I C 1375/13

<p>Sygn.akt IC 1375/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 22 grudnia 2014 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Brzegu Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSR Halina Bułkowska-Boberska</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Danuta Klimek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014r. w Brzegu</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. R.</span> </strong> </p> <p>przeciwko</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. S.</span> </strong> </p> <p>o zadośćuczynienie</p> <p>1.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block">D. S.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">T. R.</span> kwotę<strong> <!-- --> 20.000,00 </strong>zł (dwadzieścia tysięcy złotych 00/100) z odsetkami ustawowymi od dnia 4.11.2013r do dnia zapłaty oraz kwotę 1.217,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,</p> <p>2.  w pozostałej części powództwo oddala,</p> <p>3.  nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Brzegu kwotę 2.500,00 zł tytułem kosztów opłaty sądowej od której powód był zwolniony.</p> <p>Na oryginale właściwy podpis</p> <p>IC 1375/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód <span class="anon-block">T. R.</span> wniósł o zapłatę kwoty 40 000 zł tytułem zadośćuczynienia i kwotę 10 000 zł tytułem odszkodowania wraz z kosztami postępowania i odsetkami stawowymi od dnia wniesienia pozwu. W uzasadnieniu żądania podniósł, że w dniu 11.10.2012 roku został uderzony przez pozwanego pięścią w twarz co spowodowało upadek i obrażenia ciała w postaci zmiażdżenia kości twarzoczaszki jarzmowo-oczodołowej z przemieszczeniem odłamów. Powód poddany został zabiegowi operacyjnemu a leczenie szpitalne zakończone zostało 11.12.2012 roku.W ocenie powoda doznawane cierpienia fizyczne i psychiczne uzasadniają żądanie zapłaty zadośćuczynienia, zaś wina pozwanego nie budzi wątpliwości wobec skazania go prawomocnym wyrokiem karnym z 28 lutego 2013 roku za przestępstwo przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 par. 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a par.1 k.k.</a> Żądanie odszkodowania natomiast powód uzasadnił tym, że przez okres zwolnienia lekarskiego pobierał świadczenie w wysokości 80% swojego wynagrodzenia.</p> <p>W sprzeciwie od wyroku zaocznego pozwany <span class="anon-block">D. S.</span> wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasadzenie od powoda kosztów postępowania w sprawie, zarzucając, iż w zakresie żądania odszkodowania powód w żaden sposób nie wykazał sposobu wyliczenia i podstaw żądania w tym zakresie, natomiast w zakresie zadośćuczynienia w ocenie pozwanego nie zachodzą podstawy do jego uwzględnienia, ponieważ to powód doprowadził do zaistniałej sytuacji, a impulsywna reakcja pozwanego było jedynie reakcją na zachowanie powoda. Uwzględnienie żądania utożsamia pozwany z naruszeniem zasad współżycia społecznego, bowiem pozwany jako funkcjonariusz służby więziennej zmuszony był do odejścia ze służby i od tego czasu pozostaje bez pracy a ma na utrzymaniu małoletnie dziecko.</p> <p>Sąd ustalił następujący stan faktyczny w sprawie:</p> <p>W dniu 11.10.2012 roku na terenie marketu <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> pozwany uderzył powoda pięścią w twarz z dużą siłą. W wyniku uderzenia powód stracił przytomność i uderzając głową o powierzchnię przy bezwładnym upadku doznał rozległego złamania – zmiażdżenia kości twarzoczaszki jarzmowo-oczodołowej po stronie lewej z przemieszczeniem odłamów. Powód został poddany zabiegowi operacyjnemu nastawienia lewej kości jarzmowej, a leczenie szpitalne zostało zakończone 11.12.2013 roku.</p> <p>Powód po zabiegu odczuwał ból przy najdrobniejszej mimice twarzy, posiłki mógł przyjmować jedynie w postaci płynnej. Twarz powoda była obrzmiała, porozbijana i posiniaczona.</p> <p>Dowód: dokumentacja medyczna i fotograficzna k.11 – 14, 20, 59 – 79</p> <p>Powód kontynuował leczenie w <span class="anon-block"> (...)</span> Wojewódzkiego Centrum Medycznego w <span class="anon-block">O.</span> na Oddziale <span class="anon-block"> (...)</span> Szczękowo-Twarzowej. Lekarz prowadzący podczas ostatniej wizyty stwierdził, że skutki obrażeń odczuwalne mogą być jeszcze przez długi czas. Powód nadal odczuwa dolegliwości w postaci braku czucia, odrętwienia lewej części twarzy. Powód poza praca zawodową, angażował się także w życie rodzinne. W chwili zdarzenia pierwszy syn powoda miał 13 miesięcy i powód pomagał w czynnościach codziennych i opiece nad synem żonie, która jest osoba niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym.</p> <p>Dowód: przesłuchanie powoda</p> <p>Decyzja Burmistrza z dnia <span class="anon-block">(...)