IV Ka 1021/13

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt. </strong>IV Ka 1021/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 5 grudnia 2013 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy <br/> </strong> </p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Włodzimierz Hilla</p> <p>Protokolant sekr. sądowy Hanna Płaska</p> <p>przy udziale oskarżyciela ------</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 roku</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. S.</span> (<span class="anon-block">S.</span>) </strong> </p> <p>obwinionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86§1</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 1)">art. 23 ust.1 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy</p> <p>z dnia 26 sierpnia 2013 roku sygn. akt XIV W 3727/12</p> <p>uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego od zarzucanego mu czynu; koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.</p> <p>IV Ka 1021/13</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z 26 sierpnia 2013 r. (sygn. akt XVI K 3727/12) uznał obwinionego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">W. S.</span> (<span class="anon-block">S.</span>)</strong> za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu we wniosku o ukaranie, a polegającego na tym, że 3 lipca 2012 roku około godz. 15.3o w <span class="anon-block">B.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> kierując samochodem marki <span class="anon-block">T.</span> o <span class="anon-block">numerze rej. (...)</span> podczas omijania nie zachował bezpiecznego odstępu, w wyniku czego uszkodził pojazd marki <span class="anon-block">P.</span> o <span class="anon-block">numerze rej. (...)</span>, tj. wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 23;art. 23 ust. 1;art. 23 ust. 1 pkt. 1)">art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> i za to, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1 k.k.</a>, wymierzono mu karę 200 zł grzywny, rozstrzygając równocześnie o kosztach postępowania w sprawie.</p> <p>Powyższy wyrok został zaskarżony apelacją obrońcy obwinionego, który – powołując się na podstawę odwoławczą określoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 pkt. 2)">art. 439 pkt 2 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.</a>o.w. – wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 2)">art. 424 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 7;art. 8;art. 82;art. 82 § 1)">art. 7, art. 8 oraz 82 § 1 k.p.</a>o.w., domagając się uniewinnienia obwinionego, względnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje</strong>:</p> <p>Niniejsza apelacja była zasadna, acz jedynie o tyle, o ile wywołując postępowanie odwoławcze implikowała konieczność uwzględnienia przedmiotowego środka odwoławczego z powodu zaistnienia okoliczności, które należało uwzględnić z urzędu i uczynić podstawą rozstrzygnięcia sądu odwoławczego o charakterze kasatoryjnym.</p> <p>W pierwszym rzędzie trzeba skonstatować, że stosownie do treści przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 82;art. 82 § 2;art. 82 § 2 pkt. 1)">art. 82 § 2 pkt 1 k.p.</a>o.w. wyrok skazujący winien zawierać (poza elementami określonymi w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 86 § 1)">§ 1</a> tegoż przepisu), także dokładne określenie przypisanego obwinionemu czynu (naturalnie także jego kwalifikację prawną). Przypomnienia wymaga również, że wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 86;art. 86 § 1)">art. 86 § 1</a> k.w. jest wykroczeniem <strong> <!-- -->skutkowym, </strong>co oznacza, że jego skutkiem, stanowiącym warunek <strong> <!-- --> <em> <!-- -->sine quo non</em> </strong> jest <strong> <!-- -->„spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym”. </strong> </p> <p>Tymczasem, zarówno w opisie czynu zarzucanego <span class="anon-block">W. S.</span>, jak i w części dyspozytywnej zaskarżonego orzeczenia tego skutku <strong> <!-- -->nie zawarto</strong>. Wprawdzie, sąd orzekający przywołuje tę okoliczność w uzasadnieniu swego wyroku (s. 6), jednakże – co oczywiste – wyrok charakteryzuje się swym samodzielnym bytem prawnym i naturalnie <strong> <!-- -->nie jest dopuszczalne</strong> jego „uzupełnianie”, czy też „poprawianie” w zakresie koniecznych jego warunków ustawowych, jakim winien on odpowiadać, treścią uzasadnienia orzeczenia.</p> <p>W konsekwencji, wobec wywiedzenia w sprawie apelacji wyłącznie na korzyść obwinionego, już tylko ta okoliczność musiała prowadzić do takiego oto rozstrzygnięcia sądu <em> <!-- -->ad quem</em>, albowiem w opisie przypisanego wymienionemu czynu brak jest wszystkich koniecznych ustawowych znamion, których wypełnienie działaniem sprawcy pozwalałoby dopiero na przypisanie mu tego czynu zabronionego (por. także wyrok SO w Bydgoszczy z 2.12.2008 r., IV Waz 150/08).