II Ka 460/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 460/13 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 29 listopada 2013 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Grażyna Jaszczuk (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Mirosław Leszczyński</p> <p>SO Dariusz Półtorak</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p>st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Luby Fiłoc </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. J.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 §2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach</p> <p>z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt VII K 687/12</p> <p>wyrok utrzymuje w mocy uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną; zasądza od <span class="anon-block">R. J.</span> na rzecz Skarbu Państwa 720 zł tytułem kosztów sądowych za II instancję.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 460/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. J.</span> </strong>został oskarżony o to, że:</p> <p>w okresie od 24 maja 2012 r. do 11 czerwca 2012 r. w <span class="anon-block">S.</span> w województwie <span class="anon-block"> (...)</span> w celu udaremnienia wykonania postanowienia Prokuratora Rejonowego w Siedlcach z dnia 31 maja 2012 roku o zatrzymaniu do sprawy 1 Ds. 934/12 jako dowodu rzeczowego samochodu osobowego marki <span class="anon-block">(...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>-5 zajętego podczas przeszukania placu oraz pomieszczeń warsztatu samochodowego położonego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>, zbył ten pojazd w ten sposób, że wydał go nieustalonej osobie, przez co udaremnił zaspokojenie wymienionego wierzyciela,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a>.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 27 czerwca 20013 r. Sąd Rejonowy w Siedlcach: </strong> </p> <p>I.  Oskarżonego <span class="anon-block">R. J.</span> uznał za winnego dokonania zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a> wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1;art. 70 § 1 pkt. 1)">art. 70 § 1 p. 1 kk</a> warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 lata;</p> <p>II.  Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a> wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na 20 złotych;</p> <p>III.  Zasądził od oskarżonego na rzecz skarbu Państwa kwotę 167 złotych tytułem kosztów sądowych i 580 złotych tytułem opłaty.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, orzeczeniu zarzucając:</p> <p>a)  Obrazę przepisów prawa materialnego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a> poprzez bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony swoim zachowaniem popełnił przestępstwo stypizowane w tym artykule, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do „przeciwnego wniosku”,</p> <p>b)  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za jego podstawę, a mający wpływ na treść wyroku poprzez ustalenie na podstawie nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony „czynem swoim polegającym na zbyciu przedmiotowego pojazdu zatrzymanego i powierzonego mu na przechowanie jako osobie godnej zaufania wyczerpał dyspozycje występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a>”.</p> <p>Powołując się na powyższe skarżący wniósł o :</p> <p>a)  zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a>,</p> <p>b)  ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Argumentacja przedstawiona w apelacji obrońcy oskarżonego - wobec jej bezpodstawności - nie mogła wywołać oczekiwanych i postulowanych przez skarżącego rezultatów.