II Ka 862/13

<p>Sygn. akt II Ka 862/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 listopada 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Zamościu II Wydział Karny w składzie :</p> <p>Przewodniczący: SSO Urszula Zwolak (spr.)</p> <p>Sędziowie: SO Lesław Dąbrowski</p> <p>SO Przemysław Szyszka</p> <p>Protokolant: st.sekr.sąd. Krystyna Duras</p> <p>przy udziale Prokuratora Prok. Okręg. Krzysztofa Borka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art.158§1 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Hrubieszowie</p> <p>z dnia 26 sierpnia 2013 r. sygn. akt II K 1316/12</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną ;</p> <p>II.  zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, a wydatkami w tym zakresie obciąża Skarb Państwa.</p> <p>/-/ Na oryginale właściwe podpisy.</p> <p>Sygn. akt II Ka 862/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> Uzasadnienie faktyczne: </strong> </p> <p>Prokurator Rejonowy w Hrubieszowie oskarżył <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S.</span> </strong>i <span class="anon-block">K. S.</span> o to, że:</p> <p>w dniu 4 października 2012 roku w <span class="anon-block">A.</span> powiatu <span class="anon-block"> (...)</span> działając wspólnie i w porozumieniu wzięli udział w pobiciu <span class="anon-block">A. P.</span> w ten sposób, że zadawali mu ciosy pięściami i kopali nogami po całym ciele przez co narazili wymienionego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub nastąpienia skutku określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> </p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>.</p> <p>Wyłączone postępowanie co do <span class="anon-block">K. S.</span> zostało zakończone odrębnym, obecnie prawomocnym orzeczeniem.</p> <p>Sąd Rejonowy w Hrubieszowie wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2013 roku wydanym w sprawie IIK 1316/12 uznał oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> winnym popełnienia zarzucanego mu czynu, przy czym ustalił, że oskarżony działał z ustaloną osobą i wziął udział w pobiciu, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> i za to: na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> skazał oskarżonego na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił oskarżonego <span class="anon-block">M. S.</span> z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.</p> <p>Apelację w tej sprawie wywiódł oskarżony osobiście.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425;art. 425 § 1;art. 425 § 2)">art. 425 § 1 i 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a> zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:</p> <p>1). błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie opisu czynu jaki nie obejmuje działania innej osoby czy innych osób w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>;</p> <p>2). błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez niesłuszne uznanie, iż całokształt okoliczności potwierdza zarzut aktu oskarżenia, a więc jakoby przebieg zdarzenia stanowił narażenie pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zaistnienia skutku wymienionego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w sytuacji kiedy właściwa analiza zgromadzonego materiału dowodowego powinna prowadzić do jedynie trafnego wniosku, iż mnie jako oskarżonemu można co najwyżej przypisać występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a> </p> <p>skarżący nadto zarzucił, w przypadku gdyby sąd odwoławczy uznał, iż jednak miał miejsce występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>:</p> <p>3). rażącą surowość wymierzonej kary jako kary pozbawienia wolności do odbywania w warunkach więziennych, gdy tymczasem okoliczności zdarzenia a także sytuacja osobista, rodzinna i materialna powinny stanowić o orzeczeniu wobec mojej osoby kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby jaki wynosiłby nawet 5 lat.</p> <p>Podnosząc te zarzuty skarżący wnosił o:</p> <p>1). zmianę wyroku sądu I instancji poprzez zmianę jego opisu i ustalenie, iż naruszyłem – wraz z inną, ustaloną osobą – nietykalność cielesną <span class="anon-block">A. P.</span> popychając pokrzywdzonego i usiłując uderzyć 4. X. 2012 roku w <span class="anon-block">A.</span> oraz przyjęcie kwalifikacji prawnej tego czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a> i orzeczenie w stosunku do mojej osoby łagodnej kary grzywny;</p> <p>ewentualnie – przy stanowisku sądu odwoławczego, że czyn mój kwalifikuje się jednak na występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, wnosił o:</p> <p>2). zmianę wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny w <span class="anon-block">H.</span> poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej w stosunku do mnie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności z nawet 5-letnim okresem próby.</p> <p>W przypadku uwzględnienia zarzutów apelacji i jednoczesnej niemożności zmiany wyroku I instancji wnosił o:</p> <p>3). uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu II Wydział Karny w <span class="anon-block">H.</span>.</p> <p> <strong> <!-- --> Uzasadnienie prawne: </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Apelacja oskarżonego jest niezasadna i to w stopniu oczywistym, bowiem jej zarzuty, choć rozbudowane, są chybione, zaś wnioski odwoławcze nie znajdują oparcia w zgromadzonych w sprawie dowodach. Apelację oskarżonego należy potraktować jako oczywiście bezzasadną gdyż, kompleksowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd <em> <!