypełnione weksle wskazać należy, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 30 maja 2007r. (sygn. akt II K 283/06) <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span> zostali skazani za wypełnienie weksla in blanco podpisanego przez <span class="anon-block">U. O.</span> na kwotę 107.000 zł, wiedząc, że zobowiązanie w takiej kwocie nie istnieje, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> <span class="anon-block">R. O.</span> został nadto skazany za podrobienie deklaracji wekslowej do dwóch weksli in blanco na szkodę <span class="anon-block">U. O.</span>, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> Sąd dał zeznaniom tego świadka wiarę w zakresie, w jakim wskazał on, że weksel zwrócony rzez <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> został anulowany. Nie można pominąć też, iż zgodnie z przyjętą praktyką, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków, jak również przebiegu nagranych w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o .o.</span> rozmów, <span class="anon-block">J. H.</span> przyjmował weksle już wypełnione na określoną sumę, były one z reguły wypełniane podczas podpisywania umowy.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">R. O.</span> </strong> Sąd również uznał za wiarygodne w części. Twierdzenia tego świadka, że <span class="anon-block">U. O.</span> dwukrotnie pożyczyła od <span class="anon-block">K. O. (1)</span> pieniądze w kwocie po 10.000 zł, pozostają w sprzeczności z treścią wezwaniem o zapłatę kwoty 40.000 zł, jakie zostało skierowane do <span class="anon-block">U. O.</span> przez radcę prawnego z inicjatywy <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, jak również z treścią zeznań świadka <span class="anon-block">U. O.</span>, które zostały uznane za w pełni wiarygodne. Podawane przez świadka okoliczności, dotyczące sprzedaży działek budowlanych zresztą nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. Powyższe sprzeczności wskazują, iż podawane przez świadka <span class="anon-block">R. O.</span> zostały wymyślone wyłącznie na potrzeby uzasadnienia wypełnienia przez świadka <span class="anon-block">K. O. (1)</span> weksla i zbycia go na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p>Sąd uznał za wiarygodne w całości zeznania <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">U. O.</span> </strong>. Wskazała ona stanowczo, że nie podpisywała deklaracji, a jej podpis został podrobiony przez <span class="anon-block">R. O.</span>. Świadek podała, że podpisała tylko ten weksel, na którym są dwa podpisy <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">O.</span> – stanowił on zabezpieczenie zakupu spirytusu w <span class="anon-block">P.</span> w <span class="anon-block">P.</span> wiosną 1997 r. Weksel ten został anulowany po dokonaniu zapłaty za spirytus. Świadek podała, że kontaktował się z nią <span class="anon-block">J. H.</span>, proponował, aby wykupiła weksle za 107.000 i za 113.000 zł wystawione przez nią dla <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. Podczas tej rozmowy <span class="anon-block">U. O.</span> odmówiła zapłaty z weksli, powiedziała, że są fałszywe. Nie otrzymała drugiego z tych weksli. Przedstawiony przez tego świadka przebieg wydarzeń potwierdzają wnioski opinii z zakresu pisma i podpisów z dnia 3 czerwca 2004 r. Biegły stwierdził w oparciu o przebadany materiał porównawczy, że pismo ręczne na deklaracji do weksla in blanco z dnia 1 maja 1997 r. zostało nakreślone przez <span class="anon-block">R. O.</span>. Natomiast co do czytelnego podpisu <span class="anon-block"> (...)</span> na deklaracji do weksla in blanco z dnia 1 maja 1997 r., stwierdził, że nie został on nakreślony przez <span class="anon-block">U. O.</span> ani przez <span class="anon-block">R. O.</span> czy <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka korespondują również z wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span>, który wskazał na okoliczność kontaktowania się z <span class="anon-block">U. O.</span>. Istotnym również jest dla oceny zeznaj wyżej wymienionych świadków, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 30 maja 2007r. (sygn. akt II K 283/06) <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span> zostali skazani za wypełnienie weksla in blanco podpisanego przez <span class="anon-block">U. O.</span> na kwotę 107.000 zł, wiedząc, że zobowiązanie w takiej kwocie nie istnieje, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> <span class="anon-block">R. O.</span> został nadto skazany za podrobienie deklaracji wekslowej do dwóch weksli in blanco na szkodę <span class="anon-block">U. O.</span>, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd nie dał wiary zeznaniom <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">I. S. (2)</span> </strong>. W toku postępowania przygotowawczego świadek ta podała, że w dniu 9 lipca 2002 r. udzieliła swojemu znajomemu <span class="anon-block">R. P. (3)</span> pożyczki w kwocie 26.000 zł. Tytułem zabezpieczenia zwrotu tej pożyczki <span class="anon-block">R. P. (3)</span> wystawił dwa weksle in blanco. Do weksli nie została sporządzona deklaracja wekslowa. <span class="anon-block">R. P. (3)</span> w ustalonym terminie jak i po jego upływie nie zwrócił kwoty pożyczki. Z uwagi na to, iż <span class="anon-block">R. P. (3)</span> nie oddał pożyczonych pieniędzy <span class="anon-block">I. S. (2)</span>, mając wiedzę, iż <span class="anon-block">R. P. (3)</span> wyjechał za granicę, rozpoczęła w grudniu 2002 roku poszukiwania firmy, która zajmuje się windykacją należności. Zwróciła się do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, na ogłoszenia której trafiła w prasie. W dniu 18 grudnia 2002r. udała się zatem do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>. Na podstawie wyglądu biura, jego wyposażenia oraz logotypu Spółki powzięła przekonanie, że zwróciła się do firmy rzetelnej i wiarygodnej. W biurze spotkała się z <span class="anon-block">J. H.</span>, któremu okazała weksle oraz poinformowała o wysokości zobowiązania zabezpieczonego wekslem oraz okolicznościach jego powstania, poinformowała również, ze <span class="anon-block">R. P. (3)</span> posiada nieruchomość. Wyraziła chęć sprzedaży weksli za kwotę 26.000 zł. <span class="anon-block">J. H.</span> wyraził chęć nabycia weksli, poinformował ją przy tym, że w związku z dodatkowymi kosztami egzekucji należności, kwotę sprzedaży weksla najlepiej określić na kwotę 35.000 zł. Poinformował ją również, że z uwagi na koszty, które również poniesie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w związku z dochodzeniem należności weksel powinien zostać wypełniony na kwotę 70.000 zł. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> pytała <span class="anon-block">J. H.</span>, czy nie będzie miała problemów z powodu wypełnienia weksla w taki sposób oraz czy nie grozi to odpowiedzialnością. <span class="anon-block">J. H.</span> odpowiedział, iż jest to działanie zgodne z prawem. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> wypełniła więc pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> obydwa weksle, wpisując na awersie jednego z weksli weksla datę wystawienia weksla – 19 lipca 2002r., sumę wekslową 30.000 zł, oraz datę płatności sumy wekslowej 18 grudnia 2002 r., zaś na rewersie – formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i podpisała się czytelnie. W ten sam sposób wypełniła drugi weksel, z tym że wpisała sumę wekslową 40.000 zł. Podała, że po wypełnieniu weksli <span class="anon-block">J. H.</span> dał <span class="anon-block">I. S. (2)</span> do podpisania druk umowy nazwanej umową kupna-sprzedaży, z komputerowo wypełnioną datą 18 grudnia 2002 r., ceną sprzedaży w wysokości 35.000 zł i terminem zapłaty przelewem do dnia 2 stycznia 2003 r. Przeniesienie praw z weksla następowało w drodze indosu z klauzulą „bez kosztów” ze skutkami zgodnie z obowiązujący <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawem wekslowym</a>. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> przeczytała umowę przed jej podpisaniem. Nie posiadała wiedzy w zakresie obrotu wekslami, nie znała również znaczenia słowa „indos”. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> zapytała <span class="anon-block">J. H.</span> o znaczenie słowa „indos” oraz wyrazu „bez kosztów” <span class="anon-block">J. H.</span> wyjaśnił, że indos oznacza przeniesienie prawa własności weksla, zaś „bez kosztów” odnosi się do kosztów dochodzenia roszczeń. Podczas pierwszego przesłuchania przed Sądem podtrzymała dotychczas złożone zeznania.</p> <p>Natomiast z nagrania zawartego na płycie CD, które to nagranie stanowiło przedmiot badania opinii fonoskopijnej wynika, że <span class="anon-block">J. H.</span> pytał <span class="anon-block">I. S. (1)</span> o wysokość zobowiązania, oraz o ustalenia z dłużnikiem dotyczące kwoty, na jaką może zostać wypełniony weksel. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> nie zadawała pytań odnośnie wyrazów zawartych w umowie, <span class="anon-block">J. H.</span> nie tłumaczył <span class="anon-block">I. S. (2)</span> znaczenia wyrazów zawartych w umowie oraz na wekslu. Powiedział jej, że <span class="anon-block"> (...) Sp .z o.o.</span> nabywa weksle za połowę sumy wekslowej, a także, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nabywa wyłącznie weksle zupełne. <span class="anon-block">I. S. (1)</span> natomiast podała, że <span class="anon-block">R. P. (3)</span> jest wspólnikiem <span class="anon-block">(...)</span>, prowadzi działalność gospodarczą, ma mieszkanie i ma środki utrzymania, nie wspomniała o tym, że przebywa za granicą. Nagranie to (ścieżka A.<span class="anon-block"> (...)</span> (piąte nagranie) ponad wszelką wątpliwość zawiera zapis rozmowy podczas spotkania <span class="anon-block">I. S. (2)</span> z <span class="anon-block">J. H.</span> w sprawie sprzedaży weksla. Z treści nagrania wynika, że doszło do jeszcze jednego spotkania między <span class="anon-block">I. S. (1)</span> a <span class="anon-block">J. H.</span>. Sąd nie dał jednak wiary twierdzeniom świadka <span class="anon-block">I. S. (2)</span>, że rozmowa o podawanej przez nią treści miała miejsce na drugim spotkaniu – na którym doszło do podpisania umowy. Znamiennym jest, że przed odsłuchaniem przedmiotowego nagrania świadek przez cały okres trwania postępowania utrzymywała, że rozmowy o sytuacji finansowej dłużnika oraz wypełnieniu weksla miały miejsce podczas podpisania umowy, to jest na tym samym spotkaniu, dlatego późniejsza zmiana zeznań w tym zakresie jest, w ocenie Sądu, podyktowana wyłącznie chęcią utrzymania przekonania Sądu, że podawane przez nią twierdzenia polegały na prawdzie. Nie sposób stwierdzić, aby już cztery miesiące po zdarzeniu – to jest podczas pierwszego przesłuchania – świadek nie pamiętała o tym, że doszło dwukrotnie do spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span>.</p> <p> <span class="anon-block">Z.</span> <strong> <!-- --> świadków <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> </strong> Sąd uznał za wiarygodne. Świadkowie szczegółowo i konsekwentnie zrelacjonowały okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block">W. S.</span> wobec każdej z nich oraz wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez dłużnika weksla. Podały, że wyraz „bez protestu” na wekslach wpisał <span class="anon-block">W. S.</span>. Zrelacjonowała również przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebieg spotkania jej i <span class="anon-block">M. D. (2)</span> z <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> oraz wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. Podały, że przed podpisaniem umowy nie widziałay się ani nie rozmawiały z <span class="anon-block">J. H.</span> ani <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Świadek <span class="anon-block">A. M. (1)</span> podała, że żadna z nich nie mówiła pracownikowi <span class="anon-block">(...)</span> Sp z. o.o. przed podpisaniem umowy, że nie znają <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>, o nic nie pytały. W wyniku wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego Sąd stwierdził, że zeznania tych świadków są spójne i logiczne, korelują one również z zeznaniami świadka <span class="anon-block">W. S.</span>. Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w zasadniczej części. Sąd nie dał jednak wiary temu świadkowi w zakresie twierdzeń, iż pytała ona przed podpisaniem umowy, co oznacza Korelują one z zeznaniami świadka <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span>, którym Sąd dał wiarę.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> </strong>. Świadek ten konsekwentnie i bardzo szczegółowo opisał okoliczności podjęcia zatrudnienia w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, zakres swoich obowiązków oraz zakres obowiązków poszczególnych pracowników. Opisał on również przebieg spotkania z <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span>, był wówczas pośrednikiem, gdyż <span class="anon-block">J. H.</span> nie uczestniczył w rozmowie z tymi klientami, wskazał, że zdarzały się też sytuacje, gdy klienci, którzy chcieli sprzedać weksle rozmawiali najpierw z <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span>, a później rozmawiali z prezesem. Opisując zachowanie klientów <span class="anon-block"> (...) Sp. z o .o.</span> podał, że klienci często składali szokujące deklaracje odnośnie wysokości sum wekslowych, na przykład, że mają weksle in blanco bez deklaracji i mówili, że chcą ukarać dłużnika przez wpisanie wyższych kwot, które byli im winni. Oznajmił, że nie przypomina sobie, czy ktoś myślał, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> to instytucja państwowa. Wskazał, że nie pamięta, by w <span class="anon-block">(...)</span> widział maszynę do pisania i by się ktoś nią posługiwał. Wyjaśnił okoliczności podpisywania pism z PW Sp .z o.o. <span class="anon-block"> (...)</span>. Wskazał, że osoba ta została wymyślona, takim nazwiskiem podpisywano wezwania do zapłaty. Dłużnicy wyzywali pracowników, często były nieprzyjemne telefony i osoby pracujące przy windykacji nie chciały podpisywać się na pismach własnym nazwiskiem. Podał, że nie pamięta, czy prezesi o tym fakcie wiedzieli. Po okazaniu mu umów zawartych z <span class="anon-block">M. D. (2)</span> i <span class="anon-block">A. M. (1)</span> wskazał, że wypełnił on te umowy, ale podpis na umowach nie jest jego, podał, że <span class="anon-block">M. D. (2)</span> i <span class="anon-block">A. M. (1)</span> były na spotkaniu wraz z mężczyzną. <span class="anon-block">Z.</span> tego świadka nie budzą wątpliwości co do ich prawdziwości.</p> <p>Sąd uznał za wiarygodne zeznania <strong> <!-- --> świadków <span class="anon-block">A. K. (3)</span>, <span class="anon-block">A. B. (2)</span> i <span class="anon-block">J. B. (1)</span> </strong>. Świadkowie <span class="anon-block">A. K. (3)</span> i <span class="anon-block">A. B. (2)</span> w sposób bardzo szczegółowy zrelacjonowali okoliczności powstania zobowiązania <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wobec <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, wysokości zobowiązania, a także okoliczności wystawienia przez dłużnika weksla. Podali, że zobowiązanie do zapłaty przez <span class="anon-block">J. B. (1)</span> kwoty 12.500 zł, na którą został wystawiony weksel zupełny wynika z dodatkowych poniesionych przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> kosztów oraz z tytułu wycofania sprawy karnej wobec niego. Zrelacjonowali także przebieg nawiązania kontaktu z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. i przebiegu spotkania z <span class="anon-block">W. P. (2)</span> oraz wydarzenia, które miały miejsce po upływie terminu zapłaty ceny sprzedaży wierzytelności. Podali, że na rewersie weksla <span class="anon-block">W. P. (4)</span> nakazał <span class="anon-block">A. K. (3)</span> wpisanie formuły „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożyć czytelny podpis. <span class="anon-block">A. K. (3)</span> nie posiadał wiedzy w zakresie obrotu wekslami, nie znał znaczenia tego wyrazu. <span class="anon-block">W. P. (4)</span> nie mówił <span class="anon-block">A. K. (3)</span> o skutkach prawnych indosu weksla, <span class="anon-block">A. K. (3)</span> nie zapytał zaś o znaczenie tego wyrazu. Podali, że nie uzyskali zapłaty z tytułu indosu weksla. Sąd stwierdził, że zeznania tych świadków są konsekwentne, spójne i zgodne z logiką, z całą pewnością nie są one dotknięte subiektywnym zniekształceniem rzeczywistości. Korelują one również z zeznaniami świadka <span class="anon-block">J. B. (1)</span>, który złożył szczegółowe wyjaśnienia w zakresie okoliczności wystawienia weksla zupełnego.</p> <p>Sąd dał wiarę zeznaniom <strong> <!-- -->świadka <span class="anon-block">S. A.</span> </strong>. Świadek ten potwierdził, że prowadził obsługę prawną <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i sporządzał dokumentację procesową Spółki, w tym pozwy o zapłatę. Świadek nie był w stanie odnieść się do poszczególnych spraw prowadzonych dla <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> a będących przedmiotem niniejszego postępowania.</p> <p>Sąd ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie nie oparł się natomiast na zeznaniach pozostałych świadków, albowiem nie zawierały one w swojej treści informacji istotnych dla rozstrzygnięcia.</p> <p>Wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> Sąd uznał za niewiarygodne. Pozostają one w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadków, jak również dokumentacją oraz wyjaśnieniami oskarżonego <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, w zakresie w jakim zostały one uznane za wiarygodne. Prezentują obraną przez tego oskarżonego linię obrony w zakresie, jaki dotyczy jego udziału w zarzucanych przestępstwach. Zawarta w wyjaśnieniach oskarżonego argumentacja podważająca popełnienie przestępstwa wobec poszczególnych oskarżonych, w ocenie Sądu stanowi raczej próbę podważenia prawnej oceny zachowania oskarżonego przez oskarżyciela publicznego, niż zrelacjonowanie okoliczności faktycznych.</p> <p>W ocenie Sądu, wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">R. S. (1)</span> są częściowo wiarygodne. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego zasługują na wiarę twierdzenia oskarżonego <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, że chociaż był on obecny podczas rozmowy <span class="anon-block">J. H.</span> z <span class="anon-block">Z. G. (5)</span>, <span class="anon-block">Z. C.</span>, <span class="anon-block">L. G. (1)</span>, nie uczestniczył w tej rozmowie, w szczególności nie czynił żadnych wskazówek skierowanych do tych osób odnośnie sposobu wypełnienia weksla, co potwierdza nagranie przedmiotowej rozmowy oraz wynik badań fonoskopijnych – w stosunku do <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> oraz zeznania świadków. W pozostałym zakresie zeznania tego świadka pozostają w sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.</p> <p>Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">H. D. (1)</span> za wiarygodne jedynie w części, a to w zakresie złożonych jeszcze w charakterze podejrzanego pierwszych wyjaśnień w postępowaniu przygotowawczym. W wyjaśnieniach tych opisał on bardzo szczegółowo rolę oskarżonych <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> w procederze, jak również szczegółowo naświetlił treść uzgodnień poczynionych z nimi w zakresie działania <span class="anon-block"> spółki (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span> Wskazał, że oskarżeni obiecali mu, że zarobi na transakcji z <span class="anon-block"> (...)</span>. Sąd nie dał natomiast wiary późniejszym wyjaśnieniom oskarżonego <span class="anon-block">H. D. (1)</span>, oskarżony nie uzasadnił w sposób przekonywujący przyczyny składania przedtem wyjaśnień o innej treści, nadto dalsze jego wyjaśnienia pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadków <span class="anon-block">B. J.</span>, <span class="anon-block">E. C. (1)</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">S. W.</span>. W ocenie Sadu, mając na uwadze powyższe, logiczny jest wniosek, że późniejsze nieprzyznanie się do zarzucanych mu czynów i odmowa składania wyjaśnień stanowią wyłącznie wyraz linii obrony tego oskarżonego, która zmierza do umożliwienia mu uchylenia się od odpowiedzialności karnej.</p> <p>W wyniku analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego Sąd stwierdził, że nie zachodzą podstawy do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przestępstw opisanych w punktach <strong> <!-- -->VII-XI, XIII, XV, XVI, XVIII-XX, XXII, XXXIII części wstępnej</strong> wyroku.</p> <p>Znamiona czynnościowe przestępstwa określonego w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> są realizowane przez doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia tej osoby w błąd lub wykorzystania pozostawania przez nią w błędzie w celu uzyskania korzyści majątkowej. Wprowadzenie w błąd polega na wywołaniu przez sprawcę u określonego podmiotu nieodpowiadające prawdzie wyobrażenie o istniejącym stanie rzeczy, wyzyskanie zaś błędu polega na celowym skorzystaniu z mylnego wyobrażenia o wartości rzeczy, skutkach transakcji itp., w jakim znajduje się pokrzywdzony (Andrzej Marek. Kodeks karny. Komentarz do art. 286 k.k., LEX 2010, w.el.). Znamiona czynnościowe przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a>, w formie sprawczej podżegania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> są realizowane przez nakłonienie innej osoby do wypełnienia blankietu opatrzonego cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę, albo używanie takiego dokumentu. Na podstawie ustaleń poczynionych w wyniku wszechstronnej analizy całego zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego Sąd stwierdził, że brak jest podstaw aby stwierdzić, że oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> uczestniczył w rozmowie z klientami <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w czasie zdarzeń opisanych w punktach VII-XI, XIII, XV, XVI, XVIII-XX, XXII, XXXIII aktu oskarżenia. Mianowicie, w spotkaniach z <span class="anon-block">W. R.