</p> <p>Rozpoznając w pierwszej kolejności argumenty apelującego obrońcy dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych stwierdzić należy, że w ocenie Sądu Okręgowego zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd I instancji z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego odpowiada zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Fakt ten nie pozwala zatem przyjąć, iż w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy poczynił błędne ustalenia faktyczne w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu. Za taką oceną przemawia w szczególności analiza akt przedmiotowej sprawy oraz pisemnych motywów wydanego przez Sąd I instancji wyroku, w których to tenże Sąd zawarł szczegółową i wnikliwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Jednocześnie w ramach tej oceny Sąd Rejonowy w pełni trafnie zestawił treść wyjaśnień oskarżonego ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, a w szczególności z protokołem oddania rzeczy na przechowanie. Wbrew twierdzeniu skarżącego oskarżony został poinformowany o regułach przechowania oddanych mu na przechowanie rzeczy o czym bezspornie świadczy treść protokołu z dnia 24 maja 2012 r. Należy bowiem zauważyć, że wykaz rzeczy oddanych na przechowanie (k. 8), na który powołuje się obrońca w apelacji, jest ściśle związany z „protokołem oddania rzeczy na przechowanie” (k. 7), który na k. 7 verte zawiera oświadczenie podpisane przez <span class="anon-block">R. J.</span>, iż został on zobowiązany do przedstawienia oddanych mu na przechowanie rzeczy na każde żądnie sądu lub organu prowadzącego postępowania oraz pouczony o zakazie zbycia, obciążania, przekształcania i wydania tych rzeczy osobie nieupoważnionej, a także uprzedzony o odpowiedzialności karnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 239;art. 239 § 1;art. 239 § 300;art. 239 § 2)">art. 239 § 1 i 300 § 2 kk</a>. Chybiony jest zatem zarzut zmierzający do wykazania, iż oskarżony nie znał obowiązków wypływających z oddania mu przedmiotów na przechowanie. Należy przy tym zauważyć, iż już sama konstrukcja apelacji – umiejscowienie tego zarzutu jako drugiego, po naruszenia prawa materialnego sugeruje, że zarzut ten ma charakter wyłącznie iluzoryczny, wywiedziony na potrzeby złożonego środka odwoławczego.</p> <p>Mając zatem na uwadze fakt, iż oskarżony był w pełni świadomy tego, iż na podstawie w/w protokołu, nie jest w żadnej mierze uprawniony do swobodnego dysponowania samochodem <span class="anon-block">(...)</span> a pomimo to świadomie zdecydował się pojazd ten wydać nieustalonej osobie, słusznie doprowadziło Sąd Rejonowy do wniosku, iż oskarżony zachowaniem swoim wyczerpał dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 k.k.</a> i w konsekwencji zlekceważył orzeczenia organu państwowego udaremniając możliwość zaspokojenia swojego wierzyciela.</p> <p>Nie sposób również przyznać racji skarżącemu, iż Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia prawa materialnego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a> błędnie przyjmując, że zostały wypełnione wszystkie znamiona tego przestępstwa.</p> <p>W świetle niekwestionowanego przez skarżącego stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w uzasadnieniu uchwały z dnia 26 listopada 2003 r., I KZP 32/03, OSNKW 2004, z. 1, poz. 3, zwraca uwagę fakt, że "przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 k.k.</a> wskazuje, iż ustawodawca ograniczył krąg podmiotów przestępstwa stypizowanego w tym przepisie do dłużników działających na szkodę «swojego wierzyciela». Brzmienie interpretowanego przepisu nie daje natomiast podstaw do przyjęcia, że zakres kryminalizacji opisanych w nim zachowań ograniczony został do udaremnienia bądź uszczuplenia zaspokojenia wierzytelności tylko pewnego rodzaju - a to powstałych w obrocie gospodarczym". I dalej, zwracając uwagę, że przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 k.k.</a> zastąpił trzy poprzednio obowiązujące przepisy: <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 258)">art. 258 k.k. z 1969 r.</a> oraz art. 6 § 2 i 3 ustawy o ochronie obrotu gospodarczego z 1994 r., trafnie stwierdził, że "w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 k.k.</a> nie ma ograniczenia do orzeczeń «związanych z działalnością gospodarczą»", zatem "jego stosowanie nie jest ograniczone tylko do wierzytelności związanych z obrotem gospodarczym". Właśnie dlatego Sąd Najwyższy uznał, że "zbycie przedmiotu, mogącego stanowić dowód w sprawie (wydanego lub znalezionego w czasie przeszukania), przez osobę godną zaufania, której przedmiot ten, w oparciu o właściwe orzeczenie wydane na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 228;art. 228 § 1)">art. 228 § 1 k.p.k.</a>, oddano na przechowanie, stanowi zachowanie podlegające penalizacji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 k.k.