II Ca 299/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 299/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 27 listopada 2013 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="161"/> <col width="549"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Małgorzata Grzesik (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Sławomir Krajewski</p> <p>SR del. Tomasz Szaj</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>st. sekr. sąd. Dorota Szlachta</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 roku w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block">K. K.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez powódkę</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim</p> <p>z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I C 378/10</p> <p>I.  <strong> <!-- -->oddala apelację; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">M. Ś.</span> kwotę 369 (trzysta sześćdziesiąt dziewięć) złotych w tym podatek VAT tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 299/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim Wydział I Cywilny, oddalił powództwo (I) oraz przyznał radcy prawnemu <span class="anon-block">M. Ś.</span> od Skarbu Państwa- Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim kwotę 738 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu (II).</p> <p>Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach <br/>i rozważaniach:</p> <p>Powódka <span class="anon-block">D. K.</span> jest matką pozwanego <span class="anon-block">K. K.</span>.</p> <p>W dniu 26 września 2007 r. podpisany został aneks do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 07 października 2005 r. zawartej pomiędzy <span class="anon-block"> (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością</span> w <span class="anon-block">W.</span> a <span class="anon-block">D. K.</span>.</p> <p>Daty dokładnie nieustalonej przed 30 kwietnia 2008 r. powódka, będąc przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w postaci kiosku detalicznego, zawarła w formie pisemnej umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. W ramach tej umowy powódka zobowiązała się do uiszczania opłaty abonamentowej i otrzymała telefon komórkowy <span class="anon-block">marki S.</span>, który przekazała do korzystania synowi <span class="anon-block">K. K.</span>.</p> <p>Strony postępowania ustnie uzgodniły, że w zamian za możliwość korzystania z telefonu otrzymanego od matki pozwany będzie opłacał związane z tym należności abonamentowe i przynajmniej w początkowym okresie obowiązywania umowy <span class="anon-block">K. K.</span> powinność tę wypełniał.</p> <p>W okresie od dnia 30 kwietnia 2008 r. do 18 listopada 2008 r. pozwany przebywał w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">S.</span>, gdzie odbywał karę pozbawienia wolności.</p> <p>Aparat telefoniczny, którego użyczyła mu powódka wraz z przynależną do niego kartą SIM <span class="anon-block">K. K.</span> zostawił w mieszkaniu przy <span class="anon-block">Placu (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>, w którym mieszkał przed osadzeniem.</p> <p>W Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">S.</span> odebrano pozwanemu aparat telefoniczny, w którym umieszczona była karta SIM niezwiązana z umową zawartą przez powódkę. Aparat ten zdeponowano w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">S.</span>.</p> <p>Powódka bezskutecznie domagała się od Dyrektora Zakładu Karnego w <span class="anon-block">S.</span> wydania jej odebranego pozwanemu, a przechowywanego w depozycie zakładu, aparatu telefonicznego.</p> <p>Po opuszczeniu zakładu karnego pozwany stwierdził, że z mieszkania przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> zabrano część należących do niego przedmiotów, w tym m.in. aparat telefoniczny i komputer, o których zabór podejrzewał powódkę. O tym fakcie pozwany zawiadomił funkcjonariuszy z Komendy Powiatowej Policji w <span class="anon-block">S.