VI Ka 468/13

<p>Sygn. akt VI Ka 468/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 listopada 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – Sędzia SO Barbara Żukowska (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie SO Andrzej Tekieli </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SO Andrzej Wieja </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant Anna Potaczek</strong> </p> <p>przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Lesława Kwapiszewskiego</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">T. D.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 5)">art. 52 pkt 5 ustawy prawo łowieckie</a> i inne</p> <p>z powodu apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Lubaniu</p> <p>z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II K 507/12</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego <span class="anon-block">T. D.</span> i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Lubaniu do ponownego rozpoznania.</p> <p>Sygn. akt VIKa 468/13</p> </div><div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">T. D.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>w dniu 14 stycznia 2012r. podczas polowania zbiorowego – dewizowego zorganizowanego dla myśliwych z Norwegii, na terenie obwodu łowieckiego nr <span class="anon-block">(...)</span>w gminie <span class="anon-block">B.</span>, pełniąc funkcję Prezesa <span class="anon-block">Koła (...)</span>w <span class="anon-block">L.</span>świadomie dopuścił się przekroczenia zatwierdzonego planu łowieckiego dla obwodu łowieckiego nr <span class="anon-block">(...)</span> dzierżawionego przez <span class="anon-block">Koło (...)</span>o 11 sztuk saren, czynem tym działał na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę <span class="anon-block">(...)</span>, wartość szkody wynosi 2191,50 złotych<br/>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 5)">art. 52 pkt 5 Ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie</a> </p> <p>w dniu 15 stycznia 2012r. wykonując polowanie na terenie obwodu łowieckiego polnego nr <span class="anon-block">(...)</span>w Gminie <span class="anon-block">B.</span>, posiadając upoważnienie do odstrzału jednej sztuki jelenia – łani, bez wpisania się do książki ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym, pozyskał przy użyciu myśliwskiej broni palnej dwie sztuki jelenia – łani, czynem tym działał na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę <span class="anon-block">(...)</span>, wartość szkody wynosi 1003,00 złotych</p> <p>tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 53;art. 53 pkt. 4)">art. 53 pkt 4 Ustawy z dnia 13 października 1995r. Prawo łowieckie</a> </p> <p>Sąd Rejonowy w Lubaniu wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013r. w sprawie sygn. akt IIK 507/12:</p> <p>ustalił, iż oskarżony <span class="anon-block">T. D.</span> dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt. I części wstępnej stanowiącego występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 5)">art. 52 pkt. 5 Ustawy Prawo łowieckie</a> oraz w pkt. II części wstępnej wyroku z tym, że przyjął, iż ten czyn stanowi występek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 6)">art. 52 pkt 6 Ustawy Prawo łowieckie</a>, ustalając jednocześnie, iż stopień winy i społecznej szkodliwości czynu nie jest znaczny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1;art. 66 § 2)">art. 66 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 1)">art. 67 § 1 kk</a> warunkowo umorzył postępowanie na okres próby wynoszący 2 lata,</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> zasądził od oskarżonego <span class="anon-block">T. D.</span> na rzecz pokrzywdzonego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę <span class="anon-block"> (...)</span> kwotę 3.194,50 zł. tytułem nawiązki płatne po uprawomocnieniu się wyroku,</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17;art. 17 ust. 1)">art. 17 ustęp 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych</a> nie wymierzył mu opłaty.</p> <p>Apelację od całości powyższego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego i zarzucił:</p> <p>naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 40;art. 40 § 1;art. 40 § 1 pkt. 1)">art. 40 § 1 pkt 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 47)">art. 47 kpk</a> poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zgromadzonym przez strażników Państwowej Straży <span class="anon-block">(...)</span> we <span class="anon-block">W.</span>, którzy jako przedstawiciele pokrzywdzonego podlegali wyłączeniu</p> <p>a ponadto</p> <p>w zakresie punktu I części dyspozytywnej:</p> <p>co do czynu wyczerpującego znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 5)">art. 52 pkt 5 Prawa łowieckiego</a>:</p> <p>- błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że na oskarżonym jako Prezesie <span class="anon-block"> Koła (...