II AKa 411/13

<p>Sygn. akt : II AKa 411/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 listopada 2013 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Mirosław Ziaja</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Wiesław Kosowski (spr.)</p> <p>SSA Bożena Summer-Brason</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Oktawian Mikołajczyk</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Prokuratora Prok. Apel. Małgorzaty Bednarek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. J.</span> </strong>, s. <span class="anon-block">E.</span> i <span class="anon-block">J.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1)">art. 209 § 1 kk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 kk</a> i inne</p> <p>na skutek apelacji obrońcy</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt. V K 102/12</p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że eliminuje z podstawy prawnej skazania <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1;§ 1 pkt. 2;art. 156)">§ 1 pkt 2 art. 156 kk</a>;</p> <p>2.  w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Gliwicach) na rzecz adwokata <span class="anon-block">P. M.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">R.</span> kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT, z tytułu obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu <span class="anon-block">M. J.</span> w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>4.  zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span> od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II AKa 411/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach w Ośrodku Zamiejscowym w Rybniku wyrokiem z dnia 17 lipca 2013r., w sprawie o sygn. akt V K 102/12 uznał oskarżonego <span class="anon-block">M. J.</span>winnym popełnienia ciągu przestępstw, z których każde wyczerpało znamiona występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1)">art. 209 §1 k.k.</a> a polegających na tym, że:</p> <p>I.w okresie od 18 stycznia 2008r. do marca 2011r. w <span class="anon-block">R.</span> uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy i wyroku sądowego obowiązku opieki przez niełożenie na utrzymanie syna <span class="anon-block">Ł. J.</span>, przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych,</p> <p>II.w okresie od 18 stycznia 2008r. do marca 2011r. w <span class="anon-block">R.</span> uporczywie uchylał się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy i wyroku sądowego obowiązku opieki przez niełożenie na utrzymanie syna <span class="anon-block">A. J.</span>, przez co naraził go na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych,</p> <p>i skazał go za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1)">art. 209 §1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 1)">art. 91 §1 k.k.</a> na karę 1 roku pozbawienia wolności.</p> <p>Tym samym wyrokiem Sąd Okręgowy uznał <span class="anon-block">M. J.</span>winnym tego, że w dniu <br/>9 lutego 2010r. w <span class="anon-block">R.</span>, po uprzednim pobiciu pracownika stacji <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M. G.</span>metalowym kluczem hydraulicznym po głowie i rękach oraz użyciu gazu łzawiącego – zabrał mu w celu przywłaszczenia pieniądze w kwocie około 60 zł na szkodę właściciela stacji <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">W. B.</span>i spowodował u pokrzywdzonego obrażenia w postaci urazu głowy ze złamaniem kości sklepienia czaszki, krwotokiem śródczaszkowym, stłuczeniem mózgu i obrzękiem mózgu, przez co doprowadził do zgonu <span class="anon-block">M. G.</span>w dniu <br/>16 lutego 2010r., przy czym zarzuconego czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po uprzednim skazaniu za przestępstwa podobne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 Kodeksu karnego z 1969r.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 210;art. 210 § 2)">210 § 2 Kodeksu karnego z 1969r.</a> wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w <span class="anon-block">K.</span>z dnia 19 stycznia 1998r. sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>na karę 10 lat pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach wyroku łącznego Sądu Okręgowego w <span class="anon-block">K.</span>z dnia 15 stycznia 2002r. sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> <br/>w okresie od 28.02.1997r. do 28.02.2007r. – tj. popełnienia zbrodni z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> <br/>i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2;art. 156 § 3)">156 § 1pkt 2 i § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a>, za co z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. <br/>280 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 §3 k.k.</a> skazał go na karę 10 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 91;art. 91 § 2)">art. 91 §2 k.k.</a> Sąd połączył oskarżonemu orzeczone w wyroku kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną w wymiarze 11 lat pozbawienia wolności, na poczet której na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 §1 k.k.