</p> <p>Powyższe z powodzeniem mogłoby zwolnić sąd odwoławczy od czynienia w sprawie jakichkolwiek dalszych ocen i konstatacji. Jednakże, nie będzie od rzeczy poczynienie jeszcze takich oto uwag, z których wnioski także winnyby prowadzić do tożsamego rozstrzygnięcia merytorycznego.</p> <p>Zauważyć należy, że ustawodawca nie bez kozery istotnym, a bodaj podstawowym ustawowym znamieniem niniejszego wykroczenia, ustanowił właśnie rzeczone stworzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Tymczasem, jak wspomniano, sąd pierwszej instancji wprawdzie w uzasadnieniu wyroku skonstatował (z przywołanych wyżej powodów, bez relewantnych konsekwencji prawnych), że obwiniony swoim zachowaniem takowe zagrożenie spowodował, jednakże swego stanowiska w jakikolwiek sposób <strong> <!-- -->nie uzasadnił.</strong> Niechybnie, bowiem uzasadnienia dla takowego wniosku <strong> <!-- -->nie można upatrywać</strong> – jaka to konstatacja zdaje się wynikać z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku - w samym tylko fakcie, że podczas wykonywania przez obwinionego manewrów na, skądinąd zatłoczonym przysklepowym parkingu samochodowym, w ogóle doszło do <strong> <!-- -->otarcia</strong> przez obwinionego samochodu pokrzywdzonej (nawiasem, także nieokreślonej z nazwiska w opisie czynu) doszło. I to już niezależnie od tego, czy ten materiał dowodowy do tego uprawniał, a którą to okoliczność – z oczywistych powodów - sąd odwoławczy już całkowicie pozostawia poza swoją oceną.</p> <p>Należy, mieć bowiem w polu widzenia tego rodzaju stanowisko, które – także w ocenie Sądu Okręgowego – nie podlega kwestionowaniu, a mianowicie, że <em> <!-- -->(…) Nawet w sytuacji, gdy dojdzie do określonego zdarzenia, </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->nie musi to (jeszcze) oznaczać</em> </strong> <em> <!-- --> (podkr. SO), że doszło do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, gdyż trzeba w pierwszej kolejności ustalić, że w tym czasie odbywał się ruch i zdarzenie to było dla niego groźne </em>(por. R. A. Stefański, Komentarz do art. 86 Kodeksu wykroczeń, teza 3.3.3, LEX, stan prawny na 1.06.2011r.). W literaturze i piśmiennictwie równie trafnie podkreśla się i to, że zagrożenie takowe musi być <strong> <!-- -->realne i konkretne</strong>, a może o nim świadczyć zdarzenie polegające np. na <strong> <!-- -->zderzeniu się</strong> pojazdów, <strong> <!-- -->uderzeniu</strong> pojazdu w przeszkodę, zmuszenie innego kierującego do <strong> <!-- -->gwałtownego hamowania</strong>, które zapobiega wypadkowi lub do wykonania <strong> <!-- -->nagłego manewru </strong>etc. <em> <!-- -->Brak w zdarzeniu elementów o tego rodzaju charakterze, nawet w przypadku niezachowania przez uczestnika ruchu „należytej ostrożności” </em>(acz i ocenie tej okoliczności sąd <em> <!-- -->meriti</em> nie poświecił należnej uwagi), <em> <!-- -->powoduje, że brak jest podstaw do odpowiedzialności na podstawie analizowanego przepisu </em>(W. Jankowski, Komentarz do Kodeksu wykroczeń, teza 1., LEX, stan prawny na 1.01.2013 r.). Nie trzeba dodawać, że w niniejszej sprawie <strong> <!-- -->nie może być w ogóle mowy</strong> o zdarzeniu choć trochę zbliżonym do zdarzeń tak oto zdefiniowanych i o takim charakterze, a więc w konsekwencji stwarzających zagrożenie dla ruchu drogowego, w rozumieniu dyspozycji przepisu art. 86 § 1 k.w. (por. R. A. Stefański, Komentarz.…, teza 3.3.1.).</p> <p>Nawiasem już tylko mówiąc, nie jest od rzeczy odwołać się i do tego – jakże oczywistego i bezspornego w swej treści i konsekwencjach zeń wynikających - judykatu, wedle którego <em> <!-- -->Wśród znamion art. 86 § 1 k.w. </em> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->nie ma nieumyślnego uszkodzenia mienia</em> </strong> (z czym musielibyśmy siłą rzeczy mieć do czynienia w tej sprawie, przy założeniu, że obwiniony w istocie był sprawcą owego uszkodzenia pojazdu pokrzywdzonej – podkr. i uwaga SO); <em> <!-- -->przepis ten nie określa też w jakikolwiek sposób odpowiedzialności za nieumyślne uszkodzenie mienia </em>(postan. SN z 21.12.2000 r., LEX nr 46977; Prok.iPr. wkł. 2001/5/18).</p> <p>Zatem, już tylko na marginesie pozostaje odnotować, że Sąd Rejonowy nie odniósł się również i do tych, niezbędnych przecież, z punktu widzenia dyspozycji owego przepisu ustawy, okoliczności, jakie związane są z „ruchem drogowym”, immanentnie związanym z miejscem popełnienia takowego czynu - w strefie ruchu, a więc na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu (por. szerzej R. A. Stefański, tamże… teza 1.2), nie czyniąc jakichkolwiek ustaleń – czy charakter przedmiotowego parkingu w ogóle spełnia wspomniane kryterium.</p> <p>Orzeczenie o kosztach postępowania podyktowane było treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 118;art. 118 § 2)">art. 118 § 2 k.p.w.</a> </p> </div>