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> ciążył obowiązek zapobieżenia przekroczeniu zatwierdzonego planu łowieckiego oraz stwierdzenie, że oskarżony świadomie dopuścił się czynu polegającego na dopuszczeniu do przekroczenia planu pozyskania saren o 11 sztuk, podczas gdy oskarżony dopełnił wszelkiej staranności, aby zapobiec przekroczeniu planu, które ostatecznie dotyczyło tylko jednej sztuki sarny,</p> <p>- obrazy przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 413;art. 413 § 2;art. 413 § 2 pkt. 1)">art. 413 § 2 pkt 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a> poprzez sprzeczność rozstrzygnięcia z treścią pisemnego uzasadnienia polegającą na stwierdzeniu w sentencji, że czyn oskarżonego odpowiadał opisowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424 § 1 pkt. 1)">pkt I</a> części wstępnej, z której wynika, że miał dopuścić do przekroczenia planu pozyskania saren o 11 sztuk, przy jednoczesnym wyjaśnieniu w pisemnym uzasadnieniu, że w świetle aktualnych i przyjętych za podstawę orzeczenia przepisów, przekroczenie to dotyczyło tylko jednej sztuki,</p> <p>co do czynu wyczerpującego znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 5)">art. 52 pkt 5 Prawa łowieckiego</a> – błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że oskarżony działał ze świadomością bezprawności swojego postępowania.</p> <p>w zakresie punktu II części dyspozytywnej wyroku – naruszenia prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a> poprzez nałożenie na oskarżonego obowiązku uiszczenia na rzecz pokrzywdzonego nawiązki w kwocie odpowiadającej wartości tusz 11 sztuk saren i jednej łani, podczas gdy oskarżonemu przypisano czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 5)">art. 52 pkt 5 Prawa łowieckiego</a>, który ma charakter formalny, a co za tym idzie – nie ma w tym zakresie ani szkody, ani pokrzywdzonego, zaś samo przekroczenie planu przez polujących miało dotyczyć tylko jednej sztuki sarny, a osobno później osobiście przez oskarżonego – jednej łani.</p> <p>Wskazując na powyższe obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez</p> <p>uniewinnienie oskarżonego i zasądzenie na jego rzecz kosztów obrony według norm prawem przypisanych.</p> <p>W „odpowiedzi na apelację” pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wniósł o nieuwzględnienie podniesionych zarzutów i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Jako oczywiście niezasadny Sąd Okręgowy ocenił pierwszy z podniesionych w apelacji obrońcy zarzut; materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przygotowawczego przez strażników Państwowej Straży <span class="anon-block">(...)</span>we <span class="anon-block">W.</span>mógł stanowić podstawę dokonywanych w toku postępowania sądowego ustaleń faktycznych. Prawo do prowadzenia postepowania przygotowawczego przez Państwową Straż <span class="anon-block">(...)</span> wynika z przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 ()">ustawy z dnia 13.X.1995r. Prawo łowieckie</a> (art. 39 ustawy). Postępowanie przygotowawcze w przedmiotowej sprawie prowadzone było w sposób zgodny ze wskazaną ustawą i brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania słuszności twierdzenia zawartego w apelacji obrońcy, iż skoro czynności dochodzenia prowadzone były przez strażników łowieckich, działających w imieniu pokrzywdzonego, to – tym samym – „doszło do niedopuszczalnej konfuzji ról procesowych”.</p> <p>Sąd Okręgowy w pełni akceptuje argumentację zawartą w „Odpowiedzi na apelację” przedstawioną przez oskarżyciela posiłkowego, celnie wytykającą wady rozumowania obrońcy w zakresie kwestii wyłączenia od udziału w sprawie jednostki organizacyjnej prowadzącej czynności w stadium postępowania przygotowawczego. Rację ma oskarżyciel posiłkowy podnosząc, iż ewentualne powody wyłączenia od udziału w sprawie dotyczyć mogą konkretnej osoby, a nie jednostki organizacyjnej, a takiej osoby obrońca nie wskazał.</p> <p>Strażnicy Państwowej Straży <span class="anon-block">(...)</span> zgodnie z przepisem art. 39 cyt. wyżej ustawy prowadzili w przedmiotowej sprawie dochodzenie, mieli uprawnienia do samodzielnego wniesienia do sądu aktu oskarżenia, mieli prawo – wobec wniesienia aktu oskarżenia przez prokuratora – występować w sądzie w charakterze strony, tj. oskarżyciela posiłkowego.</p> <p>Dokonując oceny przeprowadzonych w toku rozprawy głównej dowodów Sąd Rejonowy ustalił, iż oskarżony <span class="anon-block">T. D.</span>był prowadzącym, obok łowczego <span class="anon-block">J. B.</span>w dniach 12-14 stycznia 2012r. polowanie dewizowe dla myśliwych z Norwegii na terenie obwodu łowieckiego nr <span class="anon-block">(...)</span>w Gminie <span class="anon-block">B.</span>, a zły stan zdrowia <span class="anon-block">J. B.</span>skutkował, iż odprawy z myśliwymi dokonywał <span class="anon-block">T. D.</span>, był on głównym prowadzącym to polowanie. Sąd Rejonowy ustalił również, iż <span class="anon-block">T. D.</span>nie poinformował myśliwych o pozyskaniu ustalonej ilości saren i tym samym umożliwił im pozyskanie w ostatnim dniu polowania 11 sztuk saren ponad plan, a następnie zdał zwierzynę w punkcie skupu na inne koło łowieckie, czym działał na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę <span class="anon-block">(...)