</a> zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności <br/>w sprawie od dnia 16 lipca 2012r. do dnia 17 lipca 2013r.</p> <p>Zasądzono również od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. <span class="anon-block">P. M.</span> kwotę 1771,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej obrony świadczonej dla oskarżonego z urzędu, a <span class="anon-block">M. J.</span> na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 §1 k.p.k.</a> zwolniono od ponoszenia kosztów postępowania w całości, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> <p>Z wyrokiem tym nie zgodził się obrońca oskarżonego zaskarżając go w całości. <br/>We wniesionej apelacji podniósł zarzuty:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a>, poprzez oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach świadka <span class="anon-block">Z. P.</span>, z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, przez co przeprowadzona ocena dowodów jest niepełna, przekracza granice swobodnej oceny dowodów i doprowadziła do błędu w ustaleniach faktycznych,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 3)">art. 170 §1 <br/>i 3 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 94;art. 94 § 1;art. 94 § 1 pkt. 4;art. 94 § 1 pkt. 5)">art. 94 §1 pkt 4 i 5 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 §1 k.p.k.</a> poprzez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy sformułowanego w piśmie z dnia 4 lipca 2013r. o zwrócenie się do Zakładu Karnego w <span class="anon-block">R.</span> w celu uzyskania informacji dających możliwość ustalenia, czy doszło do spotkania oskarżonego ze świadkiem <span class="anon-block">R. Z.</span> na jednym polu spacerowym, bez podania podstaw prawnych rozstrzygnięcia <br/>i uzasadnienia postanowienia, co uniemożliwia dokonanie jego kontroli odwoławczej, a ponadto uniemożliwia ustalenie czy oskarżony zrelacjonował świadkowi przebieg zdarzenia oraz ocenienie wiarygodności zeznań świadka,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>rażącej niewspółmierności kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności, z uwagi na wymierzenie tej kary na zasadzie pełnej kumulacji, podczas gdy nie było żadnych przesłanek do wymierzenia tak surowej kary.</p> </dd> </dl> <p>Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2;art. 156 § 3)">156 § 1pkt 2 i § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. <br/>11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> oraz wymierzenie za przestępstwa niealimentacji kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Złożył również wniosek alternatywny o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył co następuje.</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd I instancji zgromadził w niniejszej sprawie pełny materiał dowodowy w żadnym zakresie nie wymagający poszerzenia, ani też uzupełnienia. Zgromadzone dowody poddał wnikliwej ocenie w pełni zgodnej z dyspozycjami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Doprowadziło to do prawidłowych ustaleń faktycznych, co do wszystkich przypisanych <span class="anon-block">M. J.</span> czynów.</p> <p>Nie sposób zgodzić się z zarzutem apelacji, jakoby doszło do naruszenia przepisów proceduralnych poprzez oparcie ustaleń faktycznych na zeznaniach świadka <span class="anon-block">Z. P.</span>, z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego. Wielokrotnie w orzecznictwie podkreślano, iż nie można zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> opierać na tym, że pewne dowody nie stanowiły podstawy ustaleń, jeżeli tylko sąd je rozważył i ocenił ich znaczenie w sposób określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, jak też nie jest naruszeniem przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych (tak m.in. postanowienie SN z dnia 28 lutego 2013r., IV KK 389/12, czy postanowienie SN z dnia <br/>26 marca 2013r., III KK 1/13).</p> <p>Sąd meriti w niniejszej sprawie postąpił zgodnie z dyspozycjami tak. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> Dokonał bowiem oceny wszystkich zgromadzonych dowodów, a to, że jednym <br/>z nich dał wiarę i na nich oparł swe ustalenia, przy jednoczesnym omówieniu dlaczego nie uwzględnił przeciwnych jest naturalną konsekwencją sytuacji procesowej, w której przedstawiane są różne, czasem sprzeczne ze sobą, wersje wydarzeń.</p> <p>Szczególna uwaga została poświęcona świadkowi <span class="anon-block">Z. P.</span>. Zeznania tej osoby niewątpliwie są w tym procesie jednym z kluczowych dowodów, albowiem świadek widział nie tylko przebieg zdarzenia, ale też rozpoznał sprawcę. Trudno więc czynić zarzut, że na nim zostały oparte ustalenia faktyczne. Jednak Sąd nie ocenił tego dowodu w sposób pobieżny, <br/>a wręcz przeciwnie. W sposób wnikliwy i dogłębny przeanalizował nie tylko podany przez <span class="anon-block">Z. P.