</span>, <span class="anon-block">K. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">M. H.</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, <span class="anon-block">Z. S.</span>, <span class="anon-block">W. J.</span>, <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, <span class="anon-block">S. W.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span> – jak wynika z zeznań pokrzywdzonych – uczestniczył wyłącznie <span class="anon-block">J. H.</span>. Z zeznań pokrzywdzonych <span class="anon-block">Z. C.</span>, <span class="anon-block">L. G. (1)</span> wynika zaś, że w pokoju podczas rozmowy z <span class="anon-block">J. H.</span> przebywał również inny mężczyzna – był to <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, który nie uczestniczył w rozmowie poprzedzającej dokonanie przeniesienia przez pokrzywdzonych praw z weksli na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> </p> <p>Wyczerpanie znamienia czynnościowego wykorzystania pozostawania osoby w błędzie stanowi formę oszukańczego zachowania nazywaną niekiedy „oszustwem biernym”, nie jest to jednak precyzyjne określenie, gdyż sprawca musi przejawiać określoną aktywność, aby wyzyskać błąd pokrzywdzonego (Marek A. Kodeks karny. Komentarz do art. 286 k.k. LEX, 2010 w.el.), która prowadzić ma do niekorzystnego rozporządzenia przez pokrzywdzonego mieniem. W sytuacji gdy oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie był obecny bądź będąc obecnym w pomieszczeniu, w którym odbywała się rozmowa, w trakcie której doszło do podpisania przez pokrzywdzonych umów, jak również wypełnienia weksli, lecz w niej nie uczestniczył, brak jest podstaw, w ocenie Sądu, aby przypisać temu oskarżonemu wprowadzenie w błąd co do zamiaru zapłaty ceny z umowy sprzedaży weksli, jak również wprowadzenie w błąd lub wykorzystywanie błędnego przekonania pokrzywdzonych co do znaczenia wyrazu „bez kosztów” zamieszczanego pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> na odwrocie weksli. W toku postępowania nie doszło też do ustalenia, kim była osoba przybywająca w pokoju podczas spotkania oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> z <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span>, należy jednak zaznaczyć, iż osoba ta również nie uczestniczyła w ich rozmowie poprzedzającej przeniesienie praw z weksla na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> Nadto, nie sposób również sobie wyobrazić, jak zachowanie <span class="anon-block">R. S. (1)</span> w opisywanych przypadkach miałoby wyczerpywać znamię doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie <strong> <!-- -->X części dyspozytywnej</strong> wyroku uniewinnił oskarżonego <span class="anon-block">R. S. (1)</span> od popełnienia zarzucanych mu czynów, opisanych powyżej. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632)">art. 632 k.p.k.</a> w razie uniewinnienia oskarżonego w sprawach z oskarżenia publicznego koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, mając powyższe na uwadze, Sąd wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu w tym zakresie.</p> <p>Dla oceny pozostałych zarzutów postawionych przez Prokuratora oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> miarodajne było zatem dokonanie selekcji szeregu różnorodnych zdarzeń objętych aktem oskarżenia w aspekcie tego, czy i w których przypadkach można przypisać oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> lub oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, że podczas działania pozornie zgodnie z procedurą dochodzenia należności z weksla, w rzeczywistości realizowany był zamiar doprowadzenia zbywcy weksla do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co byłoby miarodajne dla przypisania przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, jak również ocena, czy działanie oskarżonych wypełniło znamiona czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a>, bądź pomocnictwa do popełnienia tego czynu.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> stanowi, że odpowiedzialności karnej podlega ten kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.</p> <p>Znamiona czynnościowe przestępstwa określonego w powołanym przepisie są realizowane przez doprowadzenie innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia tej osoby w błąd lub wykorzystania pozostawania przez nią w błędzie w celu uzyskania korzyści majątkowej. Wprowadzenie w błąd polega na wywołaniu przez sprawcę u określonego podmiotu nieodpowiadające prawdzie wyobrażenie o istniejącym stanie rzeczy, wyzyskanie zaś błędu polega na celowym skorzystaniu z mylnego wyobrażenia o wartości rzeczy, skutkach transakcji itp., w jakim znajduje się pokrzywdzony (Andrzej Marek. Kodeks karny. Komentarz do art. 286 k.k., LEX 2010, w.el.).</p> <p>Wyczerpanie znamienia czynnościowego wykorzystania pozostawania osoby w błędzie stanowi formę oszukańczego zachowania nazywaną „oszustwem biernym”, Nie jest to, jak już Sąd wskazał wcześniej, odpowiednie określenie, gdyż sprawca musi przejawiać określoną aktywność, podejmować określone czynności aby wyzyskując błąd pokrzywdzonego doprowadzić go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W braku tej aktywności, zmierzającej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego można jedynie mówić o odpowiedzialności deliktowej. (Marek A. Kodeks karny. Komentarz do art. 286 k.k. LEX, 2010 w.el., Jan Bednarzak. Znamiona przestępstwa oszustwa. Nowe Prawo 1972/5/70).</p> <p>Przyjmuje się, że przedmiotem błędu może być także zdarzenie lub zjawisko nie istniejące w chwili działania sprawcy, w szczególności przyrzeczenie wykonania w przyszłości zobowiązania może być przedmiotem błędu, jeżeli już w chwili podjęcia zobowiązania sprawca złożył je z zamiarem niewykonania (tak m.in. Jan Bednarzak. Znamiona przestępstwa oszustwa. Nowe Prawo 1972/5/70, J. Makarewicz, Kodeks Karny, wyd. V , Lwów 1938, s. 609 i 612, Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13.06.1961, OSPiKA nr 5, poz. 113 s. 293-300). Stanowisko to pozostaje aktualne na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 ()">Kodeksu Karnego z 1997 roku</a> (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 1997 r., II KKN 64/97).</p> <p>Podkreśla się w doktrynie, iż techniczny sposób wprowadzenia w błąd lub wyzyskania błędu przejawiać się może także w mylącym co do znaczenia bezsłownym zachowaniu sprawcy (np. skinięcie głową) (Jan Bednarzak. Znamiona przestępstwa oszustwa. Nowe Prawo 1972/5/700).</p> <p>Błąd powstały na skutek działania sprawczy bądź utrzymywany przez sprawcę w świadomości pokrzywdzonego musi dotyczyć okoliczności istotnej, to jest takiej, która miała wpływ na podjęcie przez pokrzywdzonego decyzji o rozporządzeniu mieniem (J. Bafia, K.Mioduski, M.Siewierski. Kodeks Karny. Komentarz. Warszawa 1987).</p> <p>Z punktu widzenia zaś strony podmiotowej dla przypisania czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> miarodajne jest ustalenie, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim uzyskania korzyści majątkowej, szczególnie zabarwionym, obejmującym zarówno cel, jak i sposób działania (A. Zoll „Komentarz do kodeksu karnego. Część szczególna”, t. 3, s. 301; postanowienie SN z dnia 4.01.2011 r., III KK 181/10). Zatem, aby przypisać sprawcy popełnienie przestępstwa oszustwa, szczególnie wówczas gdy na działanie sprawcy składa się kilka postępujących po sobie czynności, konieczne jest stwierdzenie że sprawca oszustwa, zanim jeszcze przystąpił do realizacji przestępczego działania, miał pełną świadomość co do tego, iż działania te podejmowane będą przez niego celem doprowadzenia określonego pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem a jednocześnie przysporzenia sobie lub innej osobie korzyści. (<span class="anon-block">J. B. (2)</span>. Przestępstwo oszustwa w polskim prawie karnym. Wydawnictwo Prawnicze 1971 s. 98-101).</p> <p>W kontekście niniejszej sprawy, mając na uwadze, że postępowanie oskarżonych z wekslami miało charakter formalnie poprawny, istotnym było zatem stwierdzenie, czy można przypisać oskarżonym zamiar skierowania żądania zapłaty z weksla do pokrzywdzonych, powołując się na poszukiwanie zwrotne i unikając obowiązku zapłaty kwoty z umowy „sprzedaży” weksli poprzez powołanie się na potrącenie już w chwili zawierania z pokrzywdzonymi umów przenoszących prawa z weksla i indosowania weksli,</p> <p>Zgodzić się należy z poglądem, że pozorowanie pewnych czynności, aby uzyskać władanie nad mieniem pokrzywdzonego wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 KK</a> (tak. m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 czerwca 1998 r., IV KKN 108/96, OSNKW 1998, Nr 7-8, poz. 34).</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> penalizuje zaś zachowanie polegające na wypełnieniu blankietu, opatrzonego cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę albo użycie takiego dokumentu.</p> <p> <strong> <!-- -->W wyniku skrupulatnego ustalenia przebiegu wydarzeń Sąd dokonał rozróżnienia wydarzeń objętych aktem oskarżenia, po pierwsze, na takie, w których istniało zobowiązanie zabezpieczone wekslem in blanco wystawionym przez dłużnika, a także takie w których zobowiązanie osób podpisujących blankiet wekslowy nie istniało. Według kolejnego kryterium podziału, Sąd wyróżnił przypadki, w których doszło do zawarcia umowy cesji wierzytelności objętej wekslem na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> – nazwanej umową sprzedaży weksla, a także takie, w których doszło do zawarcia z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowy o współpracę w zakresie dochodzenia wierzytelności. Potrzecie, należy wyróżnić sytuacje, w których weksle zostały wypełnione ręcznie przez wpisanie na stronie tytułowej sumy wekslowej przez pokrzywdzonych oraz sytuacji, w których doszło do wypełnienia weksli pismem maszynowym. </strong> </p> <p>Przed przystąpieniem do analizy poszczególnych zarzutów Sąd uznał za stosowne omówić mające w niniejszej sprawie znaczenie instytucje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>.</p> <p>Instytucja weksla oraz zasady obrotu wekslami uregulowane są w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">ustawie z dnia 28 kwietnia 1936 r.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">Prawo wekslowe</a> (Dz.U.1936.37.282). Weksel in blanco pełni w obrocie gospodarczym funkcję niemal wyłącznie zabezpieczającą. Weksel nieuzupełniony pozostaje w posiadaniu wierzyciela do czasu nadejścia terminu wykonania zobowiązania, po jego bezskutecznym upływie zaś weksle może być wypełniony, inkorporowana w nim wierzytelność wówczas będzie można dochodzić lub przenieść na inną osobę. Konsekwencją związania weksla z zobowiązaniem, które on zabezpiecza jest powstanie po stronie wierzyciela, gdy zobowiązanie zabezpieczone wekslem nie powstanie, zostanie wykonane lub też wygaśnie w sposób nie rodzący odpowiedzialności odszkodowawczej dłużnika, obowiązku zwrotu weksla, bez konieczności dokonywania odrębnego wezwania przez dłużnika (dr Piotr Machnikowski. Weksel własny in blanco, Warszawa 2002, s. 115).</p> <p>Podkreślić należy, że weksel in blanco powstaje już w chwili złożenia na wekslu podpisu wystawcy(dr Piotr Machnikowski. Weksel własny in blanco, Warszawa 2002, s. 91).</p> <p>O zakresie uprawnienia wierzyciela do określenia treści weksla, w szczególności wysokości świadczenia należy rozstrzygać przy uwzględnieniu ograniczeń swobody umów wyznaczanych nie tylko przez ustawę ale i przez kategorię właściwości stosunku prawnego. W szczególności mając wgląd na formalną równorzędność stron umowy, co oznacza, iż jedna strona nie może swobodnie decydować o obowiązkach drugiej strony, interpretacja porozumienia wekslowego powinna odwoływać się do treści stosunku podstawowego. W braku szczegółowych postanowień zawartych w deklaracji wekslowej, zasadnym jest przyjęcie wykładni prowadzącej do ustalenia, że strony miały zamiar przyznania wierzycielowi uprawnienia ograniczonego przez treść stosunku podstawowego. (dr Piotr Machnikowski. Weksel własny in blanco, Warszawa 2002, s. 111 i nast). Zgodnym z kryterium społeczno-gospodarczego celu zobowiązania będzie przyjęcie, że uprawnienie do wypełnienia weksla obejmuje kwotę zadłużenia wraz z odsetkami.</p> <p>Wypełnienie weksla powinno nastąpić w sposób zgodny z porozumieniem wekslowym – z upoważnieniem osoby podpisanej na wekslu, wykładnia tego upoważnienia odbywa się zaś na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65)">art. 65 k.c.</a> (tak m.in. dr Piotr Machnikowski. Weksel własny in blanco, Warszawa 2002, s. 111 i nast., Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 1 grudnia 2010, CSK 181/10).</p> <p>Indos jest to pisemne oświadczenie umieszczone na papierze wartościowym na zlecenie, zawierające co najmniej podpis zbywcy oznaczający przeniesienie praw na inna osobę. Tak wiec, indos stanowi pisemne oświadczenie indosanta o przeniesieniu praw z weksla na indosatariusza zamieszczone na wekslu lub na przedłużku lub na odpisie weksla. Do przeniesienia praw z weksla, oprócz samego indosu, potrzeba jeszcze wręczenia go indosatariuszowi, tak aby stał się on posiadaczem dokumentu, bo dopiero oba te elementy dają pełna legitymacje formalna z weksla (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 16)">art. 16</a> PrWeksl). Indos przenosi tylko prawa z weksla, nie przenosi tzw. pokrycia, tj. roszczenia wystawcy do trasata, które było podstawa wystawienia weksla, ani ustanowionych dla wierzytelności wekslowej zabezpieczeń, np. hipoteki. Wewnętrzny stosunek indosanta do indosatariusza należy przy indosie ocenić w myśl przepisów o zleceniu tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 734;art. 735;art. 736;art. 737;art. 738;art. 739;art. 740;art. 741;art. 742;art. 743;art. 744;art. 745;art. 746;art. 747;art. 748;art. 749;art. 750;art. 751)">art. 734-751 k.c.</a> (Prawo wekslowe. Komentarz. Marek Czarnecki, Lidia Baginska. C.H.Beck 2013. Wydanie: 6).</p> <p>Indos nie jest jedynym sposobem przeniesienia praw z weksla. Prawa z weksla mogą zostać przeniesione innymi sposobami prawa powszechnego, w szczególności w drodze cesji i dziedziczenia.</p> <p>Dopuszczalny jest indos weksla, w którym nie została wpisana suma wekslowa, ale pozostałe składniki weksla w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 101)">art. 101 Prawa wekslowego</a> zostały uzupełnione (dr Piotr Machnikowski. Weksel własny in blanco, Warszawa 2002, s. 111 i nast. k. 173-174).</p> <p>Niezgodne z porozumieniem wypełnienie weksla stanowi czyn niedozwolony w rozumieniu prawa cywilnego, podlega również penalizacji w prawie karnym – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a>, o czym niżej.</p> <p>Podkreślić należy, że zobowiązanie powstałe wskutek porozumienia wekslowego jest związane z istnieniem lub możliwością powstania innego stosunku prawnego, w ramach którego występuje zabezpieczona wekslem wierzytelność. W takim wypadku wierzycielowi względem dłużnika przysługują dwa niezależne roszczenia. W razie wygaśnięcia stosunku podstawowego wygasa natomiast również uprawnienie do wypełnienia weksla.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 11)">art. 11 Prawa wekslowego</a> każdy weksel można przenieść przez indos, chociażby nie był wystawiony wyraźnie na zlecenie. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 921)">art. 921 k.c.</a> indos jest zatem pisemnym oświadczeniem na papierze wartościowym na zlecenie, jakim jest m.in. weksel, zawierającym co najmniej podpis zbywcy, oznaczającym przeniesienie praw z weksla na inną osobę. Indos legitymuje tego, na kogo prawa z weksla zostały przeniesione przez indos, gdy osoba ta znajduje się w posiadaniu weksla.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 46;art. 46 zd. 1)">art. 46 zd. 1 Prawa wekslowego</a>, wystawca, indosant albo poręczyciel przez zastrzeżenie „bez kosztów”, „bez protestu” lub przez inne równoznaczne, napisane na wekslu i podpisane, mogą zwolnić posiadacza wekslu od protestu z powodu nieprzyjęcia lub niezapłacenia, jako warunku zwrotnego poszukiwania. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 43)">Art. 43 Prawa wekslowego</a> stanowi, że „posiadacz wekslu może wykonywać zwrotne poszukiwanie przeciw indosantom, wystawcy, tudzież innym dłużnikom wekslowym: po terminie płatności, jeżeli zapłata nie nastąpiła; już przed terminem płatności: 1) jeżeli odmówiono przyjęcia w całości lub w części; 2) jeżeli otwarto postępowanie układowe albo jeżeli ogłoszono upadłość trasata bez względu, czy weksel przyjął, czy nie, albo jeżeli trasat zaprzestał płacenia długów, choćby to zaprzestanie nie zostało stwierdzone orzeczeniem sądowem, lub też jeżeli przeprowadzono bezskutecznie egzekucję z jego majątku; 3) jeżeli otwarto postępowanie układowe albo jeżeli ogłoszono upadłość wystawcy wekslu, co do którego istnieje zakaz przedstawienia do przyjęcia. Zawarcie w treści indosu zastrzeżenia jak powyżej skutkuje w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 43)">art. 43 Prawa wekslowego</a> tym, że posiadacz weksla, w razie odmowy zapłaty sumy wekslowej przez wystawcę weksla, może żądać zapłaty sumy wekslowe.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> ciąg przestępstw tworzą przestępstwa popełnione w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, wyczerpujące znamiona tego samego czynu zabronionego. Tożsamość kwalifikacji prawnej oznacza, że nie składają się na ciąg przestępstwa kwalifikowane z różnych przepisów, w tym także z przepisów przewidujących podstawowe i kwalifikowane bądź uprzywilejowane typy czynów zabronionych. Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do utworzenia kilku ciągów przestępstw.</p> <p>Sąd w wyniku oceny materiału dowodowego dotyczącego zarzutu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->V części wstępnej</strong> wyroku opisał na nowo ten czyn w punkcie<strong> <!-- --> I części dyspozytywnej</strong>, stwierdzając, że oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> w okresie od kwietnia do 11 września 2002 r. we <span class="anon-block">W.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 260.000 zł <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, w ten sposób, że posłużyli się podrobionym wekslem wypełnionym na kwotę 260.000 zł z datą wystawienia 10 marca 2002 r. i miejscem wystawienia w <span class="anon-block">K.</span> w celu uzyskania orzeczenia sądowego nakazującego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o. o.</span> zapłatę wskazanej kwoty – nakazu zapłaty z dnia 11 września 2002 r. wydanego przez Sąd Okręgowy we <span class="anon-block">W.</span> Wydział X Gospodarczy, jednak zamierzonego celu nie osiągnęli wobec wydania przez Sąd Apelacyjny we <span class="anon-block">W.</span> Wydział I Cywilny w dniu 9 lutego 2006 r. wyroku, którym zmienił on zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> z 1 czerwca 2005 r., uchylając nakaz zapłaty wydany przez ten Sąd w dniu 11 września 2002 r., to jest czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </p> <p>Z poczynionych ustaleń wynika, że oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, zawierając umowę współpracę z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowaną przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, doprowadzili podstępem do podpisania przez niego blankietu wekslowego, którym posłużyli się, wnosząc pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 260.000 zł. Do pozwu jako dowód istnienia zobowiązania został załączony weksel, na którym widniał tylko podpis <span class="anon-block">R. B. (1)</span>. Pozostałe zapisy na stronie tytułowej weksla zostały nakreślone przez nieustaloną osobę, która podpisała się jako <span class="anon-block">K. B. (1)</span>.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, przestępstwo oszustwa popełnia ten, kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. W doktrynie wyróżnia się również, w oparciu o powyższy przepis ustawy karnej, konstrukcję prawną oszustwa sądowego czy procesowego. Do wyczerpania znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> dochodzi bowiem również wówczas, gdy powód w toku procesu, aby udowodnić istnienie swojego roszczenia, powołuje się na nieprawdziwy dowód w celu wprowadzenia sądu w błąd i wydania przez niego orzeczenia, którego wynikiem będzie niekorzystne rozporządzenie mieniem pozwanego, z reguły – uwzględnienie żądania pozwu. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że konstrukcja przestępstwa oszustwa ma zastosowanie również wówczas, gdy wprowadzenie w błąd dotyczy innej osoby, niż ta, której mienia dotyczy niekorzystne rozporządzenie (tak m.in. dr <span class="anon-block">Z. K.</span>, Dochodzenie roszczeń majątkowych w postępowaniu cywilnym a oszustwo sądowe MP 2006/12 s. 638, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r., V KK 104/06, LEX nr 295629).