</span> i po ich interwencji odzyskał od matki komputer.</p> <p>Pismem z dnia 11 marca 2009 r. operator telefonii komórkowej <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> w <span class="anon-block">W.</span> skierował do powódki ostateczne wezwanie do zapłaty kwoty 1.657 zł.</p> <p>Pismem z dnia 24 lipca 2009 r. operator telefonii komórkowej <span class="anon-block">(...)</span> Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w <span class="anon-block">W.</span> poinformował powódkę o zamiarze wszczęcia wobec niej postępowania windykacyjnego co do zaległości w kwocie 1.255,29 zł.</p> <p>Pismem z dnia 12 sierpnia 2009 r. firma windykacyjna KRUK wezwała powódkę do zapłaty należności w wysokości 2.654,43 zł, a następnie pismem z dnia 10 grudnia 2009 r. przesyłała powódce propozycję ugody co do spłaty tej kwoty.</p> <p>W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji stwierdził, iż powództwo okazało się niezasadne.</p> <p>Sąd Rejonowy wskazał, iż podstawę prawną części żądania pozwu stanowią przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> i w związku z tym uznał, że powódka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła materiału dowodowego wystarczającego dla uwzględnienia jej żądania. Według Sądu I instancji strona powodowa nie wykazała przede wszystkim faktu ani wysokości poniesionej szkody. Nie wykazała nawet, z którym konkretnie operatorem sieci telefonii komórkowej zawarła umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych na rzecz pozwanego, jaki model aparatu telefonicznego przekazała pozwanemu i jakiego konkretnie odcinka czasowego dotyczą zaległości w opłatach abonamentowych, mimo tego, że są to okoliczności doniosłe z punktu widzenia zasadności analizowanego żądania.</p> <p>Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż powódka nie wykazała, jaki operator świadczył usługi telekomunikacyjne, z których faktycznie korzystał pozwany, jakie z tego tytułu powstały należności i jakiego okresu dotyczyły. Przedłożone zaś odcinki wpłat dotyczą różnych okresów, jako że są wśród nich takie z terminem płatności przypadającym w roku 2005, 2006, 2007 i 2008 i, co ważniejsze, tylko na kilku z nich widnieje stempel świadczący o tym, że zostały opłacone, co zresztą samo przez się nie przesądza jeszcze o tym, że opłaty w danej wysokości dokonała w ogóle powódka. W ocenie Sądu I instancji nie można było wykluczyć, że odcinki wpłat, jakimi posłużyła się powódka, dotyczą opłat dokonanych faktycznie przez pozwanego, a jedynie przekazanych powódce jako dowód spełnienia świadczenia, które, z mocy umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, formalnie obciążało właśnie tę ostatnią.</p> <p>Ponadto Sąd I instancji stwierdził, iż w zaprezentowanym materiale dowodowym brak jest też danych do przyjęcia, że zachowanie <span class="anon-block">K. K.</span> było bezprawne i zawinione oraz, że między tymże zachowaniem a szkodą powódki istnieje łączność przyczynowo- skutkowa. Sąd zwrócił przy tym uwagę na podnoszony przez pozwanego, a nie zanegowany przez powódkę, fakt, że w okresie od 30 kwietnia 2008 r. do 18 listopada 2008 r., w związku z pobytem w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">S.</span>, pozwany nie miał możliwości korzystania z telefonu komórkowego użyczonego mu przez matkę, albowiem znajdował się on w mieszkaniu przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>, skąd zresztą zabrała go sama powódka. Powyższa okoliczność poddaje w wątpliwość zasadność żądania powódki obciążenia pozwanego opłatami abonamentowymi za wskazany okres.