-- -->meriti</em> nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na treść wyroku, ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej, czy też logicznej. Analiza stanu sprawy nie wykazuje również obrazy prawa materialnego, a wymierzona kara odpowiada przesłankom z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>.</p> <p>Ad. zarzutów 1. i 2. apelacji:</p> <p>W obu tych zarzutach skarżący podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i żaden z nich nie jest zasadny. W punkcie 1. apelacji skarżący wskazywał, że Sąd Rejonowy w opisie czynu nie dokonał ustalenia, iż oskarżony działał z inną osobą, co jest znamieniem niezbędnym dla przyjęcia kwalifikacji prawnej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>. Analiza treści zaskarżonego wyroku, w którym zawarto sformułowanie: „ustalając, że działał z ustaloną osobą i wziął udział w pobiciu”, daje podstawę do stwierdzenia, że zarzut apelacji jest zupełnie niezasadny. Umieszczenie przytoczonego powyżej sformułowania w treści wyroku tuż po formule: „uznaje oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu” jest w świetle przyjętej i akceptowanej metodyki sporządzania treści wyroku, wystarczające do uzupełniania przypisanego zarzutu o pominięte w tymże zarzucie znamiona czynu lub poczynione przez Sąd <em> <!-- -->meriti</em> istotne ustalenia z punktu widzenia ustawowych znamion czynu. Powyższa konstatacja prowadzi do wniosku, że zarzut ujęty w pkt 1. apelacji jest absolutnie chybiony. W punkcie 2. apelacji oskarżony podnosi błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, iż zachowanie oskarżonego nie powodowało bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia pokrzywdzonego w szczególności obrażeń z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a>. Ten zarzut jest również chybiony. Jak wskazano powyżej Sąd prawidłowo i zasadnie przyjął, że udział w pobiciu pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. P.</span> brało dwie osoby: oskarżony oraz <span class="anon-block">K. S.</span>. W trakcie pobicia pokrzywdzony został uderzony kluczem do kół samochodowych, leciała mu krew z nosa, a dokumentacja fotograficzna k. 35 i nast. akt IIK 1273/12 przedstawia, że pokrzywdzony był uderzany wielokrotnie m.in. w głowę, twarz, barki i plecy. Dla bytu przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> (pobicia) nie jest wymagane zaistnienie na ciele pokrzywdzonego jakichkolwiek obrażeń lub doznanie ich w niewielkim zakresie, o ile tylko zaistniało konkretne niebezpieczeństwo powstania wymaganych treścią normy obrażeń. Przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> jest typowym przestępstwem konkretnego narażenia na niebezpieczeństwo, nie jest natomiast jego znamieniem spowodowanie efektywnie takiego obrażenia ciała. Tak również wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. IIKK 278/09 (opubl. LEX nr 583783):</p> <p> <em> <!-- -->Skoro już samo narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo jego spowodowania stanowi znamię występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, to tym bardziej przepis ten ma zastosowanie, jeżeli skutek taki został rzeczywiście spowodowany.</em> </p> <p>Zaistnienie bezpośredniego niebezpieczeństwa utraty życia albo nastąpienia negatywnych skutków w zakresie zdrowia pokrzywdzonego określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. 156 § 1 k.k.</a> lub w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> prawidłowo, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił Sąd Rejonowy i ustalenie to jest adekwatne do przeprowadzonych dowodów, bowiem z tychże dowodów jednoznacznie wynika, że obrażenia na ciele pokrzywdzonego powstały, zaś ich umiejscowienie i siła ich zadawania wskazuje na spełnienie znamion przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> w stosunku do oskarżonego. Należy również zauważyć, iż oskarżony nie działał sam nawet jeżeli jego działanie z <span class="anon-block">K. S.</span> nie zostało zaplanowane i uzgodnione. Jak słusznie przyjął Sąd Apelacyjny w Lublinie:</p> <p> <em> <!-- -->Cechą charakterystyczną pobicia </em>(jest)<em> <!-- --> przewaga osób napadających nad napadniętymi. Między tymi osobami musi występować element współsprawstwa - porozumienie. O braku akceptacji treści porozumienia w trakcie czynu można jedynie mówić, gdy w toku wykonywania przestępstwa sprawca nie zauważył wspierającej go czynności innego sprawcy, albo ją odrzucił. </em>(wyrok z dnia 14 marca 2013 r., IIAKa 10/13, LEX nr 1316229).</p> <p> <span class="anon-block">M. S.</span> sam zainicjował zajście z pokrzywdzonym, a następnie był wspierany w zadawaniu pokrzywdzonemu ciosów działaniami <span class="anon-block">K. S.</span>, których to wspierających działań nie odrzucił, nie podjął żadnych widocznych zachowań, które należałoby interpretować jako ich nieakceptowanie lub zapobieżenie im. Nie bez znaczenia dla ustalenia zakresu działań oskarżonego i jednocześnie oceny trafności jego apelacji pozostaje fakt, że oskarżony przesłuchiwany w sprawie trzykrotnie przyznał się do zarzucanego mu czynu i sam wyjaśnił (k. 25 akt IIK 1273/12), a wyjaśnienia te następnie przed Sądem potwierdził, iż gdy z pokrzywdzonym znaleźli się w rowie, to <span class="anon-block">K. S.