II Cz 1499/13

<div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 28 listopada 2013 roku</p> <p>Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział II Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: SSO Małgorzata Grzesik</p> <p>Sędziowie: SO Iwona Siuta</p> <p>SO Zbigniew Ciechanowicz (spr.)</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym</p> <p>w sprawie z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. B.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- --> <span class="anon-block"> (...) Bankowi (...) Spółce Akcyjnej</span> we <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p>o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego</p> <p>na skutek zażalenia powoda</p> <p>na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 30 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt I C 1395/13</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oddalić zażalenie.</em> </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 30 lipca 2013 r. Sąd Rejonowy Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie o sygn. akt I C 1395/13:</p> <p>1.  udzielił uprawnionemu <span class="anon-block">R. B.</span> zabezpieczenia w zakresie roszczenia o pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego – bankowego tytułu egzekucyjnego wydanego przez <span class="anon-block"> (...) Bank (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> w dniu 22 lutego 2013 r. zaopatrzonego w klauzulę wykonalności postanowieniem Sądu Szczecin – <span class="anon-block">P.</span> i Zachód w <span class="anon-block">S.</span> z dnia 20 marca 2013 r. wydanym w sprawie IX Co 1866/13 - poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego pod sygnaturą akt KM 3226/13 przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Stargardzie Szczecińskim <span class="anon-block">M. K.</span> - do czasu zakończenia postępowania w niniejszej sprawie o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności;</p> <p>2.  stwierdził swoją niewłaściwość miejscową do rozpoznania sprawy i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu w Stargardzie Szczecińskim jako sądowi miejscowo właściwemu.</p> <p>Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 postanowienia sąd wskazał, że strona powodowa zgodnie z treścią pozwu domagała się pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego, który stał się podstawą postępowania egzekucyjnego wszczętego przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Stargardzie Szczecińskim. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 843;art. 843 § 1)">art. 843 § 1 kpc</a> powództwa przewidziane w dziale niniejszym wytacza się przed sąd rzeczowo właściwy, w którego okręgu prowadzi się egzekucję. Takie określenie właściwości miejscowej w odniesieniu do powództw przeciwegzekucyjnych ma przy tym charakter właściwości wyłącznej. Przepis wskazuje na właściwość miejscową sądu, w którym prowadzona ma być egzekucja, posługując się wyłącznie tym jednym kryterium i nie odwołując się w sposób ewentualny do zasad dotyczących właściwości przemiennej lub ogólnej. Przy tym miejsce prowadzenia egzekucji wiązać należy z siedzibą komornika sądowego, który wykonuje czynności egzekucyjne w danej sprawie. O ile bowiem poszczególne czynności egzekucyjne podejmowane mogą być na obszarze właściwości różnych sądów, to miejscem, w którym ogniskuje się postępowanie egzekucyjne, jest miejsce siedziby organu właściwego do prowadzenia postępowania egzekucyjnego i koordynowania wszystkich czynności objętych tym postępowaniem. Konsekwencją powyższych rozważań było uznanie się przez sąd za niewłaściwy i przekazanie sprawy w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 200;art. 200 § 1)">art. 200 § 1 kpc</a> sądowi miejscowo wyłącznie właściwemu. Przywołany przepis stanowi, iż sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę sądowi właściwemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W tym zatem przypadku, z uwagi na wyłączny charakter właściwości innego sądu sąd zobowiązany był z urzędu uwzględnić tę okoliczność i przekazać sprawę w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 200;art. 200 § 1)">art. 200 § 1 kpc</a> Sądowi Rejonowemu w Stargardzie Szczecińskim jako sądowi miejscowo właściwemu.</p> <p>Zażalenie na postanowienie sądu złożył powód i zaskarżając je w zakresie punktu drugiego wniósł o jego uchylenie oraz przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego.</p> <p>Orzeczeniu zarzucił:</p> <p>1.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 843;art. 843 § 1)">art. 843 § 1 k.p.c.</a> poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sądem właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest sąd miejsca siedziby komornika prowadzącego postępowanie egzekucyjne w sytuacji gdy z przedmiotowego przepisu wynika jednoznacznie, że sądem właściwym jest sąd miejsca prowadzenia egzekucji tj. sąd ogólnej właściwości dłużnika - Sąd Rejonowy Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie;</p> <p>2.