</p> <p>W niniejszej sprawie działanie oskarżonych <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> podlegało analizie w aspekcie znamion przestępstwa tzw. oszustwa sądowego. Doszło bowiem do wykorzystania przez osoby reprezentujące <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> formalnie przysługujących tej Spółce praw procesowych korzystnego dla niej rozstrzygnięcia – nakazu zapłaty w oparciu o fałszywy dowód.</p> <p>Wyprowadzając wniosek, iż przedmiotowy weksel jest dowodem fałszywym, Sąd miał na uwadze następujące okoliczności. Do złożenia pozwu w oparciu o przedmiotowy weksel doszło dopiero wówczas, gdy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> uzyskała korzystne rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> co do roszczeń w stosunku do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę wynagrodzenia należnego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z tytułu wykonanych zleceń kolportażowych. W dokumentacji <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> brak jest jakichkolwiek dowodów, że osoba o danych <span class="anon-block">K. B. (1)</span> zbyła na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> weksel, wystawiony przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">R. B. (1)</span> w dacie rzekomego wystawienia weksla tj. w dniu 10 marca 2002 r. znajdował się w innym miejscu, niż określone w wyjaśnieniach oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> jako miejsce wystawienia weksla. Do pozwu zostało również dołączone potwierdzenie nadania przesyłki poleconej nr <span class="anon-block"> (...)</span> celem udowodnienia doręczenia wezwania do zapłaty sumy wekslowej, tymczasem z zeznań świadka <span class="anon-block">R. B. (1)</span>, uznanych przez Sąd za wiarygodne wynika, że wezwanie takie nigdy nie dotarło do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, pewnego razu natomiast do Spółki dostarczono przesyłkę poleconą od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, w której znajdowało się pismo <span class="anon-block">(...)</span> prezentujące najnowszą ofertę tej spółki. Na uwadze należało mieć przy tym specyfikę postępowania nakazowego, w którym Sąd nie bada przedłożonych dowodów istnienia roszczenia pod względem ich prawdziwości, w szczególności nie dochodzi do przeprowadzenia postępowania dowodowego.</p> <p>W ocenie Sądu, zaistniały podstawy do przypisania obu oskarżonym zamiaru bezpośredniego kierunkowego popełnienia opisanego w punkcie <strong> <!-- -->I części dyspozytywnej</strong> wyroku czynu. Z poczynionych ustaleń wynika, że pozew o zapłatę na podstawie przedmiotowego weksla został złożony przez zarząd <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, działanie to zostało podjęte w celu uniknięcia zapłaty należnego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wynagrodzenia zasądzonego wyrokiem Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Posłużenie się dokumentem noszącym cechy weksla in blanco, uzupełnionym w sposób niezgodny z wolą wystawcy i oparcie się na tym dokumencie w sprawie o zapłatę wyczerpuje znamiona przestępstw stypizowanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, jak również w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> (tak dr <span class="anon-block">Z. K.</span>, Dochodzenie roszczeń majątkowych w postępowaniu cywilnym a oszustwo sądowe MP <span class="anon-block"> (...)</span> s. 638). Oczywistym jest, że w braku istnienia zobowiązania <span class="anon-block">R. B. (1)</span> wskazanego na wekslu, którym posłużyli się oskarżeni, należy stwierdzić, że dokument zawierający cechy weksla in blanco – zawiera on podpis <span class="anon-block">R. B. (1)</span> – został wypełniony niezgodnie z wolą wystawcy.</p> <p>Sąd, odmiennie niż wskazał w zarzucie Prokurator, przypisał oskarżonym wypełnienie swoim zachowaniem znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> Podzielić należy stanowisko, że zabiegi polegające m.in. nawet na nakreśleniu falsyfikatu podpisu wystawcy, czy uzupełnieniu weksla w sposób niezgodny z porozumieniem albo przez osobę nie upoważnioną przez wystawcę wyczerpują znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a>, nie zaś przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. II AKz 34/13, KZS 2013/7-8/106).</p> <p>Na podstawie poczynionych ustaleń brak jest natomiast podstaw aby przypisać któremukolwiek z oskarżonych, iż wypełnił on przedmiotowy weksel. Biegły sądowy w wyniku przeprowadzonych badań z zakresu pisma i podpisów stwierdził, że zapisy na stronie tytułowej weksla nie zostały nakreślone ani przez <span class="anon-block">J. H.</span> ani przez <span class="anon-block">R. S. (1)</span>.</p> <p>Z uwagi na to, iż przedmiotem przestępstwa było mienie w kwocie 260.000 zł, to jest mienie o znacznej wartości w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 5)">art. 115 § 5 k.k.</a>, uzasadnione było przyjęcie kwalifikacji prawnej tego czynu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd stwierdził, że popełnione przez oskarżonych przestępstwo nie wkroczyło w fazę dokonania. Moment wypełnienia znamion oszustwa sądowego, według ugruntowanego stanowiska w doktrynie następuje wówczas, gdy doszło do wydania prawomocnego orzeczenia nakazującego odpowiednie przesunięcie majątkowe między stronami postępowania. Mając na uwadze, że na skutek wydania przez Sąd Apelacyjny we <span class="anon-block">W.</span> Wydział I Cywilny wyroku z dnia 9 lutego 2006 r. zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> z 1 czerwca 2005 r. utrzymujący nakaz zapłaty z dnia 11 września 2002 r. Sądu Okręgowego we <span class="anon-block">W.</span> Wydziału X Gospodarczego został utrzymany w mocy został zmieniony i nakaz ten został uchylony, opisane wyżej zachowanie oskarżonych kwalifikować należy jako usiłowanie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd wymierzył oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">S.</span> karę za powyższe przestępstwo, bacząc, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, aby dolegliwość kary nie przewyższała stopnia winy i była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na mniejszy wymiar kary, natomiast na wyższy wymiar kary miała wpływ dotychczasowej kilkukrotnej karalności każdego z oskarżonych, jak również wartość mienia, w stosunku do którego popełnione zostało przestępstwo. Mając na uwadze, iż wymienione czyny tych oskarżonych zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonym grzywnę obok kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych jest adekwatna do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu, natomiast wysokość jednej stawki została w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> określona przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego. Kara wymierzona oskarżonym stanowi, w ocenie Sądu, odpowiednią dolegliwość, zważając na stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanych im przestępstw.</p> <p>Sąd stwierdził, że istnieją podstawy do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu, opisanego w punkcie <strong> <!-- -->II części dyspozytywnej</strong> wyroku, Sąd w na podstawie poczynionych w toku postępowania ustaleń na nowo opisał czyn zarzucony przez Prokuratora w punktach <strong> <!-- -->XIV części wstępnej</strong> wyroku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do realizacji znamienia wprowadzenia reprezentantów pokrzywdzonej Spółki w błąd bądź wykorzystania pozostawania przez nich w błędzie. Z ustaleń faktycznych, przede wszystkim opartych na relacji świadka <span class="anon-block">H. W.</span> – radcy prawnego wynika, że to <span class="anon-block">H. W.</span> dokonała wypełnienia i indosu weksli przez w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, jak również podpisała przedmiotową umowę. O ile – z uwagę na specyfikę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> – możliwym jest stwierdzenie w stosunku do przeciętnego człowieka, iż pozostawał on w błędzie co do określonych instytucji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> oraz ich konsekwencji prawnych przez nieznajomość sformułowań używanych na wekslu, takich jak np. „bez kosztów”, to zupełnie bezpodstawnym jest przyjęcie, iż osoba posiadająca wiedzę prawniczą, a zwłaszcza fachowy pełnomocnik został wprowadzony w błąd lub wykorzystano jego pozostawanie w błędzie co do znaczenia sformułowania „bez kosztów” i instytucji poszukiwania zwrotnego. Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że oskarżeni od początku nie mieli zamiaru zapłaty kwoty ustalonej ceny przeniesienia praw z weksla, realizując swoim działaniem określony scenariusz, zgodnie z którym najpierw dochodziło do zawarcia umowy przenoszącej wierzytelność zabezpieczoną wekslem na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> za określoną cenę, następnie zbywca pod kierunkiem <span class="anon-block">J. H.</span> uzupełniał weksel, wpisując formułę „ustępuję bez kosztów” – konsekwencją czego, dla skorzystania z instytucji poszukiwania zwrotnego posiadacz weksla nie musi spełnić warunku uzyskania stwierdzenia nieprzyjęcia lub niezapłacenia aktem publicznym w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 (art. 43)">art. 43 Prawa wekslowego</a>. Weksel był wypełniany z reguły na kwotę większą niż wskazana w umowie jako cena „sprzedaży”. Następnie trasat otrzymywał wezwanie do zapłaty sumy wekslowej z informacją, że dłużnik odmówił zapłaty – choć w zasadniczej liczbie wypadków dłużnik w ogóle nie był wzywany do zapłaty oraz z informacją o dokonaniu potrącenia należnej trasatowi ceny z sumą wekslową. Elementem kluczowym dla przypisania zamiaru tzw. oszukańczego w tych przypadkach była zatem okoliczność, iż wezwanie dłużnika do zapłaty miało charakter wyłącznie pozorny – pisma o wezwaniu dla dłużnika i dla zbywcy weksla często mają tę samą datę sporządzenia, co w świetle logiki wyklucza uprzednie wezwanie dłużnika i uzyskanie od niego odpowiedzi odmownej. W trakcie kilku spotkań z przedstawicielami <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> usilnie zapewniali ich o dobrej sytuacji firmy, posiadaniu środków finansowych na zapłatę wysokiej ceny nabycia weksli. Wezwania zaś skierowane do dłużników wekslowych zostały datowane 8 sierpnia 2002 r., zaś wezwanie do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> informujące o odmowie dłużników przyjęcia weksli – wysłane do Spółki w dniu 14 sierpnia 2002r. W rzeczywistości dłużnicy nie zostali we wskazanym terminie wezwani do zapłaty weksla, nie ulega więc wątpliwości, iż czynność wezwania została dokonana w sposób fikcyjny. W niniejszym przypadku Sąd stwierdził, iż oskarżeni, doprowadzając najpierw pokrzywdzoną Spółkę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci utraty przysługującej jej wierzytelności, z tytułu czego nie otrzymała ona zapłaty ceny, a następnie zmierzali do doprowadzenia pokrzywdzonej Spółki do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek żądania od niej zapłaty sum wekslowych z powodu rzekomej odmowy zapłaty przez dłużników, gdy w rzeczywistości od początku zakładali, że skierują takie wezwanie do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Mając na uwadze, że przedstawiciele pokrzywdzonej Spółki odmówili zapłaty wskazanej kwoty, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> to zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona usiłowania oszustwa. Ustalając wartość mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie Sąd przyjął, iż równa się ona ustalonej przez strony cenie „sprzedaży” weksla. Skoro bowiem reprezentanci pokrzywdzonej Spółki akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określonej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie. Z uwagi na to, iż przedmiotem przestępstwa było mienie w kwocie 260.000 zł, to jest mienie o znacznej wartości w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 5)">art. 115 § 5 k.k.</a>, uzasadnione było przyjęcie kwalifikacji prawnej tego czynu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> Sąd przyjął, że oskarżeni działali w warunkach czynu ciągłego. Sąd podziela w pełni stanowisko prezentowane przez <span class="anon-block">S. Ł. (2)</span> w: Przestępstwo ciągłe, ciąg przestępstw – realizm czy fikcja w prawie karnym (Prok. i Pr. 2000/10/58), że czyn ciągły, którego definicja została zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> charakteryzuje się spójnością podmiotową zachowań wyrażoną poprzez powzięty z góry zamiar.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd zakwalifikował ten czyn jako przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>Wymierzając oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">S.</span> karę za powyższe przestępstwo, Sąd miał na uwadze dyrektywy wymiaru kary określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, mając w szczególności na uwadze, aby dolegliwość kary nie przewyższała stopnia winy i była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na mniejszy wymiar kary, natomiast na wyższy wymiar kary miała wpływ dotychczasowej kilkukrotnej karalności każdego z oskarżonych, jak również wartość mienia, w stosunku do którego popełnione zostało przestępstwo. Mając na uwadze, iż wymienione czyny tych oskarżonych zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonym grzywnę obok kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych jest adekwatna do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu, natomiast wysokość jednej stawki została w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> określona przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego. Kara wymierzona oskarżonym stanowi, w ocenie Sądu, odpowiednią dolegliwość, zważając na stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanych im przestępstw.</p> <p>Sąd stwierdził, że ponad wszelką wątpliwość podstawy do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przestępstw, opisanych w punkcie <strong> <!-- -->III części dyspozytywnej</strong> wyroku, popełnionych w warunkach ciągu przestępstw Sąd w na podstawie poczynionych w toku postępowania ustaleń na nowo opisał czyny zarzucone przez Prokuratora w punktach: <strong> <!-- -->XVII, XXX, XXXI części wstępnej</strong> wyroku.</p> <p>Sąd stwierdził, że w stosunku do reprezentantów pokrzywdzonych <span class="anon-block">M. B. (1)</span> oraz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> nie doszło do realizacji znamienia wprowadzenia w błąd bądź wykorzystania pozostawania przez nich w błędzie. Z poczynionych w oparciu o zeznania tych świadków ustaleń faktycznych, wynika, że <span class="anon-block">R. S. (2)</span> konsultował treść zawieranej z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowy z <span class="anon-block">P. C.</span> – specjalistą do spraw windykacji w <span class="anon-block"> firmie (...)</span>, <span class="anon-block">R. S. (2)</span> nie zadawał również pytań dotyczących sformułowań zawartych w umowie czy podlegających wpisowi na wekslu. W stosunku do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Sąd ustalił, że <span class="anon-block">W. W. (3)</span> polecił <span class="anon-block">M. B. (2)</span>, aby wpisała na wekslu on blanco treść podyktowaną przez <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, nie pytała ona o znaczenie użytych w umowie i na wekslu wyrazów. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przypisania wykorzystania pozostawania w błędzie osoby, która nie wykazała swojej niewiedzy w zakresie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. Wszelkiego rodzaju umowy zawierane w obrocie gospodarczym, czy też konsumenckim zawierają wielokrotnie sformułowania należące do wąskiej gałęzi prawa – np. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">prawa bankowego</a> czy lotniczego, i zbyt daleko idącym, zbyt daleko idącym założeniem byłoby traktowanie braku szczegółowego objaśnienia treści umowy i sformułowań wpisywanych na wekslu przez oskarżonych jako wykorzystanie pozostawania strony umowy w błędzie. Natomiast podstawy do przypisania wprowadzenia w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla należało oskarżonym przypisać w stosunku do pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. T.</span>.</p> <p>Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że oskarżeni od początku nie mieli zamiaru zapłaty kwoty ustalonej ceny przeniesienia praw z weksla <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oraz <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span>. Elementem kluczowym dla przypisania oszukańczego zamiaru obu oskarżonym była okoliczność, iż wezwanie dłużników do zapłaty niniejszych przypadkach miało charakter wyłącznie pozorny – odległość dat na pismach o wezwaniu dla dłużnika i dla zbywcy weksla we wszystkich trzech przypadkach nie przekraczała kilku dni, a nadto z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynika, iż w rzeczywistości dłużnicy nie zostali we wskazanym terminie wezwani do zapłaty weksla, nie ulega więc wątpliwości, iż czynność wezwania została dokonana w sposób fikcyjny. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie ulega wątpliwości, że w spotkaniach z <span class="anon-block">R. S. (2)</span>, <span class="anon-block">M. B. (2)</span> i <span class="anon-block">M. T.</span> aktywnie uczestniczyli obydwaj oskarżeni, namawiali oni do zawarcia umów o przeniesienie praw z weksla, mówiąc każdemu z nich, że <span class="anon-block">(...)</span> Sp z. o.o. ma środki na pokrycie ceny wynikającej z umowy. Choć podczas podpisywania umowy o przeniesienie praw z weksla przez <span class="anon-block">M. B. (2)</span> był obecny tylko <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, tym niemniej w świetle całokształtu okoliczności związanych z doprowadzeniem <span class="anon-block"> (...) Sp .z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, nie ulega wątpliwości, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu. Sąd podziela pogląd, wyrażony przez Sąd Apelacyjny we <span class="anon-block">W.</span> w wyroku z dnia 1 października 2014 r., II AKa 251/14 (LEX nr 1540998), że osoba – aby zostać uznaną za współsprawcę przestępstwa – nie musi osobiście wykonać (zrealizować) znamion czynu zabronionego, jednakże musi przedsięwziąć określone działania, które stanowią istotny wkład we wspólne przedsięwzięcie. W niniejszym przypadku Sąd stwierdził, iż oskarżeni, doprowadzając najpierw pokrzywdzone podmioty do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci utraty przysługującej im wierzytelności, z tytułu czego nie otrzymali oni zapłaty ceny, a następnie zmierzali do doprowadzenia pokrzywdzonej Spółki do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek żądania od niej zapłaty sum wekslowych z powodu rzekomej odmowy zapłaty przez dłużników, gdyż w rzeczywistości od początku zakładali, że skierują takie wezwanie do pokrzywdzonych. Mając na uwadze, że przedstawiciele pokrzywdzonych podmiotów odmówili zapłaty wskazanych w wezwaniu kwot, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> to zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona usiłowania oszustwa. Ustalając wartość mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie Sąd przyjął, iż równa się ona ustalonej przez strony cenie „sprzedaży” weksla. Skoro bowiem reprezentanci pokrzywdzonej Spółki akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określonej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie. Sąd przyjął, że w ramach jednego czynu oskarżeni działali w warunkach czynu ciągłego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> Mając na uwadze, że przestępstwa te charakteryzują się podobieństwem w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> Sąd połączył je w ciąg przestępstw, kwalifikując je z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> </p> <p>Wymierzając oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">S.</span> w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91)">art. 91 k.k.</a> jedną karę za powyższe przestępstwa, Sąd oparł się na dyrektywach wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, mając w szczególności na uwadze, aby dolegliwość kary nie przewyższała stopnia winy i była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na mniejszy wymiar kary, natomiast na wyższy wymiar kary miała wpływ dotychczasowej kilkukrotnej karalności każdego z oskarżonych, jak również Sąd miał na uwadze ilość zachowań sprawczych popełnionych w ramach czynów ciągłych. Mając na uwadze, iż wymienione czyny tych oskarżonych zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonym grzywnę obok kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych jest adekwatna do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu, natomiast wysokość jednej stawki została w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> określona przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego. Kara wymierzona oskarżonym stanowi, w ocenie Sądu, odpowiednią dolegliwość, zważając na stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanych im przestępstw.</p> <p>W ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń istnieją podstawy do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> przestępstw, opisanych w punkcie <strong> <!-- -->IV części dyspozytywnej</strong> wyroku, popełnionych w warunkach ciągu przestępstw Sąd w na podstawie poczynionych w toku postępowania ustaleń na nowo opisał czyny zarzucone przez Prokuratora w punktach: <strong> <!