</span>roku- k. 17</p> <p>Pozwany prawomocnym wyrokiem karnym z 28 lutego 2013 roku został skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat za przestępstwo przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 par. 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 57 a;art. 57 a § 1)">art. 57a par.1 k.k.</a>, polegające na tym, że w dniu 11 października 2012 roku na terenie marketu <span class="anon-block">B.</span> w <span class="anon-block">B.</span> dopuścił się obrażeń ciała u <span class="anon-block">T. R.</span>, w ten sposób, że uderzył go pięścią w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci złamania kości twarzoczaszki jarzmowo – oczodołowej po stronie lewej naruszające czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia trwający dłużej niż 7 dni, przy czym czynu tego dokonał publiczne i z oczywiście błahego powodu. Zasądzono też na rzecz powoda nawiązkę w kwocie 500 zł.</p> <p>Dowód: wyrok w sprawie karnej <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Pismem z dnia 9.10.2013 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 40 000 zł tytułem zadośćuczynienia i kwoty 10 000 zł tytułem odszkodowania do dnia 15.10.2013 roku</p> <p>Dowód: wezwanie do zapłaty</p> <p>Sąd zważył co następuje:</p> <p>Powództwo w ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie co do zasady, aczkolwiek w innej wysokości aniżeli przez powoda żądana. Okoliczności zdarzenia w świetle wyroku karnego SR w Brzegu z dnia 28.02.2013 roku nie budzą wątpliwości. Z mocy bart. 11 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> sąd związany jest skazującym wyrokiem karnym. Tym samym wina pozwanego w wywołaniu obrażeń ciała powoda jest oczywista, jak również zakres doznanych przez powoda obrażeń. Pozwany argumentując swoje stanowisko w sprawie usiłował dowieść, że to powód przyczynił się do zaistniałego zdarzenia swoim zachowaniem. O ile nawet istotnie powód nieprawidłowym manewrem, wymuszając pierwszeństwo przejazdu, to ocenianie tej okoliczności w kategoriach przyczynienia się powoda do powstałej szkody, zarówno w świetle orzeczenia sądu karnego jak i zasad współżycia społecznego uznać należy za niedopuszczalne. Z zeznań pozwanego wynika, że jego irytacja wynikała z faktu, że zniszczeniu, wskutek nieprawidłowego manewru samochodu kierowanego przez powoda, uległy cenne modele pływające, które przewoził w swoim samochodzie. Fakt ten w żaden jednak sposób nie usprawiedliwia agresywnego zachowania pozwanego, skutkującego doznanymi przez powoda obrażeniami ciała. Jako funkcjonariusz służby więziennej pozwany nie tylko prawnie ale i moralnie zobowiązany był do zachowania zgodnego z prawem i dobrymi obyczajami. Nadto dysponował pozwany umiejętnościami z zakresu sztuk walki, co tym bardziej w świetle etyki sportowej i posiadanych umiejętności obliguje do szczególnie wyważonych i akceptowanych społecznie zachowań. Tymczasem pozwany wykorzystał niejako swoje umiejętności, zadając powodowi tak dotkliwy cios. Orzekając zatem o wysokości zadośćuczynienia wziął Sąd pod uwagę rodzaj doznanych obrażeń, ich uciążliwość dla życia powoda i obecny stan zdrowia będący konsekwencją doznanych urazów. Przewidziana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1;art. 444 § 2)">art. 444 par. 1 i 2 k.c.</a> krzywda, za którą Sąd może przyznać poszkodowanemu, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 par.1 kc</a>, odpowiednią kwotę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego, obejmuje zarówno cierpienia fizyczne jak i cierpienia moralne. Chodzi zatem o cierpienia fizyczne w postaci bólu, niedogodności ruchowych, ograniczeń i braku sprawności i związane z nimi ujemne przeżycia psychiczne będące następstwem uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia. Przyznana tytułem zadośćuczynienia kwota pieniężna ma za zadanie przede wszystkim złagodzenie tych cierpień.</p> <p>Przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego. Zostały one wypracowane przez judykaturę, a przede wszystkim orzecznictwo Sądu Najwyższego. Tak więc kompensacyjny charakter zadośćuczynienia wymaga, aby stanowiło ono odczuwalną ekonomicznie wartość, adekwatną do doznanej krzywdy, aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa i utrzymywać się w rozsądnych granicach ( wyroki z dnia 26 lutego 1962r., CR 902/61, z dnia 24 czerwca 1965r., <span class="anon-block"> (...)