IV Kz 800/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt: IV Kz 800/13</strong> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 2 grudnia 2013 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy we Wrocławiu w IV Wydziale Karnym- Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSO Dorota Kropiewnicka (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SSO Agata Regulska</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SSO Alojzy Zawadzki </strong> </p> <p>Protokolant: Aneta Malewska</p> <p>po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 2 grudnia 2013 r.</p> <p>w sprawie <strong> <!-- -->oskarżonych <span class="anon-block">A. W. (1)</span>, <span class="anon-block">B. W.</span> oraz <span class="anon-block">A. W. (2)</span> </strong> </p> <p>zażalenia oskarżyciela prywatnego <span class="anon-block">W. W.</span> z dnia 1 sierpnia 2013 r.</p> <p>na zarządzenie upoważnionego sędziego Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia</p> <p>z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt: V K 458/13</p> <p>w przedmiocie odmowy przyjęcia zażalenia oskarżyciela prywatnego</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 466;art. 466 § 1)">art. 466 § 1 kpk</a> </p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n o w i ł:</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->zażalenia nie uwzględnić i zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy;</strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zwolnić oskarżyciela prywatnego <span class="anon-block">W. W.</span> od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zarządzeniem z dnia 12 lipca 2013 r. <strong> <!-- -->upoważniony sędzia Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia </strong>odmówił przyjęcia zażalenia oskarżyciela prywatnego na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia z dnia 12 czerwca 2013 r., sygn. akt V K 458/13 o umorzeniu postępowania, uznając że zostało ono złożone po terminie.</p> <p>Powyższe zarządzenie zaskarżył <strong> <!-- -->oskarżyciel prywatny</strong>, który zarzucił mu obrazę przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 429;art. 429 § 1)">art. 429 § 1 kpk</a> poprzez bezzasadne uznanie, że zażalenie zostało wniesione po terminie, podczas gdy postanowienie o umorzeniu postępowania z dnia 12 czerwca 2013 r. zostało oskarżycielowi prywatnemu doręczone w dniu 20 czerwca 2013 r. wraz z informacją, że nie podlega ono zaskarżeniu. Kierując się treścią ww. pouczenia oskarżyciel nie wiedział, że w istocie może zaskarżyć postanowienie, co skutkowało wprowadzeniem go w błąd oraz opóźnieniem w złożeniu środka odwoławczego.</p> <p>Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Zażalenie oskarżyciela prywatnego było oczywiście bezzasadne. Zażalenie na postanowienie o umorzeniu postępowania zostało wniesione po terminie i w świetle ujawnionych w sprawie okoliczności żadnego znaczenia dla treści rozstrzygnięcia nie mógł mieć fakt, że na doręczonym skarżącemu odpisie postanowienia rzeczywiście zamieszczono pouczenie, że orzeczenie to nie podlega zaskarżeniu.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, że oskarżyciel prywatny był obecny na posiedzeniu Sądu w dniu 12 czerwca 2013 r., kiedy ogłoszono postanowienie o umorzeniu postępowania. Wysłuchał treści orzeczenia oraz pouczenia Przewodniczącego o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 100;art. 100 § 2)">art. 100 § 2 kpk</a> orzeczenie lub zarządzenie wydane poza rozprawą należy doręczyć prokuratorowi, a także stronie i osobie nie będącej stroną, którym przysługuje środek zaskarżenia, <span class="underline"> <!-- -->jeżeli nie brali oni udziału w posiedzeniu lub nie byli obecni przy ogłoszeniu</span>; w innych wypadkach o treści orzeczenia lub zarządzenia należy powiadomić strony. Jednocześnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 460)">art. 460 kpk</a> wynika, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia, a jeżeli ustawa nakazuje doręczenie postanowienia - od daty doręczenia.</p> <p>Skoro oskarżyciel prywatny był obecny na posiedzeniu Sądu, na którym ogłoszono kwestionowane przez niego postanowienie, to termin do wniesienia zażalenia zaczął dla niego biec z chwilą ogłoszenia orzeczenia. Żadnego znaczenia dla ustalenia terminu właściwego do wniesienia zażalenia nie mógł mieć fakt jego doręczenia skarżącemu. Czynność taka miała wyłącznie informacyjny charakter i nie pociągała za sobą żadnych skutków procesowych, zwłaszcza skutku w postaci „uruchomienia” terminu do złożenia zażalenia. Skoro orzeczenie zostało ogłoszone w dniu 12 czerwca 2013 r., to termin do złożenia zażalenia upłynął z dniem 19 czerwca 2013 r.</p> <p>Oczywistym pozostaje także, że żadnego wpływu na sytuację procesową skarżącego nie miało błędnie sformułowanie pouczenia zawartego na doręczonym oskarżycielowi odpisie postanowienia. Skoro doręczenia dokonano w dniu 20 czerwca 2013 r.- <span class="underline"> <!-- -->a więc już po upływie terminu do złożenia zażalenia</span>- to błędne pouczenie w żaden sposób nie ograniczało interesów skarżącego, który w dniu 20 czerwca 2013 r. <span class="underline"> <!-- -->i tak nie mógłby już przecież zachować terminu do złożenia zażalenia</span>. O ile więc zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 16;art. 16 § 1)">art. 16 § 1 kpk</a> brak pouczenia lub mylne pouczenie nie może wywoływać ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania lub innej osoby, której to dotyczy, o tyle mylne pouczenie nie może skutkować zaktualizowaniem się uprawnienia, które wcześniej wygasło z powodu upływu terminu ustawowego.</p> <p>Mając powyższe na uwadze należało uznać, że zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia oskarżyciela prywatnego na postanowienie o umorzeniu postępowania było w pełni prawidłowe i należało utrzymać je w mocy.</p> </div>