-- -->XXV, XXVII, XXVIII części wstępnej</strong> wyroku, stwierdzając, że czyny te wyczerpały znamiona przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd stwierdził, że w stosunku do <span class="anon-block">Z. M.</span> oraz <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span> nie doszło do realizacji znamienia wprowadzenia w błąd bądź wykorzystania pozostawania przez nich w błędzie. Z poczynionych w oparciu o zeznania tych świadków ustaleń faktycznych, wynika, pokrzywdzeni ci nie zadawali w trakcie spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> pytań dotyczących znaczenia użytych w umowie i na wekslu wyrazów. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przypisania znamienia choćby wykorzystania pozostawania w błędzie osoby, która nie zaprezentowała przed sprawcą swojej niewiedzy w zakresie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. Wszelkiego rodzaju umowy zawierane w obrocie gospodarczym, czy też konsumenckim zawierają wielokrotnie sformułowania należące do wąskiej gałęzi prawa – np. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">prawa bankowego</a> czy lotniczego, i zbyt daleko idącym, zbyt daleko idącym założeniem byłoby traktowanie braku szczegółowego objaśnienia treści umowy i sformułowań wpisywanych na wekslu przez oskarżonych jako wykorzystanie pozostawania strony umowy w błędzie. Natomiast należało przypisać oskarżonym znamię wprowadzenia również w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w stosunku do pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>. Z poczynionych ustaleń wynika bowiem, że <span class="anon-block">M. J. (1)</span> zadawał pytanie <span class="anon-block">J. H.</span> co do znaczenia słowa indos, na co <span class="anon-block">J. H.</span> odpowiedział, że oznacza to zarobek, który należy się <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, nie uzasadniał tego szczegółowo.</p> <p>Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że oskarżeni od początku nie mieli zamiaru zapłaty kwoty ustalonej ceny przeniesienia praw z weksla. Elementem kluczowym dla przypisania zamiaru tzw. oszukańczego w była okoliczność, iż wezwanie dłużników do zapłaty niniejszych przypadkach miało charakter wyłącznie pozorny. Z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynika, iż <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> miała w tym czasie nabyć udziały <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> – dłużnika wekslowego w opisywanych przypadkach, nie sposób więc stwierdzić, że oskarżeni nie znali sytuacji finansowej tej Spółki już w chwili zawierania umów z pokrzywdzonymi i indosowania przez nich weksli. Zatem czynność wezwania dłużnika do zapłaty w powołanych przypadkach miała wyłącznie charakter pozorny. Sąd stwierdził, iż oskarżeni, doprowadzając najpierw pokrzywdzone podmioty do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w postaci utraty przysługującej im wierzytelności, z tytułu czego nie otrzymali oni zapłaty ceny, a następnie zmierzając do doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek żądania od niej zapłaty sum wekslowych z powodu rzekomej odmowy zapłaty przez dłużników, mając świadomość złej sytuacji finansowej <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> świadczy o tym, że zakładali oni od początku, że takie wezwanie skierują do pokrzywdzonych. Oskarżeni na kilku spotkaniach w sprawie odkupu weksli namawiali pokrzywdzonych na dokonanie transakcji, obiecując szybką spłatę. Mając na uwadze, że przedstawiciele pokrzywdzonych podmiotów odmówili zapłaty kwot wskazanych w wezwaniach, to zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona usiłowania oszustwa w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> Ustalając wartość mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie Sąd przyjął, iż równa się ona ustalonej przez strony cenie „sprzedaży” weksla. Skoro bowiem reprezentanci pokrzywdzonej Spółki akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określonej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie.</p> <p>Sąd stwierdził, że w analizowanych przypadkach są podstawy do przypisania oskarżonym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> karze podlega ten, kto wypełnia blankiet, opatrzony cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę albo takiego dokumentu używa. Z poczynionych ustaleń wynika, że <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">S.</span>, mimo pełnej wiedzy o rzeczywistej wysokości zobowiązań <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wobec każdego z pokrzywdzonych – została im przekazana bowiem cała dokumentacja dotycząca powyższych wierzytelności – nakłonili pokrzywdzonych do wpisania na wekslu kwot nawet dwukrotnie większych od rzeczywistego zobowiązania tej Spółki. Działanie to realizuje znamiona podżegania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> Karalne w myśl powyższego przepisu jest bowiem nakłanianie do popełnienia czynu zabronionego, niekoniecznie osoba nakłaniana swoim zachowaniem wyczerpie znamion przestępstwa (Andrzej Marek. Kodeks karny. Komentarz. LEX, 2010, w. el.).</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, mając na uwadze powyższe Sąd zastosował kumulatywną kwalifikację w stosunku do każdego z czynów.</p> <p>Sąd przyjął, że w ramach jednego czynu oskarżeni działali w warunkach czynu ciągłego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> Mając na uwadze, że przestępstwa te charakteryzują się podobieństwem w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> Sąd połączył je w ciąg przestępstw.</p> <p>Wymierzając oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block">S.</span> w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91)">art. 91 k.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> jedną karę za powyższe przestępstwa, Sąd oparł się na dyrektywach wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>. Sąd miał w szczególności na uwadze, aby dolegliwość kary nie przewyższała stopnia winy i była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonych. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na mniejszy wymiar kary, natomiast na wyższy wymiar kary miała wpływ dotychczasowej kilkukrotnej karalności każdego z oskarżonych, jak również Sąd miał na uwadze ilość zachowań sprawczych popełnionych w ramach czynów ciągłych, jak również ciągu przestępstw. Mając na uwadze, iż wymienione czyny tych oskarżonych zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonym grzywnę obok kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych jest adekwatna do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu, natomiast wysokość jednej stawki została w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> określona przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i osobistej każdego oskarżonego. W ocenie Sądu, kara wymierzona oskarżonym stanowi adekwatną reakcję na popełnione przestępstwa.</p> <p>W ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń istnieją podstawy do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> przestępstw, opisanych w punkcie <strong> <!-- -->V części dyspozytywnej</strong> wyroku, popełnionych w warunkach ciągu przestępstw Sąd w na podstawie poczynionych w toku postępowania ustaleń na nowo opisał czyny zarzucone przez Prokuratora w punktach: <strong> <!-- -->VII, IX, XI, XV, XVI, XIX, XX, XXXIII części wstępnej</strong> wyroku, stwierdzając, że czyny te wyczerpały znamiona przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd stwierdził, że w stosunku do reprezentantów pokrzywdzonych <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span> – <span class="anon-block">W. R.</span> oraz <span class="anon-block">T. E.</span> <span class="anon-block"> (...)</span> oraz pokrzywdzonych <span class="anon-block">L. G. (1)</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, <span class="anon-block">S. W.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span> nie doszło do realizacji znamienia wprowadzenia w błąd bądź wykorzystania pozostawania przez nich w błędzie. Z ustaleń faktycznych, poczynionych zresztą w oparciu o zeznania tych świadków wynika, że pokrzywdzeni ci nie zadawali w trakcie spotkania z <span class="anon-block">J. H.</span> pytań odnośnie znaczenia użytych w umowie i na wekslu wyrazów. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przypisania znamienia choćby wykorzystania pozostawania w błędzie osoby, która nie zaprezentowała przed sprawcą swojej niewiedzy w zakresie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>. Wszelkiego rodzaju umowy zawierane w obrocie gospodarczym, czy też konsumenckim zawierają wielokrotnie sformułowania należące do wąskiej gałęzi prawa – np. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">prawa bankowego</a> czy lotniczego, i zbyt daleko idącym, zbyt daleko idącym założeniem byłoby traktowanie braku szczegółowego objaśnienia treści umowy i sformułowań wpisywanych na wekslu przez oskarżonych jako wykorzystanie pozostawania strony umowy w błędzie. Natomiast należało przypisać oskarżonym znamię wprowadzenia również w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w stosunku do pokrzywdzonych <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">M. H.</span> oraz <span class="anon-block">Z. S.</span>. W stosunku do Z tych pokrzywdzonych oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span>, jak wynika z poczynionych ustaleń, poczynił podstępne zabiegi mające utwierdzić tych pokrzywdzonych w przekonaniu, że wyraz „bez kosztów” oznacza, że pokrzywdzeni nie poniosą z tytułu zawartych umów żadnych kosztów.</p> <p>Mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że oskarżony od początku działał z zamiarem nie dokonania zapłaty ustalonej ceny przeniesienia praw z weksla. Elementem kluczowym dla przypisania zamiaru tzw. oszukańczego była okoliczność, iż wezwanie dłużników do zapłaty niniejszych przypadkach miało charakter wyłącznie pozorny. Z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynika, iż odległość dat na pismach o wezwaniu dla dłużnika i dla zbywcy weksla w ośmiu z analizowanych przypadków nie przekraczała kilku dni, <span class="anon-block">K. G. (2)</span> zaś w ogóle nie otrzymał wezwania do zapłaty kwoty z weksla, nadto z poczynionych w toku postępowania ustaleń wynika, iż w rzeczywistości dłużnicy nie zostali we wskazanym terminie wezwani do zapłaty weksla, nie ulega więc wątpliwości, iż czynność wezwania została dokonana w sposób fikcyjny. Mając na uwadze, że przedstawiciele pokrzywdzonych podmiotów odmówili zapłaty kwot wskazanych w wezwaniach, to zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona usiłowania oszustwa w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> Ustalając wartość mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie Sąd przyjął, iż równa się ona ustalonej przez strony cenie „sprzedaży” weksla. Skoro bowiem reprezentanci pokrzywdzonej Spółki akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określonej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie.</p> <p>Sąd stwierdził, że w analizowanych przypadkach są podstawy do przypisania oskarżonym przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> karze podlega ten, kto wypełnia blankiet, opatrzony cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę albo takiego dokumentu używa. Z poczynionych ustaleń wynika, że oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> nakłonił pokrzywdzonych do wpisania na wekslu kwot nawet dwukrotnie większych od rzeczywistej wysokości zobowiązań dłużników, mimo iż został poinformowany o treści porozumienia wekslowego przez każdego z pokrzywdzonych. Działanie to realizuje znamiona podżegania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a>, karalne w myśl powyższego przepisu jest bowiem nakłanianie do popełnienia czynu zabronionego, niekoniecznie osoba nakłaniana swoim zachowaniem wyczerpie znamion przestępstwa (Andrzej Marek. Kodeks karny. Komentarz. LEX, 2010, w. el.).</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów, mając na uwadze powyższe Sąd zastosował kumulatywną kwalifikację w stosunku do każdego z czynów.</p> <p>Sąd przyjął, że w ramach jednego czynu oskarżony działał w warunkach czynu ciągłego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> Mając na uwadze, że przestępstwa te charakteryzują się podobieństwem w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> Sąd połączył je w ciąg przestępstw.</p> <p>Wymierzając oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91)">art. 91 k.k.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a> jedną karę za powyższe przestępstwa, Sąd oparł się na dyrektywach wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>. Sąd miał w szczególności na uwadze, aby dolegliwość kary nie przewyższała stopnia winy i była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynów oskarżonych. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na mniejszy wymiar kary, natomiast na wyższy wymiar kary miała wpływ dotychczasowa dwukrotna karalność oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span>, jak również Sąd miał na uwadze ilość zachowań sprawczych popełnionych w ramach czynów ciągłych, jak również ciągu przestępstw. Mając na uwadze, iż wymienione czyny tych oskarżonych zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu grzywnę obok kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych jest adekwatna do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu, natomiast wysokość jednej stawki została w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> określona przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego. W ocenie Sądu, kara wymierzona oskarżonym stanowi adekwatną reakcję na popełnione przestępstwa.</p> <p>W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> opisane w punkcie <strong> <!-- -->X części wstępnej </strong>wyroku. Sąd opisał na nowo zarzucany oskarżonemu czyn w punkcie <strong> <!-- -->VII części dyspozytywnej </strong>wyroku, kwalifikując go na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> doprowadził do zawarcia przez pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. C.</span> dwóch umów sprzedaży weksli i dokonania indosu weksli wystawionych przez <span class="anon-block">J. J. (2)</span> na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span>, iż doprowadził on pokrzywdzonego do zbycia praw z weksli, od początku nie mając zamiaru zapłaty ustalonej ceny. W ocenie Sądu zasadnym było przyjęcie, że wartość mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie jest równoważna ustalonej cenie „sprzedaży” weksla. Skoro bowiem pokrzywdzeni akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określonej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie. W ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości, że oskarżony od początku nie miał zamiaru zapłaty kwoty ustalonej ceny, o czym świadczy przede wszystkim okoliczność, iż wezwanie pokrzywdzonego do zapłaty sumy wekslowej z dokonaniem potrącenia ustalonej z nimi ceny przeniesienia praw z weksla nastąpiło z poinformowaniem, że dłużniczka odmówiła zapłaty z weksla, tymczasem w rzeczywistości nie otrzymała ona wezwania do zapłaty zanim pismo o wezwaniu do zapłaty dotarło do pokrzywdzonego. Informacja o wezwaniu dłużnika stanowiła zatem jedynie zabieg pozorny, o czym świadczy też mała odległość czasowa, jeżeli chodzi o daty podane na rzekomym wezwaniu skierowanym do dłużniczki, a wezwaniu skierowanym do pokrzywdzonego. Wskazać należy, że w tym przypadku oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> doprowadził pokrzywdzonego do kolejnego niekorzystnego rozporządzenia mieniem z tytułu odstąpienia od wytoczenia przeciwko <span class="anon-block">Z. C.</span> powództwa. W ocenie Sądu, powyższe zachowania oskarżonego łączył jeden zamiar, mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że oskarżony ten działał on w warunkach czynu ciągłego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 k.k.</a> </p> <p>Wymierzając oskarżonemu za powyższe przestępstwa karę Sąd oparł się na dyrektywach wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, mając w szczególności na uwadze, aby dolegliwość kary nie przewyższała stopnia winy i była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na mniejszy wymiar, natomiast na wyższy wymiar kary miała wpływ w szczególności okoliczność, iż oskarżony był już dwukrotnie dotychczas karany za czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 k.k.</a> Mając na uwadze, iż czyn oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu grzywnę obok kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych jest adekwatna do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu, natomiast wysokość jednej stawki została w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> określona przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego. Z uwagi na powyższe, kara wymierzona oskarżonemu stanowi w ocenie Sądu adekwatną reakcją karną na popełnione przez niego przestępstwo.</p> <p>Sąd przypisał oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> w punkcie <strong> <!-- -->VII części dyspozytywnej wyroku </strong>ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a>, opisując na nowo czyny zarzucone przez Prokuratora w punktach <strong> <!-- -->XVIII i XXII części wstępnej </strong>wyroku. Sąd omówił wyżej przyczyny uniewinnienia oskarżonego <span class="anon-block">R. S. (1)</span> od zarzutu popełnienia powyższych czynów.</p> <p>Z poczynionych ustaleń wynika, że w obu wskazanych powyżej przypadkach doszło do zawarcia umów sprzedaży weksli i dokonania indosu weksli wystawionych przez dłużników na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span>, iż doprowadził on pokrzywdzonych <span class="anon-block">W. J.</span> oraz <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> do zbycia praw z weksli, od początku nie mając zamiaru zapłaty ustalonej ceny. W ocenie Sądu zasadnym było przyjęcie, że wartość mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie jest równoważna ustalonej cenie „sprzedaży” weksla. Skoro bowiem pokrzywdzeni akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określnej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie. Sąd stwierdził, że całokształt ustalonego stanu faktycznego świadczy o tym, iż zarówno wobec <span class="anon-block">W. J.</span>, jak również wobec <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> oskarżony od początku nie miał zamiaru zapłaty kwoty ustalonej ceny. W stosunku do pokrzywdzonych <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> oraz <span class="anon-block">W. J.</span> o braku zamiaru zapłaty kwoty ceny przez <span class="anon-block">J. H.</span> już w chwili zawierania z pokrzywdzonymi umowy świadczy wezwanie pokrzywdzonych do zapłaty sumy wekslowej z dokonaniem potrącenia ustalonej z nimi ceny przeniesienia praw z weksla. W rzeczywistości zaś dłużnik <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> <span class="anon-block">P. P.</span> nie otrzymał wezwania do zapłaty zanim pismo o wezwaniu do zapłaty dotarło do pokrzywdzonych. Informacja o wezwaniu dłużnika stanowiła zatem jedynie zabieg pozorny, o czym świadczy też mała odległość czasowa, jeżeli chodzi o daty podane na rzekomym wezwaniu skierowanym do <span class="anon-block">P. P.</span>, a wezwaniu skierowanym do tych pokrzywdzonych. Natomiast w przypadku pokrzywdzonego <span class="anon-block">W. J.</span>, o zamiarze oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> świadczy fakt, iż do wezwania <span class="anon-block">W. J.</span> do zapłaty kwoty z weksla doszło, bez poczynienia jakichkolwiek prób uzyskania należności od <span class="anon-block">S. O.</span> po odmowie zapłaty przez nią należności, mimo iż z informacji podanych przez <span class="anon-block">W. J.</span> wynikało, iż posiada ona majątek.</p> <p>Mając na uwadze, iż w obu wymienionych przypadkach została następnie zawarta umowa o współpracę w zakresie dochodzenia wierzytelności, w ocenie Sądu oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> można było przypisać wyłącznie działanie polegające na doprowadzeniu pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że oskarżony doprowadził pokrzywdzonych do zawarcia z <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. umowy sprzedaży wierzytelności wynikającej z weksli in blanco, nie mając zamiaru zapłaty ceny sprzedaży oraz doprowadził ich do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu na <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o. o.</p> <p>W ocenie Sądu brak jest podstaw aby przypisać oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> w przypadku dotyczącym pokrzywdzonych <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> wyczerpanie znamion czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> Z zeznań <span class="anon-block">P. P.</span> wynika, iż nie jest on w stanie stwierdzić, czy porozumienie ustne dotyczące weksla wystawionego przez niego obejmowało również koszty i odsetki. Mając na uwadze powyższe oraz brak pisemnej deklaracji wekslowej do weksla wystawionego przez <span class="anon-block">P. P.</span>, brak jest podstaw w oparciu o zeznania świadków, aby stwierdzić, że treść porozumienia wekslowego była znana oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span>, a mimo to, aby namawiał on <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span> do uzupełniania weksla niezgodnie z porozumieniem.</p> <p>Mając na uwadze, iż przestępstwa opisane w punkcie <strong> <!