</span> opis zdarzenia, ale też motywy jakim się kierował postępując w określony sposób. Świadek bowiem nie tylko nie zareagował od razu widząc zdarzenie, ale co więcej oddalił się, by później z pewnej odległości obserwować przebieg policyjnej akcji. Dopiero po ponad miesiącu złożył w tej sprawie zeznania. Jednak słusznie Sąd meriti dał wiarę w całej rozciągłości zeznaniom świadka, także w zakresie motywów, które nim kierowały w chwili, gdy oddalił się z miejsca zdarzenia, jak też w zakresie tak późnego podjęcia decyzji <br/>o przekazaniu swych spostrzeżeń organom ścigania.</p> <p>Słusznie zwrócono również uwagę, że o winie <span class="anon-block">Z. J.</span> w zakresie czynu popełnionego na szkodę <span class="anon-block">M. G.</span> świadczą nie tylko zeznania <span class="anon-block">Z. P.</span>, ale też inne dowody. Jak zeznania <span class="anon-block">R. Z.</span> (o których będzie jeszcze mowa poniżej), zeznania samego pokrzywdzonego oraz <span class="anon-block">A. D.</span>, <span class="anon-block">D. P.</span>, czy <span class="anon-block">B. W.</span> i <span class="anon-block">M. P.</span>. Te dwie ostatnie osoby, jak słusznie zauważono w pisemnych motywach wyroku, w sposób pośredni potwierdzają prawdziwość relacji <span class="anon-block">Z. P.</span>. Wskazują bowiem, że po przedmiotowym zdarzeniu oskarżony słał smsy, że ma wielkie kłopoty <br/>i potrzebuje pomocy, po czym z tego powodu wyjechał za granicę,</p> <p>Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom obrońcy, rozważył również i ocenił wersję wydarzeń, według której było dwóch sprawców, o czym przede wszystkim mówili <span class="anon-block">A. D.</span> i <span class="anon-block">D. P.</span>. O wnikliwości organu orzekającego w tym zakresie świadczą m.in. przeprowadzone na rozprawie konfrontacje. Pozwoliły on na ustalenie, że świadkowie ci obserwujący zdarzenie z pewnej odległości, części przebiegu sytuacji się domyślali. Ostatecznie <span class="anon-block">D. P.</span> nie wykluczył, że wszystko mogło przebiegać w sposób, w jaki przedstawił do <span class="anon-block">Z. P.</span>.</p> <p>Przy tej ocenie trzeba również pamiętać, że <span class="anon-block">Z. P.</span> zaglądał do wnętrza budynku, <br/>a następnie, gdy oskarżony zaczął mu grozić oddalił się, a zaraz potem w przeciwnym kierunku zaczął uciekać <span class="anon-block">M. J.</span>. Tę scenę mogli widzieć <span class="anon-block">D. P.</span> i <span class="anon-block">A. D.</span>, stąd też ich interpretacja o dwóch sprawcach napadu. Nie można wykluczyć, że początkowo w ten sam sposób, jako drugiego sprawcę, mógł odebrać wchodzącego do pomieszczenia <span class="anon-block">Z. P.</span> sam pokrzywdzony. Jednak ostatecznie w złożonych zeznaniach mówił tylko o jednym sprawcy napadu, co tym bardziej potwierdza ustalony przez Sąd przebieg zdarzeń.</p> <p>Prawdziwość i prawidłowość dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych dodatkowo wzmocniona została zeznaniami <span class="anon-block">R. Z.</span>, któremu w czasie pobytu w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">R.</span> oskarżony opowiadał o napadzie w <span class="anon-block">R.</span>. Słusznie Sąd nie dał wiary świadkowi w zakresie , w jakim na rozprawie głównej twierdził, że to nie obecny na sali <span class="anon-block">M. J.</span> mu o tym opowiadał, a inna osoba. Jednoznacznie bowiem ustalono, że <br/>w tym czasie, jako osoba podejrzana o napad w <span class="anon-block">R.</span> w Zakładzie Karny w <span class="anon-block">R.</span> przebywał tylko <span class="anon-block">M. J.</span>.</p> <p>Zgodzić się wprawdzie należy z obrońcą, iż Sąd meriti oddalając wniosek dowodowy <br/>o zwrócenie się do Zakładu Karnego w <span class="anon-block">R.</span> w celu uzyskania informacji dających możliwość ustalenia, czy doszło do spotkania oskarżonego ze świadkiem <span class="anon-block">R. Z.</span> na jednym polu spacerowym, nie wskazał podstawy prawnej swej decyzji, a jej uzasadnienie było stosunkowo lakoniczne, tym niemniej uchybienie to nie mogło mieć wpływu na treść orzeczenia. Pamiętać bowiem należy, iż w przypadku naruszenia przez organ orzekający przepisów procesowych, aby stanowiło to podstawę odwoławczą, niezbędnym jest wykazanie, iż obraza tych przepisów mogła mieć wpływ na treść wyroku. Taka sytuacja <br/>w niniejszej sprawie nie miała miejsca.</p> <p>W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w toku procesu zwrócono się do Dyrektora Zakładu Karnego w <span class="anon-block">R.</span> uzyskując informację, iż nie jest prowadzony rejestr imienny osób, które jednocześnie przebywają na polu spacerowym.</p> <p>Zdecydowanie jednak istotniejszą pozostaje kwestia, iż zeznania <span class="anon-block">R. Z.</span> nie tylko nie były jednym dowodem świadczącym o winie oskarżonego, ale co istotniejsze nie były nawet dowodem mającym istotne znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego. Był to tylko dowód pośredni, wzmacniający dodatkowo przyjęte ustalenia. Ponadto fakt przebywania lub nie na jednym polu spacerowym przez oskarżonego i świadka nie ma istotnego znaczenia <br/>w aspekcie niniejszej sprawy. Z wyjaśnień samego <span class="anon-block">M. J.