II Ca 500/13

<p>Sygnatura akt II Ca 500/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 listopada 2013 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy</strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący - Sędzia Sądu Okręgowego Piotr Starosta</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. w Bydgoszczy</p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa : <span class="anon-block">K. B.</span> </p> <p>przeciwko : <span class="anon-block">L. K. (1)</span> i <span class="anon-block">T. K.</span> </p> <p>o : zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Świeciu VI Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z</p> <p>siedzibą w Tucholi</p> <p>z dnia 20 lutego 2013 r. sygnatura akt VI C 90/13</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> <p> <em> <!-- -->Na oryginale właściwy podpis</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ca 500/13</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy mając na uwadze , że nie przeprowadzał postępowania dowodowego, uzasadnienie swoje - w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a> - ograniczył do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa:</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego apelacja powoda nie jest zasadna.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy w pełni aprobuje i czyni własnymi.</p> <p>Skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji dokonanie sprzecznych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że jego wuj darował dług pozwanym przed śmiercią.</p> <p>W istocie rzeczy zarzut i argumentacja mająca go uzasadnić sprowadza się do zakwestionowania wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>§ I <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów.</p> <p>Należy w związku z tym zauważyć, że w świetle ugruntowanego stanowiska judykatury do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, tj. zasadom logicznego myślenia, doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 grudnia 2005 r. w spr. III CK 314/05, LEX nr 172176).</p> <p>Podobnie, zarzut błędnych ustaleń faktycznych nie może polegać jedynie na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego, ustalonego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów, choćby ocena ta również była logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r. w spr. IV CK 387/04, LEX nr 177263).</p> <p>Jeżeli bowiem z materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to taka ocena sądu nie narusza prawa do swobodnej oceny dowodów, choćby w równym stopniu, na podstawie tego samego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski Odmienne (zob. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2005 r. w spr. IV CK 122/05, LEX nr 187124).</p> <p>Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy zauważyć trzeba, iż</p> <p>nie ma racji apelujący twierdząc, że Sąd Rejonowy wadliwie ocenił zeznania świadka <span class="anon-block">L. K. (2)</span>, <span class="anon-block">B. M.</span> oraz pozwanej.</p> <p>Sąd Rejonowy analizując poszczególne dowody w sposób wnikliwy i zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wskazał jakie wnioski z tych faktów można i należy wyprowadzić. Nie jest trafne stanowisko wyrażone w apelacji, że nie można było oprzeć się na zeznaniach świadków w ustaleniu faktu rozliczenia się przez pozwanych z wujem powoda. Wszyscy świadkowie potwierdzili że pozwany przed śmiercią uznał, iż pozwani nie są mu nic winni.</p> <p>Nie można również nie zauważyć, iż zapiski zmarłego są nieprecyzyjne, ale i nie uwzględniają rozliczeń na które powoływali się pozwani, kwestionując zasadność roszczenia powoda. Wobec tego, iż pozwani kwestionowali nie tylko istnienie samego długu ale i jego rzekomą wysokość wynikającą z luźnych zapisków należało uznać, iż powód nie udowodnił w ogóle wysokości roszczenia, a to na nim w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie.</p> <p>Co więcej powód nie posiadał wiedzy co do sposobu rozliczeń stron i nie wiedział czy tylko notatki miałyby być podstawą rozliczeń , co w świetle zeznań świadków, iż <span class="anon-block">I. M.</span>darował dług pozwanym i uważał że są rozliczeni, tym bardziej czyni roszczenie powoda niezasadnym. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż pozwani regulowali dług jeszcze za życia <span class="anon-block">I. M.</span>czy to oddając pewne kwoty, czy też odpracowując w gospodarstwie zmarłego. Nie można również w tym miejscu nie podkreślić, iż to pozwani pomagali<span class="anon-block">I. M.</span>przed śmiercią i się nim opiekowali, za co on był im wdzięczny.</p> <p>Poza tym jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy twierdzenia powoda obarczone są subiektywnym odczuciem jak i własnymi osądami i ocenami, albowiem powód „nie sądził że wuj bezinteresownie przekazywał zboże pozwanym".</p> <p>Podkreślić zatem należy, iż podstawą ustalenia istnienia długu i jego wysokości nie mogą być wyłącznie zapiski zmarłego i subiektywne przekonanie powoda o istnieniu długu zwłaszcza gdy pozwani kwestionowali zasadność roszczenia i wykazali fakt darowania im długu.</p> <p>Reasumując Sąd Rejonowy wskazał na jakich dowodach oparł ustalenie o darowaniu długu pozwanych przez wuja powoda i dokonana w tym zakresie ocena nie może być uznana za dowolną . Zauważyć trzeba , że Sąd w tej mierze z jednej strony oparł się na zeznaniach świadków i pozwanej a z drugiej strony na zasadach logiki i doświadczenia życiowego a poprawności tej oceny apelujący skutecznie nie podważył . Zgodzić się zwłaszcza należy z</p> <p>2</p> <p>sądem pierwszej instancji , że z doświadczenia życiowego wynika , iż osoba chora wyraża wdzięczność wobec swoich opiekunów. Mając nadto na względzie, iż pozwani byli rodziną, nie istniały między nimi a zmarłym żadne konflikty, to fakt darowania im długu nie budzi wątpliwości, a przeciwnie jawi się jako racjonalny i zrozumiały. Co więcej, o dobrych relacjach miedzy zmarłym a pozwanymi świadczy fakt udzielenie przez<span class="anon-block">I. M.</span>pozwanej pełnomocnictwa do reprezentowania jego interesów. Potwierdza to nie tylko dobre relacje między nim a pozwanymi, ale i sprawowanie rzeczywistej opieki przez pozwanych nad chorym. Świadczy to także o zaufaniu jakim darzył pozwaną a tym samym uwiarygadnia fakt darowania pozwanym zaległości finansowych.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego - wbrew wyłącznie polemicznemu charakterowi apelacji - s Sad pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, dokonując -wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego co doprowadziło do trafnej konstatacji, iż powództwo podlega oddaleniu z uwagi na darowanie długu.</p> <p>Z przytoczonych względów Sąd Okręgowy apelację na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> jako całkowicie bezzasadną oddalił.</p> </div>