-- -->VII podpunktach 1 i 2 części dyspozytywnej wyroku </strong>ciąg przestępstw zostały popełnione w podobny sposób, Sąd przypisał oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> działanie w warunkach ciągu przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a> </p> <p>Wymierzając oskarżonemu za powyższe przestępstwa w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91)">art. 91 k.k.</a> jedną karę, Sąd oparł się na dyrektywach wymiaru kary z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, mając w szczególności na uwadze, aby dolegliwość kary nie przewyższała stopnia winy i była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na mniejszy wymiar, natomiast na wyższy wymiar kary miała wpływ w szczególności okoliczność, iż oskarżony był już dwukrotnie dotychczas karany za czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 k.k.</a>, jak również ilość zachowań sprawczych. Mając na uwadze, iż wymienione czyny oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu grzywnę obok kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych jest adekwatna do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu, natomiast wysokość jednej stawki została w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> określona przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego. Z uwagi na powyższe, kara wymierzona oskarżonemu stanowi w ocenie Sądu adekwatną reakcją karną na popełnione przez niego przestępstwo.</p> <p>Sąd przypisał oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> w punkcie <strong> <!-- -->VIII części dyspozytywnej wyroku </strong>przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 § 1 k.k.</a>, opisując na nowo czyn zarzucony przez Prokuratora w punkcie <strong> <!-- -->VIII części wstępnej </strong>wyroku. Sąd omówił wyżej przyczyny uniewinnienia oskarżonego <span class="anon-block">R. S. (1)</span> od zarzutu popełnienia powyższego czynu.</p> <p>Zgodnie z ustalonym w niniejszej sprawie stanem faktycznym, doszło do zawarcia przez <span class="anon-block">K. Z. (2)</span> umowy sprzedaży weksla i dokonania indosu weksla wystawionego przez dłużnika na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy daje podstawy do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span>, iż doprowadził on pokrzywdzonego do zbycia praw z weksla, od początku nie mając zamiaru zapłaty ustalonej ceny. W ocenie Sądu zasadnym było przyjęcie, że wartość mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie jest równoważna ustalonej cenie „sprzedaży” weksla. Skoro bowiem pokrzywdzeni akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określonej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie. Sąd stwierdził, że całokształt ustalonego stanu faktycznego świadczy o tym, że oskarżony od początku nie miał zamiaru zapłaty kwoty ustalonej ceny. W ocenie Sądu brak jest podstaw aby przypisać oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> wyczerpanie znamion czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a>, w braku deklaracji wekslowej nie sposób bowiem stwierdzić, czy porozumienie nie obejmowało również koszty powstałe w związku z dochodzeniem należności, a takie koszty – mając na uwadze, iż kwota wpisana na wekslu nie przekraczała znacznie podstawowej kwoty długu, tj. bez odsetek.</p> <p>Sąd stwierdził, że są podstawy do przypisania oskarżonemu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> karze podlega ten, kto wypełnia blankiet, opatrzony cudzym podpisem, niezgodnie z wolą podpisanego i na jego szkodę albo takiego dokumentu używa. Z poczynionych ustaleń wynika, że <span class="anon-block">J. H.</span>, mimo pełnej wiedzy o rzeczywistej wysokości zobowiązania <span class="anon-block">B. K. (1)</span> nakłonił pokrzywdzonego do wpisania na wekslu kwoty znacznie większej od rzeczywistego zobowiązania tej Spółki. Działanie to realizuje znamiona podżegania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> Karalne w myśl powyższego przepisu jest bowiem nakłanianie do popełnienia czynu zabronionego, niekoniecznie osoba nakłaniana swoim zachowaniem wyczerpie znamion przestępstwa (Andrzej Marek. Kodeks karny. Komentarz. LEX, 2010, w. el.).</p> <p>Wymierzając oskarżonemu karę za powyższe przestępstwo, Sąd baczył, aby w myśl dyrektyw wymiaru kary zawartych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, dolegliwość kary nie przewyższała stopnia winy i była odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wpływających na mniejszy wymiar, natomiast na wyższy wymiar kary miała wpływ w szczególności okoliczność, iż oskarżony był już dwukrotnie dotychczas karany za czyny z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> i z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 230;art. 230 § 1)">art. 230 § 1 k.k.</a>, jak również ilość zachowań sprawczych. Mając na uwadze, iż wymienione czyny oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> wymierzył oskarżonemu grzywnę obok kary pozbawienia wolności. Ilość stawek dziennych jest adekwatna do wagi popełnionego przez oskarżonego czynu, natomiast wysokość jednej stawki została w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 3)">art. 33 § 3 k.k.</a> określona przy uwzględnieniu sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego. Z uwagi na powyższe, kara wymierzona oskarżonemu stanowi w ocenie Sądu adekwatną reakcją karną na popełnione przez niego przestępstwo.</p> <p>Sąd stwierdził brak podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->I części wstępnej</strong> wyroku. Z poczynionych ustaleń wynika, że celem zabezpieczenia zapłaty należności przez <span class="anon-block">S. B.</span> <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> zaproponował mu wystawienie weksla. Na blankiecie weksla dostarczonym <span class="anon-block">S. B.</span> przez <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> własnoręcznie wpisał on datę wystawienia „8.09.2000 r.”, kwotę „10.000 zł” oraz słownie „dziesięć tysięcy złotych”, a także słowa: „zapłacę bez protestu”, pod dyktando <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>. Oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> zawarł ze <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> umowę nazwaną umowę sprzedaży weksla. Umowa ta miała na celu cesję wierzytelności z weksla na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> za cenę 8.000 zł. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> indosował też weksel na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, wpisując na jego odwrocie formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>” Następnie <span class="anon-block">S. B.</span> został poinformowany o przeniesieniu praw z weksla na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> i wezwany do zapłaty kwoty z weksla. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> podejmowała wobec niego działania mające na celu wyegzekwowanie należności z weksla – w szczególności wniosła pozew o zapłatę przeciwko <span class="anon-block">S. B.</span>, które doprowadziły do zapłaty jedynie części należności z weksla. <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> był informowany przez <span class="anon-block">J. H.</span>, że <span class="anon-block">S. B.</span> nie zapłacił należności z weksla. W ocenie Sądu w tym przypadku brak jest podstaw do stwierdzenia na podstawie ustalonego stanu faktycznego, że działania oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> w momencie zawierania umowy przeniesienia przez <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> wierzytelności zabezpieczonej wekslem jak również przeniesienia praw z weksla w drodze indosu działał, nie mając zamiaru zapłaty należności z tytułu zawartej umowy. Okoliczność ta nie została w toku postępowania udowodniona, zaś wyprowadzenie takiego wniosku na podstawie innych zachowań oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span>, które zostały w wyniku niniejszego postępowania uznane za przestępstwa jest zbyt daleko idące, mając na uwadze, że w stosunku do owych przypadków niniejszy przypadek miał odmienny przebieg. W szczególności nie doszło do wezwania <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty kwoty z weksla na podstawie poszukiwania zwrotnego bez poczynienia prób wyegzekwowania kwoty z weksla od dłużnika. Wskazać należy, że brak również podstawy do przyjęcia, iż <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> nie miał żadnej wiedzy w zakresie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>, która to okoliczność mogłaby rzutować na ocenę zachowania <span class="anon-block">J. H.</span> na spotkaniu ze <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>. Wskazać w szczególności należy, że <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> dostarczył do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> weksel zupełny, który zawierał między innymi sformułowanie „ustępuję bez protestu”. Jeżeli nawet przyjąć, iż po zawarciu tejże umowy miało miejsce nierzetelne zachowanie oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> wobec <span class="anon-block">Z. G. (1)</span>, skutki tego zachowania należy oceniać wyłącznie w aspekcie przepisów prawa cywilnego i to na podstawie przepisów regulujących odpowiedzialność cywilnoprawną dłużnika <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> przysługuje prawo dochodzenia od niego roszczenia o zapłatę. Nadmienić należy też, że w rozmowie ze <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> poprzedzającej przeniesienie praw z weksla uczestniczył wyłącznie oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span>, oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie był obecny podczas tej rozmowy. Sama okoliczność, iż <span class="anon-block">R. S. (1)</span> podpisał się później na umowie „sprzedaży weksla” nie jest miarodajna, aby przypisać mu uczestniczenie w rozmowie ze <span class="anon-block">Z. G. (1)</span> wraz z <span class="anon-block">J. H.</span> i wywieranie jakiegokolwiek wpływu na wynik tego spotkania.</p> <p>W ocenie Sądu, brak było podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->II części wstępnej</strong> wyroku. Istotnym jest, że prawomocnymi wyrokami <span class="anon-block">O. S.</span> została uznana za winną popełnienia przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> popełnionych na szkodę <span class="anon-block">B. Z.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span>, a także przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> Prawomocny wyrok skazujący wiąże Sąd w zakresie, w jakim przypisano w nim określonej osobie popełnienie przestępstwa oraz orzeczono wobec tej osoby określoną karę lub środek karny (tak Tomasz Grzegorczyk. Komentarz do art. 8 Kodeksu postępowania karnego w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Zakamycze 2003 Wydanie III wyd. el., Piotr Hofmański Samodzielność jurysdykcyjna sądu karnego, Katowice 1988 s. s. 213). W takim zakresie, w jakim Sąd karny jest związany rozstrzygnięciem innego organu, wiążący charakter mają także ustalenia faktyczne (tak Piotr Hofmański, Elżbieta Sadzik, Kazimierz Zgryzek w: Komentarz do kodeksu postępowania karnego, C.H. Beck. Warszawa 2011 s. 108). Konsekwencją zatem stwierdzenia przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span> w sprawach przeciwko <span class="anon-block">O. S.</span>, że <span class="anon-block">O. S.</span> wykorzystała weksle złożone przez <span class="anon-block">B. Z.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span> wraz z dokumentacją o udzielenie kredytu i dla celów zabezpieczenia spłaty kredytu w razie jego udzielenia w celu uzyskania korzyści majątkowej na skutek zbycia tych weksli, jest wywód, iż <span class="anon-block">O. S.</span> zbyła na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> weksle, które nie obejmowały przysługującą jej wierzytelność.</p> <p>Sąd podziela pogląd, wyrażony przez dr <span class="anon-block">P. M. (2)</span> (Weksel własny in blanco, Warszawa 2002, s. 96 i nast.), że dla bytu weksla in blanco miarodajny jest fakt istnienia zobowiązania podpisującego weksel wyrażające się w szczególności w porozumieniu wekslowym. Poczynienie więc ustaleń, iż w rzeczywistości osobie podającej się za wierzyciela, nie przysługiwała wierzytelność zabezpieczona wekslem, rodzi konsekwencje na gruncie prawnokarnym, w szczególności możności przypisania oskarżonemu znamienia doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.</p> <p>Pojęcie rozporządzenia mieniem, mogące stanowić znamię czynnościowe przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> nie ogranicza się do rozumowania tego pojęcia w doktrynie prawa cywilnego jako czynności cywilnoprawnej. Za właściwe należy uznać szerokie rozumowanie tego pojęcia w prawie karnym przy uwzględnieniu dyspozycji o charakterze faktycznym, za jaką uznać należy m. n. powierzenie mienia pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o pracy bądź na podstawie innych umów cywilnoprawnych, w sytuacji, gdy pracownik ten za pomocą szeregu zabiegów oszukańczych prowadzi do zawarcia takiej umowy i dąży do powierzenia mu tego mienia, od początku nie mając zamiaru wykonania zobowiązania wynikającego z przedmiotowej umowy. Zatem za rozporządzenie mieniem należy uznać dla celów rozważenia wyczerpania znamion przestępstwa oszustwa „każdą dyspozycję dotyczącą mienia, niezależnie od cywilnoprawnego charakteru tej czynności” (W. Cieślak „Rozporządzenie mienia” jako znamię przestępstwa wymuszenia rozbójniczego, Palestra 1995/11-12/48), mając na uwadze, czy osoba ta miała była uprawniona do dokonania tej dyspozycji (tak A.N. <span class="anon-block">P.</span> (Prok i Pr 2005/10/63-81), <span class="anon-block">O. G.</span> (Prok i Pr 2002/9/7-13), <span class="anon-block">W. C.</span> (<span class="anon-block">R.</span> <span class="anon-block"> (...)</span>). Nie ulega wątpliwości, że rozporządzeniem mieniem jest czynność z zakresu zobowiązań w postaci przeniesienia wierzytelności, a także dyspozycja z zakresu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a> (tak J. Biednarzak, Przestępstwo oszustwa w polskim prawie karnym, Warszawa 1971, s.70 i nast.). Skoro zatem <span class="anon-block">O. S.</span> nie przysługiwała wierzytelność względem <span class="anon-block">B. Z.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span>, <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, nie mogła ona dokonać niekorzystnego rozporządzenia swoim czy cudzym mieniem na skutek zawarcia umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowych weksli. Zaznaczyć należy, że brak jest podstaw aby przypuszczać, że <span class="anon-block">J. H.</span> miał świadomość tego, iż <span class="anon-block">O. S.</span> nie przysługuje względem wskazanych osób żadna wierzytelność.</p> <p>Sąd stwierdził również brak podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- --> III części wstępnej </strong>wyroku. Z poczynionych ustaleń wynika, że <span class="anon-block">M. M. (2)</span>, początkowo zawarł z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowę sprzedaży weksla oraz dokonał indosu weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. M. (2)</span> na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Po wezwaniu do zapłaty sumy wekslowej <span class="anon-block">R. M. (2)</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> poinformował <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, że zadłużenie zostało uregulowano w zakresie kwoty 7.200 zł oraz wskazał, że Spółka ma zastrzeżenia do kwoty na <span class="anon-block">fakturze nr (...)</span>. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, złożyła pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 20.000 zł wynikającej z weksla, ostatecznie pozew ten zwrócono z powodu nieopłacenia wpisu sądowego. Następnie doszło do zawarcia przez <span class="anon-block">M. M. (2)</span> z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w miejsce umowy sprzedaży weksla umowy o dochodzeniu roszczeń finansowych z weksla w imieniu <span class="anon-block">M. M. (2)</span> z tytułu nieuregulowanych przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> należności wynikających faktur VAT. W dniu 23 kwietnia 2002r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła ponownie pozew o zapłatę w imieniu <span class="anon-block">M. M. (2)</span> przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">G.</span>, wydano nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym zgodnie z żądaniem pozwu w sprawie o sygn. akt VII GNc 6237/02. W ramach zawartej umowy o współpracę <span class="anon-block">M. M. (2)</span> zwrócił się do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o dochodzenie należności w kwocie przeciwko <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">M. M. (6)</span>, na skutek pozwu wniesionego przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Sąd Rejonowy dla <span class="anon-block">W.</span> wydał w dniu 4 kwietnia 2003r. (sygn. akt I Nc 5431/02) nakaz zapłaty kwoty 2.999,99 zł. Mając na uwadze powyższe ustalenie, brak jest w ocenie Sądu podstaw, aby kwalifikować działania oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> – z materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> był obecny podczas któregokolwiek ze spotkań <span class="anon-block">M. M. (2)</span> z <span class="anon-block">J. H.</span>, jako działanie realizujące znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> Z zeznań świadka <span class="anon-block">M. M. (2)</span> nie wynika, aby nie miał on możliwości zapoznania się z postanowieniami przedmiotowej umowy, brak jest również podstaw, aby stwierdzić na podstawie zeznań tego świadka, że oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> w tym przypadku czynił podstępne zabiegi, aby wywołać u niego błędne wyobrażenie co do treści zawartej umowy i skutków prawnych wynikających z jej postanowień. O ile zaś w przypadku procedury związanej z obrotem wekslami mogą występować specjalistyczne sformułowania, znajomość znaczenia których nie musi być znana przeciętnemu człowiekowi, o tyle sformułowania zawarte w w/w umowie o współpracę, choć wyrażone językiem prawniczym, nie zawierały tak zawiłych konstrukcji, aby nie można było zrozumieć konsekwencji prawnych postanowień przedmiotowej umowy.</p> <p>W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie dostarczył również podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->IV części wstępnej</strong> wyroku. W wyniku postępowania nie zostało udowodnione istnienie zobowiązania <span class="anon-block">S. D.</span> wobec <span class="anon-block">W. P. (1)</span>. Skoro zatem <span class="anon-block">W. P. (1)</span> nie przysługiwała wierzytelność względem <span class="anon-block">S. D.</span>, brak jest podstaw aby stwierdzić, że doszło do doprowadzenia <span class="anon-block">W. P. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek zawarcia umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla. Podkreślić należy, że po zawarciu przedmiotowej umowy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> podjęła czynności windykacyjne wobec <span class="anon-block">S. D.</span>, w szczególności wezwała <span class="anon-block">S. D.</span> do zapłaty kwoty 31.000 zł na podstawie wystawionego przez niego weksla na zlecenie <span class="anon-block">W. P. (1)</span>. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> wniosła do Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">Ś.</span> pozew o zapłatę sumy wekslowej przeciwko <span class="anon-block">S. D.</span>. Podkreślić należy, że z materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> był obecny podczas spotkania <span class="anon-block">W. P. (1)</span> z <span class="anon-block">J. H.</span>. Mając powyższe na uwadze, nie ma żadnych podstaw, aby stwierdzić, iż oskarżeni dopuścili się czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd stwierdził również brak podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XII części wstępnej </strong>wyroku. Sąd na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że z całą pewnością nie istnieje zobowiązanie <span class="anon-block">K. S. (1)</span> wobec <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>. Przede wszystkim wskazać należy, że <span class="anon-block">K. S. (1)</span> wystawiła weksel in blanco ze świadomością, iż będzie on zabezpieczał jej przyszłe zobowiązania wobec jej pracodawczyni <span class="anon-block">D. B. (2)</span> (wówczas <span class="anon-block">O.</span>). Nawet gdyby zobowiązanie z weksla powstało – co nie zostało udowodnione w toku niniejszego postępowania, osobą uprawnioną do żądania świadczenia byłaby <span class="anon-block">D. B. (2)</span>. <span class="anon-block">K. S. (1)</span> nie wyrażała zgody na zapłatę jakichkolwiek należności zabezpieczonych wekslem <span class="anon-block">Z. G. (3)</span>, a weksel nie został zbyty zgodnie z zasadami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">Prawa wekslowego</a>. Skoro zatem <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> nie przysługiwała wierzytelność względem <span class="anon-block">K. S. (1)</span>, brak jest podstaw aby stwierdzić, że doszło do doprowadzenia <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek zawarcia umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla. Nadto, skutkiem stwierdzenia, że porozumienie wekslowe między <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> a <span class="anon-block">K. S. (1)</span> nie istniało, jest stwierdzenie braku podstaw do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> nakłonienia <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> do wypełnienia weksla niezgodnie z porozumieniem wekslowym. Z materiału dowodowego wynika też, że oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, który przebywał podczas spotkania <span class="anon-block">Z. G. (3)</span> i <span class="anon-block">D. B. (2)</span> z <span class="anon-block">J. H.