VI Ga 223/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ga 223/13</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 28 listopada 2013 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Renata Bober</p> <p>Sędziowie: SO Anna Harmata (spr.)</p> <p>SR del. Witold Olech</p> <p>Protokolant: st. sekr. sądowy Agnieszka Krztoń</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. w Rzeszowie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa: <span class="anon-block">W. Z.</span> </p> <p>przeciwko: <span class="anon-block">J. Ż.</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie <br/>V Wydziału Gospodarczego z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt V GC 1397/12</p> <p>I.  oddala apelację,</p> <p>II.  zasądza od pozwanych <span class="anon-block">J. Ż.</span> i <span class="anon-block">E. Ż.</span> solidarnie na rzecz powoda <span class="anon-block">W. Z.</span> kwotę 1.800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego <br/>w postępowaniu apelacyjnym.</p> <p>Sygn. akt <strong> <!-- -->VI Ga 223/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>wyroku z dnia 28 listopada 2013 r.</p> <p>Pozwem z dnia 13 czerwca 2013 r. <span class="anon-block">W. Z.</span> wniósł o zasądzenie od <span class="anon-block">E. Ż.</span> i <span class="anon-block">J. Ż.</span> kwoty 51. 891,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz o zasądzenie kosztów procesu.</p> <p>W uzasadnieniu powód podał, iż żądana kwota wynikała z faktur VAT, wystawionych w okresie 4.12.2007 r.-14.01.2008 r., które zostały objęte cesją wierzytelności dokonaną w drodze umowy z dnia 8 września 2009 r. przez poprzedniego wierzyciela pozwanych na rzecz powoda. Pozwani w ugodzie uznali swoje zobowiązania, należność z faktur objętych ugodą została podzielona na 15 rat i pomimo początkowego dokonywania regularnych spłat, pozwani zaprzestali płatności.</p> <p>W dniu 17 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym.</p> <p>Od powyższego nakazu zapłaty pozwani wnieśli zarzuty wnosząc <br/>o uchylenie zaskarżonego nakazu zapłaty w całości i oddalenie powództwa.</p> <p>W uzasadnieniu powołali zarzut przedawnienia roszczeń objętych żądaniem pozwu. Przyznali, iż pomiędzy stronami w 2011 r. doszło do zawarcia ugody, jednak ugoda ta nie zawierała oświadczenia pozwanych o zrzeczeniu się zarzutu przedawnienia. Ponadto, pozwani zarzucili, iż zawarta ugoda jest nieważna, ponieważ jej treść narusza zakaz pobierania odsetek od odsetek.</p> <p>W odpowiedzi na zarzuty powód podtrzymał swoje dotychczasowe żądanie, wskazując, iż roszczenie objęte ugodą w chwili jej zawierania, nie było przedawnione z uwagi na fakt, iż powód złożył w dniu 20 sierpnia 2009 r. do Sądu Rejonowego w Limanowej wniosek o zawezwanie do próby ugodowej. Ponadto sama treść ugody zawierająca wyraźne uznanie zasadności roszczenia przez pozwanych i terminy poszczególnych spłat w których zobowiązują się płacić zawierała wystarczające elementy do potraktowania jej jak uznanie roszczenia ze zrzeczeniem się zarzutu przedawnienia, nawet gdyby było ono przedawnione.</p> <p>Wyrokiem z dnia 27 lutego 2013 roku wydanym w sprawie sygn. akt <br/>V GC 1397/12 Sąd Rejonowy w Rzeszowie V Wydział Gospodarczy utrzymał w całości nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 17 lipca 2012 r.</p> <p>Powyższy wyrok Sądu Rejonowego zapadł w oparciu o następujące ustalenia i rozważania prawne:</p> <p>Pozwani <span class="anon-block">E. Ż.</span> oraz <span class="anon-block">J. Ż.</span>, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, nabywali towary od <span class="anon-block">J. P.</span>. Tytułem sprzedaży, <span class="anon-block">J. P.</span> wystawił <span class="anon-block">faktury VAT: nr (...)</span> w dniu 04.12.2007 r. na kwotę 8 232,56 zł; nr <span class="anon-block"> (...)</span> w dniu 07.12.2007 r. na kwotę 8 681,42 zł; nr <span class="anon-block"> (...)</span> w dniu 11.12.2007 r. na kwotę 16 798,18 zł; nr <span class="anon-block"> (...)</span> w dniu 14.01.2008 r. na kwotę 18 178,84 zł. W dniu 8 czerwca 2009 r. <span class="anon-block">J. P.</span> przelał na powoda <span class="anon-block">W. Z.