</p> <p>Poza tym Sąd Rejonowy zauważył, iż powódka nie wykazała zaistnienia przesłanek żądania zasądzenia na jej rzecz kwoty tytułem zadośćuczynienia za stres, na jaki została narażona w związku z dokonanym przez komornika sądowego zajęciem jej ruchomości. Sąd nadmienił iż zakwalifikował jej żądanie jako żądanie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> W ocenie Sądu I instancji także w zakresie żądania zadośćuczynienia powódka nie udźwignęła spoczywającego na niej ciężaru dowodowego i nie wykazała ani faktu doznania uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, którym towarzyszyłaby krzywda, ani bezprawnego i zawinionego działania pozwanego, ani w końcu związku przyczynowego między doznaną krzywdą a zachowaniem pozwanego. Sąd wskazał, iż poza sformułowaniem gołosłownego stwierdzenia o stresie przeżytym przez powódkę w związku z wszczęciem wobec niej postępowania egzekucyjnego, strona powodowa nie naprowadziła żadnych wniosków dowodowych na okoliczność stresu, który miałby u niej wystąpić i wynikających z niego dolegliwości fizycznych lub cierpień psychicznych u powódki, w tym postaci, jaką one przybrały, od kiedy i jak długo się utrzymywały, jaka była ich intensywność oraz czy i jakie następstwa spowodowały. Sąd Rejonowy uznał zatem, iż jeśli powódka nie wykazała, że w ogóle doznała krzywdy, niemożliwym i zbędnym było ustalanie, jaka kwota pieniężna mogłaby tej krzywdzie zadośćuczynić.</p> <p>Sąd I instancji nadmienił ponadto, iż postępowanie egzekucyjne, które, zdaniem powódki, było źródłem doznanego przez nią stresu, wszczęte zostało na wniosek <span class="anon-block"> (...) Banku Spółki Akcyjnej</span> w <span class="anon-block">W.</span> na podstawie tytułu wykonawczego w postaci bankowego tytułu egzekucyjnego z dnia 16 czerwca 2008 r. a zatem nie miało ono związku z zaległościami wynikającymi z nieopłaconych usług telekomunikacyjnych, a co za tym idzie, pozwany nie może ponosić odpowiedzialności za jakiekolwiek jego konsekwencje, włącznie z tymi, które wystąpiły w stanie psychicznym i emocjonalnym powódki. Zdaniem Sądu Rejonowego jest to kolejna okoliczność świadcząca o bezzasadności żądania powódki w zakresie zadośćuczynienia za krzywdę wywołaną rzekomo bezprawnym i zawinionym zachowaniem <span class="anon-block">K. K.</span>, a jednocześnie, przynajmniej pośrednio, świadczy ona o podejmowanych przez powódkę próbach obciążania pozwanego odpowiedzialnością za własne zaniedbania.</p> <p>O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z wyrażoną w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 2;art. 98 § 3)">art. 98 § 1-3 k.p.c.</a> zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zaś o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 6;art. 98 § 6 pkt. 3)">§ 6 pkt 3</a> w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. Opłaty za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego wyznaczonego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349);</p> <p>Z powyższym wyrokiem nie zgodziła się powódka, która w wywiedzionej apelacji, zaskarżyła wyrok w części tj. co do punktu I i wniosła o jego uchylenie w zaskarżonej części z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji, ewentualnie o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 1.750 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia powództwa. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie od Skarbu Państwa kwoty 350 zł tytułem nieopłaconych kosztów zastępstwa radcowskiego za II instancję na rzecz radcy prawnego <span class="anon-block">M. Ś.</span> ustanowionej pełnomocnikiem powódki z urzędu.</p> <p>Apelująca zarzuciła wyrokowi:</p> <p>1.  naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> poprzez przyjęcie iż powódka nie udowodniła roszczenia ani co do zasady ani co do wysokości, pomimo iż w ocenie powódki zarówno materiał przedłożony przez powódkę, zachowanie i wyjaśnienia pozwanego, postanowienie Prokuratury o wezwaniu do wydania telefonu komórkowego, odmowa składania wyjaśnień przez ojca pozwanego, który zamieszkuje wraz z synem przemawiają za przyjęciem iż stan faktyczny przedstawiony przez powódkę zasługuje na wiarygodność i jest spójny. Kwota zaś wykazana została rachunkami przedłożonymi przez powódkę, które to rachunki powódka opłaciła;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> poprzez przyjęcie że powódka nie wykazała, że pozwany wyrządził jej szkodę, w jakiej wysokości i że istnieje związek przyczynowy pomiędzy wyrządzeniem szkody, sprawcą i jej wysokością;</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445)">art. 445 k.c.</a> poprzez przyjęcie, że powódka nie została narażona na krzywdę ze strony pozwanego i że ta krzywda została wyrządzona z uwagi na wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec powódki, gdyż co prawda postępowanie egzekucyjne z wniosku banku nie dotyczyło pozwanego ale już przedłożona ugoda i windykacja z ramienia <span class="anon-block"> (...)</span> niewątpliwie o tym świadczą;</p> </dd> </dl> <p>2.  Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie.</p> <p>W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż stan faktyczny w sprawie polegający na tym iż powódka od firmy telefonicznej wzięła telefon na swoje imię albowiem pozwany nie pracował i nie mógł zawrzeć umowy opłacanej w formie abonamentu z tytułu usług telefonicznych - był bezsporny. Apelująca podkreśliła, że przedłużenie umowy abonamentowej na kolejne dwa lata odbyło się bez jej zgody. Dodała, iż z chwilą osadzenia w Zakładzie Karnym telefon pozwanego zdeponowano, przy czym nie wiadomo czy był to ten aparat czy przedmiotowy aparat pozostał u ojca pozwanego pod adresem pozwanego w <span class="anon-block">S.</span>. Skarżąca zwróciła uwagę, iż po powrocie z ZK pozwany stwierdził że nie ma telefonu i o jego zabór podejrzewał matkę, przy czym kwestia ta do końca nie została wyjaśniona natomiast powódka z całą stanowczością twierdziła że telefon zdeponowany gdy pozwany był osadzony w ZK to był ten telefon.</p> <p>Ponadto apelująca wskazała, iż Sąd I instancji nie wyjaśnił kwestii podawanych przez nią do protokołu i nie wziął podanych faktów pod uwagę przy ocenie stanu faktycznego i poddając ocenie moc dowodową dowodów naprowadzonych przez powódkę , że powódka nie wiedziała w jakiej sieci pozwany „bierze” abonament na powódkę. Podniosła, iż na umowach winien widnieć jej podpis a tak nie jest. Według skarżącej stało się tak dlatego że pozwany miał znajomych w punktach operatorów sieci komórkowych i w taki sposób te znajomości wykorzystał. Apelująca zauważyła, iż pierwszą komórkę wzięła na działalność gospodarczą i z tej komórki korzystał pozwany, część spłacił a resztę spłacała powódka i z tego tytułu żąda zwrotu. Dodała, iż pierwsza komórka wzięta była sieci <span class="anon-block"> (...)</span>, zaś drugi aparat i abonament to zobowiązanie wobec ERY ale nie zna szczegółów jak to się mogło stać, że bez jej wiedzy i woli doszło do zaciągnięcia na nią zobowiązania. Skarżąca wskazała, iż nieprawdziwe są zarzuty, że zabrała komórkę, ponieważ jak sam pozwany stwierdził komórka przed jego „osadzeniem” została w domu natomiast jakaś komórka była zdeponowana w ZK. Apelująca dodała, iż nie posiada wiedzy w której z tych komórek była karta, na podstawie którego abonamentu zostaje obciążona rachunkami. Podniosła, iż co do zasady nie chodzi o sam aparat tylko o abonament i jej obciążenia podczas gdy korzystał z tego pozwany a zobowiązanie zaciągnięte zostało bez jego wiedzy i woli. Według skarżącej część zobowiązania prawdopodobnie została sprzedana do firmy windykacyjnej KRUK i też musiała to spłacać. Apelująca podkreśliła, iż nie dysponuje wszystkimi kwitami wpłat ale pozwany nie zaprzeczył i nie wskazał, że to on opłacał te rachunki.