</span> kopnął pokrzywdzonego w okolice ramienia, i dalej: „ja skierował w niego cios z pięści’…(k. 25). Nie może więc być mowy, o tym że oskarżony działał sam i tym samym wyczerpał jedynie swoim zachowaniem kwalifikację <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217;art. 217 § 1)">art. 217 § 1 k.k.</a>, gdyż przepis ten charakteryzują odmienne znamiona ustawowe niż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>, m.in. jest to przestępstwo skutkowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 217)">art. 217 k.k.</a>), a nie z narażenia (jak pobicie – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>).</p> <p>Ad. zarzutu 3. apelacji:</p> <p>Sama treść apelacji jest dowodem na to, iż oskarżony liczy się z nieskutecznością zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom faktycznym, bowiem kolejny zarzut skierowany jest przeciw orzeczeniu o karze. W zarzucie oskarżony podnosi rażącą niewspółmierność kary wyrażającą się w orzeczeniu wobec niego kary bezwzględnej, która jest nieadekwatna do sytuacji osobistej, rodzinnej i materialnej.</p> <p>O rażącej niewspółmierności kary w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> można mówić tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć wpływ na wymiar kary, można by przyjąć, że zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, która byłaby prawidłowa w świetle dyrektyw <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>. W niniejszej sprawie kara wymierzona oskarżonemu respektuje dyrektywy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>. Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności miał na uwadze wymiar ustawowego zagrożenia karą za przypisane oskarżonemu przestępstwo oraz okoliczności łagodzące z jednaj strony, jak i z drugiej strony okoliczności obciążające. Przewaga okoliczności obciążających, jak również brak pozytywnej prognozy na przyszłość (oskarżony był już karany 6-ciokrotnie w tym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a>), prawidłowo skłoniły Sąd Rejonowy do wymierzenia kary bezwzględnej pozbawienia wolności. Podawane przez oskarżonego okoliczności dotyczące jego osoby: osobowość, rodzina i stan majątkowy nie mogą mieć przeważającego wpływu na rodzaj i wymiar orzekanej kary. Tym bardziej, że jedynymi okolicznościami z podnoszonych przez oskarżonego w apelacji, które mają wpływ na ocenę trafności kary, ujętymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a>, są właściwości i warunki osobiste, których analiza przez pryzmat uzyskanego przez oskarżonego wykształcenia, jego dotychczasowy sposób życia i mimo młodego wieku wielokrotna karalność, w tym za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz z użyciem przemocy, nie mogą wpłynąć pozytywnie na ocenę wymierzonej wobec niego kary, poprzez stwierdzenie jej zbytniej surowości. Poza tym orzeczona kara nie przekracza w najmniejszym zakresie stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości czynu.</p> <p>Te wszystkie okoliczności oraz wnioski spowodowały, że apelacja oskarżonego została uznana za oczywiście bezzasadną, a zaskarżony wyrok utrzymany w mocy.</p> <p>Analiza całości sprawy wykazała jedynie, że uzasadnienie sporządzone w niniejszej sprawie, chociaż nie ma wpływu na trafność i prawidłowość zaskarżonego orzeczenia, zostało sporządzone wadliwie, lecz jego wady nie są tego rodzaju aby mogły mieć wpływ na możliwość przeprowadzenia pełnej i wyczerpującej kontroli odwoławczej. Uzasadnienie sporządzone w niniejszej sprawie spełnia wymagania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a>, gdyż jeżeli nawet uzasadnienie orzeczenia pozwala na kontrolę instancyjną, nawet utrudnioną to wymaganiom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> odpowiada. Ponadto uzasadnienie wyroku, które sporządzone jest już po wydaniu, nie może mieć wpływu na treść orzeczenia. (vide: wyrok S.Apel. w Warszawie z dnia 19 września 2008 r., IIAKa 209/08, opubl. Apel.-W-wa 2009/1/1). Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy (wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2004 r., VKK 239/03 opubl. LEX nr 109462):</p> <p> <em> <!-- -->Nie każde wadliwe uzasadnienie orzeczenia uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej, a niespełnienie wymagań ustawowych w zakresie uzasadnienia wyroku nie może być utożsamiane z wadliwością samego rozstrzygnięcia.</em> </p> <p>Uzasadnienie zaskarżonego wyroku mimo swoich małoistotnych wad, daje obraz motywacji Sądu oraz zakresu oceny i analizy materiału dowodowego, co pozwala na kontrolę instancyjną. Brak jest więc przesłanek do uchylenia zaskarżonego orzeczenia lub dokonywania zmian.</p> <p>Analiza sposobu procedowania w sprawie i treści wyroku w kontekście treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a> nie dały podstaw do ingerencji odwoławczej w treść zaskarżonego orzeczenia, bowiem Sąd Okręgowy nie stwierdził istnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych ani rażącej niesprawiedliwości orzeczenia.</p> <p>Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadnione jest treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a>, gdyż oskarżony, który ma w perspektywie odbywanie bezwzględnej kary pozbawienia wolności, ma na utrzymaniu dziecko a sam pozostaje bezrobotny i nie posiada majątku, zdaniem Sądu nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Wydatkami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 k.p.k.</a>.</p> <p>/-/ Na oryginale właściwe podpisy.</p> </div>