</a> chroniąc nie tylko pewność obrotu cywilnoprawnego, ale i powagę orzeczeń wydanych przez organ państwowy", przekonująco wywodząc, że "na gruncie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 228;art. 228 § 1)">art. 228 § 1 k.p.k.</a> oddanie rzeczy na przechowanie osobie godnej zaufania tworzy między tą osobą a Skarbem Państwa swoistą relację dłużnik-wierzyciel, opartą na stosunku obligacyjnym, skoro z jednej strony organ postępowania może żądać od osoby przechowującej rzecz określonego świadczenia wynikającego z treści orzeczenia, pozwalającego na właściwe realizowanie funkcji postępowania karnego, np. zwrotu rzeczy w celu dokonania oględzin czy uzyskania opinii biegłego, a z drugiej istnieje obowiązek wykonania takiego świadczenia do czasu wydania odmiennej decyzji w przedmiocie dowodów rzeczowych" - postanowienie SN z dnia 13 listopada 2002 r., II KKN 121/01, LEX 56096 (zob. także wyroki SN: z dnia 18 października 1999 r., II KKN 230/99, Prok. i Pr. 2000, Nr 2, poz. 8 z glosą S. Łagodzińskiego, Prok. i Pr. 2000, Nr 12, s. 99 i nast.; z dnia 5 stycznia 2000 r., V KKN 192/99, LEX 50986).</p> <p>Błędnie przy tym skarżący utożsamia znamię „składniki swojego majątku” jedynie z prawem własności, podnosząc, iż oskarżony nie wydał rzeczy stanowiącej jego własność. Należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, że również posiadanie jako stan faktyczny, z którego wynikają skutki prawne o charakterze majątkowym - stanowi składnik majątku posiadacza (zob. J. Winiarz (w:) Z. Gordon, J. Łopuski, M. Nestorowicz, K. Piasecki, A. Rembieliński, L. Stecki, J. Winiarz, <em> <!-- -->Kodeks cywilny z komentarzem</em>, s. 257). Twierdzenie to od strony praktycznej znajduje oparcie na przykład w regulacji prawa procesowego cywilnego. Komornik, zajmujący rzeczy będące we władaniu dłużnika, nie może badać stosunku prawnego dłużnika do tych przedmiotów (zob. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 845;art. 845 § 2)">art. 845 § 2 k.p.c.</a>). Nierzadko zajmie również takie przedmioty, do których dłużnikowi nie przysługuje żadne prawo; z takich więc przedmiotów wierzyciel może być zaspokojony (np. w sytuacji gdy żadna z osób trzecich nie wytoczy skutecznego powództwa ekscydencyjnego - zob. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 841)">art. 841 k.p.c.</a>). W tych okolicznościach chybiony jest argument obrońcy, iż wydany przez oskarżonego samochód nie był jego własnością, co wyklucza kwalifikacje z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a>. Niewątpliwie bowiem przez dość długi czas sporny pojazd znajdował się w jego posiadaniu, a tym samym zgodnie z w/w tezą był składnikiem jego majątku.</p> <p>Tak jak w ocenie Sądu odwoławczego z pełną akceptacją spotkały się ustalenia Sądu I instancji w zakresie winy oskarżonego oraz kwalifikacji prawnej przypisanego mu w wyroku czynu, tak również na podzielenie zasługiwało orzeczenie w zakresie wymierzonej mu kary. Wymiar orzeczonej kary czyni zadość wymogom płynącym w tym zakresie z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> i nast. Odpowiada on bowiem stopniowi winy oraz społecznej szkodliwości czynu, uwzględnia właściwości i warunki osobiste oskarżonego, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, a także uwzględnia cele kary w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.</p> <p>Jednocześnie Sąd Rejonowy w pełni zasadnie uznał, że w przypadku oskarżonego zachodzą podstawy do skorzystania z instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.</p> <p>Z kolei ustanowiony okres próby winien jednoznacznie uświadomić oskarżonemu, iż ponowne wejście przez niego w konflikt z prawem, a w szczególności popełnienie przestępstwa umyślnego przeciwko wolności, spowoduje nie tylko zarządzenie wykonania zawieszonej kary, ale także może wpłynąć na surowszą prawno-karną ocenę jego kolejnego bezprawnego zachowania się.</p> <p>W tej sytuacji rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym przedmiocie również nie wymagało zmiany ze strony Sądu odwoławczego.</p> <p>O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze, Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r.</a> (Dz.U. Nr 49, poz. 223 z 83r. z późń. zm.).</p> <p>Mając na uwadze powyższe i na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art.456 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku.</p> </div>