</span> wierzytelności wynikające m.in. ze wskazanych wyżej faktur wraz z należnościami ubocznymi, a powód zawiadomił pozwanych o przelewie wierzytelności i wezwał ich do zapłaty kwoty objętej przelewem. W dniu 20 sierpnia 2009 r. powód złożył do Sądu Rejonowego w Limanowej wniosek o zawezwanie do próby ugodowej <br/>w przedmiocie nieuregulowanych należności pozwanych względem powoda. <br/>W wyniku przeprowadzonej w tym przedmiocie rozprawy, nie doszło pomiędzy stronami do zawarcia ugody. W marcu i kwietniu 2011 r. strony prowadziły <br/>w drodze korespondencji e-mail, negocjacje dotyczące treści ugody w przedmiocie należności objętych cesją wierzytelności, które to negocjacje w imieniu pozwanych prowadził adwokat <span class="anon-block">J. T.</span>. W dniu 13 maja 2011 r. pomiędzy stronami niniejszego postępowania doszło do zawarcia ugody, zgodnie z treścią której, pozwani uznali swoje zobowiązanie co do kwoty 146 386,95 zł, na które to zobowiązanie składały się należności wynikające m.in. z <span class="anon-block">faktur nr (...)</span>. Pozwani zobowiązali się uiścić na rzecz wierzyciela należność główną wraz z odsetkami w 15-tu ratach. Odsetki ustawowe za okres od dnia 7 marca 2011 r. pozwani zobowiązali się uregulować zgodnie z postanowieniami § 2 pkt 2 ugody. Początkowo pozwani dokonywali regularnych spłat <br/>w ustalonych kwotach i ratach, jednakże zaprzestali płacenia po 5 marca 2012 r. Po obliczeniu pozostałej do zapłaty reszty należności, powód wezwał pozwanych do jej zapłaty. Pozwani nie ustosunkowali się w żaden sposób do wezwania.</p> <p>Przy tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione w całości i utrzymał w całości w mocy nakaz zapłaty z dnia 17 lipca 2012 r. Sąd Rejonowy wydając powyższy wyrok wskazał na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 535)">art. 535 kc.</a>,<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509)">509 kc.</a>,<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1;art. 123 § 1 pkt. 1)">123 § 1 pkt 1 kc.</a>, 124 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kc</a>, 117 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2 kc.</a> W ocenie Sądu I instancji powód, w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>, prawidłowo wykazał zarówno zasadność, jak <br/>i wysokość przysługującego mu wobec pozwanego roszczenia. Sąd powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego doszedł do przekonania, iż zawezwanie do próby ugodowej, o jakiej mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 184;art. 185;art. 186)">art. 184-186 kpc</a> przerywa bieg przedawnienia. Tym samym Sąd ten w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123)">art. 123 k.c.</a> stwierdził, że powód składając w dniu 20 sierpnia 2008 r. wniosek o zawezwanie do próby ugodowej dokonał przerwania biegu terminu przedawnienia, który rozpoczął swój bieg co do poszczególnych faktur, odpowiednio w dniu 04.01.2008 r., 07.01.2008 r., 11.01.2008 r., oraz 14.02.2008 r. Stąd powód wytaczając powództwo w tej sprawie nie uchybił terminowi przedawnienia swoich należności. Sąd Rejonowy podniósł również, iż fakt podpisania ugody należy w sposób dorozumiany odczytać jako zrzeczenie się zarzutu przedawnienia w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">art. 117 § 2 kc</a> albowiem czynność ta może być dokonana zarówno w sposób wyraźny, jak i dorozumiany, a interpretacji należy dokonywać z uwzględnieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 56)">art. 56 kc.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65)">65 kc.</a> </p> <p>Apelację od powyższego wyroku Sądu Rejonowego wnieśli pozwani zaskarżając go w całości jednocześnie zarzucając:</p> <p>1)  naruszenie przepisów prawa materialnego tj.</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1)">art. 123 § 1 kc.</a> poprzez błędne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie – w następstwie zawezwania do próby ugodowej z dnia 20 sierpnia 2009 roku, doszło do przerwania biegu przedawnienia, podczas gdy powyższe wezwanie skierowane zostało do niewłaściwego sądu;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">art. 117 § 2 kc.</a> poprzez błędne przyjęcie, iż w następstwie podpisania przez strony ugody z dnia 13 maja 2011 r. doszło do zrzeczenia się przez pozwanych zarzutu przedawnienia;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc.</a> poprzez błędne przyjęcie, iż pozwani nie uczynili zadość obowiązkowi udowodnienia zasadności podniesionego zarzutu przedawnienia, w sytuacji, gdy powołali na tę okoliczność argumenty;</p> <p>2)  naruszenie przepisów postępowania tj:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 484(1);art. n)">art. 484^{<!-- -->1}i n. kpc</a>. poprzez błędne przyjęcie, iż w danych okolicznościach przedmiotowej sprawy zachodziły przesłanki do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 6)">art. 207 § 6 kpc</a>. poprzez niezwrócenie powodowi pisma z dnia 7 stycznia 2013 r., jak również dopuszczenie wniosków dowodowych sformułowanych w odpowiedzi powoda na zarzuty pozwanych, w sytuacji gdy winny one – jako spóźnione – zostać pominięte.</p> <p>Mając powyższe na uwadze apelujący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonego nakazu zapłaty w całości i oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, ewentualnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>W odpowiedzi na apelację pozwani wnieśli o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja pozwanych nie jest zasadna.</p> <p>Analizując w pierwszej kolejności zarzuty w zakresie naruszenia prawa procesowego to wskazać należy, iż apelujący zarzucił naruszenie art. 484^{<!-- -->1 i}n. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kpc</a> oraz 207 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 6)">§ 6 kpc</a>. Odnośnie powołanego art. 484^{<!-- -->1 i}n. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">kpc</a> to był on o tyle bezzasadny, iż okoliczność wydania przez Sąd Rejonowy nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym we wstępnej przecież fazie postępowania sądowego, pozostawała bez istotnego wpływu na dalszy bieg sprawy i ostateczne <em> <!-- -->merytoryczne </em>jej rozstrzygnięcie. Po wydaniu nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym pozwani mieli prawo, z którego skorzystali, wnieść zarzuty i w treści tychże powołać wszelkie twierdzenia i dowody niweczące zasadność roszczenia powoda. Treść ostatecznie wydawanego wyroku , również w sprawie w której uprzednio wydano nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym stanowi bowiem wyraz ponownej analizy całości już zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, poczynienia na jego podstawie ustaleń faktycznych , a następnie dokonanych rozważań prawnych. Tak więc wydanie przez Sąd nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym pozostawała bez wpływu na ostateczne merytoryczne rozpoznania sprawy i już z tej przyczyny zarzut apelacyjny w tym zakresie nie mógł okazać się skuteczny. Dla pełności jedynie rozpoznania zarzutu apelacyjnego zgłoszonego w tym przedmiocie dodać należy, iż analiza dokumentów dołączonych do pozwu , a zwłaszcza dołączony doń dokument ugody pozwalał, w ocenie Sądu Okręgowego, na wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym , stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 485;art. 485 § 1;art. 485 § 1 pkt. 3)">art. 485 § 1 pkt 3 kpc</a>, zawierał on bowiem wprost pisemne oświadczenie dłużników o uznaniu długu zawarte w § 1 tejże ugody i na tamtym etapie postępowania brak było podstaw dla uznania oświadczenia w tym zakresie za nieważne.</p> <p>Pozwani zarzucili również naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 207;art. 207 § 6)">art. 207 § 6 kpc</a> brak zwrotu powodowi pisma z dnia 7 stycznia 2013r. i dopuszczenie wniosków dowodowych sformułowanych w odpowiedzi powoda na zarzuty w sytuacji gdy winny one jako spóźnione zostać pominięte. Otóż wbrew temu zarzutowi pismo z dnia 7 stycznia 2013r. nie podlegało zwrotowi , skoro stanowiło ono odpowiedź na wezwanie Przewodniczącego , wystosowane pismem z dnia 2 stycznia 2013r. ( k- 72) , a zobowiązujące stronę powodową do ustosunkowania się do treści zarzutów. Zarządzenie w tym zakresie pełnomocnik powoda otrzymał w dniu 4 stycznia 2013r. i w dniu 10 stycznia 2013r. , a więc w zakreślonym terminie złożył w tym przedmiocie pismo procesowe ( datowane 7 stycznia 2013r.). W konsekwencji przedmiotowe pismo nie podlegało zwrotowi , a zawarte w nim twierdzenia i wnioski dowodowe należało ocenić jako złożone w terminie i właściwie sąd uczynił twierdzenie te rozpatrując , a wnioski dowodowe przeprowadzając.