</span> w pokoju nie uczestniczył w rozmowie. Mając powyższe na uwadze, nie ma żadnych podstaw, aby stwierdzić, iż oskarżeni dopuścili się zarzucanego im czynu.</p> <p>Nie zaszły, w ocenie Sądu podstawy do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXI części wstępnej </strong>wyroku. Zgodnie z postawionym przez Prokuratora zarzutem oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> mieli doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 50.000 zł udziałowców <span class="anon-block"> (...) Przedsiębiorstwa (...)</span> <span class="anon-block"> – (...) Spółki z o.o.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">Z.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> <span class="anon-block">B. J.</span> w kwocie 15.000 zł, <span class="anon-block">M. J. (1)</span> w kwocie 15.000, <span class="anon-block">J. Z. (1)</span> w kwocie 10.000 zł oraz <span class="anon-block">Z. Ś.</span> w kwocie 10.000 zł, wprowadzając ich w błąd co do zamiaru wywiązania się z zawartych w dniu 2 października 2002 r. umów zbycia należących do nich udziałów i zapłaty im ceny sprzedaży należących do nich udziałów Spółki, czym działali na ich szkodę, popełniając czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> W ocenie Sądu, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych zarzut ten jest niezasadny, przyjęciu, iż w chwili zawierania przedmiotowych umów istniało porozumienie co do zapłaty kwot wskazanych w umowach sprzeciwia się bowiem fakt, że z uwagi na sytuację <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span> <span class="anon-block">B. J.</span> postanowiła znaleźć nabywcę udziałów Spółki, a ich nabycie w rzeczywistości odbywało się za „przysłowiową złotówkę”. Na marginesie zauważyć należy, że udziały <span class="anon-block"> (...)</span> nie zostały ostatecznie zbyte na rzecz innego podmiotu.</p> <p>Mając na uwadze, iż oskarżony <span class="anon-block">H. D. (1)</span> miał działać przy popełnieniu tego przestępstwa wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span>, Sąd z powyższych przyczyn uniewinnił tego oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XLIX części wstępnej </strong>wyroku.</p> <p>Nie zaszły, w ocenie Sądu podstawy do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXIII części wstępnej </strong>wyroku. W wyniku postępowania nie zostało udowodnione istnienie zobowiązania <span class="anon-block">P. T.</span> wobec <span class="anon-block">M. K. (1)</span>, na etapie oceny dowodów Sąd stwierdził, że twierdzenia <span class="anon-block">M. K. (1)</span> co do istnienia zobowiązania <span class="anon-block">P. T.</span> wobec niej w takiej wysokości są gołosłowne. Skutkiem ustalenia, że <span class="anon-block">M. K. (1)</span> nie przysługiwała wierzytelność względem <span class="anon-block">P. T.</span>, jest stwierdzenie, iż znamię doprowadzenia <span class="anon-block">M. K. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek zawarcia umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla nie zostało zrealizowane. Podkreślić należy, że po zawarciu przedmiotowej umowy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> podjęła czynności windykacyjne wobec <span class="anon-block">P. T.</span>, w szczególności osoby z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> okazały <span class="anon-block">P. T.</span> weksel i żądały jego wykupu. Podkreślić należy, że z materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> uczestniczył w rozmowie <span class="anon-block">J. H.</span> z <span class="anon-block">M. K. (1)</span> i <span class="anon-block">G. K. (2)</span>.</p> <p>Nie zaszły, w ocenie Sądu podstawy do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXIV części wstępnej </strong>wyroku. W wyniku skrupulatnie przeprowadzonej oceny zeznań wszystkich świadków Sąd stwierdził, że brak jest podstaw, aby stwierdzić, że na chwilę zgłoszenia się przez <span class="anon-block">G. G. (1)</span> do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> zobowiązanie <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wobec niego jeszcze istniało. Ustalenie w zakresie braku istnienia wierzytelności <span class="anon-block">M. K. (2)</span> wobec <span class="anon-block">G. G. (1)</span> zabezpieczonej wekslem w chwili zgłoszenia się <span class="anon-block">G. G. (1)</span> do <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> skutkowało stwierdzeniem, że oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> nie sposób przypisać znamienia doprowadzenia <span class="anon-block">G. G. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek zawarcia umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla nie zostało zrealizowane. Szczegółowe rozważania w zakresie znamion przestępstwa oszustwa Sąd zawarł we wcześniejszej części uzasadnienia. Podkreślić należy, że po zawarciu przedmiotowej umowy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> podjęła czynności windykacyjne wobec <span class="anon-block">M. K. (2)</span>, kontaktując się z nim i wzywając go do wykupu weksla. Wówczas <span class="anon-block">M. K. (2)</span> poinformował, że żądanie nie jest zasadne. Z materiału dowodowego nie wynika nadto, aby oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> był obecny podczas rozmowy <span class="anon-block">J. H.</span> z <span class="anon-block">G. G. (1)</span>.</p> <p>Nie zaszły, w ocenie Sądu podstawy do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXIX części wstępnej </strong>wyroku. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności na podstawie zeznań świadków Sąd stwierdził, że <span class="anon-block">J. D. (2)</span> nie przysługiwała wobec <span class="anon-block">M. M. (3)</span> wierzytelność zabezpieczona wekslem. Nadto, mając na uwadze, iż weksel został wystawiony przez <span class="anon-block">M. M. (3)</span> pod przymusem, oświadczenie woli <span class="anon-block">M. M. (3)</span>, wyrażone w czynności złożenia podpisu na blankiecie wekslowym, jako złożone w wyniku groźby, należy uznać za dotknięte wadą oświadczenia woli (tak też <span class="anon-block">M. G.</span>, Nieważność i inne przypadki wadliwości czynność prawnych w kontekście odpowiedzialności prawnokarnej, Prok. i Pr. 2004/9 s. 79). Mając powyższe na uwadze, nie sposób przyjąć, aby na skutek zawarcia umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla doszło do doprowadzenia <span class="anon-block">J. D. (2)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Na marginesie podkreślić należy, że nawet gdyby przyjąć, iż zobowiązanie <span class="anon-block">M. M. (3)</span> rzeczywiście istniało, <span class="anon-block">M. D. (1)</span> nie byłaby osobą uprawnioną do wypełnienia weksla, weksel nie został na nią przeniesiony zgodnie z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">Prawa wekslowego</a>. Szczegółowe rozważania w zakresie znamion przestępstwa oszustwa Sąd zawarł we wcześniejszej części uzasadnienia. Nie ma również podstaw, aby przyjąć na podstawie poczynionych ustaleń, że oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> był obecny podczas rozmowy <span class="anon-block">J. H.</span> z <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">M. D. (3)</span>.</p> <p>W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie dostarczył również podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXXII części wstępnej</strong> wyroku. Na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie postępowania dowodowego Sąd stwierdził, że wierzytelność <span class="anon-block">R. F.</span> wobec <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wynosiła w rzeczywistości nie więcej niż 2.000 zł. Mając na uwadze okoliczności w jakich doszło do złożenia przez <span class="anon-block">D. G. (1)</span> podpisu na blankiecie wekslowym, czynność tę należy uznać za dokonaną pod przymusem, zatem oświadczenie woli <span class="anon-block">D. G. (1)</span> dotknięte było wadą oświadczenia woli (<span class="anon-block">M. G.</span>, Nieważność i inne przypadki wadliwości czynność prawnych w kontekście odpowiedzialności prawnokarnej, Prok. i Pr. 2004/9 s. 79). Konsekwencją powyższych rozważań jest wywód, że <span class="anon-block">R. F.</span> nie przysługiwało uprawnienie do dochodzenia na podstawie weksla wierzytelności względem <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, zatem brak jest podstaw do przyjęcia, że <span class="anon-block">J. H.</span> swoim zachowaniem wyczerpał znamię doprowadzenia <span class="anon-block">R. F.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w wyniku zawarcia umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla. Podkreślić należy, że po zawarciu przedmiotowej umowy <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> podjęła czynności windykacyjne względem <span class="anon-block">D. G. (1)</span>, w szczególności wezwała ją do zapłaty kwoty z weksla. <span class="anon-block">D. G. (1)</span> wówczas poinformowała oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> o braku podstaw do dochodzenia od niej kwoty w wysokości wskazanej na wekslu. Mając powyższe na uwadze, nie ma żadnych podstaw, aby stwierdzić, iż oskarżeni dopuścili się czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p>Sąd stwierdził, że nie zachodzą również podstawy do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXXIV części wstępnej</strong> wyroku. Podobnie jak w powyżej opisanych przypadkach, Sąd stwierdził na podstawie szeregu przeprowadzonych w sprawie dowodów, że brak jest dowodów, potwierdzających przysługiwanie <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> wierzytelności względem <span class="anon-block">M. K. (7)</span>. Z nagrania będącego dowodem w sprawie wynika też ponad wszelką wątpliwość, że <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> przedstawiał sytuację w taki sposób, aby doprowadzić do zbycia weksla, w szczególności podawał nieprawdziwe informacje o istnieniu zobowiązania, jak również o stanie majątkowym <span class="anon-block">M. K. (7)</span>. Skoro zatem <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> nie przysługiwała wierzytelność względem <span class="anon-block">M. K. (7)</span>, nie sposób przyjąć, aby oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> na skutek zawarcia w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla doprowadzili <span class="anon-block">Z. G. (5)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Mając powyższe na uwadze, nie ma żadnych podstaw, aby stwierdzić, iż oskarżeni dopuścili się czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> </p> <p>Brak jest, w ocenie Sądu podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXXV części wstępnej</strong> wyroku. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że nie ma podstaw, aby przyjąć, że <span class="anon-block">I. S. (2)</span> rzeczywiście przysługiwała wierzytelność względem <span class="anon-block">R. P. (3)</span>. Mając na uwadze, iż na spotkaniu z <span class="anon-block">J. H.</span> <span class="anon-block">I. S. (1)</span> podawała nieprawdziwe dane, przedstawiając inaczej niż w rzeczywistości zarówno sytuację finansową <span class="anon-block">R. P. (3)</span> jak również ukryła okoliczność pobytu poza granicami Polski, dążąc do wprowadzenia nabywcy weksla w błąd. W świetle powyższego, brak jest podstaw do przyjęcia, że oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> doprowadzili <span class="anon-block">I. S. (1)</span> na skutek zawarcia w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.</p> <p>Sąd stwierdził, że zarzuty Prokuratora opisane w <strong> <!-- -->punktach XXXVI-XXXVII części wstępnej </strong>wyroku są niezasadne. Z poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, zarówno w oparciu o zeznania <span class="anon-block">A. M. (1)</span> i <span class="anon-block">M. D. (2)</span>, jak również <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span>, wynika, że do zawarcia umowy w przedmiocie przeniesienia praw z weksla jak również indosu weksla doszło podczas spotkania <span class="anon-block">S. Ł. (1)</span> z wymienionymi osobami, podczas którego oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> nie byli obecni, wynika to z całą pewnością z zeznań tych świadków. Dla przypisania znamion przestępstwa oszustwa miarodajne jest stwierdzenie, że sprawca podejmował pewną aktywność celem doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, którego bezpośrednim skutkiem jest doprowadzenie do takowego rozporządzenia mieniem, zaś w obu tych przypadkach przyjęcie takiego działania oskarżonych, mając na uwadze ich nieobecność podczas dokonywania czynności prawnej przeniesienia praw z weksla, jest w zupełności pozbawione podstaw. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż nie zachodzą podstawy do przypisania oskarżonym zarzucanych mu czynów, wskazanych powyżej.</p> <p>Sąd stwierdził również brak podstaw do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXXIX części wstępnej </strong>wyroku. Z poczynionych ustaleń wynika, że <span class="anon-block">G. Z.</span>, zawarł z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w miejsce umowy sprzedaży weksla umowy o dochodzeniu roszczeń finansowych z weksla w imieniu <span class="anon-block">G. Z.</span> z weksla wystawionego przez <span class="anon-block">R. M. (1)</span>. <span class="anon-block">G. Z.</span> po raz kolejny u Zgodnie z zasadą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zasada in dubio pro reo ma zastosowanie wówczas, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wówczas Sąd dokonuje ustaleń faktycznych, nie czyniąc niekorzystnych dla oskarżonego domniemań. Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie można wyprowadzić co najmniej dwie wersje zdarzeń. Mogło być tak, że <span class="anon-block">J. H.</span> bądź inna osoba na jego polecenie wypełniła wskazane weksle na maszynie do pisania, jednakże również nie można wykluczyć tego, że <span class="anon-block">O. S.</span>, wypełniła przedmiotowe weksle jeszcze przed spotkaniem z <span class="anon-block">J. H.</span> w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Fakt, iż wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r. <span class="anon-block">O. S.</span> została skazana przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>, sygn. akt II K 33/07 za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> nie eliminuje wątpliwości wyrażonych powyżej. Z uwagi na powyższe wywody, Sąd stwierdził, że w myśl powołanego przepisu nie ma podstaw na gruncie prawnokarnym, aby poczynić niekorzystne dla oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> ustalenia w tym zakresie.</p> <p>dał się do biura <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> w celu zawarcia umowy. <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnił go, że zgodnie z umową <span class="anon-block">G. Z.</span> poniesie jedynie koszty prowizji w wysokości 10 % oraz 22 % podatku VAT od każdej wyegzekwowanej kwoty. <span class="anon-block">G. Z.</span> otrzymał do podpisania umowę o współpracy w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych. Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy, zleceniodawcy należało się wynagrodzenie prowizyjne w wysokości 10 % od każdej uzyskanej od dłużnika kwoty. Pozostałe po potraceniu wynagrodzenia oraz kosztów sądowych kwoty miały zostać przekazane zleceniodawcy. Zgodnie zaś z § 6 ust. 3 umowy zleceniodawca zrzeka się na rzecz zleceniobiorcy zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, klauzulowego i egzekucyjnego, a także kosztów sądowych i egzekucyjnych, w wypadku gdy pokrywał je zleceniobiorca. Zgodnie z § 6 ust. 3 umowy każdorazowa zapłata dłużnika na konto zleceniobiorcy, która nie stanowi pełnego zaspokojenia należności oraz wszystkich poniesionych kosztów, w pierwszej kolejności zaliczana będzie na pokrycie poniesionych przez zleceniodawcę kosztów (kosztu opłaty jednorazowej, ujętej w ust. 2, koszty zastępstw prawnych, koszty sądowe, koszty zaliczki komorniczej). <span class="anon-block">G. Z.</span> czytelnie podpisał tę umowę. Następnie <span class="anon-block">G. Z.</span> pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił awers weksla, wpisując miejsce i datę wypełnienia weksla oraz datę płatności weksla 15 maja 2002r. Na rewersie weksla <span class="anon-block">G. Z.</span> wpisał pod dyktando <span class="anon-block">J. H.</span> formułę „ustępuję bez kosztów na zlecenie <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o.” i złożył czytelny podpis. <span class="anon-block">R. M. (1)</span> został pismem datowanym dniem 17 maja 2002r. wezwany przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do zapłaty należności w kwocie 8.100 zł, wynikającej z weksla. <span class="anon-block">R. M. (1)</span> dokonał wpłaty pieniędzy w łącznej kwocie 4.400 zł na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> – w dniu 17 września 2002 r. przekazał gotówką 1.700 zł <span class="anon-block">W. P. (2)</span>, działającemu jako przedstawiciel <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, zaś kwotę 2.700 zł wpłacił przelewem na konto Spółki. <span class="anon-block">R. M. (1)</span> zapłacił bezpośrednio <span class="anon-block">G. Z.</span> kwotę 2.700 zł. W dniu 22 maja 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> reprezentowana przez radcę prawnego <span class="anon-block">S. A.</span> złożyła pozew do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieście o zapłatę przez <span class="anon-block">R. M. (1)</span> kwoty 8.100 zł wynikającej z weksla. <span class="anon-block">G. Z.</span> nie otrzymał pieniędzy z tytułu zawarcia przedmiotowej umowy. Mając na uwadze powyższe ustalenia, brak jest w ocenie Sądu podstaw, aby kwalifikować działania oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> jako działanie realizujące znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> Z zeznań świadka <span class="anon-block">G. Z.</span> nie wynika, aby nie miał on możliwości zapoznania się z postanowieniami przedmiotowej umowy, brak jest również podstaw, aby stwierdzić na podstawie zeznań tego świadka, że oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> w tym przypadku czynił podstępne zabiegi, aby wywołać u niego błędne wyobrażenie co do treści zawartej umowy i skutków prawnych wynikających z jej postanowień. O ile zaś w przypadku procedury związanej z obrotem wekslami mogą występować specjalistyczne sformułowania, znajomość znaczenia których nie musi być znana przeciętnemu człowiekowi, o tyle sformułowania zawarte w w/w umowie o współpracę, choć wyrażone językiem prawniczym, nie zawierały tak zawiłych konstrukcji, aby nie można było zrozumieć konsekwencji prawnych postanowień przedmiotowej umowy.</p> <p>Natomiast zachowanie opisane w punkcie <strong> <!-- -->VI części wstępnej</strong> wyroku nie wypełnia, w ocenie Sądu znamion przestępstwa. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że między <span class="anon-block">J. K.</span>, prowadzącym firmę pod nazwą <span class="anon-block"> (...)</span> a <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> została zawarta umowa kolportażu ulotek, <span class="anon-block">J. K.</span> upoważnił <span class="anon-block">M. K. (4)</span> do wystawienia w jego imieniu weksla in blanco. <span class="anon-block">M. K. (4)</span> podpisała umowę o współpracę oraz wystawiła weksel in blanco oraz sporządziła deklarację wekslową, zgodnie z którą przedmiotowy weksel in blanco mógł zostać wypełniony w przypadku niewykonania zobowiązania do kwoty 18.000 zł. <span class="anon-block">J. K.</span> wykonał zobowiązania wynikające z tej umowy, jednak nie uzyskał zapłaty od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W dniu 10 października 2002 r. <span class="anon-block">J. K.</span> złożył do Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">O.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> o zapłatę kwoty 19.355,52 zł. W dniu 25 listopada 2002 r. Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">O.</span> Wydział I Cywilny wydał nakaz zapłaty zgodnie z żądaniem pozwu od którego <span class="anon-block"> (...) Sp .z o.o.</span> wniosła zarzuty i podnosiła, że brak uregulowania należności wskazanej w pozwie wynika z tego, że <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> przysługuje wierzytelność wobec <span class="anon-block">J. K.</span> w kwocie 65.000 zł, wynikająca z weksla nabytego w drodze indosu od <span class="anon-block">A. N.</span>. Zarzuty te zostały odrzucone z powodu nie wniesienia opłaty przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Następnie W dniu 30 września 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożyła do Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">O.</span> pozew przeciwko <span class="anon-block">J. K.</span> o zapłatę z weksla kwoty 65.000 zł, do pozwu został dołączony oryginał weksla wystawiony przez <span class="anon-block">M. K. (4)</span>, na którym wpisana została suma wekslowa w kwocie 65.000 zł, wskazano w nim, że weksel został wystawiony na zlecenie <span class="anon-block">A. N.