IV Ca 1728/12

<p>Sygn. akt IV Ca 1728/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 28 listopada 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie IV Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący: SSO Paweł Iwaniuk</p> <p>Sędziowie: SO Marcin Łochowski (spr.), SR (del.) Milena Gardocka-Kaczmarczyk</p> <p>Protokolant: Martyna Perzyńska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span>w <span class="anon-block">L.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">I. O.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie dnia 14 września 2012 r., sygn. akt I C 164/11</p> <p>oddala apelację.</p> <p> Sygn. akt IV Ca 1728/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:</p> <p>Apelacja powoda jest bezzasadna.</p> <p>W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd Okręgowy podziela ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (k.101-103) i przyjmuje je za własne. Stan faktyczny nie jest zresztą w niniejszej sprawie – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia – sporny.</p> <p>Sąd I instancji prawidłowo również zinterpretował i zastosował <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, obszernie uzasadniając przyczyny, dla których uznał dochodzenie przez skarżącego roszczenia za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Argumentację w tym zakresie Sąd Okręgowy w pełni podziela.</p> <p>Nie budzi wątpliwości, że na pozwanej, jako współwłaścicielu odrębnego <span class="anon-block">lokalu nr (...)</span> położonego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">L.</span> spoczywa obowiązek uiszczania na rzecz powodowej wspólnoty zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 12;art. 12 ust. 2)">art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokal</a> (t.j. Dz.U. Nr 80 z 2000 r., poz. 903 ze zm. – dalej, jako: „u.w.l.”). pożytki i inne przychody z nieruchomości wspólnej służą pokrywaniu wydatków związanych z jej utrzymaniem, a w części przekraczającej te potrzeby przypadają właścicielom lokali w stosunku do ich udziałów; w takim samym stosunku właściciele lokali ponoszą wydatki i ciężary związane z utrzymaniem nieruchomości wspólnej w części nieznajdującej pokrycia w pożytkach i innych przychodach. Na pokrycie kosztów zarządu właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatne z góry do dnia 10 każdego miesiąca (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19940850388" title="Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - Dz. U. z 1994 r. Nr 85, poz. 388 (art. 15;art. 15 ust. 1)">art. 15 ust. 1</a> u.w.l.).</p> <p>Poza sporem jest, że pozwana uiściła jedynie część należności z tego tytułu. Nie kwestionowała również wysokość dochodzonej przez powodową wspólnotę kwoty (sprzeciw od nakazu zapłaty – k.54). Trafnie zatem Sąd Rejonowy przyjął, iż pozwana odpowiada solidarnie z drugim współwłaścicielem – byłym mężem <span class="anon-block">K. M.</span> (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 370)">art. 370 k.c.</a>) za zapłatę zaliczek na koszty zarządu nieruchomością wspólną. Roszczenie powoda znajduje zatem, co do zasady oparcie, w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 15)">art. 15</a> u.w.l. (uzasadnienie zaskarżonego wyroku – k.104)</p> <p>Sąd Rejonowy oddalił jednak powództwo, podnosząc, że uwzględnienie roszczenia w stosunku do znajdującej się w wyjątkowo trudnej sytuacji rodzinnej i materialnej pozwanej pozostawałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego (k.105-106).</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Sąd Okręgowy podziela pogląd, że „unormowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> ma charakter całkowicie wyjątkowy, przełamuje bowiem zasadę, że wszystkie prawa podmiotowe korzystają z ochrony prawnej. Jej odmowa musi być zatem uzasadniona faktem zachodzenia okoliczności rażących i nieakceptowalnych ze względów aksjologicznych ewentualnie teleologicznych …” (<em> <!-- -->tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 kwietnia 1997 r., II CKN 118/97, OSP nr 1 z 1998 r., poz. 3</em>). Co więcej, „domniemanie przemawia za tym, że ten, kto korzysta z tego prawa, czyni to w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego. Dopiero istnienie szczególnych okoliczności może domniemanie obalić i pozwolić na zakwalifikowanie określonego zachowania jako nadużycia prawa, niezasługującego na poparcie z punktu widzenia zasad współżycia społecznego” (<em> <!