</span>wyrządzając szkodę 2191,50 zł. Takie działanie oskarżonego zakwalifikowane zostało jako wyczerpujące znamiona przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 5)">art. 52 pkt 5 ustawy Prawo łowieckie</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił także, iż <span class="anon-block">T. D.</span> w dniu 15.I.2012r. w trakcie polowania indywidualnego strzelił dwie łanie jelenia, mimo, iż posiadał prawo do odstrzału jednej łani, a na posiadanym zezwoleniu dopisał „prawo” do pozyskania jeszcze jednej łani, czym wyrządził szkodę Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Wojewodę <span class="anon-block"> (...)</span> w wysokości 1003 zł., a czyn ten zakwalifikował z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 6)">art. 52 pkt 6 ustawy Prawo łowieckie</a>.</p> <p>Obrońca oskarżonego zakwestionował w apelacji prawidłowość powyższych ustaleń, jednakże przytoczone argumenty nie są przekonujące.</p> <p>Sąd odwoławczy w składzie rozpoznającym apelację generalnie nie kwestionuje prawidłowości ustaleń Sądu I instancji, które przesądziły o zakwalifikowaniu w wyroku działań oskarżonego <span class="anon-block">T. D.</span>, jako wyczerpujących znamiona <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 pkt. 5;art. 52 pkt. 52;art. 52 pkt. 6)">art. 52 pkt 5 i 52 pkt 6 ustawy Prawo łowieckie</a>. Uzasadnienie Sądu Rejonowego przekonująco tłumaczy te ustalenia w kontekście przeprowadzonych i swobodnie ocenionych dowodów, jednakże w uzasadnieniu tym brak jakichkolwiek rozważań, argumentów przesądzających o wysokości ustalonej w wyroku działaniem oskarżonego szkody a – w konsekwencji – wysokości zasądzonej od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę <span class="anon-block"> (...)</span> kwoty 3.194,50 zł. orzeczonej „tytułem nawiązki” na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a>.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego <span class="anon-block">T. D.</span>.</p> <p>Wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym, a zatem Sąd Rejonowy nieprawidłowo w pkt. II części dyspozytywnej powołał przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 2)">art. 46 § 2 kk</a>, jako podstawę prawną zasądzonej od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązki (za doznaną krzywdę?).</p> <p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 kk</a> – także powołanym w pkt. II części dyspozytywnej wyroku Sądu Rejonowego – sąd warunkowo umarzając postępowanie karne zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody w całości lub części. Wysokość szkody spowodowanej przestępczym działaniem sprawcy powinna być zatem ustalona w sposób umożliwiający jej skontrolowanie, sąd winien ustalić, czy szkoda nie została już naprawiona w całości lub w części przed wydaniem orzeczenia.</p> <p>Sąd Rejonowy nie dokonał żadnych ustaleń, z których wynikałoby czy w czasie orzekania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym istniała szkoda w mieniu Skarbu Państwa wynikła z postępowania oskarżonego, nie ustalił i nie ocenił zasad obowiązujących w sytuacji bezprawnego pozyskania zwierzyny a wynikających z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051160981" title="Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie zwierzyny bezprawnie pozyskanej - Dz. U. z 2005 r. Nr 116, poz. 981 ()">rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21.VI.2005r. w sprawie zwierzyny bezprawnie pozyskanej</a> (Dz.U. z 29.VI.2005r.), w którym określona jest wysokość ekwiwalentu za poszczególne rodzaje bezprawnie pozyskanej zwierzyny.</p> <p>Wątpliwości budzi wysokość ustalonej przez Sąd Rejonowy szkody spowodowanej działaniem oskarżonego zważywszy, iż w postanowieniach o przedstawieniu zarzutu różnie określana była wysokość szkody. O ile w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 ust. 5)">art. 52 ust. 5 ustawy Prawo łowieckie</a> wysokość przyjętej w wyroku „szkody” 2.191,50 zł. wynika z sumy kwot wskazanych w dowodach „magazyn przyjmie” na k. 17-19, to z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika „szkoda” w wysokości 1003 zł. spowodowana działaniem oskarżonego wyczerpującym znamiona przypisanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19951470713" title="Ustawa z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713 (art. 52;art. 52 ust. 6)">art. 52 ust. 6 ustawy Prawo łowieckie</a>.</p> <p>Rzetelne ustalenie czy w wyniku działania oskarżonego spowodowana została szkoda, w jakiej wysokości, czy szkoda nie została naprawiona w całości lub w części, czy obowiązek uiszczenia ekwiwalentu za bezprawnie pozyskaną zwierzynę niweluje szkodę, czy obowiązek taki oskarżony zrealizował, dokonane winno być w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Ustalenie tych okoliczności mogło mieć wpływ na treść (opis) przypisanych oskarżonemu w wyroku występków, zatem koniecznym było uchylenie całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.</p> <p>Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy może w szerokim zakresie poprzestać na ujawnieniu przeprowadzonych dowodów, natomiast winien przeprowadzić dowody umożliwiające przesądzenie czy i w jakiej wysokości do naprawienia szkody zobowiązany jest oskarżony <span class="anon-block">T. D.</span>.</p> <p>ah</p> </div>