</span>, miejsce wypełnienia – <span class="anon-block">O.</span>, data wypełnienia – 9 lutego 2002 r., data płatności sumy wekslowej – 7 lipca 2002r. Na rewersie weksla zamieszczono formułę „ustępuję bez odpowiedzialności na zlecenie okaziciela” i podpisano <span class="anon-block"> (...)</span>. Następnie pismem z dnia 22 listopada 2002 r. <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> cofnęła pozew. Sad Okręgowy w <span class="anon-block">O.</span> zarządzeniem z dnia 13 listopada 2002r. (V GC 363/02) zwrócił pozew <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z powodu nieziszczenia wpisu sądowego.</p> <p>W ocenie Sądu, mimo iż ustalony w tej sprawie stan faktyczny jest podobny do sytuacji z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, nie sposób przyjąć, aby doszło choćby do usiłowania przestępstwa oszustwa sądowego, jak również znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a>, a to z następujących powodów.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 13;art. 13 § 1)">art. 13 § 1 k.k.</a>, odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. Mając na uwadze, specyfikę zarzutu tzw. oszustwa sądowego, należy stwierdzić, że czyn sprawcy wkracza w fazę usiłowania doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wówczas, gdy poprze on swoje nieprawdziwe twierdzenia o zasadności roszczenia fałszywym dowodem w postaci weksla, uzupełnionego niezgodnie z porozumieniem. W rozpatrywanej zaś sytuacji nie doszło do oceny przez Sąd zasadności powództwa w postępowaniu nakazowym – co wypełniałoby znamię wprowadzenia w błąd, mając na uwadze specyfikę postępowania nakazowego, w którym nie bada się dowodów na okoliczność zasadności roszczenia. Sąd dokonał bowiem zwrotu pozwu wyłącznie z powodów formalnych z powodu braku stosownej opłaty. Pozew zwrócony, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 130;art. 130 § 2;art. 130 § 2 zd. 2)">art. 130 § 2 zd. 2 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 187;art. 187 § 1)">art. 187 § 1 k.p.c.</a> nie wywołuje zaś żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pozwu do sądu.</p> <p>Podzielić należy stanowisko, że zabiegi polegające m.in. nawet na nakreśleniu falsyfikatu podpisu wystawcy, czy uzupełnieniu weksla w sposób niezgodny z porozumieniem albo przez osobę nie upoważnioną przez wystawcę wyczerpują znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a>, nie zaś przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Katowicach w postanowieniu z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. II AKz 34/13, KZS 2013/7-8/106). Nadto należy wskazać, iż w toku niniejszego postępowania ustalono, iż przedmiotowy weksel został wypełniony przez nieustaloną osobę, zaś do posłużenia się przedmiotowym wekslem w toku postępowania nie doszło, mając na uwadze zwrot pozwu wniesionego przez <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> W ocenie Sadu, mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne, brak było również podstaw, aby przypisać oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czyn polegający na usiłowaniu dokonania posłużenia się blankietem wekslowym wypełnionym niezgodnie z porozumieniem. Złożyli bowiem w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> oświadczenie o cofnięciu pozwu, choć został on wrócony z innego powodu. Zgodnie zaś z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 15;art. 15 § 1)">art. 15 § 1 k.k.</a> nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.</p> <p>W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie dostarczył również podstaw do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XXXVIII części wstępnej</strong> wyroku. Zgodnie z zarzutem, oskarżony miał wypełnić niezgodnie z wolą wystawcy <span class="anon-block">A. B. (1)</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span>, <span class="anon-block">A. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">E. Ż.</span> pięć weksli in blanco wystawionych na zlecenie <span class="anon-block">O. S.</span> działając w ten sposób, że mając świadomość co do rzeczywistej kwoty do jakiej można było wypełnić przedmiotowe weksle in blanco wpisał łączną kwotę 62.000 zł zawyżając w ten sposób łączną sumę wekslową z 9.500 zł do 62.000 zł, wyczerpując znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> Tymczasem, z poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych wynika, że <span class="anon-block">O. S.</span> prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 9 października 2003r. została uznana za winną popełnienia przestępstwa oszustwa m. in. na szkodę <span class="anon-block">T. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. Z. (1)</span>, <span class="anon-block">B. Z.</span>. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 10 lutego 2004r. (sygn. akt II K 1350/03 ) <span class="anon-block">O. S.</span> została skazana za przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> popełnione na szkodę <span class="anon-block">A. Z. (1)</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span>. <span class="anon-block">O. S.</span> w toku postępowania przyznała się zresztą do dokonania tych przestępstw. Ustalonym zostało również, że weksle wystawione przez wskazane wyżej osoby zostały wypełnione pismem maszynowym, maszyna do pisania, na której weksle zostały wypełnione, nie została ustalona. Oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> zaprzeczył natomiast, jakoby wypełnił przedmiotowe weksle bądź nakazał innej osobie ich wypełnienie.</p> <p>Zgodnie z zasadą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zasada in dubio pro reo ma zastosowanie wówczas, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wówczas Sąd dokonuje ustaleń faktycznych, nie czyniąc niekorzystnych dla oskarżonego domniemań. Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie można wyprowadzić co najmniej dwie wersje zdarzeń. Mogło być tak, że <span class="anon-block">J. H.</span> bądź inna osoba na jego polecenie wypełniła wskazane weksle na maszynie do pisania, jednakże również nie można wykluczyć tego, że <span class="anon-block">O. S.</span>, wypełniła przedmiotowe weksle jeszcze przed spotkaniem z <span class="anon-block">J. H.</span> w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Fakt, iż wyrokiem z dnia 19 lutego 2008 r. <span class="anon-block">O. S.</span> została skazana przez Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">(...)</span>, sygn. akt II K 33/07 za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 2)">art. 18 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> nie eliminuje wątpliwości wyrażonych powyżej. Z uwagi na powyższe wywody, Sąd stwierdził, że w myśl powołanego przepisu nie ma podstaw na gruncie prawnokarnym, aby poczynić niekorzystne dla oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> ustalenia w tym zakresie.</p> <p>W ocenie Sądu, nie ma podstaw do Sąd stwierdził również brak podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XLIII części wstępnej </strong>wyroku. Z poczynionych ustaleń wynika, że doszło do zawarcia przez <span class="anon-block">W. W. (1)</span> z <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> umowy cesji wierzytelności wobec <span class="anon-block">H. K.</span>. Na podstawie § 2 tej umowy <span class="anon-block">(...)</span> z o.o. zobowiązała się zapłacić <span class="anon-block">W. W. (1)</span> przelewem kwotę 90.000 zł w terminie 14 dni. Zgodnie zaś z § 4 umowy: „spłata zobowiązania wynikającego ze sprzedanej wierzytelności obciąża dłużnika. Cedent ponosi odpowiedzialność za wypłacalność dłużnika”. Przed podpisaniem umowy cesji wierzytelności <span class="anon-block">W. W. (1)</span> otrzymał natomiast od <span class="anon-block">J. H.</span> zapewnienie zapłaty ceny w terminie wskazanym w umowie. Z zeznań świadka <span class="anon-block">W. W. (1)</span> nie wynika, aby nie miał on możliwości zapoznania się z postanowieniami przedmiotowej umowy, brak jest również podstaw, aby stwierdzić na podstawie zeznań tego świadka, że oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> w tym przypadku czynił podstępne zabiegi, aby wywołać u niego błędne wyobrażenie co do treści zawartej umowy i skutków prawnych wynikających z jej postanowień. O ile zaś w przypadku procedury związanej z obrotem wekslami mogą występować specjalistyczne sformułowania, znaczenie których nie musi być znana przeciętnemu człowiekowi, o tyle sformułowania zawarte w w/w umowie o współpracę, choć wyrażone językiem prawniczym, nie zawierały tak zawiłych konstrukcji, aby nie można było zrozumieć konsekwencji prawnych postanowień przedmiotowej umowy. <span class="anon-block">W. W. (1)</span>, jak wynika z jego zeznań, nie zadawał też oskarżonemu pytań dotyczących postanowień przedmiotowej umowy. Mając powyższe na uwadze okoliczność, iż nie doszło do zapłaty ceny z tytułu zawartej umowy cesji może być, w ocenie Sądu, rozpatrywana tylko jako nieuczciwe zachowanie jednej ze stron umowy i wywoływać odpowiednie konsekwencję na płaszczyźnie prawa cywilnego.</p> <p>Sąd nie stwierdził również podstaw do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XLVI części wstępnej</strong> wyroku. Zgodnie z postawionym zarzutem, <span class="anon-block">J. H.</span> miał doprowadzić <span class="anon-block">K. O. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.000 zł w ten sposób, że zawierając z nim umowę kupna-sprzedaży dwóch weksli in blanco wystawionego przez <span class="anon-block">U. O.</span> wprowadził sprzedającego w błąd co do znaczenia instytucji i skutków prawnych przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” oraz co do zamiaru zapłaty kwoty 10.000 zł stanowiącej cenę sprzedaży weksla, wynikającej z postanowień umowy w wyniku czego doszło do przeniesienia praw z weksla w drodze indosu własnościowego z klauzulą „bez kosztów” na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o., a następnie usiłował doprowadzić <span class="anon-block">K. O. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 97.000 zł tys. zł w ten sposób, że w dniu 2 stycznia 2003 r. działając w ramach zwrotnego poszukiwania kwoty z weksla stanowiącego przedmiot umowy sprzedaży weksla wezwał <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, jako indosanta do zapłaty kwoty 97 000 zł wynikającej z różnicy potrącenia kwoty sprzedaży weksla z sumy wekslowej 107 000 zł, lecz zamierzonego celu nie osiągnął wobec odmowy zapłaty żądanej kwoty, czym działał na szkodę <span class="anon-block">K. O. (1)</span>.</p> <p>Podobnie, jak w przypadku czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, istotną okolicznością dla rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonych w niniejszym przypadku było, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 30 maja 2007r. (sygn. akt II K 283/06) <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span> zostali skazani za wypełnienie weksla in blanco podpisanego przez <span class="anon-block">U. O.</span> na kwotę 107.000 zł, wiedząc, że zobowiązanie w takiej kwocie nie istnieje, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> <span class="anon-block">R. O.</span> został nadto skazany za podrobienie deklaracji wekslowej do dwóch weksli in blanco na szkodę <span class="anon-block">U. O.</span>, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> Sąd w rozważaniach odnoszących się do zarzutu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku przeanalizował znaczenie prawne prawomocnego wyroku skazującego dla rozstrzygnięcia w innej sprawie karnej. Sąd stwierdził w niniejszej sprawie na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że <span class="anon-block">K. O. (1)</span> nie przysługiwała wierzytelność względem <span class="anon-block">U. O.</span>, zaś weksel in blanco został przez <span class="anon-block">U. O.</span> w innym celu, niż zabezpieczenie zwrotu należności <span class="anon-block">K. O. (1)</span>. Nie budzi wątpliwości również, że deklaracja wekslowa została podrobiona przez <span class="anon-block">R. O.</span>. Na skutek powyższych ustaleń, brak jest podstaw do przypisania oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, iż doprowadzili oni <span class="anon-block">K. O. (1)</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek zawarcia umowy przeniesienia wierzytelności jak również w wyniku indosu przedmiotowego weksla. Nadto, podkreślić należy, że z materiału dowodowego nie wynika, aby oskarżony <span class="anon-block">R. S. (1)</span> był obecny podczas spotkania <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span> z <span class="anon-block">J. H.</span>.</p> <p>W ocenie Sądu, zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie dostarczył również podstaw do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->XLVII części wstępnej</strong> wyroku. Zgodnie z zarzutem, oskarżony miał wypełnić niezgodnie z porozumieniem istniejącym pomiędzy <span class="anon-block">K. O. (1)</span>, a <span class="anon-block">U. O.</span> wystawiony przez nią na zlecenie <span class="anon-block">K. O. (1)</span> weksel in blanco świadomie zawyżając sumę wekslową z kwoty 20 000 zł do sumy 107 000 zł. Jak już wcześniej wskazano, <span class="anon-block">K. O. (1)</span> i <span class="anon-block">R. O.</span> zostali skazani prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 30 maja 2007r. (sygn. akt II K 283/06) za wypełnienie weksla in blanco podpisanego przez <span class="anon-block">U. O.</span> na kwotę 107.000 zł, wiedząc, że zobowiązanie w takiej kwocie nie istnieje, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> <span class="anon-block">R. O.</span> został nadto skazany za podrobienie deklaracji wekslowej do dwóch weksli in blanco na szkodę <span class="anon-block">U. O.</span>, to jest za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 1)">art. 270 § 1 k.k.</a> Prawomocny wyrok skazujący wiąże Sąd w zakresie, w jakim przypisano w nim określonej osobie popełnienie przestępstwa oraz orzeczono wobec tej osoby określoną karę lub środek karny (tak Tomasz Grzegorczyk. Komentarz do art. 8 Kodeksu postępowania karnego w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Zakamycze 2003 Wydanie III wyd. el., Piotr Hofmański Samodzielność jurysdykcyjna sądu karnego, Katowice 1988 s. s. 213). W toku niniejszego postępowania nie zostały ujawnione zaś okoliczności pozwalające na ustalenie odmiennego przebiegu zdarzenia, w szczególności, iż przedmiotowy weksel został wypełniony przez oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> lub inną osobę, przez niego nakłonioną do wypełnienia przedmiotowego weksla.</p> <p>Sąd stwierdził, że na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych brak jest podstaw aby przypisać oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> popełnienie czynów opisanych punktach <strong> <!-- -->XL, XLI, XLII, XLIV, XLV części wstępnej </strong>wyroku.</p> <p>Zgodnie z treścią wyżej wymienionych zarzutów, oskarżony mając świadomość co do rzeczywistej wysokości zobowiązania miał wypełnić niezgodnie z wolą wystawców weksle in blanco, zawyżając w ten sposób sumę wekslową, wyczerpując znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 270;art. 270 § 2)">art. 270 § 2 k.k.</a> W ocenie Sądu przeprowadzone w toku postępowania dowody nie dały podstaw, aby usunąć wątpliwości, dotyczące osoby, która wypełniła przedmiotowe weksle – gdyż nie ma wątpliwości co do tego, iż wpisane sumy wekslowe przekraczają wysokość zobowiązań wystawców weksli. Zgodnie z zasadą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zasada in dubio pro reo ma zastosowanie wówczas, gdy pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wówczas Sąd dokonuje ustaleń faktycznych, nie czyniąc niekorzystnych dla oskarżonego domniemań. Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie można wyprowadzić co najmniej dwie wersje zdarzeń. Mogło być tak, że weksle te zostały wypełnione na maszynie do pisania przez oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span>, jednakże nie sposób w świetle ustalonych okoliczności faktycznych wykluczyć również tego, że weksle te zostały wypełnione na maszynie do pisania przez inną osobę. Brak jest tzw. dowodów poszlakowych, które wskazywałyby na to, iż w biurze <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> znajdowała się maszyna do pisania i to właśnie na niej zostały wypełnione przedmiotowe weksle, co pozwalałoby na poczynienie ustaleń w tym zakresie w powiązaniu z pozostałymi dowodami w sprawie. Z uwagi na powyższe wywody, Sąd stwierdził, że w myśl powołanego przepisu nie ma podstaw na gruncie prawnokarnym, aby poczynić niekorzystne dla oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> ustalenia w tym zakresie.</p> <p>Sąd stwierdził, że nie zachodzą podstawy do stwierdzenia, iż oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span> wypełnił swoim zachowaniem, opisanym w punkcie <strong> <!-- -->XLVIII części wstępnej</strong> wyroku znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> W toku niniejszego postępowania Sąd stwierdził, iż w szeregu przypadków oskarżeni <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, czy oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span>, już przed spotkaniem z potencjalnymi zbywcami weksli mieli jasne wyobrażenie co do tego, w jaki sposób przysporzyć <span class="anon-block"> Spółce (...) Sp. z o.o.</span> korzyści majątkowej i konsekwentnie realizowali kolejne elementy założonego planu. Najpierw dochodziło do zawarcia umowy przenoszącej wierzytelność zabezpieczoną wekslem na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> za określoną cenę, następnie zbywca pod kierunkiem <span class="anon-block">J. H.</span> uzupełniał weksel, wpisując formułę „ustępuję bez kosztów”. Weksel był wypełniany z reguły na kwotę większą niż wskazana w umowie jako cena „sprzedaży”. Następnie trasat otrzymywał wezwanie do zapłaty sumy wekslowej z informacją, że dłużnik odmówił zapłaty – choć w zasadniczej liczbie wypadków dłużnik w ogóle nie był wzywany do zapłaty oraz z informacją o dokonaniu potrącenia należnej trasatowi ceny z sumą wekslową. Elementem kluczowym dla przypisania zamiaru w tych przypadkach była okoliczność, iż wezwanie dłużnika do zapłaty miało charakter wyłącznie pozorny – pisma o wezwaniu dla dłużnika i dla zbywcy weksla często mają tę samą datę sporządzenia, co w świetle logiki wyklucza uprzednie wezwanie dłużnika i uzyskanie od niego odpowiedzi odmownej. Inaczej jednak jest w sprawie opisanej w przedmiotowym zarzucie. Dłużnik – <span class="anon-block">J. B. (1)</span> wyraźnie odmówił zapłaty kwoty z weksla. W swoich zeznaniach świadek ten nie wskazał, aby między nim a <span class="anon-block">J. H.</span> istniało porozumienie co do pozorności czynności zmierzających do nabycia weksla od <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Nadmienić należy, że w spotkaniu z <span class="anon-block">A. K. (3)</span> i <span class="anon-block">A. B. (2)</span> nie uczestniczył oskarżony <span class="anon-block">J. H.</span>, tylko oskarżony <span class="anon-block">W. P. (4)</span>. Zgodnie z zasadą wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego. Zasada in dubio pro reo ma zastosowanie w niniejszym przypadku, gdyż pomimo przeprowadzenia wszystkich dostępnych dowodów, pozostają w dalszym ciągu niewyjaśnione okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie można wyprowadzić co najmniej dwie wersje zdarzeń. Mogło być tak, że <span class="anon-block">J. H.</span> ustalił przed spotkaniem <span class="anon-block">W. P. (2)</span> i <span class="anon-block">J. B. (1)</span> z przedstawicielami <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, że należy doprowadzić ich do zawarcia przedmiotowej umowy i przeniesienia praw z weksla w drodze indosu bez protestu, żeby w krótkim czasie, wezwaniu do zapłata <span class="anon-block">J. B. (3)</span>, mającym charakter wyłącznie pozorny, skierować wezwanie do zapłaty do indosanta <span class="anon-block"> – (...) Sp. z o.o.</span> i dokonać potrącenia ceny wskazanej w umowie, co spowoduje brak konieczności jej zapłaty. Jednakże również nie można wykluczyć tego, że oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> nie dokonywał takich ustaleń z wymienionymi osobami, skutkiem braku takiego porozumienia jest brak związku przyczynowo-skutkowego między działaniem oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> a skutkiem w postaci doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. Do istotnych znamion oszustwa należy związek przyczynowy między wprowadzeniem w błąd, czy wyzyskaniem błędu a niekorzystnym rozporządzeniem mieniem jest (tak wyrok Sądu Apelacyjnego we <span class="anon-block">W.</span> z dnia 31 maja 2012 r., II AKa 123/12, LEX nr 1171340). Znamię "doprowadza" zakłada istnienie związku przyczynowego między zachowaniem sprawcy a zachowaniem pokrzywdzonego i rezultatem w postaci niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez tego ostatniego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 grudnia 2010 r., II AKa 393/10, KZS 2011/5/83). Mając powyższe na uwadze, Sąd nie miał kompetencji do poczynienia niekorzystnych dla oskarżonego domniemań w tym zakresie.</p> <p>Sąd stwierdził również, że brak jest podstaw do przypisania oskarżonemu <span class="anon-block">W. P. (2)</span> czynu opisanego w punkcie <strong> <!