</p> <p>Skarżąca zwróciła uwagę, iż leczy się i pozostaje pod stałą kontrolą psychiatry, kardiologa i neurologa a także posiada grupę inwalidzką. Jej zdaniem niezasadne jest twierdzenie Sądu I instancji iż nie mamy do czynienia z zaistniałą krzywdą. Apelująca podniosła, iż samo powzięcie przez nią informacji, że skierowana została przeciwko niej egzekucja i uszczuplane jest jej mienie bez jej winy już stanowiło wysoce stresową sytuację. Skarżąca uznała zatem, iż wyrządzenie krzywdy winno być jej wynagrodzone podobnie jak szkoda , która zaistniała w wyniku zapłaty przez nią kwot za usługi z których korzystał pozwany syn, który zaciągnął zobowiązanie na matkę bez jej udziału.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja powódki nie zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy zwraca uwagę, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, iż podstawą powództwa związanego z używaniem telefonu komórkowego był przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a>, dotyczący odpowiedzialności za czyny niedozwolone. Ustalony w sprawie stan faktyczny w sposób jednoznaczny bowiem świadczy o tym, iż strony łączyła umowa ustna polegająca na użyczeniu przez powódkę pozwanemu telefonu komórkowego i zobowiązaniu się przez pozwanego do uiszczania opłat związanych z używaniem tego telefonu. Wobec powyższego ewentualna odpowiedzialność pozwanego mogła mieć charakter wyłącznie kontraktowy uregulowany w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 k.c.</a> </p> <p>W ocenie Sądu II instancji powyższe okoliczności nie zmieniają jednak faktu, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu, gdyż Sąd I instancji prawidłowo oddalił powództwo.</p> <p>Sąd Odwoławczy podzielił bowiem stanowisko Sądu Rejonowego, iż apelująca powódka nie zdołała w sposób należyty wykazać swoich roszczeń względem pozwanego. Sąd I instancji trafnie zauważył, iż skarżąca nie udowodniła, jakie powstały zaległości z tytułu korzystania przez pozwanego z telefonu i jakiego okresu dotyczyły, a przede wszystkim, że w jakimkolwiek zakresie uiszczała za pozwanego opłaty związane z korzystaniem z telefonu.</p> <p>Na uwagę zasługuje przy tym okoliczność, iż jako dowód na powyższe okoliczności apelująca przedłożyła dowody wpłat, których miała dokonywać za pozwanego. Sąd Okręgowy zgodził się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, iż z dowodów tych w żaden sposób nie wynika fakt poniesienia przez skarżącą szkody.</p> <p>Otóż należy wskazać, iż na rozprawie apelacyjnej skarżąca podała, iż znajdujące się w aktach dowody wpłat załączone do pozwu uzyskała od byłego męża, który mieszka wraz z pozwanym. W ocenie Sądu Odwoławczego świadczy to o tym, iż apelująca rachunków tych nie opłacała. Brak jest logicznego uzasadnienia dla przekazywania byłemu mężowi czy synowi dowodów dokonywanych przez siebie wpłat, zamiast samodzielnego ich przechowywania, zwłaszcza w sytuacji gdy stroną umowy z operatorem sieci komórkowej była powódka. W związku z powyższym należało uznać za wiarygodne wyjaśnienia pozwanego, z których wynika iż wpłat tych dokonywał sam skoro w jego miejscu zamieszkania znajdowały się dowody wpłat. Za taką oceną tych zeznań przemawiają bowiem zasady doświadczenia życiowego.</p> <p>W konsekwencji Sąd odwoławczy uznał za prawidłowy wniosek Sądu I instancji, iż apelująca nie wykazała, aby zaistniała szkoda związana z ponoszeniem opłat wbrew umowie, która wiązała strony niniejszego postępowania. Same wezwania do zapłaty zaległości, które otrzymuje powódka z firm windykacyjnych nie są dowodem powstania szkody. Dla jej zaistnienia konieczne byłoby wykazanie w jakiej wysokości powódka zapłaciła należności związane z korzystaniem z tego telefonu przez pozwanego, a jak już było wskazane powyżej powódka nie udźwignęła tego ciężaru dowodu.