</span> wynika bowiem, iż miał kontakt z <span class="anon-block">R. Z.</span> w Zakładzie Karnym w <span class="anon-block">R.</span>, a co więcej przebywał <br/>z nim nawet w jednej celi.</p> <p>Słusznie przy tym Sąd meriti nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego odnośnie kwestii, iż <span class="anon-block">R. Z.</span> wiedzę na temat zarzucanego mu czynu mógł posiadać, gdyż czytał postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Przeczy temu szczegółowość relacji świadka.</p> <p>Tak więc analizując wszystkie zgromadzone dowody i nie dopuszczając się tym zakresie żadnych uchybień Sąd I instancji ustalił w pełni prawidłowo stan faktyczny.</p> <p>Odnosi się to również do zarzutów niealimentacji. W tym przypadku należy dodatkowo zauważyć, że chociaż obrońca we wniesionym środku odwoławczym wskazuje, iż zaskarża wyrok w całości, to analiza podniesionych zarzutów, uzasadnia, jak też sformułowanych wniosków jednoznacznie wskazuje, iż nie są kwestionowane ustalenia faktyczne oraz wina oskarżonego co do przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1)">art. 209 §1 k.k.</a>. W tej materii apelujący kontestuje tylko karę zarzucając jej rażącą surowość i domagając się wymierzenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.</p> <p>Z zarzutem rażącej niewspółmierności kary także nie sposób się zgodzić. Zarówno <br/>w przypadku wymierzania kar jednostkowych, jak i kary łącznej Sąd meriti wziął pod rozwagą wszystkie okoliczności obciążające i łagodzące nadając im właściwy wymiar. Wymierzone kary zarówno za ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1)">art. 209 §1 k.k.</a>, jak i za zbrodnię z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. <br/>280 §2 k.k.</a> i in. w żadnej mierze nie noszą cech rażącej surowości.</p> <p>Za ciąg przestępstw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 209;art. 209 § 1)">art. 209 §1 k.k.</a> została <span class="anon-block">M. J.</span> wymierzona kara 1 roku pozbawienia wolności, co przy uwzględnieniu ponad trzy letnich okresów niealimentacji, postawy sprawcy, jak też jego karalności nie jest karą surową.</p> <p>Podobnie w przypadku kary 10 lat pozbawienia wolności orzeczonej za czyn popełniony na szkodę <span class="anon-block">M. G.</span>. Trzeba bowiem pamiętać, iż oskarżony nie tylko swym zachowaniem doprowadził do śmierci człowieka, ale z wyjątkowo niskich pobudek (chęć łatwego zysku) w sposób wyjątkowo brutalny, a wręcz okrutny zadał mu bardzo rozległe obrażenia. Nie można też tracić z pola widzenia, że czynu tego dopuściło się w warunkach recydywy, gdyż wcześniej odbywał karę za przestępstwo podobne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 §1 Kodeksu karnego z 1969r.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19690130094" title="Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1969 r. Nr 13, poz. 94 (art. 210;art. 210 § 1)">art. 210 §1 Kodeksu karnego z 1969r.</a> </p> <p>Przy wymiarze kary łącznej Sąd I instancji zastosował zasadę pełnej kumulacji, ale i to rozstrzygnięcie uznać należy za w pełni prawidłowe przy uwzględnienia, że mamy do czynienia z czynami całkowicie ze sobą nie związanymi.</p> <p>Jedyne uchybienie w wyroku, jakiego dopuścił się Sąd I instancji i które wymagało korekty do zakwalifikowanie czynu popełnionego przez <span class="anon-block">M. J.</span> 9 lutego 2010r. <br/>w <span class="anon-block">R.</span> z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2;art. 156 § 3)">156 § 1pkt 2 i § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 64;art. 64 § 1)">art. 64 § 1 k.k.</a> W świetle bowiem brzmienia treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 3)">art. 156 § 3 k.k.</a>, który odwołuje się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1)">art. <br/>156 § 1 k.k.</a>, ale który stanowi samodzielny byt przestępstwa o złożonej stronie podmiotowej, powoływanie w kwalifikacji prawnej także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156 § 1)">§ 1</a> jest zbyteczne i wadliwe.</p> <p>Dlatego też Sąd Apelacyjny zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował <br/>z podstawy prawnej skazania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1;§ 1 pkt. 2;art. 156)">§ 1 pkt 2 art. 156 kk</a>, a w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.</p> <p>Zasądził również od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Gliwicach) na rzecz adwokata <span class="anon-block">P. M.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">R.</span> kwotę 738 zł w tym 23 % podatku VAT, z tytułu obrony z urzędu udzielonej <span class="anon-block">M. J.</span> w postępowaniu odwoławczym, a uwzględniając sytuację majątkową i materialną oskarżonego, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 §1 k.p.k.</a>, zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi Skarb Państwa.</p> </div>