-- -->L części wstępnej </strong>wyroku. Zgodnie z postawionym temu oskarżonemu zarzutem, doprowadził on <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem działając wspólnie i w porozumienie z oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span>. Mając na uwadze wskazane w poprzednim akapicie przyczyny Sąd nie stwierdził podstaw, aby przypisać <span class="anon-block">W. P. (2)</span> działanie, mając na względzie regulację <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> W stosunku do tego oskarżonego, w ocenie Sądu, można na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego sformułować dwie wersje – po pierwsze mógł on oczywiście doprowadzić <span class="anon-block">A. K. (3)</span> i <span class="anon-block">A. B. (2)</span> do zawarcia w imieniu <span class="anon-block">S.</span> umowy „sprzedaży” weksla oraz do dokonania indosu weksla na <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, mając pełną wiedzę co do planu prowadzącego do pozyskania weksla i braku konieczności zapłaty na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> ceny sprzedaży ustalonego wspólnie z <span class="anon-block">J. H.</span>, jak również działał w celu realizacji tego planu, mogło jednak być również tak, że działanie <span class="anon-block">W. P. (2)</span> opierało się na udzielonych mu instrukcjach i nie miał on wiedzy co do zamierzonych skutków, ani co do zamiaru doprowadzenia <span class="anon-block"> Spółki (...) Sp. z o.o.</span> do niekorzystnego rozporządzenia mieniem. W ocenie Sądu w świetle powyższego brak jest zatem podstaw do przypisania temu oskarżonemu działania w zamiarze kierunkowym doprowadzenia <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> do niekorzystnego doprowadzenia mieniem.</p> <p>Mając na uwadze powyższe wywody, Sąd odpowiednio w punktach <strong> <!-- -->IX i XI</strong> części dyspozytywnej wyroku uniewinnił oskarżonych <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> od popełnienia czynów opisanych w punktach <strong> <!-- -->I-IV, VI, XII, XXI, XXIII, XXIV, XXIX, XXXII, XXXIV-XXXVII części wstępnej </strong>wyroku, zaś oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> – od popełnienia czynów opisanych w punktach <strong> <!-- -->XXXVIII-XLVIII części wstępnej</strong> wyroku.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, przestępstwo oszustwa popełnia ten, kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. W doktrynie wyróżnia się również, w oparciu o powyższy przepis ustawy karnej, konstrukcję prawną oszustwa sądowego czy procesowego. Do wyczerpania znamion przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a> dochodzi bowiem również wówczas, gdy powód w toku procesu, aby udowodnić istnienie swojego roszczenia, powołuje się na nieprawdziwy dowód w celu wprowadzenia sądu w błąd i wydania przez niego orzeczenia, którego wynikiem będzie niekorzystne rozporządzenie mieniem pozwanego, z reguły – uwzględnienie żądania pozwu. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że konstrukcja przestępstwa oszustwa ma zastosowanie również wówczas, gdy wprowadzenie w błąd dotyczy innej osoby, niż ta, której mienia dotyczy niekorzystne rozporządzenie (tak m.in. dr <span class="anon-block">Z. K.</span>, Dochodzenie roszczeń majątkowych w postępowaniu cywilnym a oszustwo sądowe MP <span class="anon-block"> (...)</span> s. 638, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r., V KK 104/06, LEX nr 295629).</p> <p>W niniejszej sprawie analizie w aspekcie znamion przestępstwa tzw. oszustwa sądowego podlegało jedynie działanie oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, które polegało na uzyskaniu na skutek realizacji w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> formalnie przysługujących tej Spółce praw procesowych korzystnego dla niej rozstrzygnięcia – nakazu zapłaty w oparciu o przedłożony w charakterze dowodu istnienia roszczenia weksel, wystawiony przez <span class="anon-block">R. B. (1)</span> w imieniu <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Na uwadze należało mieć przy tym specyfikę postępowania nakazowego, w którym Sąd nie bada przedłożonych dowodów istnienia roszczenia pod względem ich prawdziwości, w szczególności nie dochodzi do przeprowadzenia postępowania dowodowego.</p> <p>Wskazać należy, że o ile Sąd poczynił ustalenia faktyczne co do podobnych działań w przypadku umów zawartych z pokrzywdzonymi <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. C.</span>, <span class="anon-block">M. H.</span>, <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">W. J.</span>, <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> W (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block">S. W.</span>, <span class="anon-block">L. G. (1)</span>, <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, <span class="anon-block">Z. S.</span>, <span class="anon-block">S. N.</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span>, <span class="anon-block">K. C.</span>, brak było podstaw do przypisania w tych przypadkach oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> czynów polegających na dokonaniu lub usiłowaniu dokonania oszustwa sądowego. W ocenie Sądu, mając na uwadze, iż Prokurator postawił zarzut w zakresie dokonania oszustwa sądowego jedynie w zakresie czynu opisanego w punkcie VII aktu oskarżenia, tylko w tym zakresie Sąd miał kompetencję przypisać obu oskarżonym przestępstwo usiłowania popełnienia oszustwa sądowego. W stosunku zaś do zachowań nie objętych zarzutami aktu oskarżenia przypisanie usiłowania czy dokonania oszustwa sądowego stanowiłoby, w ocenie Sądu, wykroczenie poza granice oskarżenia i naruszenie tym samym zasady skargowości. Zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2011 r., III KK 366/10 (Biul.SN 2011/6/14-15), że „Tożsamość (identyczność) czynu będzie przy tym wyłączona w przypadku różności podmiotów czynu, różności dóbr prawnych naruszonych czynem i, co silnie zaakcentowały sądy obu instancji w tej sprawie, w przypadku różnicy co do osoby pokrzywdzonego. Ta ostatnia różnica będzie jednak wykluczać tożsamość czynu tylko w przypadku, gdy łączyć się będzie z ustaleniem także innych różnic, na przykład co do miejsca zdarzenia, czasu czynu, przedmiotu wykonawczego lub ustawowych znamion czynu”. W niniejszej sprawie, mając na uwadze brak ujęcia powyższych zachowań w zarzutach aktu oskarżenia, przypisanie czynu polegającego na tzw. oszustwie sądowym wymagałoby wskazanie zarówno innych ram czasowych, miejsca i okoliczności popełnienia czynów, jak również przyjęcie innej konstrukcji czynu, gdyż w przypadku oszustwa sądowego podmiotem podlegającym wprowadzeniu w błąd i doprowadzającym do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego jest sąd orzekający.</p> <p>Sąd nie podzielił zarzutu podnoszonego przez oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> oraz jego obrońcę, że oskarżony ten działał w usprawiedliwionym błędzie co do tego, że jego działanie nie wypełnia znamion czynu zabronionego. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30)">art. 30 k.k.</a>, nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności. Dokonywana ocena w tym zakresie powinna się opierać na zindywidualizowanej ocenie, czy konkretny sprawca, w konkretnych okolicznościach, mógł sobie uświadomić bezprawność przedsięwziętego czynu. Orzeczenia stwierdzające brak znamion przestępstwa oszustwa, na które powołuje się oskarżony zostały dokładnie przeanalizowane przez Sąd, w wyniku tej analizy Sąd stwierdził, że żadne z nich nie dotyczyło sytuacji faktycznej podobnej do uznanych przez Sąd w niniejszej sprawie za wyczerpujące znamiona przestępstwa. Podzielić należy pogląd, że kryteria usprawiedliwienia nieświadomości bezprawności mają przede wszystkim charakter obiektywny, co oznacza, że przy ich rozpoznawaniu i ustaleniu należy posłużyć się kryterium normatywnym miarodajnego (wzorowego) obywatela, a następnie uwzględniając również kryterium subiektywne, charakterystyczne dla problematyki błędu, należy ocenić, czy miałby on możliwość uniknięcia błędu w postaci nieświadomości bezprawności czynu (Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 maja 2003 r., II KK 331/02, OSNwSK 2003/1/969). Zatem niezasadnym byłoby stwierdzenie, że oskarżony działał w usprawiedliwionym błędzie opartym na treści powyższych orzeczeń w przedmiocie umorzenia postępowania z powodu braku znamion czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 286;art. 286 § 1)">art. 286 § 1 k.k.</a>, skoro działania te miały odmienny przebieg od tych opisanych w przedmiotowych orzeczeniach. W szczególności w żadnym z nich nie występuje element w postaci fikcji zawiadomienia dłużnika, aby formalnie uczynić zadość wymogom co do skorzystania z poszukiwania zwrotnego w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19360370282" title="Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe - Dz. U. z 1936 r. Nr 37, poz. 282 ()">prawa wekslowego</a>.</p> <p>Wymierzając w stosunku do każdego z oskarżonych <strong> <!-- -->w punktach XIII i XIV części dyspozytywnej wyroku</strong> karę łączną pozbawienia wolności i grzywny z zastosowaniem zasady częściowej absorpcji Sąd kierował się przesłankami wymiaru kary łącznej określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1;art. 86 § 2)">art. 86 § 1 i § 2 k.k.</a> Wysokość kary łącznej wymierzonej w stosunku do każdego z oskarżonych uwzględnia związek podmiotowy i przedmiotowy popełnionych czynów. Należy mieć na uwadze, że instytucja kary łącznej jest bowiem formą prawnokarnej reakcji, obejmującej wymiar sankcji karnych za każde z pozostających w realnym zbiegu przestępstw, z uwzględnieniem relacji zachodzących między popełnionymi przez sprawcę przestępstwami. Sąd podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego w Łodzi wyrażone w wyroku z dnia 9 maja 2001 r., II AKa 63/01 (Prok.i Pr.-wkł. 2002/7-8/20), iż „zastosowanie zasady absorpcji, asperacji czy kumulacji przy orzekaniu tak kary łącznej, jak i wydawaniu wyroku łącznego uwarunkowane jest przede wszystkim relacjami zachodzącymi pomiędzy prawomocnie osądzonymi czynami, objętymi tymże skazaniem. Relacje te sprowadzają się do określenia, jak bliski związek przedmiotowo-podmiotowy łączy te czyny oraz w jakich odstępach czasu zostały one popełnione”. Sąd miał również na uwadze znaczną dysproporcję między ilością czynów przypisanych każdemu z oskarżonych.</p> <p>Sąd w punkcie <strong> <!-- -->XV części dyspozytywnej</strong> wyroku warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności wobec oskarżonego <span class="anon-block">R. S. (1)</span>. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1)">art. 69 § 1 k.k.</a> stanowi, że Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat, kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej jako kara samoistna, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. W ocenie Sądu, ocena właściwości i warunków osobistych oskarżonego przemawia za powzięciem przekonania przez Sąd, że w przyszłości oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego i unikał popełniania przestępstw. Ustalając okres próby Sad miał na uwadze treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 pkt 1 k.k.</a>, z którego wynika, że okres próby w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wynosi od 2 do 5 lat, w ocenie Sądu nadzór kuratora sądowego zapewni kontrolę Sądu nad prawidłowym funkcjonowaniem oskarżonego w okresie próby.</p> <p>Sąd w punktach <strong> <!-- -->XVI i XVII części dyspozytywnej</strong> wyroku orzekł na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Zgodnie z powołanym przepisem, w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się. Pojęcie szkody nie zostało zdefiniowane na gruncie prawa karnego, dlatego należy korzystać z dorobku naukowego wypracowanego w dziedzinie prawa cywilnego. Przy ustalaniu wartości szkody zasadnym jest zatem sięganie po regulację zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361 k.c.</a> Jednakże przeniesienie cywilistycznej interpretacji tego pojęcia nie powinno następować w sposób bezpośredni i całościowy, uwzględnić należy bowiem odmienność celów, jakim służą przepisy karne. Obowiązek naprawienia szkody jest środkiem karnym, a zatem wymierzenie go jest konsekwencją popełnienia przez sprawcę przestępstwa. Przepisy prawa karnego regulują samoistne podstawy nałożenia obowiązku naprawienia szkody, jednakże dla ustalenia granic tego obowiązku zasadne jest posiłkowanie się regułami prawa cywilnego (tak Anna Muszyńska, Naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem, W-wa 2010 Wolters Kluwer). Słusznie się postuluje, aby unikać posługiwania się tym samym pojęciem w ramach tego samego systemu prawnego w różnych znaczeniach.</p> <p>Podkreślić należy, iż okoliczność doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem z całą pewnością nie jest równoznaczna z powstaniem i istnieniem szkody w mieniu pokrzywdzonego. Po przeprowadzeniu wszystkich dowodów w niniejszej sprawie, Sąd stwierdził, że w niektórych przypadkach brak jest podstaw do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody.</p> <p>W wyniku popełnienia przestępstwa opisanego na nowo w <strong> <!-- -->punkcie I części dyspozytywnej</strong> wyroku (punkt V aktu oskarżenia), przypisanego oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, oskarżonym przypisano przestępstwo w formie stadialnej usiłowania, nie doszło więc do wyrządzenia szkody <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> W przypadku czynu opisanego na nowo <strong> <!-- -->w punkcie III podpunkcie 2 części dyspozytywnej</strong> wyroku, przypisanego oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> (punkt XXX aktu oskarżenia), okolicznością miarodajną dla ustalenia, czy istnieje podstawa do nałożenia na oskarżonych obowiązku naprawienia szkody, jest złożenie przez zarząd <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczeń woli zawartych w umowie sprzedaży weksla. Nie ulega wątpliwości, iż weksel stanowi jedynie środek do dochodzenia zabezpieczonej nim wierzytelności, kluczowe znaczenie ma zatem, komu przysługuje owa wierzytelność. Unicestwienie skutków umowy cesji wierzytelności skutkuje przecież odzyskaniem przez wierzyciela możliwości dochodzenia należności, będącej poprzednio przedmiotem cesji. Z poczynionych ustaleń, dotyczących czynu opisanego na nowo <strong> <!-- -->w punkcie II części dyspozytywnej</strong> wyroku (punkt XIV aktu oskarżenia), przypisanego oskarżonym <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span>, wynika, że <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> uzyskała tytuł wykonawczy przeciwko <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, odpowiadający wysokości zobowiązania wynikającego z umowy sprzedaży weksli (k. 3120, k. 3150v), mając powyższe na uwadze, brak jest podstaw do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 415;art. 415 § 5)">art. 415 § 5</a> zd. drugie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">k.p.k.</a>, obowiązku naprawienia szkody nie orzeka się, jeżeli o roszczeniu wynikającym z popełnienia przestępstwa prawomocnie już orzeczono w innym postępowaniu.</p> <p>W przypadku czynu opisanego <strong> <!-- -->w punkcie V podpunkcie 1 części dyspozytywnej</strong> wyroku (punkt VII aktu oskarżenia), przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span>, podkreślić należy, iż z poczynionych ustaleń, w szczególności z zeznań przedstawiciela <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> złożonych na rozprawie w dniu 27 maja 2011 r. wynika ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowy weksel został zwrócony <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, skutkiem zaś odzyskania weksla jest możliwość dochodzenia roszczeń zabezpieczonych wekslem na jego podstawie. Z poczynionych ustaleń, dotyczących czynu opisanego <strong> <!-- -->w punkcie V podpunkcie 6 części dyspozytywnej</strong> wyroku, przypisanego oskarżonemu <span class="anon-block">J. H.</span> (punkt XVI aktu oskarżenia), wynika, że pokrzywdzeni <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> otrzymali w listopadzie 2008 roku od <span class="anon-block">W. Z. (1)</span> piec, cena sprzedaży tego pieca stanowiła zaś należność <span class="anon-block">Z. S.</span> i <span class="anon-block">S. N.</span> zabezpieczoną wekslem. W przypadku czynu opisanego <strong> <!-- -->w punkcie V podpunkcie 8 części dyspozytywnej</strong> wyroku, przypisanego <span class="anon-block">J. H.</span> (punkt XX aktu oskarżenia), Sąd miał na uwadze, iż <span class="anon-block">S. W.</span> – reprezentant <span class="anon-block"> Spółki W (...) Sp. z o.o.</span> w swoich zeznaniach złożonych na rozprawie wskazał stanowczo, iż nie uważa jakoby poniósł szkodę, mając na uwadze powyższe, istotnym jest, że pokrzywdzony ten nie wystąpił z wnioskiem o naprawienie szkody.</p> <p>W punkcie <strong> <!-- -->XVI części dyspozytywnej</strong> wyroku Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzekł o solidarnej odpowiedzialności obu oskarżonych w zakresie obowiązku naprawienia szkody na rzecz 1. <span class="anon-block">M. B. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. M.</span>, <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, <span class="anon-block">I. K. (1)</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span>, <span class="anon-block">M. T.</span> i <span class="anon-block">S. R.</span>. Przyjęcie solidarnej odpowiedzialności oskarżonych jest uzasadnione, mając na uwadze, że przepisy prawa cywilnego w tym zakresie mają zastosowanie. Zgodnie z powołanym przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> Sąd ma kompetencje do nałożenia obowiązku naprawienia szkody w całości albo w części. Sąd, orzekając obowiązek naprawienia szkody w części, miał na uwadze ustaloną wysokość ceny, za jaką pokrzywdzeni wyrazili chęć zbycia weksli. W ocenie Sądu, brak było natomiast podstaw do ustalenia pełnej wysokości szkody w niniejszej sprawie.</p> <p>W szczególności, Sąd stwierdził, że zasadnym było zobowiązanie oskarżonych <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">Z. M.</span> kwoty 31.000 zł tytułem naprawienia szkody w części. Z podanych przez pokrzywdzonego informacji wynika, że niezapłacona mu należność z tytułu wykonanych robót na dzień 2 października 2001 r. wyniosła łącznie 31.124,92 zł, co wynika przede wszystkim z treści salda sporządzonego w oparciu dane na dzień 2 października 2002 r. Mając na uwadze powyższe, rzeczywista wartość wyrządzonej pokrzywdzonemu szkody, podlegającej udowodnieniu wyniosła co najmniej 31.000 zł. Sąd zobowiązał także oskarżonych <span class="anon-block">J. H.</span> i <span class="anon-block">R. S. (1)</span> do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span> kwoty 55.000 zł tytułem naprawienia szkody w części. Ustalając wartość wyrządzonej szkody, podlegającej ustaleniu w niniejszym postępowaniu, Sąd oparł się na treści zeznań samego pokrzywdzonego <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, jak również świadka <span class="anon-block">B. J.</span>. Sąd miał również na uwadze, iż kwota ta stanowiła należność dla <span class="anon-block">M. J. (1)</span>, działającego jako osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą. Ustalając wysokość wyrządzonej <span class="anon-block">I.</span> i <span class="anon-block">A. K. (2)</span> szkody Sąd przyjął, iż równa się ona ustalonej przez strony cenie „sprzedaży” weksla. W ocenie Sądu, skoro pokrzywdzeni akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określonej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie, nie zwiększając dolegliwości finansowej oskarżonych ponad potrzebę.</p> <p>W punkcie <strong> <!-- -->XVII części dyspozytywnej</strong> wyroku Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> orzekł obowiązek naprawienia szkody w części wobec oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> na rzecz pokrzywdzonych <span class="anon-block">K. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">Z. C.</span>, <span class="anon-block">M. H.</span>, <span class="anon-block">L. G. (1)</span>, <span class="anon-block">A. K. (4)</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, <span class="anon-block">W. J.</span>, <span class="anon-block">T. K. (1)</span>, <span class="anon-block">I. P.</span> i <span class="anon-block">F. P.</span>, <span class="anon-block">K. C.</span>. Ustalając wysokość wyrządzonej <span class="anon-block">K. Z. (2)</span>, <span class="anon-block">S. S. (1)</span>, <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. K. (4)</span>, <span class="anon-block">W. J.</span> szkody Sąd przyjął, iż równa się ona ustalonej przez strony cenie „sprzedaży” weksla. W ocenie Sądu, skoro pokrzywdzeni akceptowali otrzymanie w zamian za przeniesienie przysługującej im wierzytelności określonej kwoty, zasadnym jest określenie w ten sposób wartości mienia, którego dotyczyło niekorzystne rozporządzenie, nie zwiększając dolegliwości finansowej oskarżonych ponad potrzebę.</p> <p>Orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w punkcie<strong> <!-- --> XVIII</strong> części dyspozytywnej wyroku Sąd wydał w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1;art. 17 ust. 2)">art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (Dz.U.1983.49.223 j.t.), stwierdzając, że uiszczenie przez oskarżonych kosztów sądowych byłoby dla niego zbyt uciążliwe, mając na uwadze sytuację majątkową obu oskarżonych, w tym także okoliczność, iż ciążą na nich obowiązki naprawienia wyrządzonej szkody w znacznej wysokości, zaś w stosunku do oskarżonego <span class="anon-block">J. H.</span> – również perspektywę pobytu w zakładzie karnym przez dość długi okres.</p> </div>