VI U 1887/13

<p>Sygn. akt VI U 1887/13</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 10 grudnia 2013 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Ewa Milczarek</p> <p>Protokolant – sekr. sądowy Sylwia Sawicka</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. w Bydgoszczy</p> <p>na rozprawie</p> <p>odwołania: <span class="anon-block">W. S.</span> </p> <p>od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>z dnia 18 kwietnia 2013 r., znak: <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>w sprawie: <span class="anon-block">W. S.</span> </p> <p>przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o emeryturę</p> <p>1)  zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu <span class="anon-block">W. S.</span> prawo do emerytury od dnia <span class="anon-block">(...)</span>r.,</p> <p>2)  stwierdza, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.</p> <p> <strong> <!-- -->Na oryginale właściwy podpis.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżoną decyzją Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> odmówił ubezpieczonemu <span class="anon-block">W. S.</span> prawa do emerytury na podstawie art. 184 ust. Z 17.12.98 o emeryturach i rentach z FUS z uwagi na to, że zdaniem organu rentowego powód nie legitymował się wymaganym 15 - letnim okresem pracy w szczególnych warunkach. ZUS nie zaliczył powodowi do pracy w szczególnych warunkach okresu pracy od 1.09.1977 r. do 31.12.1991 r. w jednostce Wojskowej<span class="anon-block">(...)</span> i okresu pracy od 1.01.1992 r. do 31.12.1998 r. w jednostce Wojskowej <span class="anon-block"> (...)</span>, gdyż ubezpieczony za ten ostatni okres zatrudnienia przedłożył świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z brakami formalnymi.</p> <p>W odwołaniu od tej decyzji powód wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do emerytury, bowiem pracował w szczególnych przy pracach w których miał kontakt z paliwami etylizowanymi a do jego obowiązków należała obsługa dystrybutorów z paliwem, czyszczenie zbiorników i konserwacja sprzętu służby materiałów pędnych i smarów.</p> <p>W odpowiedzi na odwołanie pozwany wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżoną decyzję.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił co następuje:</strong> </p> <p>Ubezpieczony <span class="anon-block">W. S.</span> w dnia 1.09.1977 r. zatrudnił się w funkcjonującej na lotnisku Jednostce Wojskowej nr <span class="anon-block"> (...)</span>, która przekształciła się następnie w Jednostkę Wojskową Nr <span class="anon-block"> (...)</span>, jako ślusarz remontowy i mechanik naprawy sprzętu w magazynie paliw i smarów. Ubezpieczony pracował w spornym okresie przez cały czas w magazynie paliw i smarów (mps), przy przepompowywaniu paliw, czyszczeniu zbiorników i konserwacji pomp, które tłoczyły paliwa. Ta praca polegała na przepompowywaniu, przeładunku, transporcie i dystrybucji ropy naftowej i jej produktów. Ubezpieczony przepompowywał przy pomocy pomp paliwo z cystern, zajmował się też magazynowaniem i wydawaniem paliw, konserwacją i obsługą urządzeń służących do magazynowania, przepompowywania, przeładunku i transportu materiałów pędnych i smarów. Ubezpieczony naprawiał też w miarę potrzeby dystrybutory samochodowe i stacjonarne. Była to stała praca ubezpieczonego, w pełnym wymiarze czasu pracy, co najmniej 8 godzin dziennie. W mps pracowało 6, 7 pracowników cywilnych. Prace ślusarza remontowego ubezpieczony wykonywał w ramach konserwacji pomp i naprawiania ich uszkodzeń. Przełożonym ubezpieczonego w spornym okresie był <span class="anon-block">Z. K.</span>, który prace ubezpieczonego obserwował na bieżąco a jego stanowisko pracy kontrolował zatrudniony jako społeczny inspektor pracy świadek <span class="anon-block">M. R.</span>. W świadectwie pracy ubezpieczonego z dnia 31.12.1977 r. pracodawca wpisał, że ubezpieczony w okresie od 1.09.1977 r. do 31.12.1991 r. pracował jako ślusarz remontowy i mechanik naprawy maszyn i urządzeń. W świadectwie pracy ubezpieczonego z dnia 30.06.2010 r. pracodawca wpisał, że ubezpieczony w okresie od 1.01.1992 r. do 30.06.2010 r. pracował jako mechanik naprawy sprzętu mps, mechanik naprawy maszyn i urządzeń, mechanik.</p> <p> <strong> <!-- -->dowód: umowy o pracę i zmiany angażu, zakres czynności w aktach osobowych, zeznania świadków <span class="anon-block">Z. K.</span> k.44-45 i <span class="anon-block">M. R.</span> k.43-44, zeznania powoda k.45, zapis A/V płyta k. 46 wniosek, świadectwa pracy w aktach rentowych, </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów w aktach rentowych w postaci świadectwa pracy i świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach, których prawdziwości strony nie kwestionowały oraz zeznań świadków <span class="anon-block">Z. K.</span> i <span class="anon-block">M. R.</span> i zeznań ubezpieczonego. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, którzy pracowali razem z powodem w spornym okresie, co dawało podstawy do bezpośredniej obserwacji pracy powoda przez świadków zatrudnionych jako mechanicy.</p> <p>Zeznania świadków były zgodne i uzupełniały się wzajemnie, tworzyły także z zeznaniami powoda spójną całość i dlatego Sąd dał wiarę zarówno zeznaniom świadka jak i zeznaniom powoda.</p> <p>Z zeznań świadków i powoda wynika bezspornie, że ubezpieczony w okresie od 1.09.1977 r. do 31.12.1991 r. w Jednostce Wojskowej <span class="anon-block"> (...)</span> i w okresie od 1.01.1992 r. do 31.12.1998 r. w Jednostce Wojskowej <span class="anon-block"> (...)</span>, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, co najmniej 8 godzin dziennie pracował przy magazynowaniu, przepompowywaniu, przeładunku, transporcie oraz dystrybucji ropy naftowej i jej produktów, wykonując prace o których mowa w dziale IV p. 19 załącznika A do rozporządzenia Rady Ministrów z 7.02.83 w sprawie w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.</p> <p>Pozycja 19, działu IV cyt. załącznika A do prac w szczególnych warunkach zalicza prace przy przetwórstwie, magazynowaniu, przepompowywaniu, przeładunku, transporcie oraz dystrybucji ropy naftowej i jej produktów</p> <p>Sąd dokonał następnie oceny ustalonego stanu faktycznego w kontekście przepisów art.184 i 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.</p> <p>Zgodnie z treścią art. 184. ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32-34, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:</p> <p>1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz</p> <p>2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.</p> <p>Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem.( art. 184 ust. 2)</p> <p>Zgodnie z treścią art.32 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy -ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 ( 65 lat dla mężczyzn, 60 lat dla kobiet.) W myśl ustępu 2 art.32 cytowanej ustawy dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ustępie 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r, które nadal zachowały swoją moc na warunkach określonych w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, mają zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku, a okresy te stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Niemniej jednak należy wskazać, iż w przypadku, gdy zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczeń potwierdzających okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach z przyczyn od siebie niezależnych, art. 472 i 473 k.p.c. umożliwiają ustalenie tych okoliczności w drodze postępowania odwoławczego przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z powołanymi przepisami w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych każdy fakt mający wpływ na prawo do świadczenia lub jego wysokość może być dowodzony wszelkimi środkami, które sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Zaliczenie nieudokumentowanych, spornych okresów pracy w szczególnych warunkach do stażu pracy uprawniającego do wcześniejszej emerytury wymaga dowodów niebudzących wątpliwości, spójnych i precyzyjnych. Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu o świadczenie emerytalno-rentowe dopuszczalne jest – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z 27 maja 1985 r. (III UZP 5/85, LEX nr14635) – przeprowadzenie przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych dowodu z zeznań świadków na okoliczność zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, jeżeli zainteresowany wykaże, że nie może przedstawić zaświadczenia zakładu pracy z powodu jego likwidacji lub zniszczenia dokumentów dotyczących zatrudnienia.</p> <p>Okres pracy w warunkach szczególnych można również ustalić w postępowaniu sądowym na podstawie akt osobowych pracownika.</p> <p>W myśl § 4 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.</p> <p>Skoro postępowanie dowodowe potwierdziło fakt pracy powoda w szczególnych warunkach o których mowa w dziale IV pkt.19 załącznika A do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r., w okresie od 1.09.1977r. do 31.12.1998 r. a okres przekracza 15 lat, biorąc pod uwagę, że organ rentowy nie kwestionował spełnienia przez powoda pozostałych warunków uzyskania prawa do emerytury, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477^{<!-- -->14}§ 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie 1 wyroku, przyznając prawo do emerytury od dnia osiągniecia wymaganego wieku.</p> <p>Na zasadzie art. 118 ust 1 a ustawy z 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS Sąd Okręgowy orzekł o braku odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji z uwagi na brak świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach oraz konieczność ustalania charakteru pracy ubezpieczonego na podstawie zeznań świadków.</p> <p> <strong> <!-- -->SSO Ewa Milczarek</strong> </p> </div>