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 200)">art. 200 k.p.c.</a> poprzez jego zastosowanie, w sytuacji, gdy brak było podstaw do jego zastosowania.</p> <p>Zdaniem żalącego Sąd Rejonowy niesłusznie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Stargardzie Szczecińskim, gdyż kierował się on jedynie siedzibą organu egzekucyjnego, a nie faktycznym miejscem dokonywania czynności egzekucyjnych. O niewłaściwej interpretacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 843)">art. 843 k.p.c.</a> świadczy także stanowisko wypracowane przez doktrynę, gdzie wskazuję się, iż <em> <!-- -->o</em>kreślenie właściwości miejscowej według dyspozycji powyższego artykułu uzależnione jest od tego, czy w danej sprawie została już wszczęta egzekucja. Powództwa wniesione w toku postępowania egzekucyjnego rozpoznaje sąd, w którego okręgu prowadzi się egzekucję. Pojęcia powyższego nie należy zdaniem żalącego utożsamiać z siedzibą komornika, który prowadzi egzekucję, w razie dokonania wyboru organu egzekucyjnego zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971330882" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji - Dz. U. z 1997 r. Nr 133, poz. 882 (art. 8)">art. 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji</a> (tak w: Kodeks postępowania cywilnego Tom II. Komentarz pod red. J. Jankowskiego. Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2013 r., str. 515).</p> <p>W przekonaniu skarżącego przesłanką ustalenia miejscowej właściwości sądu jest zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 843;art. 843 § 1)">art. 843 § 1 k.p.c.</a> miejsce prowadzenia egzekucji, a nie siedziby komornika. Do takich wniosków prowadzi także wykładnia tegoż przepisu. Ocena właściwości sądu tyczy się konkretnej egzekucji (których może być wiele, z różnych składników majątkowych), a nie ustalonej abstrakcyjnie na podstawie jedynie siedziby kancelarii komorniczej. W konsekwencji brak było podstaw do przekazania sprawy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 200)">art. 200 k.p.c.</a> Tym samym postanowienie Sądu Rejonowego w tym zakresie powinno ulec zmianie poprzez uchylenie punktu drugiego.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </em> </strong> </p> <p>Zażalenie okazało się bezzasadnym i jako takie podlegało oddaleniu.</p> <p>Artykuł 843 § 1 dotyczy tylko właściwości miejscowej. Odnosi się zarówno do powództwa opozycyjnego jak i ekscydencyjnego. Przepis ten jako zasadę przewiduje, że dla tego rodzaju powództw sądem właściwym miejscowo jest sąd, w którego okręgu prowadzi się egzekucję. Nie jest dopuszczalna możliwość korzystania z właściwości przemiennej ani umowa o właściwość sądu. Jednocześnie stwierdzenie, że ma to być sąd rzeczowo właściwy, oznacza, iż właściwość rzeczową określa się według ogólnych reguł obowiązujących w procesie. Nie oznacza to jednak, że właściwość rzeczowa w przypadku powództw przeciwegzekucyjnych pokrywa się z właściwością rzeczową sądu w sprawie, w której powstał tytuł wykonawczy.</p> <p>Wbrew twierdzeniom zażalenia Sąd Rejonowy dokonał właściwej wykładni normy prawnej zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 843;art. 843 § 1)">art. 843 § 1 k.p.c.</a> Normowana nim właściwość miejscowa ma charakter wyłącznej, a miejsce prowadzenia egzekucji wiązać należy z siedzibą komornika sądowego, który prowadzi postępowanie egzekucyjne. Ze względu na taki charakter właściwości miejscowej nie daje zaakceptować się pogląd, że w przypadku prowadzenia samych czynności egzekucyjnych w okręgach innych sądów, niż właściwy dla siedziby kancelarii komornika, zachodziłaby właściwość kilku sądów i powód mógłby wybrać jeden z nich, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 43;art. 43 § 1)">art. 43 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Bez znaczenia jest przy tym fakt, iż powód dokonał wyboru komornika innego, niż ogólnie właściwego ze względu na miejsce znajdowania się ruchomości (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 844;art. 844 § 1)">art. 844 § 1 k.p.c.</a>). Istotnym pozostaje bowiem, że ustawodawca w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 843;art. 843 § 1)">art. 843 § 1 k.p.c.</a> nie wprowadził regulacji analogicznej jak w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 767;art. 767 § 1)">art. 767 § 1 in fine k.p.c.</a>, zgodnie z którym jeżeli do prowadzenia egzekucji został wybrany komornik poza właściwością ogólną, skargę rozpoznaje sąd, który byłby właściwy według ogólnych zasad.</p> <p>Argumentując jak powyżej Sąd Okręgowy w oparciu o 385 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a>, orzekł o oddaleniu zażalenia, stanowiąc jak w sentencji.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>1.  <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>2.  <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>3.  <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>4.  <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> </div>