</p> <p>Czyniąc zarzuty naruszenia prawa materialnego apelujący zarzucił naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 123;art. 123 § 1)">art. 123 § 1 kc</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">117 §2 kc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc.</a> W ocenie Sądu Okręgowego żaden ze sformułowanych na tle powyższych norm prawnych zarzutów apelującego nie był zasadnym.</p> <p>Poczynając od analizując zarzutu w zakresie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 123;art. 123 § 1)">art. 123 § 1 kpc</a> , to wbrew twierdzeniom apelującego norma ta nie odsyła do<em> <!-- --> sądu</em> , określonego przez pozwanych jako <em> <!-- -->sądu właściwego</em>. Stosownie do jej treści <em> <!-- -->bieg przedawnienia przerywa się przez <span class="underline"> <!-- -->każdą czynność przed sądem</span> lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym,<span class="underline"> <!-- --> przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia roszczenia</span> , </em>przy czym Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego (powołane przez Sąd Rejonowy) , iż powyższe kryterium spełnia złożenie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej. Strona powodowa złożyła wniosek o zawezwanie do próby ugodowej z dnia 20 sierpnia 2009r. do Sądu Rejonowego w Limanowej(k- 85-86) , wniosek ten jak wynikało wprost z załączonego doń zestawienia należności obejmował należności dochodzoną w niniejszej sprawie (k-87) , sąd przeprowadził postępowanie, wyznaczył posiedzenie w dniu 28 września 2009r. na którym do ugody nie doszło (k- 92). Tym samym brak podstaw , aby zaprzeczyć , iż wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie został złożony skutecznie , skoro jego wynikiem było wszczęcie i przeprowadzenie przez sąd postępowania. Dodać również należy, iż stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 379;art. 379 pkt. 6)">art. 379 pkt 6 kpc</a> nieważność postępowania w związku z ew. niewłaściwością sądu zachodzi jedynie gdy sąd rejonowy orzekał w sprawie , w której sąd okręgowy jest właściwy bez względu na wartość przedmiotu sporu, a w niniejszej sprawie przesłanka ta w żaden sposób nie zachodziła.</p> <p>Tym samym skoro roszczenie objęte żądaniem pozwu w tej sprawie stawało się wymagalne odpowiednio w dniach 4 stycznia 2008r, 7 stycznia 2008r, 11 stycznia 2008r. i 14 lutego 2008r. to zważywszy na 2 letni termin przedawnienia wynikający z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 554)">art. 554 kc</a> podlegało by ono przedawnieniu odpowiednio z upływem 4.stycznia 2010r, 7 stycznia 2010r, 11 stycznia 2010r. i 14 lutego 2010r., bieg terminu przedawnienia został jednak przerwany poprzez złożenie w/w wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, wniosek te bowiem został złożony przed upływem terminu przedawnienia , bowiem w sierpniu 2009r., początkując tym samym rozpoczęcie od nowa biegu terminu przedawnienia stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 124;art. 124 § 2)">art. 124 § 2 kpc</a> od daty 28 września 2009r. Tym samym skoro zawierana przez strony ugoda miała miejsce 13 maja 2011r. czyli przed upływem kolejnego 2 letniego terminu (upływałby on 28 września 2011r.) to dotyczyła ona wierzytelności nieprzedawnionej, co tym samym zarzut apelującego co do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 117;art. 117 § 2)">art. 117 § 2 kc</a> czyniło bezprzedmiotowym. Nieuzasadnione są twierdzenia apelacji , iż Sąd Rejonowy zajął w tej mierze sprzeczne stanowiska , trzeba bowiem podkreślić , iż rozważania Sądu I instancji w zakresie ew. zrzeczenia się zarzutu przedawnienia w związku z zawieraną ugodą poczynione zostały jedynie jak wskazał to ten Sąd wprost <em> <!-- -->na marginesie </em>i na marginesie Sąd Okręgowy stwierdza , iż co do zasady wyrażony w tym zakresie pogląd Sądu Rejonowego zasługiwał na podzielenie. Konsekwencją niniejszego było również nieuwzględnienie zarzutu apelującego w zakresie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc.</a> Poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia i na ich tle rozważania zostały uczynione w uwzględnieniu prawidłowego rozłożenia ciężaru dowodu wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc.</a> </p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a>, o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym orzekając na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 kpc</a>.</p> </div>