</p> <p>Równie zasadnie Sąd I instancji uznał za nieudowodnione roszczenie powódki w przedmiocie zadośćuczynienia za stres związany z wszczęciem przeciwko niej postępowania egzekucyjnego (powódka powoływała się jedynie na stres związany z zajęciem komorniczym). Sąd Rejonowy trafnie wskazał, iż postępowanie egzekucyjne na które powoływała się apelująca dotyczyło należności objętych bankowym tytułem egzekucyjnym, a zatem nie miało jakiegokolwiek związku z zaległościami wynikającymi z nieopłaconych usług telekomunikacyjnych. W związku z powyższym brak jest związku przyczynowego między wszczęciem postępowania egzekucyjnego i wystąpieniem u skarżącej w związku z tym dolegliwości wywołanych stresem, a jakimkolwiek działaniem pozwanego. Słusznie zatem Sąd I instancji pominął rozważanie koniecznych dla ustalenia wysokości doznanej przez apelującej krzywdy okoliczności w postaci charakteru dolegliwości jakich doznała oraz ich intensywności i czasu trwania, gdyż jak już wyżej wskazano, skarżąca nie zdołała wykazać, by jakąkolwiek krzywdę w okolicznościach wskazanych w pozwie w ogóle poniosła. Ponadto Sąd Odwoławczy podzielił także pogląd Sądu Rejonowego, iż mimo spoczywającego na niej obowiązku wykazania swoich twierdzeń, apelująca ograniczyła się wyłącznie do gołosłownego stwierdzenia o przeżytym stresie, bez zgłoszenia w tym zakresie jakichkolwiek środków dowodowych.</p> <p>Jeśli zaś chodzi o wywody i twierdzenia podniesione w apelacji, Sąd II instancji stwierdza, iż są one całkowicie chybione. Okoliczności podniesione w apelacji w dalszym ciągu nie mogą zostać uznane za świadczące o zasadności powództwa, tym bardziej, iż nadal nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami. Zupełnie nieuzasadnione jest między innymi twierdzenie, iż pozwany z uwagi na znajomości w punktach obsługi operatorów sieci komórkowych, zawarł w imieniu powódki umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, które teraz powódka musi opłacać, gdyż podobnie jak pozostałe twierdzenia apelującej nie zostało wykazane, a ponadto dotyczy okresu, który nie obejmował czasu dokonywania wpłat (aneks przedłużający trwanie umowy został podpisany w dniu 26.09.2007r., zaś dowody wpłaty dotyczą wcześniejszego okresu). Poza tym skarżąca nie przedłożyła żadnych innych dowodów wpłat - poza wskazanymi i omówionymi powyżej. Co więcej sama przyznała, iż nie dysponuje wszystkimi dowodami wpłat, a zatem niemożliwe jest ustalenie w jakiej wysokości poniosła ewentualną szkodę.</p> <p>Nie mają także znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącej. Ponadto jak już wcześniej wspomniano, sam fakt wszczęcia przeciwko apelującej postępowania egzekucyjnego, w żaden sposób nie świadczy o tym, że odpowiedzialność za reakcję stresową powódki ma ponosić pozwany, tym bardziej, że postępowanie egzekucyjne nie zostało wszczęte w związku z jego zachowaniem, lecz wynika z działania samej skarżącej. Wskazane w apelacji nowe fakty, a mianowicie stres związany z postępowaniem windykacyjnym na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 381)">art. 381 kpc</a> musiał zostać pominięty. Ponadto powódka nie udowodniła go w żadnym zakresie.</p> <p>Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, orzekł jak w punkcie I wyroku.</p> <p>W punkcie II wyroku, Sąd Okręgowy przyznał pełnomocnikowi powódki ustanowionemu z urzędu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej. Przyznana kwota ustalona została na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20021631349" title="Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ()">rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu</a>. (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), która w oparciu o § 2 ust. 3 tego rozporządzenia została odpowiednio zwiększona o wysokość podatku od towarów i usług.</p> </div>