-- -->tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 grudnia 1965 r., III CR 278/65, OSNCP nr 7-8 z 1966 r., poz. 130</em>).</p> <p>Należy powtórzyć, że pozwana od 2005 r. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, z którego została wbrew swej woli usunięta przez drugiego współwłaściciela. Pozwana samotnie opiekuje się siedmioletnią, ciężką chorą, niezdolną do samodzielnej egzystencji córką. Z uwagi na zakres obowiązków związanych z opieką nad dzieckiem pozwana nie może podjąć pracy. Zamieszkuje nieodpłatnie u swoich rodziców, utrzymuje się z zasiłku z Ośrodka Pomocy Społecznej w kwocie 844 zł (k.102). Miesięczne koszty leczenia dziecka sięgają 3.000 zł (k.103). Bez wątpienia zatem pozwana znajduje się w wyjątkowo trudnej sytuacji osobistej i majątkowej.</p> <p>Rację ma skarżący, podnosząc, że Sąd Rejonowy nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konkretnych zasad współżycia społecznego, do których się odwoływał (apelacja – k.111,113). W tym też znaczeniu Sąd I instancji dopuścił się naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> Nie oznacza to jednak, iż nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.</p> <p>Sąd Okręgowy nie ma bowiem wątpliwości, że fundamentem funkcjonowania każdego społeczeństwa jest solidarność społeczna. Wystarczy wskazać w tym zakresie na preambułę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucji</a>, gdzie stwierdza się, iż „Wszystkich, którzy dla dobra Trzeciej Rzeczypospolitej tę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucję</a> będą stosowali, wzywamy, aby czynili to, dbając o zachowanie przyrodzonej godności człowieka, jego prawa do wolności i obowiązku solidarności z innymi”. Innymi słowy, zasada solidarności społecznej („obowiązek solidarności”) jest jedną z podstaw obowiązującego porządku prawnego. W kategoriach moralnych – jest to wartość. Przejawia się działaniem wykraczającym poza partykularne interesy, a zorientowanym na dobro wspólnoty bądź na poprawę sytuacji grup i jednostek znajdujących się w gorszym położeniu. Inaczej rzecz ujmując, indywidualne interesy jednostek muszą być oceniane również przez pryzmat interesów konkretnej wspólnoty (społeczeństwa, rodziny czy współwłaścicieli) oraz z uwzględnieniem interesów osób znajdujących się w szczególnie trudnym położeniu.</p> <p>Ochrona osób słabszych musi zatem zakładać wspieranie osób znajdujących się w wyjątkowo trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej. I to nie tylko przez Państwo, ale także przez innych współobywateli.</p> <p>W konsekwencji, zdaniem Sądu Okręgowego, uprawnione było odmówienie ochrony prawnej roszczeniu powodowej wspólnoty w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a> Przemawia za tym przede wszystkim to, że uwzględnienie tego roszczenia prowadziłoby do naruszenia zasady solidarności społecznej i byłoby nie do pogodzenia z obowiązkiem ochrony osób słabszych i wspierania osób znajdujących się w wyjątkowo trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej.</p> <p>Należy przy tym zauważyć, że powód dysponuje już tytułem egzekucyjnym wydanym przeciwko drugiemu współwłaścicielowi odpowiedzialnemu solidarnie (k.43). Tym samym, oddalenie powództwa w stosunku do pozwanej nie pozbawia powodowej wspólnoty możliwości zaspokojenia roszczenia.</p> <p>W tym kontekście, zarzuty sformułowane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5 pkt. 1)">pkt 1</a>. apelacji dotyczące błędnych ustaleń faktycznych na płaszczyźnie wysokości uiszczonych przez pozwaną wpłat oraz faktu niezamieszkiwania w przedmiotowym lokalu drugiego współwłaściciela (k.111) są chybione. Okoliczności te nie mogły mieć przecież żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro Sąd Rejonowy oddalił powództwo na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, odwołując się do sytuacji osobistej i majątkowej pozwanej.</p> <p>Dlatego też, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację powoda, jako bezzasadną.</p> <p>Wobec powyższego Sąd Okręgowy orzekł, jak w sentencji.</p> <p>Sygn. akt IV Ca 1728/12</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <em> <!-- --> <span class="anon-block">(...)</span> </em> </p> </div>