</span> 203/65). Mając zatem na względzie stopień doznanego uszkodzenia ciała, cierpienia fizyczne doznawane prze powoda, cierpienia moralne związane z wyłączenia z normalnego funkcjonowania, trudnego w okolicznościach rodzinnych powoda Sąd, uznał, iż kwota 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia, przy uwzględnieniu orzeczonej nawiązki w kwocie 500 zł spełnia w odniesieniu do powoda swoje ustawowe przesłania. Wysokość zadośćuczynienia określonego przez Sąd ma charakter ocenny, uznaniowy, odnoszący się do indywidualnych okoliczności konkretnego przypadku. Nie oznacza to jednak całkowitej dowolności w przyznawaniu należnego osobie poszkodowanej zadośćuczynienia. Jest ono bowiem wypadkową wielu okoliczności, na które składają się przede wszystkim charakter urazu, rozmiar doznawanych cierpień, skutki zdrowotne doznanych urazów i wpływ doznanego wypadku i jego konsekwencje na jakość życia osoby poszkodowanej. Powód w chwili doznania wypadku była osobą młodą, odpowiedzialną nadto za rodzinę i będącym jej filarem wobec faktu, że opiekował się niepełnosprawną żoną i 13 miesięcznym dzieckiem. Brak możliwości pełnego uczestniczenia w życiu rodziny i obowiązkach rodzinnych stanowiło oczywistą, nie wymagającą dowodu okoliczność potęgującą rozmiar doznanej krzywdy. Nie bez znaczenia dla oceny rozmiaru krzywdy powoda są także cierpienia natury moralnej i psychicznej. Wymagał bowiem powód pomocy ze strony rodziny po zabiegu, podczas gdy to on winien pomagać swojej partnerce w opiece nad dziećmi. Ponadto oczywistym wydaje się także odczuwanie wstydu, zażenowania i dyskomfortu życiowego wynikającego z wyglądu po zabiegu, kiedy to twarz powoda była posiniaczona i obrzmiała .Tak więc rozmiar urazów, związane z nimi cierpienia i niedogodności życiowe noszące znamiona cierpień psychicznych, utratę zdrowia, cierpienia fizyczne doznane wskutek samego zdarzenia jak i doznawane w trakcie leczenia oraz nadal przez powoda odczuwane uzasadniają w pełni ocenę, iż zasądzona kwota cierpienia te i dolegliwości złagodzi i skompensuje. W ocenie Sądu żądanie w pozostałym zakresie jest wygórowane, nie może bowiem przyznane zadośćuczynienia prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego. Od momentu zakończenia leczenia w 2012 roku (zaświadczenie lekarskie z 12.11.2012 roku – k. 14) pozwany nie leczył się i nie korzystał z żadnych porad lekarskich. Leczenie zostało zakończone i poza podniesionymi przez powoda dolegliwościami nie wiążą się skutki urazu z żadnymi dodatkowymi cierpieniami czy dysfunkcjami w pracy organizmu powoda i w funkcjonowaniu w codziennym życiu. Dlatego też, mając powyższe na uwadze, orzeczono zadośćuczynienie w kwocie 20.000 zł z odsetkami od dnia wniesienia pozwu, zgodnie z żądaniem powoda. Powód wzywał pozwanego do zapłaty należności wyznaczając termin 15.10.2013 roku. Pozwany nie uczynił zadość wezwaniu w żaden sposób, zatem pozostaje w zwłoce ze spełnieniem świadczenia, co uzasadnia zasądzenie odsetek na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> </p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 par. 1 kc</a> w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Żądanie dotyczące odszkodowania z tytułu utraconych zarobków znajduje usprawiedliwienie prawne w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 §2 kc</a>, statuującego zasadę pełnego odszkodowania wynagrodzenia szkody w mieniu. Wysokość odszkodowania powinna ściśle odpowiadać rozmiarom wyrządzonej szkody. Zasada pełnego odszkodowania w ujęciu przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> przejawia się w tym, że odszkodowanie obejmuje zarówno straty jakie poszkodowany poniósł jak i korzyści, które mógł osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono. Szkoda w postaci utraconych korzyści ma zawsze, z istoty swej, charakter hipotetyczny . Istotne jest jednak to, że szkoda taka musi być przez poszkodowanego wykazana. Tymczasem powód żądając odszkodowania z tytułu utraconych zarobków w kwocie 10.000 zł. ograniczył się jedynie do przedstawienia zaświadczenia o zarobkach (vide k.18), z którego nie sposób wyprowadzić żadnych wniosków ani wyliczeń. To na powodzie, zgodnie z regułą zawarta wart. 6 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> spoczywał ciężar przedstawienia faktów i dowodów na poparcie swojego żądania. Co więcej w replice do sprzeciwu pozwanego od wyroku zaocznego powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, mimo podnoszonych w sprzeciwie argumentów dotyczących kwestii odszkodowania nie przedstawił zestawienia wykazu faktycznie otrzymanego wynagrodzenia za okres korzystania ze zwolnienia lekarskiego i hipotetycznego, które otrzymałby powód, gdyby nie korzystał ze zwolnień lekarskich na leczenie skutków urazu wywołanych czynem niedozwolonym pozwanego. Dlatego żądanie powyższe jako nieudowodnione rachunkowo zostało oddalone.</p> <p>Obciążenie pozwanego kosztami postępowania uzasadnia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>, gdyż powód wprawdzie uległ przeciwnikowi w znacznej części, to jednak co do zasady w zakresie zadośćuczynienia jego żądanie zostało uwzględnione.</p> </div>